Америкалық каубой билерінің тарихы мен ерекшеліктері

Кіріспе

Америка Құрама Штаттарының кейбір аймақтарында пайда болған би жанры. Кантри-вестерн биі – кантри-вестерн музыкасымен би биленетін, американдық кантри және/немесе батыс дәстүрлерімен стильдік байланысы бар би формалары мен стильдерін қамтиды. Көптеген билердің тамыры 1700 жылдардан бастап Ұлыбритания мен Еуропадан АҚШ-қа иммигранттар әкелген билерге жетеді, олар американдық халық мәдениетіне еніп кеткен. Кантри биін Техаста "кикер биі" деп те атайды. Полька он қадам (он қадамдық полька деп те аталады), шоттиш, және басқа да батыс серуендеу билері, Шығыс жағалауы Свингі, Батыс жағалауы Свингі және түнгі клубтағы екі қадам. Екі қадам және әртүрлі батыс серуендеу немесе үлгілік жұптық билер кантри-вестерн биіне тән. Батыс топтық билеріне мыналар жатады:
Құрама би
Төрттік би
Дәстүрлі төрттік би
Қазіргі батыс төрттік би

Кантри биі бейресми. Ковбойлық аяқкиім болғандықтан, кантри-вестерн биінде "аяқ басымен" билеудің орнына, табан мен өкшеге тигізумен жазық аяқпен жылжу жиі кездеседі. Әр бидің көптеген нұсқалары бар, және көбінде нақты қадамдар жиынтығы болмайды. Жеке билердің АҚШ-тың әртүрлі аймақтарында әртүрлі атаулары болуы мүмкін. Кейбір билердің тіпті белгілі бір би алаңдарында жергілікті атаулары бар. Каубойлық немесе "кантри" вальсі – классикалық нұсқаның "аяқ басымен" жылдам қадамдарынан гөрі, ковбойлық аяқкиім кигенге ыңғайлы, жылдам жылжудан тұрады. Ешбір аяқ толығымен жерден көтерілмейді. Қадамдар тегіс жылжуы керек, аяқпен шатасу емес.

Жетекшілік ету және ілесу

Дәстүрлі кантри-вестерн биінде ер адам бидің қарқынын және қадамның ұзақтығын белгілеп, қадамды қашан өзгерту керектігін шешеді. Ол серігін, әдетте әйелді, оның қозғалыстарын нық, бірақ нәзік басқару арқылы жетекшілік етеді. Серік ер адаммен синхронды билеуі керек, оның қарқынымен бидің өзінің бөлігін орындайды. Егер әйел биді жақсы білсе, ал ер адам білмесе, оның ер адамды ақырын басқаруы қабылданды, бірақ ол әлі де іздеуші серік болып қалады. Шекаралық дәуірде әйелдер жетіспеген кезде ерлер бір-бірімен билейтін. Техастағы ерте қоныс салушының айтуынша, "Биде әйелдердің саны аз болды. Бір жиын жасау үшін екі ер адам бірге билеуге мәжбүр болды". Тағы бір мәліметте: "Жас әйелдердің тапшылығына байланысты, шашын жақсы қырқып, аяқ киімдерін жылтыратқан бірнеше жалғызбасты жігіттер әйел ретінде тағайындалды". Сондай-ақ, әйелдерсіз "еркектер" билері де болды. Әйел рөлін ойнаған, "сиырға марка қойылған" ерлер бір қолына орамал байлаған. Ертедегі бір "еркектер" биінің суретінде "ер адамның" оң қолы "әйелдің" артына оралған "жабық" би позасы көрсетілген. Кейде әйел рөлін ойнайтын ерлер алжапқыш киген.

Ерте тарих

Кантри-вестерн биі Ұлыбритания аралдары мен континенталдық Еуропа халқының АҚШ-қа әкелген билері мен музыкасынан пайда болды. Атап айтқанда, 1789-1799 жылдардағы Француз төңкерісі кезінде АҚШ-та француз мәдениетіне қызығушылық артып, көптеген француз билері американдық халық мәдениетіне сіңді. Мысалы, Вирджиния рилінің американдық нұсқасы "Сэр Роджер де Коверли" деп аталатын француз биіне негізделген. Француз би оқытушылары төрт жұптың алаңда би билейтін "квадриль" биін де әкелді. Котильон квадриллионнан туындаған сияқты. Бұл билер шаршы бидің дамуына ерекше әсер етті. Осы билер тез арада формалды емес билерге, әсіресе джигке айналды. 1774 жылғы бір жазбада: "Ауыл билерінің арасында мен "мәңгілік джигтер" деп атайтын билер бар. Бір жұп тұрып, ырғақтап билеуді бастайды. Басқалары келіп, оларды ығыстырып шығарады, ал бұл билер әрқашан музыкант ойнай алатын уақытқа дейін созылады", - делінген. Тағы бір автор ақ нәсілділердің "концерттер" өткізетінін жазды. Саузерн: "Ақтардың өздері, әсіресе жастар, өз билерінде минуеттер мен котильондар сияқты "қоғамдық жиынтықтарға" бірнеше рет иіліп, иіліп жүргеннен кейін рильдер мен джигтерге бейімділігін көрсетті", - деп жазды. Жұппен биленетін танымал рильдерге Леди Уолпол рилі, сондай-ақ Бостон Фэнси, Леди Вашингтон рилі және "Жылдам айнал" кірді. 1880 жылдары "Иблис арманы", "Ескі Зип Кунға" ұқсас би, танымал болды. 19 ғасырдың соңында "свинг" деп аталатын кантри биінің түрі пайда болды, онда жұптар би алаңын бірге жоғары жылдамдықпен айналдырды, бұл көптеген "әдеп сақтаушылардың" наразылығын тудырды. 19 ғасырдың басында үлкен фермаларда кейде биге арналған бөлмелер салынды. Кішігірім үйлерде бұл мақсатта ас үй пайдаланылды. Қалалық залдар да жиналыстар үшін қолданылды. Үй билерін "жанкет" немесе "табандылар" деп атады, және олар көңілді шаралар болды. Бұл билер түстен бастап келесі таңға дейін жалғасты. 19 ғасырдың басында Вирджиния штатының Ричмонд қаласы жыл сайынғы ат жарысын шармен аяқтады. Ертедегі жеке билер көбінесе ер адамдардың спонтанды түрде орындалатын джигтерінен тұрды. "Джиг" термині әртүрлі жеке би қадамдарын, сондай-ақ музыканы сипаттау үшін қолданылды және нақты анықталмады. Жүгіру, шұғылдану, секіру, табандылық, мүйізқұбырлар және басқа да қадамдық билер әртүрлі этникалық дәстүрлерден немесе жеке импровизациядан туындауы мүмкін. Жеке билеуді немесе шеңбер немесе шаршы бидің бір бөлігі ретінде орындалатын қадамдарды сипаттауға арналған басқа ерте терминдер: бук және қанат, жалпақ аяқ, қос шайқалу, капотаж және бұзылу. Джиггингке кейде "жаршықты ұшырату" деп аталатын, ал джиг-конкурстар кейде би кештерінде қосымша ойын-сауық ретінде өткізілетін. 1829 жылы Техаста өткен "саяқ биінде" джигтер мен рог-файптар, жубаның соққылары болды. Музыканы көбінесе қара нәсілді скрипкашылар немесе импровизацияланған "аспаптар" орындады: клейвис пен шына, пышақпен мақтаны жыртып, аяқты таптап, жұқа қағаз арқылы тарағанды үрлеп, сусын стаканына соғып, тіпті бұршақ жапырағын үрлеп. Әскери оркестрлер мен аспаптар оркестрлері үлкен қалаларда және/немесе арнайы жағдайларда пайдаланылды. Прерия шекарасындағы билерге скампердаун, қос шрифл, батыс шайқасы және жарты ай кірді. "Фроликтер" - бұл көбінесе жүгері шашу немесе үйді көтеру сияқты қоғамдық жұмыстармен байланысты қоғамдық іс-шаралар. Жұмыстың аяқталуымен қатысушылар той жасап, би биледі. Бұл оқиғаларда би үшін музыканың негізгі көзі - скрипкашы, көбінесе қара нәсілді адам болды. Бастапқы африкалық аспаптардан алынған банджо да маңызды болды. Рильдер, шаршы билер, вальстер, полкалар және басқа да жұп билері еркіндік пен импровизация рухымен орындалды, оны музыка тарихшысы Билл К. Малоун "барлығы араласып, аты жоқ би" деп сипаттады. Батыс Техаста үлкен би шаралары қоғамның басты қызметі болды. Кейде фермаларда өткізілетін билерді "ранч билері" деп атаған. Кішігірім аудандарда жергілікті тұрғындар үшін билер кешке дейін жалғасты, содан кейін қатысушылар үйлеріне кетті. Үлкен билер үлкен аймақтан қатысушыларды тартты, олардың кейбіреулері атпен немесе көлікпен саяхаттады. Сол күні қайтып оралу шаршап, түні бойы осылай жалғаса береді. Балалар ұйықтап жатқанда, ересектер таң атқанша билеп, араласып жүрді. Әдеттегідей, бұл шараларда әйелдер емес, ковбойлар тамақ пісірді. Олар түн ортасында барбекю мен басқа да ауыл тағамдарын көптеп жейтін. Көпшілік көп болған кезде бишілер кезекпен билейтін, әр би үшін ақы төлеп, музыканттарға төлеуге мүмкіндік беретін. 1930 жылдардың соңынан 1950 жылдарға дейін батыс шайқасы Ұлы жазықтағы би орындарында өте танымал болды. Би стиліне тән қадамдарға фокстрот, "мексикалық" және "ковбой" түрлеріндегі вальстер, тіпті қарапайым бір қадам мен екі қадам кірді. Екінші дүниежүзілік соғыс салдарынан АҚШ-тың ішінде және за шетелде жұмыскерлер мен әскерлердің кең ауқымды қозғалысы кантри музыкасының таралуына ықпал етті, өйткені әуесқойлар өзінің сүйікті музыкасы мен билерін жаңа үйлеріне әкелді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Лос-Анджелестегі Венис ауданы жау кемелерін бақылау үшін Ұлттық гвардия сарбаздарымен толы болды. Нәтижесінде Венисте кантри-вестерн және шайқақ музыкасы орындалатын би залдары мен лаунждардан тұратын қарбалас түнгі өмір пайда болды. 1951 жылдан 1961 жылға дейін Калифорниядағы ең үлкен сарай биі Комптон қаласында өтті. Радио мен телевидениенің арқасында "Town Hall Party" деп танымал болған Town Hall сол заманның танымал кантри және вестерн музыканттарын ұсынды. 1970 және 1980 жылдары Техас штатының Пасадена қаласындағы Gilley's Club кантри және вестерн би клубы Гиннестің рекордтар кітабында 6000 адамға сыйымдылығы бар және кең алаңы бар әлемдегі ең үлкен түнгі клуб ретінде тіркелді. 1994 жылы жазушы Скиппи Блэр: "Қазіргі уақытта кантри онжылдықтың биіне айналды", - деп атап өтті. Блэр ең танымал жұптық кантри билері ретінде Екі қадамды би, Вальс, Шығыс жағалауы шайқағы және Батыс жағалауы шайқағын тізімдеді.

Country–western dance originated in the dances and music brought to the United States by the people of the British Isles and continental Europe. In particular, there was a fad for French culture in the United States during the French Revolution of 1789–1799, and many French dances were absorbed into American popular culture. The American version of the Virginia Reel, for example, is based on the French dance called "Sir Roger de Coverly". French dancing teachers also brought quadrilles, dances which featured four couples dancing in a square. The cotillion appears to have originated from a quadrillion. These dances were particularly influential in the development of the square dance. These dances soon developed into less formal dances, particularly the jig. One 1774 account states that "Betwixt the country dances they have what I call everlasting Jigs. A couple gets up and begins to cut a jig (to some Negro tune). Others come and cut them out, and these dances always last as long as the fidler can play." Another author wrote of whites doing "giggs". Southern wrote that "the whites themselves, and especially the younger ones, were apt to move into reels and jigs at their own dances after a few perfunctory bows in the direction of "society sets" such as minuets and cotillions. Popular reels, danced with a partner, included Lady Walpole's Reel, aka Boston Fancy, Lady Washington's Reel and Speed the Plow. In the 1880s the "Devil's Dream", which bore a decided resemblance to the "Old Zip Coon", was a popular dance. In the late 19th century a type of country dance known as "swinging" appeared, which involved couples twirling around the dance floor together at high speed, much to the disapproval of many "etiquette experts". In the early 19th century, large farmhouses were sometimes built with rooms intended for dancing. In smaller houses, the kitchen was used for this purpose. Town halls were also used for gatherings. House dances were called "junkets" or "heel burners," and they were casual affairs. These dances would last from mid afternoon through the next morning. In the early 19th century, Richmond, Virginia closed out yearly horse racing with a ball featuring reels, contradances, congos, hornpipes, and jigs. Early solo dancing was composed mostly of extemporaneous jigging done by men. The term "jig" has been used to describe various forms of solo dance steps, as well as music, and has not been well defined. Jigs, clogs, shuffles, leaps, heel clicking, hornpipes, and other step dances may have come from various ethnic traditions, or nothing more than an individual improvisation. Other early terms used to describe either solo dancing or steps done as part of a circle or square dance were buck and wing, flat footing, double shuffle, hoedown, and breakdown. Jigging was sometimes referred to as "making the splinters fly", and jig contests were sometimes held as side entertainment at dance parties. A Texan "stag dance" held in 1829 included jigs and hornpipes accompanied by patting juba. Music was often provided by fiddlers, many of whom were black, or with improvised "instruments": clevis and pin, scraping on a cotton hoe with a knife, patting of the foot, blowing on a comb through a thin piece of paper, tapping against drinking glasses, or even blowing on a peach leaf. Military bands and string bands were used in larger towns and/or on special occasions. Dances on the prairie frontier included the scamperdown, double shuffle, western swing, and half moon. "Frolics" were community events often associated with communal work such as corn shucking or house raising. When the work was complete, the participants celebrated with a feast and dancing. A fiddler, often a black man, was the main source of music for dances at these events. The banjo, too, derived from earlier African instruments, was also important. Reels, square dances, waltzes, polkas and other couple dances were performed with a spirit of freedom and improvisation, which music historian Bill C. Malone describes as "all so mingled that it is a dance without a name". In West Texas, large dance events were a major community function. Those held at ranches were sometimes called "ranch dances". Dances for local people in smaller areas lasted for the evening, and the participants would go home after. Larger dances drew participants from a wider area, some of whom travelled by horseback or car to attend. Because it would be tiring to return the same day, these events could go on all night. While children slept, adults danced and socialized until morning. Unusually, the cooking at these events was handled by cowboys rather than women. They would serve a large midnight meal of barbecue and other country foods. When crowds were large, dancers would take turns dancing, paying a fee each time they danced so that the musicians could be paid. From the late 1930s to the 1950s, Western swing was extremely popular at dance venues in the Great Plains. Popular steps for the dance focused style included foxtrots, waltzes of the "Mexican" and "cowboy" varieties, and even simple one step and two steps. The extensive movements of workers and troops within the United States and overseas as a result of World War II indirectly caused the spread of country music, as enthusiasts brought their favored music and dances to their new homes. During World War II, the Venice neighborhood of Los Angeles teemed with National Guardsmen keeping watch for enemy ships. As a result, Venice developed a bustling nightlife scene of dance halls and lounges that featured country western and swing music. From 1951 to 1961, the largest barn dance in California was held in Compton. Broadcast on radio and television as the Town Hall Party, the Town Hall featured popular country and western musicians of the day. During the 1970s and 1980s, the country and western dance club Gilley's Club in Pasadena, Texas was certified by the Guinness Book of World Records as the world's largest nightclub, with a capacity of 6,000 people and a floor space of
One writer, Skippy Blair, noted in 1994 that, "At this writing, Country has become the dance of the decade." Blair lists Two Step, Waltz, East Coast Swing and West Coast Swing as the most popular couple country dances.

Тоқтату

Клогинг – әдетте блюграсс музыкасымен бірге топтап билейтін қадамдық би. Оның бастауы Аппалачи аймағынан шыққан және блюграсс музыкасына дейінгі – «ескі уақыт» музыкасымен байланысты, ол ирланд және шотланд-ирланд скрипка күйлеріне негізделген. Оны ирланд қадамдық биінің көбірек қозғалысты нұсқасы немесе стэп биінің кантри стиліндегі нұсқасы деп айтуға болады. Клогинг бойынша би сайыстары да өткізіледі.