Кіріспе
Стефан Кисилевский (7 наурыз 1911, Варшава – 27 қыркүйек 1991, Варшава, Польша), лақап аты – Кисиел, Юлия Холыньская, Теодор Клон, Томаш Сталинский, – поляк жазушысы, публицист, композитор және саясаткер, «Знак» бірлестігінің мүшесі, Польшаның либертариандық және консервативті «Униа Политики Реалней» саяси партиясының негізін қалаушылардың бірі.
Өмірбаян
Кисилевский поляк әкесі Зигмунт Кисилевский және еврей анасы Саломея Шапироның ұлы. 1927 жылы Варшава мемлекеттік музыка консерваториясына түсіп, үш диплом алды: теория бойынша (1934, Казимеж Сикорскийдің басшылығымен), композиция бойынша (1937, сондай-ақ К. Сикорскийдің басшылығымен) және педагогикалық фортепиано бойынша (1937, Ежи Лефельдтің басшылығымен). Ол Варшава университетінде польша әдебиеті мен философиясын оқыды және 1938-1939 жылдары Парижде композициялық білімін аяқтады. Композитор ретінде Кисилевский француз неоклассицизміне берік байланысты болды, бірақ оның жазбалары Польшадағы қазіргі музыкалық тенденцияларды кеңінен қолдады. Оның жазуы мен саяси ойлары көбінесе прагматизммен және либерализмді қолдаумен сипатталды. 1964 жылы ол премьер-министр Йозеф Циранкевичке мәдениеттің еркіндігі туралы 34-ші хатқа қол қойғандардың бірі болды. 1968 жылы коммунистік Польшадағы цензураны сынағандығы үшін (Польша жазушылар одағының отырысында ол Польшада танымал болған «dyktatura ciemniaków» – «білімсіздердің диктатурасы» деген терминді қолданды) үш жылға жариялауға тыйым салынды. Ол сондай-ақ «белгісіз қылмыскерлер» (коммунистік құпия полицияның мүшелері болуы мүмкін саяси зорлық-зомбылық актілерінің қылмыскерлері үшін эвфемизм) тарапынан ұрып-сапаланды. 1981 жылы ол социализмнің салдарынан сол кездегі Польша экономикасының құлдырауын сипаттау үшін «Бұл дағдарыс емес, бұл нәтиже» деген сөзді айтты. Оның тағы бір әйгілі сөзі «социализм кез келген басқа жүйеде кездеспейтін қиындықтарды батыл жеңеді», бұл социализмдегі көптеген экономикалық және әлеуметтік проблемалардың өзі жасалғанын көрсетеді. 1990 жылы «Wprost» журналымен бірге Кизиел сыйлығын құрды.
His writing and political thought were generally marked by pragmatism and support for liberalism. In 1964 he was one of the signatories of the so called Letter of 34 to Prime Minister Józef Cyrankiewicz regarding freedom of culture. In 1968, for criticizing censorship in communist Poland (at the meeting of the Polish Writers' Union he used the designation 'dyktatura ciemniaków' – 'a dictatorship of dunces' – which became famous in Poland), he was forbidden to publish for three years. He was also beaten up by so called "unknown perpetrators" (a euphemism for perpetrators of criminal acts of political violence who in all likelihood were members of the Communist secret police). In 1981 he coined the sentence "It's not a crisis, it's a result" to describe the down turn of the Polish economy at that time as a result of socialism. Another one of his famous statements was "socialism heroically overcomes difficulties unknown in any other system", referring to the fact that many of the economic and social ills found under socialism were self created. In 1990, together with the magazine Wprost, he established the Kisiel Prize.