Джироламо Фрескобальди: Италиялық композитор және клавиш аспаптар шебері

Кіріспе

Итальян композиторы және клавиша шебері (1583–1643)

Джироламо Алессандро Фрескобальди (dʒiˈrɔːlamo freskoˈbaldi; сондай-ақ Джероламо, Джиролимо және Джеронимо Алиссандро; 1583 жылдың қыркүйегі – 1643 жылдың наурызы) – итальян композиторы және клавиша шеберінің виртуозы. Феррара герцогтығында туған ол, кеш Ренессанс және ерте Барокко дәуірлеріндегі клавишатуралық музыканың ең маңызды композиторларының бірі болды. Бала кезінде талантымен көзге түскен Фрескобальди Феррарада Луццаско Луццаскиден оқыды, бірақ оған Асканио Майоне, Джованни Мария Трабачи және Клаудио Меруло сияқты көптеген композиторлар әсер етті. Джироламо Фрескобальди 1608 жылдың 21 шілдесінен 1628 жылға дейін, содан кейін 1634 жылдан өліміне дейін Каппелла Джулияның (музыкалық ұйым) биліктің орталығы болған Санкт-Петер базиликасының органшысы болып тағайындалды. Фрескобальдидің басылған жинақтарында 17 ғасырдың ең ықпалды музыкасы бар. Оның туындылары Иоганн Якоб Фробергерге, Иоганн Себастьян Бахқа, Генри Перселлге және басқа да көрнекті композиторларға әсер етті. Оның литургиялық орган музыкасының жинағы «Fiori musicali» (1635) 19 ғасырдың соңына дейін қатаң контрапункттің үлгісі ретінде қолданылды.

Өмір

Фрескобальди Феррарада дүниеге келген. Әкесі Филиппо мүлікті адам болған, мүмкін, органшы болған, себебі Гироламо мен оның аралас ағасы Чезаре да органшы болған. (Феррараның Фрескобальдилері Флоренцияның танымал ақсүйек үйімен байланысты екеніне дәлел жоқ.) Фрескобальди мадригалдардың белгілі композиторы және герцог Альфонсо II д’Эсте сарайының органшысы Луццаско Луццаскиден сабақ алған. Луццаскидің клавиширлік музыкасы бүгінде көп танымал болмаса да (көп бөлігі жоғалып кеткен), замандастарының айтуынша, ол дарынды композитор және орындаушы болған, Никола Вичентиноның архичембалосы үшін орындап, шығара алатын санаулы адамдардың бірі. Замандастарының баяндамалары Фрескобальдиді «Италияның негізгі қалаларын аралап көрген» дарынды бала ретінде сипаттайды; ол орындаушы ретінде тез танымал болды және маңызды дворяндардың қамқорлығына ие болды. Осы кезеңде Феррараға келген композиторлардың арасында Клаудио Монтеверди, Джон Дауленд, Орланде де Лассус, Клаудио Меруло және Карло Гесуальдо сияқты көптеген шеберлер болды. Фрескобальди жиырма жасқа толғаннан кейін туған жері Феррарадан Римге кетті. Хабарлар Фрескобальдиді сол қалада 1604 жылдан бері бар екенін көрсетеді, бірақ оның қатысуын 1607 жылға дейін растау мүмкін болмады. Ол сол жылдың қаңтар-мамыр айларында Санта-Мария-ин-Трастевере шіркеуінде «Гироламо Органист» деп тіркелген органшы болып қызмет еткен. Ол сондай-ақ Родос архиепископы Гидо Бентивоглионың қызметінде болды және оны Фландрияға саяхатқа шығарды, онда Бентивоглио соттың нунциусы болып тағайындалған. Бұл Фрескобальдидің Италиядан тыс жасаған жалғыз сапары болды. Брюссельдегі соттың музыкасы сол кездегі Еуропадағы ең маңызды орындардың бірі болғанымен, Питер Корнет пен Питер Филипстің Фрескобальдиге әсер еткеніне ешқандай дәлел жоқ. Фрескобальдидің алғашқы басылымындағы 1608 жылғы мадригалдар томының алғы сөзіне сүйенсек, композитор Антверпенге де барған, онда жергілікті музыканттар оның музыкасына қатты әсерленіп, оның кем дегенде бір бөлігін жариялауға көндірген. Шетелде жүргенде Фрескобальди 21 шілдеде 1608 жылы Римдегі Әулие Петр базиликасының органшысы ретінде Эрколе Паскинидің орнын басатын болып сайланды. Алайда Фрескобальди жаз бойы Фландрияда қалды және 29 қазанға дейін Римге оралмады (оның келуін Миландағы ұзақ тұрумен кешіктірді, музыканың тағы бір жинағын, клавиширлік фантазияларды жариялады). Ол 31 қазанда қызметке кірісіп, өмірінің соңына дейін осы лауазымды ара-тұра атқарды. Ол сондай-ақ 1608 жылы Римге қоныс аударғаннан кейін Энцо Бентивоглионың музыкалық мекемесіне қосылды, бірақ ол жас әйелмен қарым-қатынасынан кейін өзінің қамқоршысынан алыстады. Бентивоглио мен Медичи отбасы арасындағы бәсекелестікке қатысты жанжал оны лауазымынан кетуге мәжбүр етті. 1610-1613 жылдар аралығында Фрескобальди кардинал Пьетро Алдобрандини үшін жұмыс істей бастады. Ол кардинал Алдобрандини қайтыс болған 1621 жылдың ақпан айына дейін оның қызметінде болды. 1613 жылдың 18 ақпанында ол Орсола дель Пино деп танылған Орсола Траваглиниге үйленді. Жұптың бес баласы болды: Франческо (1612 жылдың 29 мамырында туған заңсыз бала), Маддалена (1613 жылдың 22 шілдесінде туған заңсыз бала), Доменико (1614 жылдың 8 қарашасы, ақын және өнер жинаушы), Стефано (1616/7) және Катерина (1619 жылдың қыркүйегі). 1614 жылдың қазан айында Фрескобальдиге Мантуя герцогы Фердинандо I Гонзаганың өкілі келді. Фрескобальдиге өте жақсы ұсыныс жасалып, ол оның қызметіне кірісуге келісті. Алайда Мантуяға келген кезде оның қабылдауы соншалықты суық болды, сондықтан Фрескобальди 1615 жылдың сәуірінде Римге оралды. Ол музыкасын жариялауды жалғастырды: 1615 жылы токкаталардың алғашқы кітабының екі басылымы және ричеркарлар мен канзоналар кітабы жарық көрді. Базиликадағы және Альдобранини мекемелеріндегі міндеттерінен басқа, Фрескобальди шәкірттер қабылдады және кейде басқа шіркеулерде жұмыс істеді. 1615-1628 жылдар Фрескобальдидің ең өнімді кезеңдері болды. Бұл кезеңдегі оның маңызды шығармалары аспаптық шығармалар болды, соның ішінде: токкаталардың бірінші кітабының екінші нұсқасы (1615), ричеркарлар мен канзоналар (1615), каприччиос (1624), токкаталардың екінші кітабы (1627) және бірден төрт аспаптар мен континуо үшін канзоналар жинағы (1628). Әулие Петр базиликасы Фрескобальдиге 22 қарашада Римнен кетуге рұқсат берді. Гироламо Италияның Флоренция қаласына көшіп, Тоскананың Ұлы герцогы Медичидің қызметіне кірді. Ол сол жерде болған кезінде ең жоғары жалақы алатын музыкант болды және Флоренция шіркеуінің органшысы ретінде бір жыл қызмет етті. Ол 1634 жылға дейін қалада болды; осы кезеңде басқа нәрселермен қатар, екі кітап ариялар жарық көрді (1630). Композитор 1634 жылдың сәуір айында Римге оралды, себебі оны құдіретті Барберини отбасы, яғни VIII Ұрбан папасы шақыртты, музыкантқа ұсынылған ең жоғары сыйлық. Ол Әулие Петрде жұмысын жалғастырды және кардинал Франческо Барберинидің де қызметінде болды, ол танымал лютнист Йоханнес Йероним Капсбергерді де жұмысқа алған. Фрескобальди 1635 жылы өте ықпалды жинақтарының бірі «Музыкалық гүлдерді» (Fiori musicali) жариялады және 1637 жылы ескі жинақтардың қайта басылымдарын шығарды. Басқа басылымдар шыққан жоқ (бірақ 1645 жылы бұрын жарияланбаған шығармалар жинағы пайда болды, ал 1664 жылы Доменико Фрескобальди әкесінің ешқашан жарияланбаған шығармаларының бір бөлігіне ие болды). Фрескобальди 1643 жылдың 1 наурызында 10 күнге созылған аурудан кейін қайтыс болды. Ол Санти-Апостолиге жерленді, бірақ шіркеуді қайта жаңарту кезінде 18 ғасырдың соңында мазары жойылды. Бүгінгі таңда шіркеуде оның есімін тақтап, оны итальян музыкасының әкелерінің бірі ретінде құрметтейтін қабір бар.

Frescobaldi was born in Ferrara. His father Filippo was a man of property, possibly an organist since both Girolamo and his half brother Cesare became organists. (There is no evidence that the Frescobaldi of Ferrara were related to the homonymous Florentine noble house.) Frescobaldi studied under Luzzasco Luzzaschi, a noted composer of madrigals and an organist at the court of Duke Alfonso II d'Este. Although Luzzaschi's keyboard music is relatively unknown today (much of it has been lost), contemporary accounts suggest he was both a gifted composer and performer, one of the few who could perform and compose for Nicola Vicentino's archicembalo. Contemporary accounts describe Frescobaldi as a child prodigy who was "brought through various principal cities of Italy"; he quickly gained prominence as a performer and patronage of important noblemen. Composers who visited Ferrara during the period included numerous important masters such as Claudio Monteverdi, John Dowland, Orlande de Lassus, Claudio Merulo, and Carlo Gesualdo. In his early twenties, Frescobaldi left his native Ferrara for Rome. Reports place Frescobaldi in that city as early as 1604, but his presence can only be confirmed by 1607. He was the church organist at Santa Maria in Trastevere, recorded as “Girolamo Organista”, from January to May of that year. He was also employed by Guido Bentivoglio, the Archbishop of Rhodes, and accompanied him on a trip to Flanders where Bentivoglio had been made nuncio to the court. It was Frescobaldi's only trip outside Italy. Although the court at Brussels was musically among the most important in Europe at the time, there is no evidence of Peeter Cornet's or Peter Philips' influence on Frescobaldi. Based on Frescobaldi's preface to his first publication, the 1608 volume of madrigals, the composer also visited Antwerp, where local musicians, impressed with his music, persuaded him to publish at least some of it. While abroad, Frescobaldi was elected on 21 July 1608 to succeed Ercole Pasquini as organist of St. Peter's Basilica in Rome. Frescobaldi remained in Flanders, however, through the summer and did not return to Rome until 29 October (delaying his arrival with an extended stay in Milan to publish another collection of music, the keyboard Fantasie). He took up his duties on 31 October and held the position, albeit intermittently, until his death. He also joined Enzo Bentivoglio's musical establishment after the latter settled in Rome in 1608, although he grew estranged from his patron after an affair with a young woman. A scandal involving competition between Bentivoglio and the Medici family eventually forced him to leave his position. Between 1610 and 1613, Frescobaldi began to work for Cardinal Pietro Aldobrandini. He remained in his service until after the death of Cardinal Aldobrandini in February 1621. On 18 February 1613, he married Orsola Travaglini, known as Orsola del Pino. The couple had five children: Francesco (an illegitimate child born on 29 May 1612), Maddalena (an illegitimate child born on 22 July 1613), Domenico (8 November 1614, poet and art collector), Stefano (1616/7), and Caterina (September 1619). In October 1614, Frescobaldi was approached by an agent of the Duke of Mantua, Ferdinando I Gonzaga. Frescobaldi was given such a good offer he agreed to enter his employ. However, at his arrival in Mantua the reception was so cold that Frescobaldi returned to Rome by April 1615. He continued publishing his music: two editions of the first book of toccatas and a book of ricercars and canzonas appeared in 1615. In addition to his duties at the Basilica and the Aldobrandini establishment, Frescobaldi took pupils and occasionally worked at other churches. The period from 1615 to 1628 was Frescobaldi's most productive time. His major works from this period were instrumental pieces including: a second version of the first book of toccatas (1615–6), ricercars and canzonas (1615), the cappricios (1624), the second book of toccatas (1627), and a volume of canzonas for one to four instruments and continuo (1628). St. Peter's Basilica gave Frescobaldi permission to leave Rome on 22 November 1628. Girolamo moved to Florence, Italy into the service of the Grand Duke of Tuscany, a Medici. During his sojourn there he was the highest paid musician and served as the organist of the Florence baptistery for a year. He stayed in the city until 1634; the period resulted in, among other things, the publication of two books of arias (1630). The composer returned to Rome in April 1634, having been summoned into the service of the powerful Barberini family, i. e. Pope Urban VIII, the highest prize offered to any musician. He continued working at St. Peter's, and was also employed by Cardinal Francesco Barberini, who also employed the famous lutenist Johannes Hieronymus Kapsberger. Frescobaldi published one of his most influential collections, Fiori musicali, in 1635, and also produced reprints of older collections in 1637. No other prints followed (although a collection of previously unpublished works appeared in 1645, and in 1664 Domenico Frescobaldi still possessed pieces by his father that were never published). Frescobaldi died on 1 March 1643 after an illness that lasted for 10 days. He was buried in Santi Apostoli, but the tomb disappeared during a rebuilding of the church in the late 18th century. A grave bearing his name and honoring him as one of the fathers of Italian music exists in the church today.

Музыка

Фрескобальди Ян Питерсзуон Свеелинктан кейін, өзінің шығармашылық күшін аспаптық композицияға жұмсаған ежелгі франко-голландиялық-итальяндық дәстүрдегі алғашқы ұлы композитор болды. Фрескобальди аспаптық музыканың бұрын толық зерттелмеген тереңдігіне эмоциялардың кең спектрін әкелді. Фрескобальдидің қазіргі қолда бар туындыларында клавиатуралық музыка ең маңызды орынды иеленеді. Ол өмірінде сегіз жинағын жариялады, бірнешеуі оның қадағалауымен қайта басылды, ал тағы көбі өлгеннен кейін жарияланды немесе қолжазбалар арқылы жеткізілді. Оның аспаптық ансамбльге арналған канцоналар жинағы "Il Primo Libro delle Canzoni" 1628 жылы Римде екі басылымда жарық көрді, ал 1634 жылғы Венеция басылымында маңызды өзгерістер енгізілді. Жинақтағы қырық шығарманың он біреуі ауыстырылды және барлығы әртүрлі деңгейде қайта қарастырылды, олардың он алтысы түбегейлі өзгертілді. Бұл кең ауқымды редакциялау Фрескобальдидің өзінің шығармалары мен жинақтарының толықтығына деген үздіксіз қызығушылығын көрсетеді. Фрескобальдидің композиторлық каноны 1615 жылғы басылымдарымен басталды. 1615 жылы жарық көрген басылымдардың бірі – "Ricercari, et canzone". Бұл туынды ricercar стилінің ескі, таза түріне оралды. Жылдам ноталар мен үштік өлшем стильдің тазалығына бөгет болмауы керек еді. 1615 жылғы екінші басылым – "Toccate e partite", ол көркем клавиатуралық стильді қалыптастырды. Фрескобальди композициялаудың қалыпты ережелеріне бағынбады, екі туындының да бірдей құрылымы болмауына кепілдік берді. 1615-1628 жылдар аралығында Фрескобальдидің басылымдары оны Конгрегациямен байланыстырады, дәл сол кезде топтың қызметі Рим музыкалық тенденцияларын анықтады. Фрескобальдидің келесі композициялық ағыны олардың көркемдік ауқымын бұрын назар аударған клавиатуралық музыкадан тысқары кеңейтті. Фрескобальдидің 1627 жылдан кейінгі төрт басылымы діни және әлемдік жанрлардағы аспаптық және вокалды ансамбльдерге арналған. 1627 жылғы отыз қасиетті туындылар мен 1628 жылғы қырық ансамбльдік канцоналар жинағы құрылымдық қарама-қарсылықтарды көрсетеді. Алайда, екеуі де шіркеуде қолдануға жарамды дәстүрлі стильде жазылған. 1630 жылы жарық көрген "Arie musicali" Фрескобальдидің Римде болған кезде жазылған болуы мүмкін. Бұл екі томда вокалдық режимде клавиатуралық жұптар – романска/ругьеро және чакона/пассакалия қолданылады. 1635 жылы Фрескобальди "Fiori musicali" атты туындысын жариялады. Бұл туындылар тобы оның шіркеу музыкасына арналған жалғыз туындысы және оның толыққанды жаңа туындылар жинағы. "Fiori" массаның литургиялық шектерінде жанрлардың көптеген түрлерін зерттейді. Фрескобальдидің қолданған барлық жанрлары осы жинақта кездеседі, тек танымал стильді қоспағанда. Фрескобальди григориандық кантус фирмустың органында импровизациялаудың ескі түрін дамытты, ол "Fiori musicali" туындысында жақсы көрінеді. Орган хормен өлеңдерінде кезектесіп, контрапункттік стильде импровизациялайды. "Fiori musicali" туындылары әлі де 18-19 ғасырларда қатаң контрапункттің үлгілері ретінде қолданылып келді. "Fiori musicali"-ден басқа, Фрескобальдидің токкаталар мен партиталардың екі кітабы (1615 және 1627) оның ең маңызды жинақтары болып табылады. Оның токкаталары литургиялық және шіркеулік жағдайларда қолданылуы мүмкін. Бұл токкаталар үлкен туындыларға прелюдия ретінде қызмет етті немесе жеке тұрған маңызды ұзындықтағы туындылар болды. 1627 жылы жазылған "Secondo libro" токкаталардың бірінші кітабына кірген жанрлардың тұжырымдамасын кеңейтеді. Әртүрлі ырғақты техникалар мен төрт орган туындысымен әртүрлілік көбірек енгізілді. Екі кітап та жарқын импровизациялық стильде жазылған он екі токкатадан тұрады, олар жылдам ноталар немесе "аффекттер" деп аталатын интимді және ойлы бөлімдермен ауысады, сондай-ақ қысқа контрапункттік имитациялар бар. Музыкаға виртуоздық техника сіңіп, кейбір туындыларды тіпті қазіргі орындаушылар үшін де қиынға соғады. "Secondo libro di toccata" туындысынан Токката IX композитордың мынадай жазуы бар: "Non senza fatiga si giunge al fine" – "Еңбексіз соңына жетпейсіз". Мұндай қысқа ескертулер "Fiori musicali" туындыларында да кездеседі, олардың бірі музыканттың ricercar кезінде маңызды сәттерде ән салатын бесінші дауысына қатысты, ал маңызды сәттерді орындаушы табуға қалдырады. Фрескобальдидің бұл туындыға арналған әйгілі жазбасы: ""Intendami chi puo che m'intend' io"" – "Мені түсін, [біле алатын], мен өзімді түсінгенше". Бұл тұжырымдама Фрескобальдидің композицияға жаңашыл, батыл көзқарасының тағы бір көрінісі болып табылады. Фрескобальдидің неаполитандық Асканио Майоне мен Джованни Мария Трабачи және венециялық Клаудио Меруло сияқты көптеген бұрынғы композиторлардың ықпалы болғанымен, оның музыкасы олардың барлық ықпалынан гөрі әлдеқайда көпті білдіреді. Оның дәстүрлі формаларды шеберлікпен өңдеуінен басқа, Фрескобальди көптеген жаңалықтарымен маңызды, әсіресе темп саласында: оның алдыңғыларынан айырмашылығы, ол туындыларында контрастты темптегі бөлімдерді қосатын, ал кейбір басылымдарында орындаудың темптік аспектілерін егжей-тегжейлі баяндайтын ұзын кіріспелер бар. Нәтижесінде, ол қатаң тактуспен ақ-қара менсуралық нотация мен қазіргі темп ұғымы арасында компромисс жасады. Бұл идея жаңа болмаса да (мысалы, Джулио Каччини қолданған), Фрескобальди клавиатуралық музыкада оны танымал етушілердің бірі болды. Фрескобальди вариация өнеріне де үлкен үлес қосты; ол чакона мен пассакалияны музыка репертуарына енгізген алғашқы композиторлардың бірі болуы мүмкін, сондай-ақ түпнұсқа тақырыпқа вариациялар жинағын жазған алғашқы композиторлардың бірі болды (барлық бұрынғы мысалдар халық немесе танымал әуендерге негіделген). Фрескобальди өзінің композиторлық мансабының соңғы жылдарында байланыссыз жеке туындылардан күрделі туындыларды құрауға көбірек қызығушылық танытты. Фрескобальдидің соңғы туындысы "Cento partite sopra passacagli" оның ең әсерлі шығармашылық туындысы болды. "Cento" Фрескобальдидің бұрын жеке жазылған туындыларды біріктіруге деген жаңа қызығушылығын көрсетеді. Композитордың басқа туындыларына канцоналар, фантазиялар, каприччиолар және басқа клавиатуралық жанрлар жинақтары, сондай-ақ төрт вокалдық музыка басылымы (мотеттер мен ариялар; мотеттердің бір кітабы жоғалды) және бір ансамбльдік канцоналар жинағы кіреді.

Frescobaldi was, after Jan Pieterszoon Sweelinck, the first of the great composers of the ancient Franco Netherlandish Italian tradition who chose to focus his creative energy on instrumental composition. Frescobaldi brought a wide range of emotion to the relatively unplumbed depths of instrumental music. Keyboard music occupies the most important position in Frescobaldi's extant oeuvre. He published eight collections of it during his lifetime, several were reprinted under his supervision, and more pieces were either published posthumously or transmitted in manuscripts. His collection of instrumental ensemble canzonas, Il Primo Libro delle Canzoni, was published in two editions in Rome in 1628, and substantially revised in the Venice edition of 1634. Of the forty pieces in the collection, ten were replaced and all were revised to various degrees, sixteen of them radically so. This extensive editing attests to Frescobaldi's ongoing interest in the utmost perfection of his pieces and collections. Frescobaldi's compositional canon began with his 1615 publications. One of the publications issued in 1615 was Ricercari, et canzone. This work returned to the old fashioned, pure style of ricercar. Fast note values and triple meter were not allowed to detract from the purity of style. A second publication of 1615 was the Toccate e partite which established expressive keyboard style. Frescobaldi did not obey the conventional rules for composing, ensuring no two works have a similar structure. From 1615 to 1628, Frescobaldi's publications connect him with the Congregazione exactly when the group's activities determined the Roman musical trends. Frescobaldi's next stream of compositions expanded their artistic range beyond the keyboard music that he had focused on previously. Frescobaldi's next four publications after 1627 were composed for instrumental and vocal ensembles in both sacred and secular genres. The collections of thirty sacred works of 1627 and forty ensemble canzonas of 1628 are structural opposites. However, both are written in a more traditional style that makes them appropriate for church use. The Arie musicali, published in 1630, were probably composed earlier while Frescobaldi was in Rome. These two volumes utilize keyboard pairs, the romanesca/ruggiero and the ciaconna/passacaglia, within the vocal mode. In 1635, Frescobaldi published Fiori musicali. This group of works is his only composition devoted to church music and his last collection containing completely new pieces. The Fiori experiments with many types of genres within the liturgical confines of a mass. Almost all of the genres practiced by Frescobaldi are present within this collection except for the popular style. Frescobaldi cultivated the old form of organ improvisation on a Gregorian chant cantus firmus that is best displayed within the Fiori muscali. The organ alternated with the choir on versets and improvised in a contrapuntal style. Works from Fiori musicali were still used as models of strict counterpoint in the 18th and 19th centuries. Aside from Fiori musicali, Frescobaldi's two books of toccatas and partitas (1615 and 1627) are his most important collections. His toccatas could be used in masses and liturgical occasions. These toccatas served as preludes to larger pieces, or were pieces of substantial length standing alone. The Secondo libro, written in 1627, stretches the conception of the genres included in the first book of toccatas. More variety is introduced with different rhythmic techniques and four organ pieces. Both books open with a set of twelve toccatas written in a flamboyant improvisatory style and alternating fast note runs or passaggi with more intimate and meditative parts, called affetti, plus short bursts of contrapuntal imitation. Virtuosic techniques permeate the music and make some of the pieces challenging even for modern performers—Toccata IX from Secondo libro di toccata bears an inscription by the composer: "Non senza fatiga si giunge al fine", "Not without toil will you get to the end." Such short remarks appear also in works from Fiori musicali; one of these refers to a fifth voice that is to be sung by the performer at key moments during a ricercar, and the key moments are left to the performer to find. Frescobaldi's famous note for this piece is ""Intendami chi puo che m'intend' io"—"Understand me, [who can,] as long as I can understand myself". The concept is yet another illustration of Frescobaldi's innovative, bold approach to composition. Although Frescobaldi was influenced by numerous earlier composers such as the Neapolitans Ascanio Mayone and Giovanni Maria Trabaci and the Venetian Claudio Merulo, his music represents much more than a summary of its influences. Aside from his masterful treatment of traditional forms, Frescobaldi is important for his numerous innovations, particularly in the field of tempo: unlike his predecessors, he would include in his pieces sections in contrasting tempi, and some of his publications include a lengthy preface detailing tempo related aspects of performance. In effect, he made a compromise between the ancient white mensural notation with a rigid tactus and the modern notion of tempo. Although this idea was not new (it was used by, for example, Giulio Caccini), Frescobaldi was among the first to popularize it in keyboard music. Frescobaldi also made substantial contributions to the art of variation; he may have been one of the first composers to introduce the juxtaposition of the ciaccona and passacaglia into the music repertory, as well as the first to compose a set of variations on an original theme (all earlier examples are variations on folk or popular melodies). Frescobaldi showed an increasing interest in composing intricate works out of unrelated individual pieces during his last years of composing. The last work Frescobaldi composed, Cento partite sopra passacagli, was his most impressive creative work. The Cento displays Frescobaldi's new interest in combining different pieces that were first written independently. The composer's other works include collections of canzonas, fantasias, capriccios, and other keyboard genres, as well as four prints of vocal music (motets and arias; one book of motets is lost) and one of ensemble canzonas.

Мұра

Қазіргі заманғы сыншылар Фрескобальдиді өз дәуірінің клавиатуралық музыкасындағы ең ірі трендсеттердің бірі деп мойындады. Тіпті Фрескобальдидің вокалдық туындыларын жақтырмаған сыншылар да оның клавиатурада орындау және композициялау өнерінде гений екеніне келісті. Фрескобальдидің музыкасы 1660 жылдарға дейін тікелей ықпалын жоғалтпады, ал оның шығармалары оның қайтысынан кейін бір ғасырдан астам уақыт бойы клавиатуралық музыканың дамуына әсер етті. Бернардо Паскини Гироламо Фрескобальдиді педагогикалық авторитет деңгейіне көтерді. Фрескобальдидің шәкірттерінің қатарында көптеген итальян композиторлары болды, бірақ ең маңыздысы – 1637–1641 жылдары онымен оқыған неміс Иоганн Якоб Фробергер еді. Фробергердің шығармаларына Фрескобальди ғана емес, Микеланджело Росси да ықпал етті; ол 17 ғасырдың ең ықпалды композиторларының бірі болды, және Фрескобальди сияқты, оның туындылары 18 ғасырда да зерттелді. Фрескобальдидің шығармалары Италиядан тыс көптеген көрнекті композиторларға таныс болды және оларға әсер етті, оның ішінде Генри Перселл, Иоганн Пахельбель және Иоганн Себастьян Бах. Бахтың Фрескобальдидің бірнеше шығармаларына ие болғаны мәлім, соның ішінде Фрескобальдидің «Fiori musicali» (Венеция, 1635) атты қолжазбасы, ол 1714 жылы қол қойып, мерзімін көрсетіп, сол жылы Веймарда орындады. Фрескобальдидің Бахқа тигізген әсері оның органға арналған ертедегі хоралдық прелюдияларында ең жақсы көрінеді. Соңында, Фрескобальдидің токкаталары мен канзоналары, олардың күрт өзгерістері мен контрастты бөлімдері Солтүстік Германия орган мектебінің танымал стилус фантастикусына шабыттандырған болуы мүмкін. LilyPond музыка файлдарына арналған WYSIWYG редакторы композитордың құрметіне Frescobaldi деп аталды.