Павел Нахимов – орыс адмиралы, Синоп шайқасының жеңісімен және Қырым соғысындағы Севастополь қорғанысындағы басшылығымен танымал. Батырлық тарихы мен естеліктері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей флотының қолбасшысы (1802–1855)
Russian fleet commander (1802–1855)
Павел Степанович Нахимов ( Павел Степанович Нахимов, ; 5 шілде 1802 [е.с. 23 маусым 1802] – 12 шілде 1855 [е.с. 30 маусым 1855]) – Ресей империясының Әскери-теңіз флотының адмиралы. Ол Синоп шайқасындағы жеңісімен және Қырым соғысы (1854–1855) кезінде Севастополь қамалындағы басшылығымен танымал. Нахимов Ресей императорлық Әскери-теңіз флотына қатысып, Грек тәуелсіздік соғысы мен Ресей-Түрік соғысында (1828–1829) қызмет етті. Қырым соғысының басында ол Осман империясына қарсы Синоп шайқасында маңызды жеңіске жетті. Содан кейін, ол Севастопольді британдық, француздық және османдық әскерлерден қорғауда жетекшілік етті, сол шайқаста оққа ұшырап, бірнеше күннен кейін қайтыс болды. Оның өлімінен кейін Ресейде қаһарман атанды, оның құрметіне медальдар мен кемелер аталды, әсіресе Сталин тұсындағы Кеңес кезеңінде. Сондай-ақ, 1947 жылы оның өмірі туралы "Адмирал Нахимов" атты советтік фильм түсірілді.
Pavel Stepanovich Nakhimov ( Павел Степанович Нахимов, ; July 5 1802 [O. S. June 23 1802] – July 12 1855 [O. S. June 30 1855]) was a Russian Admiral in the Imperial Russian Navy known for his victory in the Battle of Sinop and his leadership in the Siege of Sevastopol (1854–1855) during the Crimean War. He joined the imperial Russian Navy and moved up the ranks serving in the Greek War of Independence and the Russo Turkish War (1828–29). At the beginning of the Crimean War, he delivered a significant victory at the Battle of Sinop against the Ottoman Empire. Afterward, he was a leader in the defense of Sevastopol against British, French, and Ottoman forces, during which a sniper wounded him, and he died a few days later. After his death, he became a hero in Russia, with medals and ships named after him, especially during Soviet times, starting with Stalin. Also, a Soviet Film called Admiral Nakhimov was made in 1947 about his life.
Ерте әскери мансап
1817 жылы Санкт-Петербургтегі Әскери-теңіз академиясына (Морской Дворианский корпус) түсті. Сол жылы ол «Феникс» фрегатымен Швеция және Дания жағалауларына алғашқы теңіз сапарын жасады. Көп ұзамай кіші офицер болып тағайындалды. 1818 жылдың ақпанында мичмандыққа емтихан тапсырып, Ресей Императорлық Әскери-теңіз флотының Балтық флотының екінші Флоты (Флоцкий Экипаж) құрамына бірден жіберілді. Теңіз карьерасының бастапқы кезеңінде Нахимовтың тәжірибесі Балтық теңізіндегі сапарлармен және Ақ теңіздің Архангельск портынан Санкт-Петербург маңындағы Кронштадт теңіз базасына дейінгі кең ауқымды сапармен шектелді. Оның сәттілігі 1822 жылдың наурыз айында болды, ол «Крейсер» фрегатына тағайындалды; бұл кеме белгілі орыс саяхатшысы Михаил Петрович Лазарев (1788-1851) басқарған әлемді аралау экспедициясына қатысты, ол мұндай сапарларды бірнеше рет жасаған еді. Үш жылдық сапар барысында Нахимов лейтенант шеніне көтерілді. Осы оқиға аяқталғаннан кейін ол алғашқы наградасын – IV дәрежелі Әулие Владимир орденін алды. Туған Смоленск қаласына оралған соң, 74 зеңбірекке ие «Азов» әскери кемесіне тағайындалды. Бұл кеме 1826 жылдың күзінде Архангельсктен Кронштадтқа алғашқы сапарын жасады. 1827 жылдың жазында «Азов» контр-адмирал Лодевик ван Хайден басқаратын ресейлік эскадрильяның флагманы ретінде Жерорта теңізіне француз және британдық теңіз күштерімен бірлесіп Осман империясына қарсы экспедицияға аттанды. Кеме шығар алдында император Николай I «Азовқа» келіп, жаушылық болған жағдайда экипаждың «орысша әрекет етуін» бұйырды. Сол кездегі капитан-лейтенант М.П. Лазарев басқаратын «Азов» 1827 жылдың 20 қазанындағы Наварино шайқасында ерекше көзге түсті, онда одақтас британдық-француздық-орыс флоты Осман эскадрильясын «толыққанды» жойды. 27 жастағы Нахимов шайқастағы көрнекті артиллериялық шеберлігі үшін трофейлік кемеге капитан болып тағайындалды және одақтас үкіметтермен марапатталды. Карьерасының басында Нахимов «теңізшілерге қатыгездік жасады» деген айыптарға ұшырады, бірақ бұл оның халық арасындағы беделіне, танымал қолбасшы ретіндегі имиджіне ешқандай әсер етпеді.
In 1817, he entered the Naval Academy for the Nobility (Morskoy Dvoryanskiy Korpus) in Saint Petersburg. That year, he made his first sea voyage aboard the frigate Feniks ("Phoenix") to the shores of Sweden and Denmark. He was promoted to a non commissioned officer soon after. In February 1818, he passed examinations to become a midshipman and was immediately assigned to the second Fleet Crew (Flotskiy Ekipazh) of the Russian Imperial Navy's Baltic Fleet. At the beginning of his naval career, Nakhimov's experience was limited to voyages in the Baltic Sea as well as a more extensive trip from the White Sea port of Arkhangelsk to Kronstadt naval base near Saint Petersburg. His lucky break came in March 1822, when he was assigned to the frigate Kreiser ("Cruiser"); the vessel took part in a round the globe expedition commanded by the well known Russian explorer Mikhail Petrovich Lazarev (1788 1851), who had already undertaken several such voyages. During the three year voyage, Nakhimov was promoted to the rank of lieutenant. On conclusion of this adventure, he received his first award, the Order of Saint Vladimir IV degree. He returned to his native Smolensk and was assigned to the 74 gun warship Azov, which made its maiden voyage from Arkhangelsk to Kronstadt in the autumn of 1826. In the summer of 1827, Azov sailed to the Mediterranean as flagship of the Russian squadron under the command of Rear Admiral Lodewijk van Heiden for a joint expedition with the French and British navies against the Ottomans. Just before its departure, Emperor Nicholas I visited the Azov and ordered that in the case of hostilities, the crew should deal with the enemy "as the Russians do". Azov, under then Captain First Rank M. P. Lazarev, distinguished itself most prominently in the Battle of Navarino (20 October 1827), during which the allied British French Russian fleet "totally" destroyed the Ottoman squadron. For his outstanding gunnery performance during the battle, the 27 year old Nakhimov was promoted to the captaincy of a trophy ship and was decorated by the allied governments. Early in his career, Nakhimov was criticized for “brutality towards sailors,” despite this allegation it wouldn't impact him in the public perspective of being a popular commander.
Синопе шайқасы
1853 жылғы Қырым соғысы барысында 1856 жылы Нахимов 1853 жылы Синопе шайқасында Осман флотына қарсы жеңіс одісіп, көзге түсті. Шайқасқа дейін Қара теңіздегі ресейлік флот екі топқа бөлінді, бірін Нахимов, екіншісін В. А. Корнилов басқарды. Нахимовқа теңіздің шығыс бөлігі сеніп тапсырылды. Нахимов күштерді нығайтуды сұрады, және 1853 жылғы 27 қарашада адмирал Федор Михайлович Новосильский басқаратын эскадрилья Нахимовтың эскадрильясына қосылды. Шайқас басталған кезде Нахимов алты линкор, екі фрегат және үш бригті ұйымдастыруға көмектесті, сондай-ақ ресейліктер Пайханс сияқты қарулармен османдықтардан басымдық танытты. Бірінші кезекте орыс эскадрильясы Осман флотының қарсыласуын талап етті. Шайқас барысында Осман флотындағы барлық кемелер, «Тайфтан» басқасы, «құрылыстан қиратылды». Шайқаста шамамен 33-36 ресейлік теңізші және бір офицер қаза тапты.
During the Crimean War of 1853 1856 Nakhimov distinguished himself by winning against the Ottoman fleet at Sinope in 1853. Before the battle, the Russian fleet in the Black Sea was divided into two groups, one led by Nakhimov and the other V. A. Kornilov. Nakhimov was tasked with the eastern part of the sea. Nakhimov asked for reinforcements which he got on November 27, 1853, when a squadron led by Admiral Fyodor Mihailovich Novosilskiy joined the Nakhimov's squadron. By the time of the battle, Nakhimov helped organize six battleships, two frigates, and three streamers, along with the Russians outgunning the Ottomans with weapons such as Paixhans guns. At first, the Russian squadron demanded the surrender of the Ottoman fleet. During the fight, all the Ottomans ships in the fleet, except for the Taif, were "devastated." Only an estimated 33 36 Russians Sailors and one officer died during the battle.
Севастополь қоршауы және өлім
Оның ең жарқын сәті Севастополь қоршауы кезінде болды, онда ол адмирал В. А. Корниловпен бірге қала мен оның портын, Ресей Қара теңіз флотының негізгі базасын құрлықтан қорғауды ұйымдастырды. Порттың қолбасшысы және қаланың әскери губернаторы ретінде Нахимов, іс жүзінде, Севастополь теңіз және құрлық қорғаныс күштерінің басшысы болды. 1855 жылдың 10 шілдесінде [ескі стиль бойынша 28 маусым 1855], Малахов қорғанындағы алдыңғы қорғаныс позицияларын тексеріп тұрғанда, ол снайперден жараланды және екі күннен кейін қайтыс болды.
His finest hour came during the Siege of Sevastopol, where he and Admiral V. A. Kornilov organized from scratch the land defense of the city and its port, the home base of the Russian Black Sea Fleet. As the commander of the port and the military governor of the city, Nakhimov became in fact the head of the Sevastopol naval and land defense forces. On July 10 1855 [O. S. June 28 1855], while inspecting the forward defense positions on Malakhov Kurgan, he was fatally wounded by a sniper and died two days later.
Даңқ
Өлгеннен кейін Нақнимовті даңқтау қозғалысы қамтыды, оның ішінде фактілерді теріс бейнелеу де болды. Басылымдарда Нақнимов "қалың жұрттың досы" және "Севастопольді қорғаудың руы" ретінде көрсетілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Нақнимовты Кеңес Одағы мен Сталин, Петр Багратион, Михаил Кутузов, Александр Невский және Александр Суворов сияқты басқа да тұлғалармен бірге ұлттық батыр етіп көтерді. Нахимов Севастопольдегі Әулие Владимир соборында Михаил Лазарев, В. А. Корнилов және Владимир Истоминмен бірге жерленген. Оның құрметіне ескерткіш орнатылған. Кеңес үкіметі 1943 жылы жасөспірімдерге арналған Нахимов теңіз мектептерін құрып, сондай-ақ 1944 жылы Теңіз күштерінің қызметкерлері үшін Нахимов орденін (екі сатысы бар) және Нахимов медалін тағайындап, қайтыс болғаннан кейін де құрмет көрсетті. Нахимов ордені, Кеңес Одағының ең жоғары әскери наградаларының бірі, Ресей Федерациясында да сақталған.
In the aftermath of his death, Naknimov faced a movement of glorification, which included misrepresenting facts. In publications, Naknimov was represented as a "friend of the common people" and "the soul of the defense of Sevastopol." During World War 2, Naknimov was turned into a national hero by the Soviet Union and Stalin alongside other figures like Prince Pyotr Bagration, Mikhail Kutuzov, Aleksandr Nevsky, and Aleksandr Suvorov. Nakhimov was buried inside St Vladimir's Cathedral in Sevastopol along with Mikhail Lazarev, V. A. Kornilov and Vladimir Istomin. There is a monument erected in his memory. The Soviet government instituted posthumous honors as well, introducing Nakhimov Naval Schools for teenagers in 1943, and establishing in 1944 both the Order of Nakhimov (with two degrees) and the Nakhimov Medal for Navy personnel. The Order of Nakhimov, one of the highest military decorations in the Soviet Union, continues to exist in the Russian Federation.
Танымал мәдениетте
1947 жылы режиссер Всеволод Пудовкин түсірген совет фильмі «Адмирал Нахимов» Нахимовтың өміріне арналған. Совет актері Алексей Дикий Нахимов рөлін ойнады. Фильм Нахимовтың Синоп шайқасындағы жеңісі мен Севастопольді қорғауын көрсетеді. Коммунистік партияның пікірінше, түпнұсқа фильмде «билер» көп болғандықтан және тарихи фактілер дұрыс емес көрсетілгендіктен, фильмді қайта түсіру қажет болды. Сондықтан Пудовкин махаббат оқиғасын алып тастап, би көріністерін азайтып өзгертті.
The 1947 Soviet movie Admiral Nakhimov, directed by Vsevolod Pudovkin, is about the life of Nakhimov. Soviet actor Aleksei Dikiy played Nakhimov. The movie covers Nakhimov's victory in the Battle of Sinop and his defense of Sevastopol. The film had to be remade by Pudovkin as the Communist Party of the Soviet Union viewed the original film as having too much "dancing" and misrepresenting historical facts. Pudovkin removed the love story and "toned down" the dance scenes.