Кіріспе
1402 жылы Анкара маңындағы Тимуридтер империясы мен Осман сұлтанаты арасындағы шайқас. Осман империясының аралық кезеңінің басталуы.
| қақтығысшы1 = Тимуридтер империясы, Ақ Қоюнлу, Гермияндықтар |
| қақтығысшы2 = Осман сұлтанаты, Кастриот княздығы, Моравия Сербиясы, Бранкович ауданы, Анатолиялық бейліктері және қара татарлар |
| қолбасшы1 = Тимур, Шах Рух, Халил Сұлтан, Миран Шах, Сұлтан Хусейн Таичиуд, Мухаммед Сұлтан Мирза, Пир Мухаммад, Шах и Шахан, Усман Бег, Якуб II Гермияндық |
| қолбасшы2 = Баязид I, Сүлейман Челеби, Мехмед Челеби, Иса Челеби, Муса Челеби, Мұстафа Челеби, Стефан Лазаревич, Вук Лазаревич, Джурадж Бранкович, Гьон Кастриоти, Коджа Захария, Дмитр Йонима |
| күші1 = 140 000 |
| күші2 = 85 000, көбінесе атты әскер, сондай-ақ 32 соғыс пілі. Баязидтің әскері 85 000 адамнан тұрды. Осман әскеріне оның ұлдары, ғазилер, яничарлар, Анатолиялық мұсылман вассалдары және әртүрлі еуропалық (Балқан христиан) вассалдары қарасты контингенттер кірді. Серб вассалдарының арасында Стефан Лазаревич, Вук Лазаревич, Джурадж Бранкович және оның інісі Гргюр Бранкович, ал албандардың арасында Коджа Закария, Деметриус Йонима, Гьон Кастриоти және, мүмкін, Тануш Дукаджини болды. Қатыспаған христиан вассалдарының арасында Зетан Константин Балшич болды. Осман әскерінің төрттен бір бөлігі жақында бағындырылған татарлар еді.
Start of the Ottoman Interregnum
| combatant1 = Timurid EmpireAq QoyunluGermiyanids
| combatant2 = Ottoman SultanatePrincipality of KastriotiMoravian SerbiaDistrict of BrankovićAnatolian beyliks and Black Tatars
| commander1 = TimurShah RukhKhalil SultanMiran ShahSultan Husayn TayichiudMuhammad Sultan MirzaPir MuhammadShah i ShahanUthman BegYakup II of Germiyan
| commander2 = Bayezid ISüleyman ÇelebiMehmed Çelebiİsa ÇelebiMusa ÇelebiMustafa ÇelebiStefan Lazarević Vuk Lazarević Đurađ BrankovićGjon KastriotiKoja Zaharia Dhimitër Jonima
|strength1=140,000
|strength2=85,000 mostly cavalry, and also 32 war elephants. Bayezid's army numbered 85,000. The Ottoman force included contingents under his sons, Ghazis, Janissaries, Anatolian Muslim vassals, and various European (Balkan Christian) vassals. Among Serbian vassals participating were Stefan Lazarević, Vuk Lazarević, Đurađ Branković and his brother Grgur Branković, and among Albanian were Koja Zakarija, Demetrius Jonima, Gjon Kastrioti, and probably Tanush Dukagjini. Christian vassals that did not participate include Zetan Konstantin Balšić. A quarter of the Ottoman troops were recently conquered Tatars.
Жауынгерлік орналасу
Баязид Константинополь қоршауын күштерінен тартып алып, оларды жазғы күннің қайнар ыстығына салды. Олар шаршап, шөлдеп келгенімен, демалуға немесе күш жинауға мүмкіндік берілмеді. Баязидтің генералдары оған қорғанысқа бекініп, Тимурдың әскері Османдықтарды кері тартқанда, тауларға шегініп, Тимурды қатардан шығарып, жазғы ыстықта Османдықтарды өз жерінде қууға мәжбүр етуді кеңес етті. Бірақ Баязид шабуылға шығуды жөн көріп, шығысқа қарай жорыққа шықты. Алға жылжыған Османдық барлаушылары Тимуридтердің ізін таба алмады, олар жасырын түрде оңтүстік-батысқа қарай жылжып, демалып, Османдықтардың артында орналасты. Тимуридтер Османдықтар бұрын басып алған жерлерге орналасып, тастап кетілген шатырлар мен су көздерін пайдаланды. Тимурид армиясында Тимур орталық бөлімге, ұлдары Миран мен Рух сәйкесінше оң және сол қанатқа, ал немерелері алғы шепке басшылық етті. Осман армиясында Баязид янычарлармен орталық бөлімге, ұлы Сүлеймен ең жақсы әскерлермен сол қанатқа, Стефан Лазаревич Балқан әскерлерімен оң қанатқа, ал ұлы Мехмед артқы күзетке басшылық етті.
Шайқас
Соғыс Осман әскерінің кең ауқымды шабуылымен басталды, оған Тимуридтердің атты садақшыларының көптеген жебелерімен тойтарыс берілді. Бірнеше мың адам қаза тауып, көптегені Тимурға бағынды. Стефан Лазаревич және оның салт аттылары Тимуридтердің шабуылдарына қарсы сәтті күресіп, үш рет монғол қатарын жарып өтті. Стефан Баязидке онымен бірге қашуды әрқашан кеңес берді, бірақ Баязид одан бас тартты. Алайда, сербтер Баязидтің бір ұлын және қазынасын монғолдардан құтқарып, Константинопольге жетті. Серб әскерлері ауыр қара торлы қару-жарақ киген, ол Тимуридтердің жебелеріне қарсы өте тиімді болды. Тимур серб әскерлеріне таң қалды, олардың "арыстанша күресетінін" айтты. Шабуыл кезінде екі әскердің де негізгі су көзі – Чубук өзені Тимур тарапынан Чубук қаласының жанындағы қоймаға бұрылып, Осман әскерін сусыз қалдырды. Соңғы шайқас Чубук аңғарына көрінетін Катал төбесінде болды. Шөлдеген және шаршаған Осман әскері жеңілді, бірақ Баязид бірнеше жүз аттымен жақын тауларға қашуға үлкерді. Дегенмен, Тимур тауларды қоршап алып, Баязидтен әлдеқайда көп болғандықтан, оны тез тұтқынға алды. Ол үш айдан кейін тұтқындықтан қайтыс болды. Бұрыннан-ақ көптеген әскерден кем болған Осман әскері, қара татарлардың және Анатолия бейліктерінен келген сипахилардың дезертирлеуінен одан әрі әлсіреп, Баязидтің жағын тастап Тимурдың әскеріне қосылды.
Салдары
Ұрыстан кейін Тимур Анатолияның батысы арқылы Эгей теңізі жағалауына жылжыды, онда ол христиандық Госпиталиерлер орденінің бекінісі – Смирна қаласын қоршап алып, жаулап алды. Бұл шайқас Осман мемлекеті үшін қатаң соққы болды, ол қалған күштерін бөліп, империяның дерлік толық құлауына әкелді. Осыдан кейін Бейезидтің ұлдары арасында тақ үшін күрес – азамат соғысы басталды. Анкара шайқасынан соң Осман азамат соғысы тағы 11 жыл (1413 жылға дейін) жалғасты. Бұл шайқас Осман тарихында ерекше оқиға болып саналады, себебі ол тұңғыш рет сұлтанның жеке басы қолға түсті.