Жапон жазушысы Тосон Симазаки өмірі мен шығармалары
Tōson Shimazaki
Жапон жазушысы Тосон Симазаки (1872-1943) – Мэйдзи, Тайсё және Шова кезеңдеріндегі натурализмнің көрнекті өкілі. "Таң алдында" романы ең танымал туындысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапон жазушысы (1872–1943)
Japanese writer (1872–1943)
Тосон Шимазаки (島崎 藤村) – Японияның Мейдзи, Тайшо және ерте Шова кезеңдерінде белсенді болған жапон жазушысы Харуки Шимазакидің қалам аты. Ол мансабын романтик ақын ретінде бастады, бірақ жапон натурализмінің көрнекті жақтасы ретінде танылды. Токугава сёгунатының құлауы туралы "Таң алдында" (1929–1935) тарихи романы – оның ең танымал туындысы.
Tōson Shimazaki (島崎 藤村) was the pen name of Haruki Shimazaki, a Japanese writer active in the Meiji, Taishō and early Shōwa periods of Japan. He began his career as a Romantic poet, but went on to establish himself as a major proponent of Japanese Naturalism. The historical novel Before the Dawn (1929 1935), about the fall of the Tokugawa shogunate, is his most popular work.
Ерте өмір
Шимазаки Нагано префектурасының Магоме-дзүкү ескі пошта қалашығында (қазіргі Накацугава, Гифу префектурасының бөлігі) Масаки Шимазаки мен оның әйелі Нуидің ұлы болып дүниеге келді. 1881 жылы оны әкесі білім алу үшін Токиоға жіберді. Масакидің мінез-құлқы бірте-бірте ерекшелене бастады және ол галлюцинациялардан зардап шекті, сондықтан отбасы оны өздері салған камераға қамап қойды және Шимазаки он төрт жасында қайтыс болды. Шимазакидің үлкен әпкесі Соно Такасе де соңғы жылдары психикалық аурулармен ауырады. Шимазаки 1888 жылы христиандық Мэйдзи Гакуин университетінде оқып жүргенде крещениеден өтті. Ол әдебиетші және аудармашы Баба Кочо мен Шүкоцу Тогавамен дос болып, жазумен алғашқы қадамдарын жасады және университет директоры Йошихару Ивамото оның жариялануын тыйым салғанға дейін «Сумире гаса» атты әдеби журналға үлес қосты. 1891 жылы Мэйдзи Гакуинді бітіргеннен кейін Шимазаки Ивамотоның «Жогаку засси» журналына аудармалар жасау арқылы аз ғана жалақы тапты. Келесі жылы ол христиандық Мэйдзи әйелдер мектебінде (Мэйдзи Йогакко) ағылшын тілін оқыта бастады, бірақ бірнеше айдан кейін, ішінара оқыту тәжірибесінің болмауына, ішінара оқушыларының біріне деген сезіміне байланысты жұмысты қалдырды. Оқиғада буракумин мектеп мұғалімі әкесіне касталық статусын жасыруға берген уәдесі мен оның шығу тегін жақын адамдарына ашып айту тілегі арасындағы тартыс көрсетіледі. Шимазаки осы туындыны жазып жатқанда, үш баласы аурудан қайтыс болды. Кейіннен бұл өлімдер отбасының қаржылық қиындықтарынан туындаған дұрыс тамақтанудың жетіспеуіне байланысты деп есептелді, бұл үшін Шимазаки, басқалармен қатар, жазушы Наоя Шигадан қатаң сынға ұшырады. Оның екінші романы «Хару» («Көктем», 1908) атауын Ботичеллидің сол аттас суретінен алған, оның өмірбаянын көркемдеген романдар сериясының біріншісі болды, мұнда 1893-1896 жылдардағы Романтикалық қозғалыстың жас ақындары арасындағы өмірі еске түсіріледі. «Хару» оның алғаш рет сериал түрінде жарық көрген туындысы болды. Алдыңғы және келесі романдар сияқты, «Хару» кейіннен Шимазакидің «Риокуин сошо» («Жасыл көлеңке сериясы») кітабы түрінде жарық көрді, ол өндіріс процесінің барлық кезеңін, кітап мұқабаларының дизайнына дейін қадағалады. «Араши» («Тұман», 1926) Шинсей оқиғасынан кейінгі өзінің және төрт баласының өмірін баяндайды. 1928 жылы Шимазаки өзінен жиырма жылға жуық кіші Шизүко Катоға үйленді, ол оған қысқа ғұмыр көрген феминистік журнал «Шоджочи» журналында көмектесіп жүрді. «Таң алдында» фильміндегі Аояма отбасы сияқты, Накацугава қаласында жер сатып алу-сату туралы куәлік бар, ол оның қартайған шағында кедейлікке тап болғанын және жерді сату арқылы қаржы табуды жоспарлағанын көрсетеді. 1935 жылы Шимазаки жаңадан құрылған Халықаралық ПЕН-нің жапондық бөлімшесінің бірінші президенті болды.
Shimazaki was born in the old post town of Magome juku, Nagano Prefecture (now part of Nakatsugawa, Gifu Prefecture), as son of Masaki Shimazaki and his wife Nui. In 1881, he was sent to Tokyo by his father to acquire an education. Masaki, who showed an increasingly eccentric behaviour and suffered from hallucinations, was interned by his family in a self built cell and died when Shimazaki was only fourteen. Shimazaki's oldest sister Sono Takase also suffered from mental disorders in her late years. Shimazaki was baptised in 1888 while studying at the Christian Meiji Gakuin University, where he befriended essayists and translators Baba Kochō and Shūkotsu Togawa. He took first steps in writing and contributed to a literary magazine titled Sumire gusa, until its publication was prohibited by the university's headmaster Yoshiharu Iwamoto. After graduating from Meiji Gakuin in 1891, Shimazaki earned a small salary by contributing translations to Iwamoto's Jogaku zasshi magazine. He began teaching English at the Christian Meiji Women's School (Meiji Jogakkō) the following year, but already left after a few months, partially due to his lack of teaching experience, partially due to his affection for one of his pupils. The story follows a burakumin schoolteacher torn between the promise given to his father to keep his outcaste status a secret and his wish to confess his origin to people close to him. While Shimazaki was writing it, his three children died of illness. The deaths have later been ascribed to possible malnutrition as a result of the family's financial constraints at the time of the writing, for which Shimazaki faced harsh criticism, among others from writer Naoya Shiga. His second novel, Haru ("Spring", 1908), taking its title from the Botticelli painting of the same name, was the first in a series of novels which fictionalised his biography, here the years 1893–1896, reminiscing his life among the young poets of the Romantic movement. Haru was also the first of his works to initially appear in serialised form. Like the preceding and the next novel, Haru was later published in book form in Shimazaki's own Ryokuin sōsho ("Greenshade series"), which he supervised through all production steps, including the books' cover designs. Arashi ("The tempest", 1926) chronicled his and his four children's lives after the Shinsei scandal. In 1928, Shimazaki married the more than twenty years younger Shizuko Katō, who had been assisting him on the short lived feminist journal Shojochi. Like the Aoyama family who fell in "Before Dawn", there is a certificate for buying and selling land in Nakatsugawa City that he was in need of poverty in his later years and that he was selling the land and was planning money. In 1935, Shimazaki became the first president of the newly established Japanese branch of International PEN.
Мұра
1952 жылы оның туған жерінде Тосон еске алу мұражайы ашылды. 1958 жылы Нагано облысының Коморо қаласындағы Коморо қамалы орнында тағы бір еске алу мұражайы ашылды. Ол Канагава облысының Оисо қаласындағы өмірінің соңғы күндерін өткізген үйі қазір жұртшылыққа ашық.
The Tōson Memorial Museum opened in 1952 at his birthplace. Another memorial museum opened in the Komoro Castle site in Komoro, Nagano, in 1958. The house where he spent his last days in Ōiso, Kanagawa, is open to public.