Густав Герц: неміс физигі, 1925 ж. физикадан Нобель сыйлығының лауреаты. Франк-Герц тәжірибесі, газбен электрон соқтығысуларын зерттеу, бірінші дүниежүзілік соғыс.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс физигі (1887–1975)
German physicist (1887–1975)
Густав Людвиг Герц (22 шілде 1887 – 30 қазан 1975)
Gustav Ludwig Hertz (; 22 July 1887 – 30 October 1975)
1911 жылдан 1914 жылға дейін Герц Берлин университетінде Рубенстің көмекшісі болды. Осы кезеңде Герц пен Джеймс Франк газдардағы серпімсіз электрон соқтығысулары бойынша эксперименттер жүргізді, бұл эксперименттер Франк-Герц эксперименттері деп аталды және олар 1925 жылы физика саласындағы Нобель сыйлығына ие болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Герц 1914 жылдан бастап әскери қызметке шақырылды. 1915 жылы ол Фриц Хабердің бөліміне қосылды, ол улы хлор газын қару ретінде қолдануды жоспарлады. 1915 жылы ол ауыр жарақат алды. 1917 жылы Герц Берлин университетіне жеке оқытушы ретінде оралды. 1920 жылы ол Эйндховендегі Philips шамдары зауытында зерттеуші физик болып жұмысқа орналасты және 1925 жылға дейін осы қызметте болды.
From 1911 to 1914, Hertz was an assistant to Rubens at the University of Berlin. It was during this time that Hertz and James Franck performed experiments on inelastic electron collisions in gases, known as the Franck–Hertz experiments, and for which they received the Nobel Prize in Physics in 1925. During World War I, Hertz served in the military from 1914. In 1915 he joined Fritz Haber's unit that would introduce poisonous chlorine gas as a weapon. He was seriously wounded in 1915. In 1917, he returned to the University of Berlin as a Privatdozent. In 1920, he took a job as a research physicist at the Philips Incandescent Lamp Factory in Eindhoven, which he held until 1925.
Мансап
1925 жылы Герц Гале-Виттенберг Мартин Лютер университетінің физика институтының профессоры және директоры болды. 1928 жылы ол эксперименталды физика профессоры және Берлин Техникалық университетінің (бұрынғы THB, қазіргі Техникалық университет) физика институтының директоры болды. Сол жерде ол газды диффузия арқылы изотоптарды бөлу әдісін әзірледі. Герц Бірінші дүниежүзілік соғыста офицер болғандықтан, ол уақытша нацистік саясаттан және кәсіби мемлекеттік қызметті қайта орнату туралы заңнан қорғалды, бірақ кейін саясат пен заңдар қатаңдап, 1934 жылдың соңында ол THB-дегі лауазымынан кетуге мәжбүр болды, себебі оны "екінші дәрежедегі аралас еврей" деп таныды (оның әкесінің әкесі Густав Фердинанд Герц (алғашқы аты Давид Густав Герц) (1827–1914) бала кезінде еврей болған, ал 1834 жылы бүкіл отбасы лютеран дініне ауысқан). Одан кейін ол Siemens компаниясында II зертханасының директоры болып жұмыс істеді. Ол атом физикасы және ультрадыбыс саласындағы жұмысын жалғастырды, бірақ изотоптарды бөлу жұмысын тоқтатты. 1945 жылы Кеңес Одағына аттанғанға дейін осы лауазымда қалды.
In 1925, Hertz became ordinarius professor and director of the Physics Institute of the Martin Luther University of Halle Wittenberg. In 1928 he became ordinarius professor of experimental physics and director of the Physics Institute of the Technische Hochschule Berlin ("THB"), now Technical University of Berlin. While there, he developed an isotope separation technique via gaseous diffusion. Since Hertz was an officer during World War I, he was temporarily protected from National Socialist policies and the Law for the Restoration of the Professional Civil Service, but eventually the policies and laws became more stringent, and at the end of 1934, he was forced to resign his position at THB, as he was classified as a "second degree part Jew" (his paternal grandfather Gustav Ferdinand Hertz (originally named David Gustav Hertz) (1827–1914) had been Jewish as a child, before his whole family had converted to Lutheranism in 1834). He then took a position at Siemens, as director of Research Laboratory II. While there, he continued his work on atomic physics and ultrasound, but he eventually discontinued his work on isotope separation. He held this position until he departed for the Soviet Union in 1945.
"Қорылу туралы келісім"
Герц өзінің қауіпсіздігіне алаңдады және Нобель сыйлығының лауреаты Джеймс Франк сияқты, АҚШ-қа немесе Германиядан тыс кез келген жерге көшуді ойластырды. Сондықтан ол үш әріптесімен келісім жасады: Манфред фон Арденне, оның жеке зертханасы Forschungslaboratorium für Elektronenphysik директоры, Петер Адольф Тиссен, Берлиндегі Гумбольдт университетінің профессор-оқытушысы және Берлин Далемдегі Кайзер Вильгельм физикалық химия және электрохимия институтының (KWIPC) директоры, және Макс Волмер, THB физикалық химия институтының директоры және профессор-оқытушысы. Келісімнің шарты бойынша, кім бірінші болып кеңес өкілдерімен байланысқа шықса, сол баршасы үшін сөйлейді. Олардың келісімінің үш мақсаты болды: (1) институттарының тонауын болдырмау, (2) жұмыстарын барынша аз үзіліспен жалғастыру және (3) өткендегі саяси әрекеттері үшін қудалаудан қорғану. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталар алдында, нацистік партия мүшесі Тиссен коммунистермен байланысқа түсті.
Hertz was concerned for his safety and, like his fellow Nobel laureate James Franck, was looking to move to the USA or any other place outside Germany. So he made a pact with three colleagues: Manfred von Ardenne, director of his private laboratory Forschungslaboratorium für Elektronenphysik, Peter Adolf Thiessen, ordinarius professor at the Humboldt University of Berlin and director of the Kaiser Wilhelm Institut für physikalische Chemie und Elektrochemie (KWIPC) in Berlin Dahlem, and Max Volmer, ordinarius professor and director of the Physical Chemistry Institute at the THB. The pact was a pledge that whoever first made contact with the Soviets would speak for the rest. The objectives of their pact were threefold: (1) prevent plunder of their institutes, (2) continue their work with minimal interruption, and (3) protect themselves from prosecution for any political acts of the past. Before the end of World War II, Thiessen, a member of the Nazi Party, had Communist contacts.
Сухумидегі зерттеулер
1940-жылдардың соңына қарай институтта 300-ге жуық неміс жұмыс істеді, бірақ олардың саны барлық жұмыс күшін құраған жоқ. А институты Сухуми қаласының Синоп шағын қаласындағы Сухуми физикалық-техникалық институтын құру үшін негіз ретінде пайдаланылды. Мәскеуде оған ауыр су өндірісін ұйымдастыруға арналған жобалау бюросы берілді. А институтында Тиессен изотоптарды бөлуге арналған кезеңдік бөгеттерді жасау технологияларын әзірлеуге жетекшілік етті. 1950 жылдан кейін Герц Мәскеуге көшті. 1951 жылы Герц Барвичпен бірге екінші дәрежелі Сталин сыйлығымен марапатталды. Сол жылы Джеймс Франк пен Герцке Германия физика қоғамы Макс Планк медалін табыс етті. Герц 1955 жылға дейін Кеңес Одағында қалды.
By the end of the 1940s, nearly 300 Germans were working at the institute, and they were not the total work force. Institute A was used as the basis for the Sukhumi Physical Technical Institute in Sinop, a suburb of Sukhumi. in Moscow; he was given a design bureau to work on the production of heavy water. In Institute A, Thiessen became leader for developing techniques for manufacturing porous barriers for isotope separation. After 1950, Hertz moved to Moscow. In 1951, Hertz was awarded a Stalin Prize, second class, with Barwich. In that year, James Franck and Hertz were jointly awarded the Max Planck Medal by the Deutsche Physikalische Gesellschaft. Hertz remained in the Soviet Union until 1955.
ГДР-ге оралу
Кеңес Одағынан оралғаннан кейін Герц Лейпциг университетінде штатты профессор атанды. 1955 жылдан 1967 жылға дейін ол Германия Демократиялық Республикасының (ГДР) Физикалық қоғамының төрағасы болды; 1967 жылдан 1975 жылға дейін ол құрметті төраға болды.
Upon return from the Soviet Union, Hertz became ordinarius professor at the University of Leipzig. From 1955 to 1967, he was also the chairman of the Physical Society of the Deutsche Demokratische Republik (GDR); he was honorary chairman from 1967 to 1975.
Жеке өмір
Густав Герц Генрих Рудольф Герцтің немересі және Матильда Кармен Герцтің туысы болды. 1919 жылы Герц Элен Дильманнға үйленді, ол 1941 жылы қайтыс болды. Олардың екі ұлы болды: Карл Гельмут Герц және Йоханнес Генрих Герц; екеуі де физиктер болды. Ол 30 қазан 1975 жылы Шығыс Берлинде 88 жасында қайтыс болды.
Gustav Hertz was a nephew of Heinrich Rudolf Hertz and a cousin of Mathilde Carmen Hertz. In 1919, Hertz married Ellen née Dihlmann, who died in 1941. They had two sons, Carl Helmut Hertz and Johannes Heinrich Hertz; both became physicists. He died on 30 October 1975 in East Berlin at the age 88.
Ғылыми мүшелік
Герц Берлиндегі неміс ғылым академиясының мүшесі, Геттинген ғылым академиясының корреспондент мүшесі, Венгрия ғылым академиясының құрметті мүшесі, Чехословакия ғылым академиясының мүшесі және КСРО ғылым академиясының шетелдік мүшесі болды.
Hertz was a Member of the German Academy of Sciences in Berlin, Corresponding Member of the Göttingen Academy of Sciences, an Honorary Member of the Hungarian Academy of Sciences, a Member of the Czechoslovakian Academy of Sciences, and a Foreign Member of the USSR Academy of Sciences.