Вестминстер метро бекеті

Кіріспе

Лондон метросының Вестминстер станциясы – Вестминстер қаласындағы Лондон метросының станциясы. Ол Circle, District және Jubilee желілерімен қызмет көрсетеді. Circle және District желілерінде станция St James's Park және Embankment арасында, ал Jubilee желісінде Green Park және Waterloo арасында орналасқан. Бұл Travelcard 1-аймағында орналасқан. Станция Bridge Street және Victoria Embankment бұрышында орналасқан және Парламент үйлеріне, Вестминстер аббаттығына, Парламент алаңына, Уайтхоллға, Вестминстер көпіріне және Лондон көзіне жақын. Сонымен қатар, Даунинг-стрит, Кенотаф, Вестминстердің мыңжылдық порты, Қазынашылық, Сыртқы істер министрлігі және Жоғарғы сот та жақын жерде орналасқан. Станция екі бөліктен тұрады: 1868 жылы District Railway (DR) компаниясы Ішкі шеңбер маршрутының бірінші бөлігі ретінде ашқан жер асты платформалары және 1999 жылы Green Park-тен Stratford-қа дейінгі Jubilee желісінің кеңейтілуі аясында ашқан тереңдегі платформалар. Жер асты және магистральдық пойыздар түрлі бағыттармен жүріп келді, бірақ бастапқы станция тереңдегі платформалар мен станцияның үстіндегі Portcullis House құрылысымен бірге толығымен қайта жаңартылды.

Circle & District желісінің тұғырнамалары

Станция 1868 жылғы 24 желтоқсанда «Вестминстер көпірі» деген атпен ашылды, ол кезде District Railway (DR) (қазір District Line) темір жолының Оңтүстік Кенсингтоннан басталатын алғашқы бөлігі іске қосылды. Бастапқыда бұл DR желісінің шығыс терминалы болды, ал станцияның кесімі ағаш тіреулермен қоршалған бетон қабырғада аяқталды. Батыстан станцияға қарай жол Broad Sanctuary көшесінің астындағы және Parliament Square астындағы қиғаш туннель арқылы өтеді. Broad Sanctuary-де туннель Вестминстер аббаттығы мен Сент-Маргарет шіркеуіне жақын орналасқан, сондықтан олардың негізін қазба жұмыстары кезінде зақымдамау үшін ерекше сақтық қажет болды. Алғашқы станция ғимараты – теміржол жолдарының үстіне орналасқан уақытша құрылыс болды, ал платформалар DR-дің басқа станцияларындағы толық шыныдан жасалған шатырдың орнына жеке шатырлармен жабылған. Станцияға Bridge Street көшесінен және жол астындағы жаяу өткел арқылы кіруге болады. 1870 жылғы 30 мамырда теміржол Блэкфрайрске дейін созылды. DR Оңтүстік Кенсингтондағы Metropolitan Railway (MR, кейін Metropolitan Line) желісімен байланысты, және екі компания бәсекелес болғанымен, әрқайсысы өз пойыздарын екіншісінің рельстерімен «Ішкі шеңбер» деп аталатын бірлескен қызметте пайдаланды. 1872 жылғы 1 ақпанда DR Earl's Court станциясынан солтүстікке қарай жаңа тармақ ашып, Addison Road (қазіргі Кенсингтон (Олимпия)) станциясындағы West London Extension Joint Railway (WLEJR, қазіргі West London Line) желісімен байланысты. Сол күнден бастап DR рельстерінде Outer Circle қызметі іске қосылды. Бұл қызметті Солтүстік Лондон темір жолы (NLR) Лондон қаласындағы Broad Street (қазір бұзылған) станциясынан Солтүстік Лондон желісі арқылы Уиллесден-Джанкшнға, содан кейін Батыс Лондон желісі арқылы Аддисон-Роудқа және DR арқылы Mansion House-қа дейін жүргізді – сол кезде DR-дің шығыс терминалы. 1872 жылғы 1 тамыздан бастап Орта шеңбер қызметі де Оңтүстік Кенсингтон арқылы жұмыс істей бастады, ол Мургейттен MR рельстерімен Ішкі шеңбердің солтүстік жағында Паддингтонға, содан кейін Хаммерсмит және Сити темір жолымен (H&CR) Латтимер-Роудқа, содан кейін бұзылған байланыс арқылы WLEJR-де Аддисон-Роудқа және DR арқылы Mansion House-қа дейін жүрді. Бұл қызметті H&CR және DR бірлесіп жүргізді. 1900 жылғы 30 маусымда Орта шеңбер қызметі Earl's Court станциясында аяқталу үшін қысқартылды, ал 1908 жылғы 31 желтоқсанда Outer Circle қызметі DR рельстерінен тоқтатылды. Бәсекеге қабілеттілікті арттыру мақсатында 1905 жылы DR рельстері электрлендірілді және жаңа электрлі пойыз құрамы пайдалануға берілді. 1907 жылы станция қазіргі атауымен – Вестминстер деп атала бастады. 1890 жылдардың ортасына қарай станция кіреберісі үлкен ғимаратқа енгізілді. 1922 жылы Чарльз Холден Bridge Street кіреберісі үшін жаңа кіреберіс және шатыр жобалады, ал 1924 жылы ол шығыс кіреберісінің Embankment жағындағы жаңа фасадын жасады. Бұл сәулетшінің Лондон электр темір жолы (London Electric Railway) үшін жасаған көптеген жобаларының алғашқысы болды (Лондон көлігінің және Transport for London-ның негізгі алдағысы). Станция платформалары да жасыл, көк, қара және ақ түсті плиткалармен жаңартылды, бұл схема кейіннен Холден сол кезеңнің көптеген станцияларында қолданды және әлі де көршілес Сент-Джеймс Парк станциясында көрінеді. 1949 жылы Metropolitan Line желісімен жүзеге асырылатын Ішкі шеңбер бағытына түйін картасында жеке сәйкестік берілді. 1962 жылдың соңы мен 1964 жылдың басында платформалардың шығыс бөліктері 8 вагондық пойыздарды пайдалануға мүмкіндік беру үшін ұзартылды. Бұл үшін Нью-Скотланд-Ярдтағы (қазіргі Норман Шоу ғимараты) Metropolitan Police штабының астындағы туннельдерді мұқият кеңейту қажет болды. Станция 1990 жылдары Лондон доктарына дейін созылған кезде Jubilee Line желісі үшін жаңа терең платформаларды қосу үшін толығымен қайта құрылды. Жұмыс барысында жер асты платформаларының деңгейі Portcullis House-қа жер үсті деңгейінде кіруге мүмкіндік беру үшін төмендетілді. Бұл жол түнде жабылып тұрған кезде кезең-кезеңімен жасалды.

The station was opened as Westminster Bridge on 24 December 1868 by the steam operated District Railway (DR) (now the District line) when the railway opened the first section of its line from South Kensington. It was originally the eastern terminus of the DR and the station cutting ended at a concrete wall buffered by timber sleepers. The approach to the station from the west runs in cut and cover tunnel under the roadway of Broad Sanctuary and diagonally under Parliament Square. In Broad Sanctuary the tunnel is close to Westminster Abbey and St Margaret's church and care was required to avoid undermining their foundations when excavating in the poor ground found there. The original station building was a temporary structure positioned over the tracks and the platforms were sheltered with individual awnings rather than the all over glazed roof provided at the DR's other stations. Access to the station was via a passageway from Bridge Street and a pedestrian subway under the road. On 30 May 1870, the railway was extended to Blackfriars. The DR connected to the Metropolitan Railway (MR, later the Metropolitan line) at South Kensington and, although the two companies were rivals, each company operated its trains over the other's tracks in a joint service known as the Inner Circle. On 1 February 1872, the DR opened a northbound branch from its station at Earl's Court to connect to the West London Extension Joint Railway (WLEJR, now the West London Line) at Addison Road (now Kensington (Olympia)). From that date the Outer Circle service began running over the DR's tracks. The service was run by the North London Railway (NLR) from its terminus at Broad Street (now demolished) in the City of London via the North London Line to Willesden Junction, then the West London Line to Addison Road and the DR to Mansion House – at that time the eastern terminus of the DR.

From 1 August 1872, the Middle Circle service also began operations through South Kensington, running from Moorgate along the MR's tracks on the north side of the Inner Circle to Paddington, then over the Hammersmith & City Railway (H&CR) track to Latimer Road, then, via a now demolished link, on the WLEJR to Addison Road and the DR to Mansion House. The service was operated jointly by the H&CR and the DR. On 30 June 1900, the Middle Circle service was shortened to terminate at Earl's Court, and, on 31 December 1908, the Outer Circle service was withdrawn from the DR tracks. As part of efforts to improve competitiveness, the DR's tracks were electrified during 1905 and new electric rolling stock was brought into use. In 1907, the station was given its present name, Westminster. By the mid 1890s the station entrance had been incorporated into a larger building. In 1922, a new entrance and canopy was designed for the Bridge Street entrance by Charles Holden and, in 1924, he designed a plainly rendered replacement elevation for the eastern entrance on to the Embankment. These were the first of many projects by the architect for the London Electric Railway (the main forerunner of London Transport and Transport for London). The station platforms were also refurbished with new wall tiling in the green, blue, black and white tiling scheme used later by Holden on many stations of the period and still visible at neighbouring St James's Park station. In 1949, the Metropolitan line operated Inner Circle route was given its own identity on the tube map as the Circle line. Between late 1962 and early 1964 the east ends of the platforms were extended to allow longer 8 car trains to be operated. This involved carefully enlarging the tunnels under the Metropolitan Police's original headquarters at New Scotland Yard (now Norman Shaw Buildings). The station was completely rebuilt to incorporate new deep level platforms for the Jubilee line when it was extended to the London Docklands in the 1990s. During the works, the level of the sub surface platforms was lowered to enable ground level access to Portcullis House. This was achieved in small increments which were carried out when the line was closed at night.

Юбилейлік желі платформалары

1970 жылдары Jubilee желісінің бірінші бөлімі жоспарланғанда, жобаның екінші кезеңі желіні Charing Cross станциясынан Лондон қаласына, Woolwich және Thamesmead қалаларына қарай шығысқа қарай жалғастыруды көздеді. Westminster станциясы осы жоспарланған бағытта болмауы тиіс еді, бірақ Лондонның шығысы мен оңтүстік-шығысындағы London Docklands аймағын қайта дамыту үшін көлік инфрақұрылымын қамтамасыз ету қажеттілігі, жаңа дамулармен Waterloo және London Bridge станцияларын байланыстыру үшін бағытты Westminster арқылы өзгертуге алып келді. Jubilee желісін кеңейту үшін станция төңірегіндегі ғимараттар бұзылды және жер асты станциясы толыққанды қайта құрылды. Сонымен қатар, Portcullis House парламенттік кеңсе ғимараты станцияның үстіне салынды. Екі жобаны да Michael Hopkins & Partners компаниясы жобалады. Терең деңгейлі станцияның құрылысы Jubilee желісі платформаларына эскалаторларды орналастыру үшін жер асты станциясының айналасында және астында терең ойыс жасауды қамтыды. «Станция қорабы» деп аталатын бұл ойыс, Лондонның орталық бөлігінде жасалған ең терең қазба болып табылады және тұрақтылықты қамтамасыз ету үшін тік және көлденең нығайтылған қалың темір бетон диафрагма қабырғалары арасында жүргізілді. Bridge Street көшесінің астында, станция қорабының оңтүстік жағында, екі Jubilee желісі платформасының туннельдері батысқа қарай бағытталған платформаның астында орналасқан. Станция қорабының қазу тереңдігі және туннельдердің жақындығы Парламент үйінің сағат мұнарасының (әдетте Big Ben деп аталады) негізінің тұрақтылығына қауіп төндірді, ол станция жиегінен ғана тұрды. Негізді қорғау және жер астындағы шөгіңкілерді басқару үшін сағат мұнарасының қалың негізінің айналасына және астына көлденең бағытталған бірнеше ұзын болат құбырлар орнатылды. Құбырлар бақылау жүйесімен жабдықталды, олар арқылы сағат мұнарасының орналасуын егжей-тегжейлі өлшеулер нәтижесінде анықталған шөгіңкіні өтеу үшін жерге цемент ерітіндісі құйылды. Станция қорабы мен туннельдерді қазу кезінде 1996 жылдың қаңтарынан 1997 жылдың қыркүйегіне дейін 22 рет цемент ерітіндісі құйылды. Бұл процеске сағат мұнарасының қозғалысын қабылданған шектеуге дейін азайтуға мүмкіндік берді. Егер цемент ерітіндісі құйылмағанда, қозғалыс кем дегенде болған болар еді, бұл мұнара мен Парламент үйінің құрылымында жарықтардың пайда болуына әкелген болар еді. Jubilee желісі платформалары 1999 жылдың 22 желтоқсанында ашылды, бірақ пойыздар 1999 жылдың 20 қарашасынан бастап станса арқылы тоқтамай өтіп жүрді. Станцияның архитектурасы бетон мен тот баспайтын болаттың тартымды үйлесімінен тұрады, эскалаторлардың тік қабаттары станция қорабындағы тіреу құрылымдарынан қолдау алады, ал станцияға кіретін немесе шығатын жолаушылар үшін арналған жолдар желілер арасында ауысатын жолаушылардан бөлек орналасқан. Ұзартудағы басқа жер асты станцияларындағы сияқты, Jubilee желісі платформалары жүйе арқылы ауа ағынын жақсарту және қауіпсіздікті арттыру үшін платформа шеттерінде есіктермен жабдықталған. Станция дизайны 2000 және 2002 жылдары Civic Trust сыйлықтарын, 2000 жылы Корольдік көркемсурет комиссиясының Мыңжылдық ғимараты сыйлығын және 2001 жылы RIBA сәулет сыйлығын қоса алғанда, бірнеше марапаттарға ие болды. Екі жоба да 2001 жылы RIBA-ның беделді Stirling сыйлығына үміткер болып тіркелді. 2003 жылдың шілдесінде Корольдік теңіз күштері Лондон метросы мен теңіз күштері арасындағы қарым-қатынасты еске алу үшін станцияның вестибюлінде HMS Westminster тақтасын ашты.

When the first section of the Jubilee line was planned in the 1970s, the second phase of the project was intended to continue the line eastwards from the terminus at Charing Cross to the City of London, Woolwich and Thamesmead. Westminster station would not have been on this planned route, but the need to provide transport infrastructure for the redevelopment of the London Docklands in east and south east London led to a redirection of the route to run via Westminster to connect Waterloo and London Bridge stations with the new developments. For the Jubilee Line Extension, the buildings around the station were demolished and the sub surface station was completely reconstructed together with the erection of a parliamentary office building, Portcullis House, which sits above the station. Both projects were designed by Michael Hopkins & Partners. The construction of the deep level station involved the excavation of a deep void around and beneath the sub surface station to house the escalators to the Jubilee line platforms. The void, known as the station box, was the deepest ever excavation in central London and was carried out between thick reinforced concrete diaphragm walls stiffened and braced horizontally for stability. Under Bridge Street, on the south side of the station box, the two Jubilee line platform tunnels are arranged with the westbound platform below the eastbound. The depth of the station box excavation and the proximity of the tunnels represented a significant risk to the stability of the foundation of the Houses of Parliament's clock tower (commonly known as Big Ben), which stands only from the edge of the station box. To protect the foundation and manage settlement in the sub soil, a series of long steel tubes were installed horizontally around and beneath the clock tower's thick foundation. The tubes were provided with a control system through which grout was injected into the ground to compensate for settlement detected from detailed measurements of the clock tower's position. As excavation of the station box and the tunnels took place, grout was injected on 22 occasions between January 1996 and September 1997. The process limited the movement of the clock tower to an acceptable maximum of Without the grout injection, the movement would have been at least causing cracking to the structure of the tower and the Houses of Parliament. The Jubilee line platforms were opened on 22 December 1999, although trains had been running through the station without stopping since 20 November 1999. The station's architecture is an austere combination of concrete and stainless steel, with stacked banks of escalators supported from the cross bracing structures spanning the station box and routes for passengers entering or leaving the station separated from those changing between lines. As with the other underground stations on the extension, the Jubilee line platforms feature platform edge doors to improve airflow through the system and increase safety. The station design won a number of awards including Civic Trust awards in 2000 and 2002, the Royal Fine Art Commission Millennium Building of the Year award in 2000 and the RIBA Award for Architecture in 2001. Both projects were jointly short listed in 2001 for the RIBA's prestigious Stirling Prize. In July 2003, the Royal Navy unveiled a plaque of HMS Westminster in the station concourse, commemorating the relationship between London Underground and Navy.

Дизайн таңбашасы

Transported by Design бағдарламасы аясында 2015 жылдың 15 қазанында, екі айлық халық дауысынан кейін, лондондықтар Вестминстер метро стансасын 10 үздік көлік дизайнының символы ретінде таңдады.

Қызметтер

Станция Лондонның 1-аймағында орналасқан. District және Circle желілерінде станция St James's Park және Embankment арасында, ал Jubilee желісінде Green Park және Waterloo арасында орналасқан. Пойыздардың жиілігі күнінің уақытына қарай өзгереді, бірақ әдетте District желісі пойыздары шығысқа қарай шамамен 05:25-тен 00:38-ге дейін 2–6 минут сайын, батысқа қарай 05:49-дан 00:37-ге дейін жүреді; олар Circle желісі пойыздарымен толықтырылады, олар сағат тілі бойынша шамамен 05:49-дан 00:24-ке дейін 8–12 минут сайын және сағат тіліне қарсы 05:36-дан 00:19-ға дейін жүреді. Jubilee желісі пойыздары шығысқа қарай шамамен 05:28-ден 00:48-ге дейін және солтүстікке қарай 05:38-ден 00:31-ге дейін 2–5 минут сайын жүреді.

Байланыстар

Лондон автобустары 3, 11, 12, 24, 87, 88, 148, 159, 211, 453 және түнгі маршруттары N3, N11, N44, N53, N87, N109, N136, N155 және N381 станцияға қатынайды.