Даниель Комбони: Африка миссионері және қасиеттісі
Daniele Comboni
Дәниел Комбони (1831-1881) – Африкада миссиялық қызмет атқарған итальян католик епископы, «Жүректің миссионерлері» мен әйелдер миссиялық орденін құрған. Африка халқына көмек көрсеткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық католик епискобы және әулие (1831–1881)
Italian Catholic bishop and saint (1831–1881)
Даниэле Комбони, МККЖ (15 наурыз 1831 – 10 қазан 1881) – Италиялық католик шіркеуінің прелаты, 1877 жылдан 1881 жылы қайтыс болғанға дейін Орталық Африканың апостолдық викарі қызметін атқарды. Ол Африкадағы миссионерлік қызметте жұмыс істеді және Иса Жүрегінің Комбони миссионерлері мен Комбони миссионер әйелдер қауымдарын құрды. Комбони Веронада Никола Маццадан оқыды, онда ол көп тілді білді және 1849 жылы Африка құрлығындағы миссионерлік қызметке қосылуға уәде берді, бірақ бұл 1857 жылы Суданға сапар жасағанда ғана іске асты. Ол өз қауымдарын құру және басқа да мәселелерді шешу үшін тағайындалған жерінен туған еліне қайтып, 1870 жылы Римде өткен Бірінші Ватикан кеңесіне қатысты. Комбони Африка құрлығындағы кедейлікке тап болған адамдардың жағдайына Еуропаның назарын аударуға тырысты және 1865 жылдың басынан ортасына дейін Лондон, Париж сияқты қалаларға кедейлер мен ауруларға көмектесу үшін қаржы жинау мақсатымен сапарлады. Оның Африкаға жасаған миссиясы 1877 жылы епископтыққа тағайындалғаннан кейін күшейді, бұл оған Хартум, Каир және басқа да қалалардағы өкілдіктерін құруға мүмкіндік берді. Комбониді Папа Иоанн Павел II 1996 жылдың 17 наурызында Санкт-Петер базиликасында мақұлдады, ал 2003 жылдың 5 қазанында қанонизацияланды.
Daniele Comboni, MCCJ (15 March 1831 – 10 October 1881) was an Italian Catholic prelate who served as Vicar Apostolic of Central Africa from 1877 until his death in 1881. He worked in the missions in Africa and was the founder of both the Comboni Missionaries of the Heart of Jesus and the Comboni Missionary Sisters. Comboni studied under Nicola Mazza in Verona where he became a multi linguist and in 1849 vowed to join the missions in the African continent although this did not occur until 1857 when he travelled to Sudan. He continued to travel back and forth from his assignment to his native land in order to found his congregations and attend to other matters, and returned in 1870 for the First Vatican Council in Rome until its premature closing due to conflict. Comboni attempted to draw attention across Europe to the plight of the people living in poverty stricken areas in the African continent and from 1865 until mid 1865 travelled across Europe to places such as London and Paris to collect funds for a project he started to tend to the poor and ill. His mission to Africa was strengthened with his appointment as a bishop in 1877 for it allowed him greater freedom to establish branches of his order in Khartoum and Cairo amongst other locations. Comboni was beatified by Pope John Paul II in St. Peter's Basilica on 17 March 1996 and his canonization came on 5 October 2003.
Туу және діни қызметке тағайындау
Даниэле Комбони 1831 жылы 15 наурызда Брешиядағы Лимоне-суль-Гардада кедей бағбандығымен айналысқан Луиджи Комбони мен Доменика Пейстің сегіз баласының төртіншісі ретінде дүниеге келді. Ол ересек жасқа жеткен жалғыз бала болды. Сол кезде Лимоне Австрия-Венгрия империясының билігінде болды. Ол сол жерде медицина және тілдерді оқып бітірді (француз, ағылшын және араб тілдерін үйренді) және дін қызметкері болуға дайындалды. 1849 жылы 6 қаңтарда жапондық шейіттер туралы оқығаннан кейін 1846 жылдан бері армандаған африкалық миссияға қатысамын деп уәде берді. 1854 жылы 31 желтоқсанда Тренто қаласында Тренто епископы Иоганн Непомук фон Цхидерер зу Глайфхаймнан дін қызметкеріне бекітілді. Комбони 1855 жылдың 29 қыркүйегінен 14 қазанына дейін Қасиетті жерге қажылық сапар жасады. 1857 жылы анасының батасымен ол тағы бес миссионермен бірге Африкаға аттанды, олардың барлығы Маццаның бұрынғы шәкірттері еді.
Daniele Comboni was born on 15 March 1831 at Limone sul Garda in Brescia to the poor gardeners (working for a local proprietor) Luigi Comboni and Domenica Pace as the fourth of eight children; he was the sole child to survive into adulthood. At that time Limone was under the jurisdiction of the Austrian Hungarian Empire. It was there that he completed his studies in medicine and languages (he learnt French, English and Arabic) and prepared to become a priest. On 6 January 1849 he vowed that he would join the African missions, a desire he had held since 1846 after reading about the Japanese martyrs. On 31 December 1854 in Trento he received his ordination to the priesthood from the Bishop of Trent, Johann Nepomuk von Tschiderer zu Gleifheim. Comboni made a pilgrimage to the Holy Land from 29 September to 14 October 1855. In 1857 – with the blessing of his mother – he left for Africa along with five other missionaries, also former students of Mazza.
Миссионерлік
Төрт айдан кейін, 1858 жылғы 8 қаңтарда ол Суданның Хартум қаласына жетті. Ауа райының шыдамсыздығы, аурулар, сондай-ақ бірнеше миссионерлердің қаза болуы сияқты қиындықтар болды; бұл, халықтың кедей және тастап кетілген жағдайымен қоса, жағдайды одан да қиындатты. Ол ата-анасына топтың тап болған жағдайлары мен қиындықтары туралы жазған, бірақ олардың ниеттерінде қалысқан жоқ. Ол жолдастарының біреуінің өлімін көрді, бірақ одан тоқтамай, жалғастыруға бекінді және: "О, Нигризия, өлім!" (аударма: "Африка немесе өлім!") деп жазды. 1859 жылдың соңына қарай бесінің үшеуі қайтыс болды, ал екеуі Комбонидің өзі ауырғанда Каирде болды. Комбони 1858 жылдан 15 қаңтарға дейін жаңа ортада болды, содан кейін малярия салдарынан Веронаға қайта оралуға мәжбүр болды. Ол 1861 жылдан 1864 жылға дейін Мацца институтында сабақ берді. 1864 жылы туған жеріне оралғаннан кейін миссия үшін жаңа стратегиялар ойлап тапты. 1864 жылғы 15 қыркүйекте Римдегі Әулие Петрдің қабірін зиярат етті және қабір алдында ойланып отырып, "Африканы Африка арқылы құтқару" ұранымен "Африканы жаңғырту жоспары" деген идеяға келді.
Four months later, on 8 January 1858 he reached Khartoum in Sudan. There were difficulties including an unbearable climate and sickness as well as the deaths of several of his fellow missionaries; this, added with the poor and derelict conditions that the population faced made the situation all the more difficult. He had written to his parents of the conditions and the difficulties that the group faced but remained resolved. He witnessed the death of one of his companions and instead of deterring him he remained determined to continue and wrote: "O Nigrizia o morte!" (translation: "Either Africa or death"). By the end of 1859 three of the five had died and two were in Cairo as Comboni himself grew ill. Comboni was in his new surroundings from 1858 until 15 January 1859 when he was forced to return to Verona due a bout of malaria. He taught at Mazza's institute from 1861 until 1864. He soon worked out fresh strategies for the missions while back in his native land in 1864. He visited Saint Peter's tomb in Rome on 15 September 1864 and it was while reflecting before the tomb that he came upon the idea of a "Plan for the Rebirth of Africa" which was a project with the slogan "Save Africa through Africa".
Епископтық қызмет және өлім
1870 жылы 9 наурызда ол Каирден Римге кетіп, 15 наурызда жетті, онда Верона епискобы Луиджи ди Каноссаның теологы ретінде Бірінші Ватикан кеңесіне қатысты; 24 маусымда Африканы жаңару үшін петиция – «Postulatum pro Nigris Africæ Centralis» жасады; оған 70 епископ қол қойды. Франко-прусс соғысының басталуы және Папалық мемлекеттердің тарауы себебінен құжат талқыланбастан бұрын Бірінші Ватикан кеңесі тоқтатылды. 1877 жылдың ортасында ол Орталық Африканың апостолдық викарийі болып тағайындалды және 1877 жылдың 12 тамызында кардинал Алессандро Франчиден епископтық киелену рәсімін алды. Оның епископтық тағайындалуы оның идеялары мен қызметтері – кейбіреулер ақымақтық деп есептеген – Ілгі хабарды жариялаудың тиімді құралы ретінде мойындалғанын көрсетті. 1877 және 1878 жылдары миссия аймағында құрғақшылық болды, одан кейін жаппай аштық басталды. Жергілікті халық саны екі есе азайды, ал діни қызметкерлер мен олардың қызметі дерлік тоқтатылды. Әйелдер ордені 1897 жылдың 22 ақпанында мақтау жарлығын, ал 1912 жылдың 10 маусымында Папаның бекітуін алды, 2008 жылы 192 үйде 1529 діни қызметкер болды. Бұл орден Еуропадағы Ұлыбритания, Африкадағы Камерун және Мозамбик, Америкадағы Коста-Рика және Эквадор, Азиядағы Израиль және Иордания сияқты елдерде жұмыс істейді.
On 9 March 1870 he left Cairo for Rome and arrived there on 15 March where he took part in the First Vatican Council as the theologian of the Bishop of Verona Luigi di Canossa; he formulated the "Postulatum pro Nigris Africæ Centralis" on 24 June which was a petition for the evangelization of Africa; this received the signature of 70 bishops. The First Vatican Council was terminated due to the outbreak of the Franco Prussian War and the dissolution of the Papal States before the document could be discussed. In mid 1877 he was named as the Vicar Apostolic of Central Africa and received his episcopal consecration on 12 August 1877 from Cardinal Alessandro Franchi. His episcopal appointment was seen as a confirmation that his ideas and his activities – which some deemed to be foolish – were recognised as an effective means for the proclamation of the Gospel. In 1877 and again in 1878 there was a drought in the region of the mission while mass starvation ensued soon after. The local population was halved and the religious personnel and their activities reduced almost to nothing. The female order received the decree of praise on 22 February 1897 and papal approval on 10 June 1912 while in 2008 there were 1529 religious in 192 houses. That order operates in Europe in countries such as the United Kingdom, in Africa in nations such as Cameroon and Mozambique, in the Americas in countries such as Costa Rica and Ecuador and in Asia in countries such as Israel and Jordan.
Қасиеттілік
Қасиеттілер қатарына қабылдау ісі епископ Жироламо Кардинале 1928 жылдың 14 ақпанынан 1929 жылдың 21 қарашасына дейін Веронада ақпараттық процесс жүргізу арқылы басталды, ал епископ Паоло Транкильо Сильвестри 1929 жылдың 6 ақпанынан 1929 жылдың 7 маусымына дейін Хартумда тағы бір ақпараттық процесті қадағалады. Постулация кейіннен Positio досьесін жинақтап, 1982 жылы Қасиеттілердің ісі жөніндегі Конгрегацияға жіберді, ал теологтар оның жазбаларын 3 мамырда 1982 жылы оқытушылыққа сай деп бекітті; тарихшылар да іске қатысты ешқандай тарихи кедергі жоқ деп шешіп, 1989 жылдың 21 ақпанында істі мақұлдады. 1993 жылдың 12 қазанында алты теолог досьені мақұлдады, ал Қасиеттілердің ісі жөніндегі Конгрегация (C.C.S.) 1993 жылдың 5 қарашасында екі ақпараттық процесті растады, ал C.C.S. кардиналдары мен епископтары 1993 жылдың 14 желтоқсанында істі мақұлдады. 1994 жылдың 26 наурызында оның батырлық өмір сүргендігінің расталуы Папа Иоанн Павел II-ге оны «Құрметті» деп атауға мүмкіндік берді. Көрсетілген керемет оқиға – 1965 жылы туған мұсылман ана Лубана Абдель Азиздің 1997 жылдың 11 қарашасында Хартум ауруханасына кесарево кесу үшін түсуі болды; бұл аурухана Комбони миссионерлік қарындастары басқаратын болған. Сәби дүниеге келді, бірақ анасы қайта-қайта қан кету мен басқа да ауыр проблемалардан зардап шекті және 13 қарашада қан құюға қарамастан, өлім алдында болды. Дәрігерлер оның жағдайына үмітсіздікпен қарады, бірақ қарындастар Комбониге дұға оқыды. Әйел күткендей болмады, қайтыс болған жоқ және 18 қарашада ауруханадан толыққанды сауығып шықты.
The canonization cause started with an informative process in Verona that Bishop Girolamo Cardinale oversaw from 14 February 1928 until 21 November 1929 while Bishop Paolo Tranquillo Silvestri oversaw another informative process in Khartoum from 6 February 1929 until 7 June 1929. The postulation later compiled a Positio dossier and sent it to the Congregation for the Causes of Saints in 1982 while theologians approved his writings as being in line with the magisterium on 3 May 1982; historians also approved the cause later on 21 February 1989 after having deemed that no historical obstacles existed in relation to the cause. Six theologians approved the dossier on 12 October 1993 while the C. C. S. validated the two informative processes on 5 November 1993 prior to the C. C. S. cardinal and bishop members approving the cause on 14 December 1993. On 26 March 1994 the confirmation of his life of heroic virtue enabled Pope John Paul II to title him as Venerable. The miracle in question was the healing of the Muslim mother Lubana Abdel Aziz (b. 1965) who – on 11 November 1997 – was admitted into a Khartoum hospital for a caesarean section; the hospital was one that the Comboni Missionary Sisters managed. The infant was born but the mother suffered from repeated bleeding and other serious problems and was at the point of death on 13 November despite a blood transfusion. The doctors were pessimistic about her chances but the nuns prayed a novena to Comboni. The woman did not die, defying expectations, and was discharged from the hospital, completely recovered, on 18 November.