Серб архиепископының өмірі мен еңбектері: Данило II (1324-1337)
Danilo II (Archbishop of Serbs)
Данило II, Серб архиепископы (1324-1337), Неманичтер дәуіріндегі танымал серб әдебиетінің авторы, қасиетті саналды. Өмірбаяны, саясат және дін туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Серб архиепископтары 1324-1337 жылдары
Archbishop of Serbs 1324 to 1337
Данило II 1324-1337 жылдары Серб архиепископы болды, корольдер Степан Урош III (1321–1331) және Душан І (1331–1355, 1345 жылы император болып сайланды) билігі тұсында. Серб монахы ретінде ол сонымен қатар тарихшы, сарай және шіркеу саясатында белсенділік танытты, Неманич әулетінің өркендеген кезеңінде қызмет етті. Ол көптеген өмірбаяндық шығармалар жазды, олар ортағасырлық серб әдебиетінің ең маңызды туындыларының бірі саналады. Сербия Православ шіркеуі оны Қасиетті Данило II (Свети Данило II) деп жариялады және ол 2 қаңтарда Антиохиялық Қасиетті Игнатиймен бірге тойланады [ескі стиль бойынша 20 желтоқсан].
Danilo II was the Archbishop of Serbs 1324 to 1337, under the rule of Kings Stephen Uroš III (1321–1331) and Dušan the Mighty (1331–1355, crowned Emperor in 1345). As a Serbian monk, he was also a chronicler, active in court and Church politics, holding the office during the zenith of the Nemanjić dynasty era; he wrote many biographies which are considered part of the most notable medieval Serbian literature. He was proclaimed Saint Danilo II (Свети Данило II) of the Serbian Orthodox Church, and is celebrated on the same day as Saint Ignatius of Antioch on 2 January [O. S. 20 December ].
Өмір және жұмыс
1270 жылы Пилот жупасында (қазіргі Пулт, Солтүстік Албанияда) дүниеге келген, оның нақты аты жазылмаған, тек серб ақсүйек отбасынан екені белгілі. Ол өткір зиялылығымен және көркем мінезімен ерекшеленген. Орта ғасыр Сербиясы мен Византияның ең білімді адамдарынан тамаша білім алған. Білімін аяқтаған соң, Сербия патшасы Стефан Милутиннің сарайына қызметке кірді, бірақ 1300 жыл шамасында Ибар өзені бойындағы Кончуль монастырына кешіп кетті. Жаңаша дінге кіргеннен кейін, серб архиепископы Жевстатийдің шақыруымен Печке барды, онда ол пресвитер дәрежесіне ие болды. Содан кейін Сербия Православ шіркеуінің рухани иерархиясында жылдам өркендеді: алдымен Хиландар монастырының игумены, содан кейін Баньска епископы (1312-1315), ал 1324 жылдан 1337 жылы қайтыс болғанға дейін архиепископ болды. Ол 1337 жылдың 19 желтоқсанында дүние салып, Печ монастырындағы өзі салған шіркеулердің бірінде, Ходегетрия шешілемінде жерленді. Данило ортағасырлық серб патшалары мен архиепископтарының өмірбаянын жазды, соның ішінде Сербия королі Степан Урош I (1243–1276) әйелі Еленаның өмірбаянын да жазды. Оның еңбегі серб халық поэзиясында «Ежелгі кітаптар» (Книги староставни) және «Патшалық кітаптар» (Книги цароставни) деп аталады. Оның еңбегінің арқасында ортағасырлық Сербияның билеушілері және Неманич әулетінің мүшелері туралы көптеген тарихи деректер сақталған.
Born around 1270 in the župa of Pilot (present day Pult, in northern Albania), his given name has not been recorded, only that he belonged to a Serbian noble family. He was endowed with a fine intellect and a noble disposition; he had received an excellent education at the hands of the most learned men in Medieval Serbia and in Byzantium. After his education, he joined the court of the Serbian king Stefan Milutin, which he left around 1300 to join the monastery of Končul on the Ibar river. After his novitiate, he went to Peć at the request of the Serbian archbishop Jevstatije, where he was made a presbyter priest. After that, he progressed quickly in the ecclesiastical hierarchy of the Serbian Orthodox Church: first as abbot of Hilandar , then as bishop of Banjska (1312 1315), and finally as archbishop from 1324 until his death in 1337. He died on 19 December 1337 and was buried in one of the churches he had built in the monastery of Peć, Our Lady Hodegetria. Danilo wrote biographies of Serbian medieval kings and archbishops, including the biography of Jelena, the wife of King Stephen Uroš I of Serbia (1243–1276). His monumental work is referred to in the poetry of Serbian folklore as knjige starostavne (the ancient books) and knjige carostavne (the royal books). As a result of his work, many historical details concerning both the rulers of medieval Serbia and the members of the Nemanjić dynasty have been preserved.