Ескі Франция шаруаларына салынған жер салығы: Taille тарихы
Taille
Франциядағы ежелгі тарихта шаруалар төлеген жер салығы – taille. Салық 1439ж. тұрақтыға айналды. Кіріс салығынан өзгеше, король анықтаған сома провинцияларға бөлінген. Әскерилер, ақсүйектер салықтан босатылған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ескі режимдегі француз шаруаларына салынатын жер салығы. Таиль (таж) – Ескі Франциядағы шаруалар мен дворян емес топтарға салынатын тікелей жер салығы. Салық әрбір үй шаруашылығына жер мөлшеріне қарай салынып, мемлекетке тікелей төленеді.
Former land tax on Ancien Régime French peasants
The taille (taj) was a direct land tax on the French peasantry and non nobles in Ancien Régime France. The tax was imposed on each household and was based on how much land it held, and was paid directly to the state.
Тарих
Бастапқыда тек "ерекше" салық (яғни, қажеттілік туғанда ғана салынатын және жиналатын, себебі король "патшалық доменнің" – оған тікелей қарастырылған жерлердің кірісінен күнкөріс табуға тиіс болған), 1439 жылы Франция королі VII Карлға Жүз жылдық соғыс кезінде тұрақты әскерді ұстау үшін салық жинау құқығы берілгенде, таль тұрақты салыққа айналды. Қазіргі заманғы табыс салығынан айырмашылығы, тальдің жалпы сомасын француз королі жыл сайын белгілеген (1484 жылы Генералдық Штаттар таратылғаннан кейін), содан кейін бұл сома әртүрлі провинциялар арасында жинау үшін бөлінген. Діни қызметкерлер мен дворяндар (олардың "pays d'état" [төменде қараңыз] иелігіндегі дворян емес жерлерін қоспағанда), корольдің шенеуніктері, әскери қызметкерлер, судьялар, университет профессорлары мен студенттері, сондай-ақ Париж сияқты франшизалық қалалар (villes franches) салықтан босатылған. Провинциялардың үш түрі болды: сайлау аймақтары, мемлекеттік провинциялар және салық салу аймақтары. Сайлау аймақтарында (француз тәжінің ең ұзақ уақыт бойы иеленген жерлері; осы провинциялардың кейбіреулері бұрын мемлекеттік провинциялардың дербестігіне тең болған, бірақ патшалық реформалардың салдарынан оны жоғалтқан) салықты бағалау және жинау сайланған лауазымды тұлғаларға (алғашқыда кем дегенде; кейіннен бұл лауазымдар сатып алынды) сеніп тапсырылды, және салық көбінесе "жеке" сипатта болды, яғни ол дворян емес адамдарға байланысты болды. "Pays d'état" ("провинциялық кеңестері бар провинциялар" – Бретань, Лангедок, Бургундия, Овернь, Беарн, Дофине, Прованс және Гасконияның Бигорре, Комминг және Квар-Валле сияқты бөліктері; бұл жақында қосылған провинциялар салық салу мәселесінде белгілі бір жергілікті тәуелсіздікті сақтай алды) салықты бағалауды жергілікті кеңестер анықтады, ал салық көбінесе "нақты" сипатта болды, яғни ол дворян емес жерлерге байланысты болды (яғни, тіпті осындай жерлерге ие болған дворяндар да оларға салық төлеуге міндетті болды). Соңында, салық төлеушілер жақында бағындырылған жерлер болды, олардың өздерінің жергілікті тарихи институттары болды (олар кейде "pays d'état" провинцияларымен біріктірілді), бірақ салық салуды корольдік интендант қадағалады. Салық жүйесін реформалау мақсатында 16 ғасырда жаңа әкімшілік бөлімдер құрылды. Бастапқыда генералитеттер деп аталатын және бастапқыда генералдық қазынашылар немесе кеңесшілер (патшалық салық жинаушылар) бақылаған Recettes générales, бастапқыда тек салық жинау аудандары болды. Олардың рөлі үнемі өсіп, 17 ғасырдың ортасына қарай генералитеттер интенданттың билігіне бағынды және сот, салық салу және полиция мәселелерінде патша билігін кеңейту құралына айналды. Революция басталған кезде 36 генералитет болды; соңғы екеуі 1784 жылы құрылды. 17 ғасырдың соңына дейін салық жинаушылар receveurs royaux деп аталды. 1680 жылы Ферме Генераль жүйесі құрылды, бұл франшизалық кеден және акциз операциясы, онда жеке тұлғалар патша атынан таль жинау құқығын алты жылдық аукцион арқылы сатып алды (кейбір салықтар, соның ішінде көмекші салықтар мен габель 1604 жылдан бері осылай жиналатын болды). Бұл жүйедегі басты салық жинаушылар фермиер генераль ("бастықтар генералы") деп аталды.
Originally only an "exceptional" tax (i. e. imposed and collected in times of need, as the king was expected to survive on the revenues of the "domaine royal", or lands that belonged to him directly), the taille became permanent in 1439, when the right to collect taxes in support of a standing army was granted to Charles VII of France during the Hundred Years' War. Unlike modern income taxes, the total amount of the taille was first set (after the Estates General was suspended in 1484) by the French king from year to year, and this amount was then apportioned among the various provinces for collection. Exempted from the tax were clergy and nobles (except for non noble lands they held in "pays d'état" [see below]), officers of the crown, military personnel, magistrates, university professors and students, and franchises (villes franches) such as Paris. The provinces were of three sorts, the pays d'élection, the pays d'état and the pays d'imposition. In the pays d'élection (the longest held possessions of the French crown; some of these provinces had had the equivalent autonomy of a pays d'état in an earlier period, but had lost it through the effects of royal reforms) the assessment and collection of taxes were entrusted to elected officials (at least originally; later, these positions were bought), and the tax was generally "personal", meaning it was attached to non noble individuals. In the pays d'état ("provinces with provincial estates" Brittany, Languedoc, Burgundy, Auvergne, Béarn, Dauphiné, Provence, and such portions of Gascony as Bigorre, Comminges, and the Quatre Vallées; these recently acquired provinces had been able to maintain a certain local autonomy in terms of taxation), the assessment of the tax was established by local councils and the tax was generally "real", meaning that it was attached to non noble lands (that is, even nobles possessing such lands were required to pay taxes on them). Finally, pays d'imposition were recently conquered lands which had their own local historical institutions (they were similar to the pays d'état under which they are sometimes grouped), although taxation was overseen by the royal intendant. In an attempt to reform the fiscal system, new administrative divisions were created in the 16th century. The Recettes générales, commonly known as généralités and overseen in the beginning by receveurs généraux or généraux conseillers (royal tax collectors), were initially only taxation districts. Their role steadily increased and by the mid 17th century, the généralités were under the authority of an intendant, and they became a vehicle for the expansion of royal power in matters of justice, taxation, and policing. By the outbreak of the Revolution, there were 36 généralités; the last two were created as recently as 1784. Until the late 17th century, tax collectors were called receveurs royaux. In 1680, the system of the Ferme Générale was established, a franchised customs and excise operation in which individuals bought the right to collect the taille on behalf of the king, through six year adjudications (some taxes, including the aides and the gabelle, had been farmed out in this way as early as 1604). The major tax collectors in that system were known as the fermiers généraux ("farmers general", in English).
Жинақ
Салықтарды тиімді жинау ерте заманауи кезеңде француз әкімшілік және патшалық орталықтандырудың маңызды себептерінің бірі болды. Таль корольдік кірістің негізгі көзіне айналды (1570 жылдары шамамен жартысы), революцияға дейінгі Франциядағы ең ірі тікелей салық болып саналды және 15-ші және 16-шы ғасырлардағы соғыстың өсіп келе жатқан шығындарын қаржыландырды. Мәліметтерге сәйкес, таль 1515 жылы 2,5 миллион ливрден 1551 жылдан кейін 6 миллион ливрге дейін өсті; 1589 жылы таль рекордтық 21 миллион ливрге жетті (жоғары инфляция кезеңі), бірақ кейін азайды. Таль – жалғыз салық емес еді. «Тайлон» (әскери шығындарға салынатын салық), ұлттық тұз салығы (габель), тұтыну тауарларына салынатын салық (әдетте бекіністерді салуға – малтот), әртүрлі тауарларға (соның ішінде шарапқа) ұлттық тарифтер («айырымдамалар»), арнайы өнімдерге жергілікті тарифтер («кеден»), қалаға кіретін өнімдерге («октруа») немесе жәрмеңкелерде сатылатын өнімдерге, сондай-ақ жергілікті салықтар да болды. Соңында, шіркеу «диме» деп аталатын міндетті салықтан немесе оннан бір бөліктен пайда көрді. Людовик XIV бірнеше қосымша салық жүйелерін құрды, оның ішінде 1695 жылы басталған «капитация» (ақсүйектер мен дін қызметкерлері де қоса барлық адамдарға салынатын, бірақ үлкен біржолғы төлем арқылы босатуға болатын) және 1710–1717 жылдары (1733 жылы қайта жаңғыртылған) «диксиме» (табыс пен мүлік құнына салынатын, әскери шығындарды қаржыландыруға бағытталған) салықтары болды. Франция корольінен және кедейлерден басқа барлық француз азаматтары капитация салығын төлеуге міндетті болды. Ақсүйектерге салынатын капитацияны әдетте интендант бағалап, бастапқыда олардың жылдық табысының 1/90-ын төлейтіні анықталды. Алайда, мұндай жағдай әрқашан бола бермейтін, өйткені көптеген ақсүйектер салыққа қарсы лобби жасауға және бағалауларға шағымдануға мүмкіндік алды. Капитация тұрғылықты жері бойынша төленгендіктен, көптеген иеліктері бар бай жер иелері және Парижде немесе Версаль сарайында тұратындар одан қашуға тырысты. Орлеан герцогы өзінің бағасын өзі белгілейтінімен мақтанды: «Мен интенданттармен келісемін; қалағанымша көбірек немесе азырақ төлеймін». 1749 жылы Людовик XV тұсында корольдік дефицитті азайту мақсатында «диксим» негізінде «вингтием» (немесе «бір жиырмадан бір») жаңа салық енгізілді, ол ансиан режим кезеңіне дейін сақталды. Бұл салық тек кірістерге ғана негізделді (жер, мүлік, сауда, өнеркәсіп және ресми лауазымдардан түскен таза табыстың 5%-ы) және барлық азаматтарды қамтуға бағытталған, бірақ дін қызметкерлері, «pays d'état» аймақтары мен парламенттер наразылық білдірді; дін қызметкерлері босатылды, «pays d'état» аймақтары төмендетілген мөлшерлеме алды, ал парламенттер жаңа табыс туралы мәлімдемелерді тоқтатты, нәтижесінде «вингтием» жоспарланғандай тиімді болмады. Жеті жылдық соғыстың қаржылық қажеттіліктері екінші (1756–1780) және үшінші (1760–1763) «вингтием» салықтарының енгізілуіне әкелді. 1754 жылы «вингтием» 11,7 миллион ливр түсім әкелді. Таль француздар жүз жылдық соғыс және отыз жылдық соғыс сияқты көптеген соғыстарды қаржыландыру үшін кеңінен қолданылды. Ақырында ол Ансиан режимнің ең жек көрілетін салықтарының біріне айналды.
Efficient tax collection was one of the major causes for French administrative and royal centralization in the Early Modern period. The taille became a major source of royal income (roughly half in the 1570s), the most important direct tax of pre Revolutionary France, and provided for the growing cost of warfare in the 15th and 16th centuries. Records show the taille increasing from 2.5 million livres in 1515 to six million after 1551; in 1589 the taille reached a record 21 million livres (a period of high inflation), before dropping. The taille was only one of a number of taxes. There also existed the "taillon" (a tax for military expenditures), a national salt tax (the gabelle), a tax on consumer goods usually used to pay for fortifications (the maltôte), national tariffs (the "aides") on various products (including wine), local tariffs on specialty products (the "douane") or levied on products entering the city (the "octroi") or sold at fairs, and local taxes. Finally, the church benefited from a mandatory tax or tithe called the "dîme". Louis XIV created several additional tax systems, including the "capitation" (begun in 1695) which touched every person including nobles and the clergy (although exemption could be bought for a large one time sum) and the "dixième" (1710–1717, restarted in 1733), which was a true tax on income and on property value and was meant to support the military. Every Frenchman, except the Dauphin of France and paupers were subject to the capitation tax. Noble capitation was assessed by the intendant of the generality, and at first it was established that the nobility pay 1/90 of their annual income. This was not always the case, however, as many of the nobility had the means to lobby against the tax, and regularly appeal the assessments. As capitation was paid at the place of residence, rich landlords with many estates, and those who lived in Paris or at the Court of Versailles, could evade it. The duc d'Orleans famously bragged about setting his own rate: "I work things out with the intendants; I pay more or less what I like." In 1749, under Louis XV, a new tax based on the "dixième", the "vingtième" (or "one twentieth"), was enacted to reduce the royal deficit, and this tax continued through the ancien régime. This tax was based solely on revenues (5% of net earnings from land, property, commerce, industry and from official offices), and was meant to reach all citizens regardless of status, but the clergy, the regions with "pays d'état" and the parlements protested; the clergy won exemption, the "pays d'état" won reduced rates, and the parlements halted new income statements, effectively making the "vingtième" a far less efficient tax than it was designed to be. The financial needs of the Seven Years' War led to a second (1756–1780), and then a third (1760–1763) "vingtième" being created. In 1754 the "vingtième" produced 11.7 million livres. The taille was used very heavily by the French to fund their many wars like the Hundred Years' War and the Thirty Years' War. It eventually became one of the most hated taxes of the Ancien Régime.