Уильям Джон Кавендиш Скотт Бентинк, 5-ші Портленд Герцогі (1800-1879)
John Bentinck, 5th Duke of Portland
Уильям Джон Кэвендиш Скотт Бентинк, 5-й герцог Портленд: британдық әскери шенеунік, эксцентриктік мінезімен және Уэлбек аббаттағы жер асты жолдарымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық теңеуі (1800–1879)
British peer (1800–1879)
Уильям Джон Кавендиш Скотт Бентинк, 5-ші Портленд герцогы (17 қыркүйек 1800 – 6 желтоқсан 1879), 1824 жылға дейін Лорд Джон Бентинк, ал 1824 мен 1854 жылдар аралығында Тичфилд маркизі атанған, британдық армия офицері және теңеуі, ең көп эксцентрикалық мінез-құлқымен есте қалады. Қоғамнан уысынып, жеке өмір сүруді ұнататын ол, Солтүстік Нотингемширдегі Клумбер паркіне жақын Уэлбек аббаттығындағы өнімдігінің астында күрделі жер асты лабиринтін қаздырған.
William John Cavendish Scott Bentinck, 5th Duke of Portland (17 September 1800 – 6 December 1879), styled Lord John Bentinck before 1824 and Marquess of Titchfield between 1824 and 1854, was a British Army officer and peer, most remembered for his eccentric behaviour. A recluse who preferred to live in seclusion, he had an elaborate underground maze excavated under his estate at Welbeck Abbey near Clumber Park in North Nottinghamshire.
Өмір
Ол Лондонда Портлендтің 4-ші герцогы Уильям Бентинк пен оның әйелі Генриеттаның екінші ұлы ретінде дүниеге келді. 30 қыркүйекте Ганновер алаңындағы Сент-Джордж шіркеуінде крещениеден өтті. Тоғыз баланың бірі болған ол отбасының барлық еркек мүшелері Уильям деп аталып, екінші есімі Джон болғандықтан Джон атымен танымал болды. Ол Шарлотта Денисонның ағасы, болашақ 1-ші виконт Оссингтон Эвелин Денисонның әйелі. Кавендиш Скотт Бентинк мектепке емес, үйде білім алды. Лорд Джон Бентинк ретінде танымал болды, ол 1818 жылдан бастап әскерде қызмет етті, алғаш Foot Guards-қа прапорщик болып қабылданды, кейін 1821 жылы 7-ші Жеңіл драгун гвардиясына ауыстырылды, онда капитан болды, ал 1823 жылы 2-ші Өмірлік гвардияға өтті. Ол "нашар денсаулығына" байланысты шаршағыштықтан зардап шеккені хабарланды. Әскерден кеткеннен кейін ол біраз уақыт континенттік Еуропада болды, денсаулығы кейде нашарлап тұратын. Оның ауруларының ішінде қысқа мерзімді есте сақтау қабілетінің жоғалтылуы және седақ ауруы болды. 1854 жылдың 27 наурызында ол әкесінен кейін 5-ші Портленд герцогы болды. Атақ оған Лордтар палатасында орын бергенімен, ол орын алу үшін үш жыл күтті, тек 1857 жылдың 5 маусымында ғана ант берді. Ол Уигтер мен Роберт Пилді қолдағанмен, саясатта белсенді рөл атқаруға қызығушылық танытпады. 1859 жылдан қайтыс болғанға дейін Ноттингемширдің лорд-лейтенантының орынбасары қызметін атқарды.
He was born in London, the second son of William Bentinck, 4th Duke of Portland, and his wife Henrietta, daughter of General John Scott. He was baptised at St George's Church, Hanover Square, on 30 September. One of nine children, he was known by his second Christian name, John, as all the male members of the family were named William. He was the brother of Charlotte Denison, future wife of Evelyn Denison, 1st Viscount Ossington. Cavendish Scott Bentinck was educated at home rather than at school. Known as Lord John Bentinck, he served in the army from 1818, entering as an ensign in the Foot Guards and later transferred to the 7th Light Dragoon Guards in 1821, where he became a captain, then the 2nd Life Guards in 1823. He reportedly suffered from lethargy due to his "delicate health". After leaving the army, he spent some time in continental Europe, his health being occasionally poor. His ailments included short term memory loss and sciatica. On 27 March 1854, he succeeded his father as 5th Duke of Portland. Although the title also gave him a seat in the House of Lords, it took him three years to take his seat, not taking the oaths until 5 June 1857. He showed little interest in taking an active role in politics, although he supported the Whigs and Robert Peel. From 1859 until his death he was also Deputy Lord Lieutenant of Nottinghamshire.
Уэлбек абатлығы
Герцогтың Уэлбек абаттығындағы ірі құрылыс жұмыстары мен даму жобаларына жеке қатысы халықтың қиялына күшті әсер етті. Бұл жобаларға зор қаржы жұмсалып, жергілікті аймақтан мыңдаған білікті және біліктісіз жұмысшылар тартылды. Жалақы мен жұмыс уақыты бойынша кейде еңбек даулары болғанымен, герцог көптеген қызметкерлерімен жақсы қарым-қатынаста болып, "жұмысшының досы" деген атаққа ие болды.
The duke's major building operations and developments at his estate of Welbeck Abbey in which he took an active involvement appealed strongly to the popular imagination. They cost an enormous sum of money and employed thousands of men from the local area, both skilled and unskilled. While there were occasional labour disputes over wages and hours, the duke was on very good terms with his many employees and earned the nickname "the workman's friend".
Негіздер
Үйдің бақшалары биік қабырғалармен қоршалған, қабырғаларында жемістерді пісіру үшін мангалдар орналастырылған. Шәрішкелерге арналған қабырғаның ұзындығы 1000 футтан (305 м) асты. 396 фут (121 м) ұзындығы, 108 фут (33 м) ені және 50 фут (15 м) биіктігі бар үлкен ат шабу айдыны салынды. Ол 4000 газ шаммен жарықтандырылды. Оның тұрақтарында 100 жылқы болғанмен, ол ешқашан оларды ат шабу айдынында мініп көрген емес. Роллер коньки танымал болғанда, ол қызметкерлерінің пайдасына көлдің жанына коньки алаңы орнатты және оны пайдалануға ынталандырды.
The house's kitchen gardens covered encased in high walls with recesses in which braziers could be put to ripen fruit. One of the walls, for peaches, measured over 1000 feet (305 m) in length. An immense riding house was constructed, 396 feet (121 m) long, 108 feet (33 m) wide, and 50 feet (15 m) high. It was lit by 4,000 gas jets. His stables held 100 horses but he never rode them in his riding house. When roller skating became popular, he had a rink installed near the lake for the benefit of his staff, whom he encouraged to use it.
Үй
Герцог Велбек аббаттығының барлық бөлмелерін жиһазсыздандырды, оның ішінде гобелендер мен портреттер де басқа жерде сақталды. Ол сарайдың батыс қанатындағы төрт-бес бөлмеден тұратын, жиһазы азын-малы бар пәтерде тұрды. 1879 жылға қарай, ғимарат тозығы жеткен, герцогтың бөлмелері ғана тұруға жарамды болды. Барлық бөлмелер қызғылт түспен боялған, едендері паркетсіз, тек бір бұрышта ғана коммод тұрды, басқа жиһаз жоқ.
The duke had all the rooms of Welbeck Abbey stripped of furniture, including tapestries and portraits, which he had stored elsewhere. He occupied a suite of four or five rooms in the west wing of the mansion which were sparsely furnished. By 1879, the building was in a state of disrepair, with the duke's rooms the only habitable ones. All the rooms had been painted pink, with bare parquetry floors and no furniture apart from a commode in one corner.
Жер асты
Герцогтың әкесі еменнің жетіспейтініне сеніп, жүздеген ағаш отырғызды. Оның ұлы сол ағаштардан жер асты бөлмелері мен туннельдер салды. Жер асты бөлмелері – барлығы қызғылт түспен боялған – 49 метр ұзындығы және 19 метр ені бар үлкен залды қамтиды, ол бастапқыда шіркеу ретінде жоспарланған, бірақ оның орнына сурет галереясы және кейде би залы ретінде пайдаланылды. Би залында 20 қонақты бірден көтере алатын гидравликалық лифт болған және төбесі алып күн батуының суретімен безендірілген. Герцог бұл би залында ешқандай би кеші өткізбеді. Басқа жер асты бөлмелерінің ішінде 76 метрлік кітапхана, үлкен шыны төбесі бар обсерватория және кең бильярд залы болды.
The duke's father, believing there would be a shortage of oak, had hundreds of trees planted. His son used the wood to construct a complex of underground rooms and tunnels. The underground chambers—all of which were painted pink—included a great hall 160 feet (49 m) long and 63 feet (19 m) wide, which was originally intended as a chapel, but which was instead used as a picture gallery and occasionally as a ballroom. The ballroom reportedly had a hydraulic lift that could carry 20 guests from the surface and a ceiling that was painted as a giant sunset. The duke never organised any dances in the ballroom. Other subterranean rooms included a 250 feet (76 m) long library, an observatory with a large glass roof, and a vast billiards room.
Эксцентрикалық
Герцог өте интроверт еді және эксцентриктігімен кеңінен танымал болды; ол адамдармен кездесуге жаратқан жоқ және ешкімді үйіне шақырмады. Ол әртүрлі құрылыс жобалары арқылы жүздеген адамды жұмысқа алды, және жақсы жалақы алғанымен, қызметкерлерге онымен сөйлесуге немесе оны тануға рұқсат берілмеді. Герцогқа күлдіреуімен амандасқан бір жұмысшы дереу жұмыстан босатылды. Оның иеліктеріндегі тұрғындар оның тілегін білді және оны кездестірген жағдайда назардан тыс қалдыруға міндетті екенін түсінді. Герцог өмірі бойы көптеген жақын және құпия қарым-қатынастарда болды, ал отбасына жастық шағында болған оқиға салдарынан балалы болуы қиын екені айтылды. Бұл диагноз дұрыс емес еді; қазіргі медициналық пікір бойынша, сол оқиғаның нәтижесінде бедеулік болуы "әбден мүмкін емес".
The duke was highly introverted and well known for his eccentricity; he did not want to meet people and never invited anyone to his home. He employed hundreds through his various construction projects, and though well paid, the employees were not allowed to speak to him or acknowledge him. The one worker who raised his hat to the duke was promptly dismissed. The tenants on his estates were aware of his wishes and knew they were required to ignore him if they passed by. The duke had numerous intimate and discreet relationships during his lifetime, and his family was told that due to an accident in his youth he would probably be unable to have children. That diagnosis was incorrect; a modern medical opinion considers infertility "unlikely" as a result of that accident.
Өлім
Герцог 1879 жылғы 6 желтоқсанда Лондондағы Харкорт үйінде қайтыс болды. Ол Кенсал Грин зиратында, Англикан шіркеуіне жақын үлкен учаскеде қарапайым қабірге жерленді. Кіші інісі Генри Уильям 1870 жылғы 31 желтоқсанда ұлдары болмай қайтыс болғандықтан, Портленд герцогының титулы оның туысы Уильям Кавендиш Бентинкке көшті. Ноттингем университетінің қолжазбалар және ерекше жинақтар бөлімі 5-ші герцогқа қатысты бірнеше құжаттарды сақтайды: 5-ші герцогтың жеке және саяси құжаттары (Pw K) Портленд (Уэлбек) жинағының бір бөлігі; ал Портленд (Лондон) жинағында (Pl) 5-ші герцогтың мүлігі және «Дрюс ісі» туралы құжаттар бар. Харли галереясы Портленд коллекциясынан көрмелер ұсынады, бұл мұражай Бесінші герцогтың газ зауытының орнында орналасқан. Ноттингемшир архивіндегі Портленд мүліктік құжаттарында 5-ші герцогтың меншігіне қатысты материалдар да бар.
The duke died on 6 December 1879 at his London residence, Harcourt House. He was buried in a simple grave in a large plot at Kensal Green Cemetery close to the Anglican chapel. As his younger brother, Henry William, had died without male issue on 31 December 1870, the title of Duke of Portland devolved upon his cousin William Cavendish Bentinck. The department of Manuscripts and Special Collections, The University of Nottingham, holds a number of papers relating to the 5th Duke: the 5th Duke's personal and political papers (Pw K) are part of the Portland (Welbeck) Collection; and the Portland (London) Collection (Pl) contains papers relating to the estate business of the 5th Duke, and to the "Druce Case". The Harley Gallery shows exhibitions from the Portland Collection, in the museum which is situated in the converted site of the Fifth Duke's Gas Works. The Portland Estate Papers held at the Nottinghamshire Archives also contain items relating to the 5th Duke's properties.
Танымал мәдениетте
Р. Остин Фрименнің 1933 жылғы «Др. Торндайк араласады» криминалды романы Дрюс Портленд ісіне негізделген. 1997 жылы Мик Джексон герцогтың өміріне шала-шала негізделген «Жер асты адамы» кітабын жариялады, ол Букер сыйлығының тізіміне енді. Билл Брайсон Велбек аббаттығына сапары барысында «Кішкентай аралдан жазбалар» атты саяхат кітабында оны егжей-тегжейлі талқылайды. Дрюс Портленд ісі 2014 жылдың қыркүйек айында жарық көрген «The Dead Duke, His Secret Wife, and the Missing Corpse» кітабында жан-жақты зерттелген.
R. Austin Freeman's crime novel Dr. Thorndyke Intervenes (1933) was based on the Druce Portland case. In 1997, Mick Jackson published a book loosely based on the duke's life called The Underground Man, which was shortlisted for the Booker Prize. Bill Bryson discusses him in some detail during a visit to Welbeck Abbey in the travel book Notes from a Small Island. The Druce Portland case is the subject of detailed examination in the book The Dead Duke, His Secret Wife, and the Missing Corpse, published in September 2014.