Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Өнер жанры
Art genre
Компьютерлік өнер – компьютерлер өнер туындысын жасау немесе көрсету процесінде рөл атқаратын өнер түрі. Мұндай өнер сурет, дыбыс, анимация, бейне, CD ROM, DVD ROM, бейне ойын, веб-сайт, алгоритм, қойылым немесе галереялық инсталляция түрінде болуы мүмкін. Көптеген дәстүрлі салалар қазір цифрлық технологияларды енгізіп келеді, соның салдарынан дәстүрлі өнер туындылары мен компьютерлерді пайдаланып жасалған жаңа медиа туындылары арасындағы шекаралар нашарлап кетті. Мысалы, суретші дәстүрлі сурет салуды алгоритмдік өнермен және басқа да цифрлық техникалармен үйлестіре алады. Осыдан келіп, компьютерлік өнерді оның түйірленген нәтижесімен анықтау қиын болуы мүмкін. Компьютерлік өнер технология мен бағдарламалық қамтамасыздағы өзгерістерге тікелей байланысты болғандықтан, уақыт өте келе өзгеріске ұшырайды.
Computer art is art in which computers play a role in the production or display of the artwork. Such art can be an image, sound, animation, video, CD ROM, DVD ROM, video game, website, algorithm, performance or gallery installation. Many traditional disciplines are now integrating digital technologies and, as a result, the lines between traditional works of art and new media works created using computers has been blurred. For instance, an artist may combine traditional painting with algorithm art and other digital techniques. As a result, defining computer art by its end product can thus be difficult. Computer art is bound to change over time since changes in technology and software directly affect what is possible.
Терминнің шығу тегі
1963 жылғы қаңтарда «Computers and Automation» журналының титулдық бетінде Эдмунд Беркли 1962 жылы Эфраим Арази салған суретті жариялап, оған «компьютерлік өнер» терминін тағайындады. Осы сурет оны 1963 жылы алғашқы Компьютерлік өнер конкурсын бастауға шабыттандырды. Жыл сайынғы конкурс 1973 жылға дейін компьютерлік өнердің дамуындағы маңызды кезең болды.
On the title page of the magazine Computers and Automation, January 1963, Edmund Berkeley published a picture by Efraim Arazi from 1962, coining for it the term "computer art." This picture inspired him to initiate the first Computer Art Contest in 1963. The annual contest was a key point in the development of computer art up to the year 1973.
Тарих
Компьютерлік өнердің бастауы 1956–1958 жылдар аралығында, компьютер экранында адам бейнесінің бірінші рет пайда болуымен байланысты, бұл (Джордж Петтиден шабыттанған) SAGE әуе қорғаныс станциясындағы қыздың суреті болды. Десмонд Пол Генри 1961 жылы бейімделген аналогты Bombsight компьютерін пайдаланып, өзінің алғашқы электромеханикалық Генри сурет салу машинасын жасады. Оның машинамен жасалған суреттері 1962 жылы Лондонның Рид галереясында көрсетілді, себебі оның машинасыз туындылары оған онда жеке көрме өткізу мүмкіндігін берді. Суретші Л.С. Лоури Генриді Рейд галереясындағы көрмеге машина жасау арқылы тудырылған өнер үлгілерін қосуға ынталандырды. 1960-шы жылдардың ортасына қарай компьютерлік өнерді жасаумен айналысқан көптеген адамдар инженерлер мен ғалымдар болды, өйткені олар университеттердің ғылыми зерттеу зертханаларындағы жалғыз есептеу ресурстарына қол жеткізе алды. Көптеген суретшілер шығармашылық құрал ретінде пайдалану үшін жаңа компьютерлік технологияны зерттеуге тырысты. 1962 жылдың жазында А. Майкл Нолл Нью-Джерси штатының Мюррей-Хилл қаласындағы Bell Telephone Laboratories-дегі цифрлық компьютерді көркемдік мақсаттар үшін ғана визуалды үлгілер жасау үшін бағдарламалады. Оның кейінгі компьютерлік үлгілері Пит Мондриан мен Бриджит Райлидің суреттерін имитациялады және классикаға айналды. Нолл сондай-ақ 1960-шы жылдардың ортасында эстетикалық қалауларды зерттеу үшін осы үлгілерді пайдаланды. Компьютерлік өнердің алғашқы екі көрмесі 1965 жылы өтті: «Generative Computergrafik», 1965 жылғы ақпан, Германияның Штутгарт қаласындағы Technische Hochschule-де және «Computer Generated Pictures», 1965 жылғы сәуір, Нью-Йорктегі Howard Wise галереясында. Штутгарт көрмесі Георг Нистің жұмыстарын ұсынды; ал Нью-Йорк көрмесі Бела Жюльц пен А. Майкл Ноллдің туындыларын көрсетті және «The New York Times» газеті оны өнер ретінде қарастырды. Үшінші көрме 1965 жылғы қарашада Германияның Штутгарт қаласындағы Galerie Wendelin Niedlich галереясында Фридер Наке мен Георг Нистің жұмыстарын көрсетті. Мауган Мейсонның аналогты компьютерлік өнері және Ноллдың цифрлық компьютерлік өнері 1965 жылдың соңында Лас-Вегаста өткен AFIPS күзгі бірлескен компьютерлік конференциясында көрсетілді. 1968 жылы Лондондағы Қазіргі заманғы өнер институты (ICA) компьютерлік өнердің ең ықпалды көрмелерінің бірі – «Cybernetic Serendipity» көрмесін өткізді. Жасия Райхардт басқарған көрмеге көбінесе алғашқы цифрлық суретшілер ретінде қаралатын Nam June Paik, Frieder Nake, Leslie Mezei, Georg Nees, A. Michael Noll, John Whitney және Charles Csuri кірді. Бір жылдан кейін, Лондон қаласында Компьютерлік өнер қоғамы құрылды. «Cybernetic Serendipity» ашылған кезде, 1968 жылғы тамызда, Югославияның Загреб қаласында «Компьютерлер және визуалды зерттеулер» тақырыбында симпозиум өтті. Ол Еуропалық суретшілердің «Жаңа Тенденциялар» қозғалысын қабылдады, бұл Загребте үш көрмені (1961, 63 және 65 жылдары) нақты, кинетикалық және конструктивті өнерді, сондай-ақ оп-арт пен концептуалды өнерді өткізуге әкелді. «Жаңа Тенденциялар» өз атын «Тенденциялар» деп өзгертті және 1973 жылға дейін симпозиумдар, көрмелер, байқаулар және халықаралық журналмен («bit international») жалғастырды. Кэтрин Нэш пен Ричард Уильямс 1970 жылы «Өнерпаздар үшін компьютерлік бағдарлама: ART 1» кітабын жариялады. Xerox Corporation-ның Пало-Альто зерттеу орталығы (PARC) 1970-ші жылдары алғашқы графикалық пайдаланушы интерфейсін (GUI) жасады. Алғашқы Macintosh компьютері 1984 жылы шығарылды; содан бері GUI танымал болды. Көптеген графикалық дизайнерлер оның шығармашылық құрал ретіндегі мүмкіндіктерін тез қабылдады. Энди Уорхол 1985 жылғы шілдеде Нью-Йорктегі Линкольн орталығында компьютерді таныстырған кезде Amiga-ны пайдаланып, цифрлық өнер тудырды. Дебби Гарридің суреті видеокамерамен монохромды түсіріліп, «ProPaint» деп аталатын графикалық бағдарламаға цифрлық түрде енгізілді. Уорхол суретті өңдеп, бояулар қосып, су тасқыны арқылы өзгертті.
The precursor of computer art dates back to 1956–1958, with the generation of what is probably the first image of a human being on a computer screen, a (George Petty inspired) pin up girl at a SAGE air defense installation. Desmond Paul Henry created his first electromechanical Henry Drawing Machine in 1961, using an adapted analogue Bombsight Computer. His drawing machine generated artwork was shown at the Reid Gallery in London in 1962 after his traditional, non machine artwork won him the privilege of a one man exhibition there. It was artist L. S. Lowry who encouraged Henry to include examples of his machine generated art in the Reid Gallery exhibition. By the mid 1960s, most individuals involved in the creation of computer art were in fact engineers and scientists because they had access to the only computing resources available at university scientific research labs. Many artists tentatively began to explore the emerging computing technology for use as a creative tool. In the summer of 1962, A. Michael Noll programmed a digital computer at Bell Telephone Laboratories in Murray Hill, New Jersey to generate visual patterns solely for artistic purposes. His later computer generated patterns simulated paintings by Piet Mondrian and Bridget Riley and became classics. Noll also used the patterns to investigate aesthetic preferences in the mid 1960s. The two early exhibitions of computer art were held in 1965: Generative Computergrafik, February 1965, at the Technische Hochschule in Stuttgart, Germany, and Computer Generated Pictures, April 1965, at the Howard Wise Gallery in New York. The Stuttgart exhibit featured work by Georg Nees; the New York exhibit featured works by Bela Julesz and A. Michael Noll and was reviewed as art by The New York Times. A third exhibition was put up in November 1965 at Galerie Wendelin Niedlich in Stuttgart, Germany, showing works by Frieder Nake and Georg Nees. Analogue computer art by Maughan Mason along with digital computer art by Noll were exhibited at the AFIPS Fall Joint Computer Conference in Las Vegas toward the end of 1965. In 1968, the Institute of Contemporary Arts (ICA) in London hosted one of the most influential early exhibitions of computer art called Cybernetic Serendipity. The exhibition, curated by Jasia Reichardt, included many of those often regarded as the first digital artists, Nam June Paik, Frieder Nake, Leslie Mezei, Georg Nees, A. Michael Noll, John Whitney, and Charles Csuri. One year later, the Computer Arts Society was founded, also in London. At the time of the opening of Cybernetic Serendipity, in August 1968, a symposium was held in Zagreb, Yugoslavia, under the title "Computers and visual research". It took up the European artists movement of New Tendencies that had led to three exhibitions (in 1961, 63, and 65) in Zagreb of concrete, kinetic, and constructive art as well as op art and conceptual art. New Tendencies changed its name to "Tendencies" and continued with more symposia, exhibitions, a competition, and an international journal (bit international) until 1973. Katherine Nash and Richard Williams published Computer Program for Artists: ART 1 in 1970. Xerox Corporation's Palo Alto Research Center (PARC) designed the first Graphical User Interface (GUI) in the 1970s. The first Macintosh computer was released in 1984; since then the GUI became popular. Many graphic designers quickly accepted its capacity as a creative tool. Andy Warhol created digital art using an Amiga when the computer was publicly introduced at the Lincoln Center, New York in July 1985. An image of Debbie Harry was captured in monochrome from a video camera and digitized into a graphics program called ProPaint. Warhol manipulated the image adding colour by using flood fills.
Шығару құрылғылары
Бұрын технология шығысты және басып шығару нәтижелерін шектеуші болды. Алғашқы машиналар негізгі қағаз түрінде шығару үшін қалам мен сия қолданды. 1960 жылдардың басында Стромберг Карлсон SC 4020 микрофильм принтері Белл Телефон зертханаларында 35 мм микрофильмде цифрлық компьютерлік суреттер мен анимация жасау үшін график құралы ретінде пайдаланылды. Тұрақты суреттер катодты сәулелі түтіктің бетіне салынып, автоматты түрде фотоға түсірілді. Компьютерлік анимациялық фильм жасау үшін бірнеше тұрақты суреттер салынды, бастапқыда 35 мм пленкаға, содан кейін 16 мм камера SC 4020 принтеріне қосылғаннан кейін 16 мм пленкаға. 1970 жылдары нүктелік матрицалық принтер (жазу машинасына ұқсас, сия таспасына соққы беретін басып шығару басымен) әртүрлі шрифттер мен кездейсоқ графиканы көшіру үшін қолданылды. Алғашқы анимациялар қағазға барлық кадрларды тізбектеп салу арқылы жасалды, содан кейін қозғалысты 16 мм пленкаға беру арқылы көрсетуге дайындалды. 1970 және 1980 жылдары нүктелік матрицалық принтерлер көптеген визуалды шығыстарды жасау үшін пайдаланылды, ал микрофильмді графиктер көбінесе алғашқы анимация үшін қолданылды. және 1993 жылға дейін DOS/Windows платформалары үшін құрастырылды.
Formerly, technology restricted output and print results. Early machines used pen and ink plotters to produce basic hard copy. In the early 1960s, the Stromberg Carlson SC 4020 microfilm printer was used at Bell Telephone Laboratories as a plotter to produce digital computer art and animation on 35 mm microfilm. Still images were drawn on the face plate of the cathode ray tube and automatically photographed. A series of still images were drawn to create a computer animated movie, early on a roll of 35 mm film and then on 16 mm film as a 16 mm camera was later added to the SC 4020 printer. In the 1970s, the dot matrix printer (which uses a print head hitting an ink ribbon somewhat like a typewriter) was used to reproduce varied fonts and arbitrary graphics. The first animations were created by plotting all still frames sequentially on a stack of paper, with motion transfer to 16 mm film for projection. During the 1970s and 1980s, dot matrix printers were used to produce most visual output while microfilm plotters were used for most early animation. and compiled for DOS/Windows platforms by 1993.
Роботпен сурет салу
Робот суреті – робот салған өнер туындысы. 1962 жылы жасалған Реймонд Оугердің «Сурет салу машинасы» алғашқы робот-суретшілердің бірі болды, сондай-ақ 1960 жылдардың соңында Гарольд Коэн жасаған «AARON» жасанды интеллекті/суретшісі де осы санатқа жатады. Джозеф Нечватал 1986 жылдан бастап үлкен компьютерлік робот суреттерін салуға кірісті. Суретші Кен Голдберг 1992 жылы 11’ x 11’ өлшемді сурет салу машинасы жасады, ал неміс суретшісі Маттиас Гробель де 1990 жылдардың басында өзінің роботты сурет салу машинасының үлгісін құрастырды.
A robot painting is an artwork painted by a robot. Raymond Auger's Painting Machine, made in 1962, was one of the first robotic painters as was AARON, an artificial intelligence/artist developed by Harold Cohen beginning in the late 1960s. Joseph Nechvatal began making large computer robotic paintings in 1986. Artist Ken Goldberg created an 11' x 11' painting machine in 1992 and German artist Matthias Groebel also built his own robotic painting machine in the early 1990s.
Нейрондық стильді беру
Фотореалистік емес рендеринг (суреттерді стильдік өнерге автоматты түрде түрлендіру үшін компьютерлерді пайдалану) 1990 жылдардан бері зерттеу нысаны болып келді. 2015 жыл шамасында, конволюциялық нейрондық желілерді қолдана отырып, бір суреттен екінші суретке немесе мақсатты суретке стильдік көшіру мүмкін болды. Стильдік көшірудің бір әдісі VGG немесе ResNet сияқты құрылымдарды қолдану арқылы суреттен алынған стильді визуалды ерекшеліктердің статистикасына жіктеуді қамтиды. Содан кейін мақсатты сурет осы статистикаға сәйкес өңделеді. Белгілі қолданыстарға Prisma, Facebook Caffe2Go стильдік көшіруі, MIT Nightmare Machine және DeepArt жатады.
Non photorealistic rendering (using computers to automatically transform images into stylized art) has been a subject of research since the 1990s. Around 2015, neural style transfer using convolutional neural networks to transfer the style of an artwork onto a photograph or other target image became feasible. One method of style transfer involves using a framework such as VGG or ResNet to break the artwork style down into statistics about visual features. The target photograph is subsequently modified to match those statistics. Notable applications include Prisma, Facebook Caffe2Go style transfer, MIT's Nightmare Machine, and DeepArt.