Кіріспе

XVI ғасырдағы ағылшын ақыны және саясаткер Барнаб Гуг (11 маусым 1540 – 7 ақпан 1594), сондай-ақ Барнаб Гоуч және Барнаби Гудж деп те жазылады, ол ағылшын поэзиясындағы ең ерте пастораль ақындарының бірі, сонымен қатар аудармашы болған.

Ерте өмір

Барнаб Гуг 1540 жылдың 11 маусымында Линкольнширдегі Альвингхемде дүниеге келді. Ол Линкольнширдің Нотингемширдегі Чилуэлл қаласынан шыққан Роберт Гугтың (1557 жылдың 5 мамырында қайтыс болған) ұлы. Оның анасы Маргарет Мантелл (1540 ж. қайтыс болған), Нортгемптонширдегі Недер Хейфорд қаласынан шыққан сэр Уолтер Мантеллдің (1529 ж. қайтыс болған) қызы, Маргарет Вудтың (1577 ж. қайтыс болған) қызы, Оливер Вудтың қыздары мен мұрагерлерінің бірі. Маргарет Вуд сэр Уолтер Мантелл қайтыс болғаннан кейін екі рет үйленді (1529 ж. қайтыс болды). Оның екінші күйеуі – Кенттегі Бишопсборн қаласының сэр Уильям Хоуте (1539 ж. қайтыс болған), оның қызы Джейн Хоуте (1595 ж. немесе одан кейін қайтыс болған) бүлікші Томас Уайттың әйелі болды. Маргарет Вудтың үшінші күйеуі – сэр Джеймс Хейлс. Гуг алты апталық болғанда анасы қайтыс болды, Лайнның айтуынша, оны «әжесі, леди Хейлс Кентте тәрбиелеген». Әкесінің екінші әйелі – Элен Гадбери, күйеуі Паррис атынан танылған жесір және Лондон алтын шеберінің қызы, одан Роберт Гуг деген жартылай бауыры болды. 1563 жылдың 21 мамырында берілген рұқсатқа сәйкес, Элен (туғанда Гадбери) Уильям Бернеллге (1570 ж. қайтыс болған), Винкберннің эсквайры, Ноттингемширге, Генри VIII-нің аудиторына үйленді. Гуг анасының өлімінен кейін оны «қатты жек көретін болды» делінеді. 1557 жылдың 5 мамырында әкесі қайтыс болғаннан кейін Гуг Линкольнширдегі Хоркстоу уәкілі және Альвингхем монастырының жерлерін, сондай-ақ Лондондағы әкесінің үйін мұраға алды. Ол Кембридждегі Крайстс колледжінде және Оксфордтағы Нью колледжінде оқыды, бірақ екеуін де бітірген жоқ. Ол королеваның қарауына алынды және оның қарауы 1561 жылдың қаңтарына дейін сатылмады, сонда оның туысы Уильям Сесил қарау және ливреялар сотының шебері болды, ал Гуг өзінің қарауын 80 фунт стерлингке сатып алуға рұқсат алды, ол сегіз жыл ішінде төленеді. 1563 жылдың 26 маусымында оған жерлеріне кіруге рұқсат берілді. Гугтің әкесі өсиетімен оның орындаушыларын Гугті 1562 және 1567 жылдары оның ағасы Уильям Лавлейс оқырман лауазымында болған Сот үйлерінде оқытуға шақырды. Гугтің тағы бір серігі – Грейдің үйіндегі оның ағасы Александр Невилл. Сесил 1563 жылдың 1 қазанында жазған хатында Гугті өзінің «қызметшісі» және «жақын туысы» деп атады. Барретттің айтуынша, Сесилдің үйінде оның атқаратын лауазымы туралы ешқандай жазба жоқ, бірақ ол оған қызметші ретінде сілтеме жасады және ол 1572 жылы королеваның Хертфордширдегі Теобальдс үйіне келгені сияқты ерекше оқиғаларда болды, ол «қызметшілер тізімінде жоғары тұрған» және алғашқы тамақтанудың бірінші қызметшісі деп аталды. Бұрынғы билік өкілдері оның Елизаветаның зейнеткер әулиесі болғанын мәлімдеген, бірақ бұл жоққа шығарылды. Дегенмен, Гуг Сесилмен қарым-қатынасы арқылы соттың қасында болды. Ол осы маңызды байланысты пайдаланып, Сесил өзінің жас қорғауында болғандарға қамқорлық жасады. Сесилдің жігерлендіруімен Гуг 1562 жылы Испанияға дипломатиялық елшілікке Елизаветалық гуманистік ғалым сэр Томас Чаллонермен бірге барған болуы мүмкін. Гуг поэзия жазуды бастады және өзін Жаспер Хейвуд және Джордж Турбервилл сияқты басқа жас жазушылармен қызықты шығармашылық топта тапты. Испанияда болмаған кезде Гугтің жасөспірімдік өлеңдерін досы Лоренс Бландестон баспаға жіберді. Қайтып оралғаннан кейін Гуг Блундстонның әрекеттерін біліп, баспахананың қағазға баспа үшін төлегенін және композиция жүргізіліп жатқанын білгенде, баспаға шығаруға қарсылық білдірді. Бұл кітап 1563 жылы Уильям Лавлейске арналған Eglogs, Epytaphes, and Sonettes деп жарық көрді. Оның кітабының шығуына дейін Англияда бірде-бір жазушы өз өлеңін өз атымен жариялаған емес; бұл ретте Гуг кездейсоқ ізашар болды.

Неке және кейінгі өмір

Гудге Мэри Дарреллге үйленді, ол Томас Дарреллдің тоғыз баласының бірі, Кент қаласындағы Скотни қамалының эсквайры, оның екінші әйелі Мэри Ройдон, Томас Ройдонның қызы, Эсквайр, Ройдон Холлдың (немесе Фортуна) Шығыс Пекхэмде, Кентте. Гудждің Мэри Дарреллге үйленуі туралы хаттар сақталған. Оның әкесі Томас Даррелл Гудждің ниетін Кент штатының Шевенинг қаласындағы Джон Леннардтың ұлы Сампсон Леннардпен (1545, 20 қыркүйек 1615) жасалған бұрынғы келісімшарт бойынша байланысты болғандықтан қабылдамады. Жақында жүргізілген зерттеулер Томас Дарреллдің Кент штатындағы Ламберхерст маңындағы Скотнидегі үйінде иезуит дін қызметкерлерін жасырған қарсыласы болғанын көрсетті. Гудж Томас Дарреллден ниетіне кедергі келтірілген кезде, өзінің ықпалды байланыстарына жүгінді және оның «жақын туысы» сэр Уильям Сесилдің араласуынан кейін, үйлену 1564 немесе 1565 жылы өтті; Гудж әйелімен Ламберхерсттегі Чинглидегі үйге көшті. Олардың жеті ұлы болды: Матай (шамамен 1566-1624), Томас (шамамен 1568), Барнаб, Уильям, Генрих, Роберт және Франсис, сондай-ақ Мэри деген қызы болды. 1569 жылы Гудж өзінің қайын сіңірлеріне моральдық теңіз тақырыбындағы ұзақ аллегориялық өлеңін, «The Shippe of Safegarde» арнады. Осы уақытқа дейін Гудж Сесилге Ирландияға әскери экспедицияда қызмет етті, онда ол дизентерияға шалдығып, өлімге жуық болды. 1571 жылы ол Йоркширдегі Олдбородан парламент депутаты болып сайланды. Осы лауазымда жазған жиырмаға жуық хаты Мемлекеттік мұрағатта сақталған. Гудж бұл лауазымды қиындық деп есептеді. Ол Бёрглиге: «Мен мұнда скифтердің арасында өмір сүремін, өз елімнің, кедей әйелімнің және балаларымның жайлылығын сағынамын» деп жазды. Гудж Лондонның саяси басшыларына үйге қайтуға рұқсат беру туралы бірнеше рет өтініш жасады. 1587 жылы өгей анасы Эллен (туған есімі Гадбери) қайтыс болғаннан кейін ол мұрасын алды. Ақыры ол 1580-ші жылдардың соңында лауазымын сатуға қол жеткізді. Гудждің 1587 жылғы 19 маусымда жазылған соңғы хаты Лорд Берглидің кеңсесінен жазылған. Онда Гудж Альвингхемдегі жаңа үйі туралы айтқан. Ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды деп есептеледі. Ол 1594 жылғы 7 ақпанда Альвингхемде қайтыс болды және Кокерингтон шіркеуіне жерленді.

Поэзия

Гудж өлеңдері Петрарка стиліне дейінгі және одан кейін бәсекелестікке түскен қарапайым немесе туған стильде жазылған. Петраркалық махаббат поэзиясы (Генри Ховард, Суррей графы, сэр Филип Сидни, Томас Кэмпион және басқалардың көптеген еңбектері) әшекейлі, метафоралық және көбінесе асыра сілтеленген; сонымен қатар, иамбтық ағылшын поэзиясы аллитеративті туған стильге қарағанда еркін иеленуді қамтиды: Гудждің тоникалық акценттері ауыр, әлсіз акценттер жеңіл; нәтижесі кейде қасақана өткір және баяу болады. Джордж Турбервилл, Томас Мор, Джордж Гаскойн және Уолтер Ралидің өлеңдері осыған ұқсас стильдің мысалдары. Қарапайым стиль маңызды мәселелерді маңызды тұрғыдан қарастырды: оның мақсаты әшекейлі сұлулық емес, шындық болатын. Гудждің "Ақша" ("Маған ақша бер, достықты кім қаласа алсын / Достар қиындық келгенде жоғалады") өлеңі осы дәстүрдің белгілі бір мысалы. Гудж – ынталы протестант, оның поэзиясы діни және саяси көзқарастарымен боялған. Мысалы, үшінші "Эглогта" ол ескі ақсүйектердің құлдырауы мен байлықтың жаңа аристократиясының пайда болуына қайғырады және Англияның Мэри I тұсында дінбауырларының азаптарын ашумен сипаттайды. Басқа эклогтар жердегі махаббаттың қайғысын бейнелейді, бұл Коридон мен Корникс арасындағы диалогқа алып келеді, онда көктегі махаббат мақталады. Бұл жинаққа Николас Гримальд, Джон Бейл және Томас Фаерге арналған епитафиялар кіреді, оның Вергильдің аудармасын Гудж жоғары бағалады. "Филлида әдемі қыз" (Тоттелдің 1558 жылғы "Әртүрлі шығармаларынан") ағылшын пасторальдық өлеңі, стильдік жағынан оның танылған туындыларынан айырмашылығына қарамастан, күмәнді түрде Гуджге жатқызылды. Бірақ Гудждің ағылшын тіліндегі пасторальдық поэзияға қосқан маңызды үлесі классикалық пасторальдық, Мантуанның еңбектері және испан романсының пасторальдық элементтерін синтездеген эклогтар циклында жатыр. Ол Монтемайордың "Диана Энаморадасының" ықпалын көрсететін алғашқы ағылшын жазушысы болды.