Техас АҚШ құрамына қосылуы (1845)

Техас АҚШ-қа қосылды: 1845 жылғы 29 желтоқсанда Техас Республикасы АҚШ-тың 28-ші штаты болды. Тарих, саясат, құлдық және АҚШ-қа қосылу туралы көріңіз.

28 мин оқу

100%

Дереккөз: Texas annexation — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

1845 жылы Техастың АҚШ-қа қосылуы

Техас Республикасы 1845 жылғы 29 желтоқсанда АҚШ-қа қосылып, Одақтың 28-ші штаты болды. Техас Республикасы 1836 жылғы 2 наурызда Мексика Республикасынан тәуелсіздігін жариялаған. Сол жылы ол АҚШ-қа қосылуға өтініш білдірген, бірақ АҚШ Мемлекеттік хатшысы оны қабылдамады. Ол кезде Техас халқының көп бөлігі Республиканың АҚШ-қа қосылуын қолдады. АҚШ-тың екі ірі саяси партиясының (демократтар мен вигтер) басшылығы Техастың – құлдарды көп ұстайтын аймақтың – Конгресте құлшылықты қолдайтындар мен қарсыластар арасындағы шиеленісті саяси ахуалға енгізілуіне қарсы болды. Сонымен қатар, олар Мексикамен соғысқа түсуді қаламады, себебі Мексика үкіметі құлдықты тыйымдап, солтүстіктегі бүлікшіл провинцияның тәуелсіздігін мойындаудан бас тартқан. 1840 жылдардың басында Техастың экономикалық жағдайы нашарлаған кезде, Техас Республикасының президенті Сэм Хьюстон Ұлыбританияның делдалдығымен Мексикамен тәуелсіздікті ресми мойындау мүмкіндігін талқылау үшін келіссөздер ұйымдастырды. 1843 жылы АҚШ президенті Джон Тайлер, сол кезде ешқандай саяси партияға жатпаған, тағы төрт жыл билікте қалу үшін қолдау базасын алу мақсатында Техасты қосып алу мәселесін жеке бастамамен көтерді. Оның ресми мақсаты – Техастағы құлдарды азат ету үшін британ үкіметінің күдікті дипломатиялық әрекеттерін оқшаулау, бұл АҚШ-тағы құлдықты әлсірететін еді. Хьюстон әкімшілігімен құпия келіссөздер жүргізу арқылы Тайлер 1844 жылғы сәуірде қосылу туралы келісімге қол жеткізді. Құжаттар АҚШ Сенатына бекітуге жіберілген кезде, қосылу шарттары жарияланды және Техасты қосып алу мәселесі 1844 жылғы президенттік сайлаудың басты тақырыбына айналды. Техасты қосып алуға қарсы болған оңтүстік демократтары 1844 жылғы мамыр айында партиялық съезде өздерінің қарсыласы Мартин Ван Бюреннің кандидатурасын қолдамады. Солтүстік демократ әріптестерімен одақтасып, олар Техас манифестінің тағдыры платформасымен сайлауға түскен Джеймс К. Полктің кандидатурасын иеленді. 1844 жылғы маусымда Сенат, вигтер көпшілігімен, Тайлер-Техас келісімін қабылдаудан бас тартты. Сол жылы қосып алуға қарсы демократ Полк, қосып алуға қарсы виг Генри Клейді 1844 жылғы президенттік сайлауда аз айырмамен жеңді. 1844 жылғы желтоқсанда президент Тайлер Конгреске өзінің келісімін әр палатада қарапайым көпшілік дауыспен қабылдауға шақырды. Демократтар басымдығы бар Өкілдер палатасы оның өтінішін қабылдап, Тайлер келісімінің құлдыққа қатысты ережелерін кеңейтетін түзетулер енгізді. Сенат Өкілдер палатасының заң жобасының компромиссіз нұсқасын тар жолмен қабылдады, ол президент сайланған Полкке Техасты дереу қосып алу немесе Өкілдер палатасы түзетулер енгізген қосылу шарттарын қайта қарау үшін жаңа келіссөздер жүргізу мүмкіндігін беретін еді. 1845 жылғы 1 наурызда президент Тайлер қосылу заңына қол қойды, ал 3 наурызда (оның биліктегі соңғы күні) Техасқа Өкілдер палатасының нұсқасын жіберіп, дереу қосылуды ұсынды. Полк келесі күні түскі уақытта билікке келген кезде Техасты Тайлердің ұсынысын қабылдауға шақырды. Техас келісімді техастықтардың қолдауымен ратификациялады. Заңға президент Полк 1845 жылғы 29 желтоқсанда қол қойды, Техасты Одақтың 28-ші штаты ретінде қабылдады. Техас ресми түрде 1846 жылғы 19 ақпанда Одаққа қосылды, бұл сол жылғы сәуірде Мексика-Америка соғысына әкелді.

The Republic of Texas was annexed into the United States and admitted to the Union as the 28th state on December 29, 1845. The Republic of Texas declared independence from the Republic of Mexico on March 2, 1836. It applied for annexation to the United States the same year, but was rejected by the United States Secretary of State. At that time, the majority of the Texian population favored the annexation of the Republic by the United States. The leadership of both major U. S. political parties (the Democrats and the Whigs) opposed the introduction of Texas — a vast slave holding region — into the volatile political climate of the pro and anti slavery sectional controversies in Congress. Moreover, they wished to avoid a war with Mexico, whose government had outlawed slavery and refused to acknowledge the sovereignty of its rebellious northern province. With Texas's economic fortunes declining by the early 1840s, the President of the Texas Republic, Sam Houston, arranged talks with Mexico to explore the possibility of securing official recognition of independence, with the United Kingdom mediating. In 1843, U. S. President John Tyler, then unaligned with any political party, decided independently to pursue the annexation of Texas in a bid to gain a base of support for another four years in office. His official motivation was to outmaneuver suspected diplomatic efforts by the British government for the emancipation of slaves in Texas, which would undermine slavery in the United States. Through secret negotiations with the Houston administration, Tyler secured a treaty of annexation in April 1844. When the documents were submitted to the U. S. Senate for ratification, the details of the terms of annexation became public and the question of acquiring Texas took center stage in the presidential election of 1844. Pro Texas annexation southern Democratic delegates denied their anti annexation leader Martin Van Buren the nomination at their party's convention in May 1844. In alliance with pro expansion northern Democratic colleagues, they secured the nomination of James K. Polk, who ran on a pro Texas Manifest destiny platform. In June 1844, the Senate, with its Whig majority, soundly rejected the Tyler–Texas treaty. Later that year, the pro annexation Democrat Polk narrowly defeated anti annexation Whig Henry Clay in the 1844 presidential election. In December 1844, lame duck President Tyler called on Congress to pass his treaty by simple majorities in each house. The Democratic dominated House of Representatives complied with his request by passing an amended bill expanding on the pro slavery provisions of the Tyler treaty. The Senate narrowly passed a compromise version of the House bill, designed to provide President elect Polk the options of immediate annexation of Texas or new talks to revise the annexation terms of the House amended bill. On March 1, 1845, President Tyler signed the annexation bill, and on March 3 (his last full day in office), he forwarded the House version to Texas, offering immediate annexation. When Polk took office at noon the following day, he encouraged Texas to accept Tyler’s offer. Texas ratified the agreement with popular approval from Texians. The bill was signed by President Polk on December 29, 1845, accepting Texas as the 28th state of the Union. Texas formally joined the union on February 19, 1846, prompting the Mexican–American War in April of that year.

АҚШ-тың аумағын кеңейту және Техас

1519 жылы Испания картаға түсірген Техас 300 жылдан астам уақыт бойы испан империясының бір бөлігі болды. Техастың солтүстік шекарасы бойынша АҚШ пен Испания шекарасы 1817–1819 жылдардағы АҚШ Мемлекеттік хатшысы Джон Куинси Адамс пен Испанияның АҚШ-тағы елшісі Луис де Онис арасындағы келіссөздерде қалыптасты. Техастың шекаралары Америка Құрама Штаттарының кең батыс жерлері мен Солтүстік Америкадағы Испанияның кең иеліктерінің шекараларын белгілеуге бағытталған геостратегиялық күрес аясында айқындалды. 1819 жылғы 22 ақпандағы Флориданы сатып алу шарты Испанияны Колумбия өзенінің төменгі алабынан шығарды, бірақ Сабина және Қызыл өзендерін оңтүстік шекара ретінде белгіледі, соның салдарынан Техасқа қатысты американдық барлық талаптарды «заңды түрде жойды». Дегенмен, Техас американдық экспансионистердің қызығушылығын тудырды, олардың ішінде Томас Джефферсон да болды, ол оның құнарлы жерлерін қосып алуды күткен. 1819–1821 жылдардағы Миссури дағдарысы елдегі құл иеленушілер арасында экспансионизмге деген ұмтылысты күшейтті, себебі «Томас шарттары» 36°30' параллелін белгілеп, Луизиананы сатып алу аймағында еркін және құл аймақтарының болашағын анықтады. Луизиананы сатып алудың көп бөлігінен құлдықтың алынуына көптеген оңтүстік конгрессмендер келіссе де, айтарлықтай аз бөлігі қарсылық білдірді. Вирджиниялық редактор Томас Ричи «Ричмонд Энквайерде» оңтүстікке Техас қажет болады деп болжады: «Егер біз солтүстікте шектелсек, батысқа қарай кеңістікке мұқтажбыз». 1824 жылы Вирджиния штатының өкілі Джон Флойд Мемлекеттік хатшы Адамстың 1819 жылы Техасты солтүстік құлдыққа қарсы жақтастардың мүддесі үшін Испанияға бергенін және осылайша Оңтүстікке қосымша құл мемлекеттерін бергенін айыптады. Ал Вирджиния штатының өкілі Джон Тайлер құлдық мәселесі бойынша аймақтық даулардың өсуіне қарсы тұру үшін ұлттық мақсат ретінде аумақтық және коммерциялық кеңеюдің Джефферсон принциптерін қолданды. Оның «тарату» теориясы Миссури құлдыққа ашық болғандықтан, жаңа штат батысқа қарай пайдаланылмаған құлдардың көшірілуін ынталандырады, шығыс штаттарын құлдардан босатып, ескі Оңтүстікте бостандыққа қол жеткізуге мүмкіндік береді деп мәлімдеді. Бұл доктрина Техасты аннексиялау туралы дау кезінде қайта жаңғыртылды. Мексика 1821 жылы Испаниядан тәуелсіздік алған кезде, Америка Құрама Штаттары жаңа республиканың Техасқа деген талаптарына қарсылық көрсетпеді, ал президенттер Джон Куинси Адамс (1825–1829) және Эндрю Джексон (1829–1837) ресми және бейресми арналар арқылы Техас провинциясының барлық немесе бір бөлігін мексикалық үкіметтен алуға тырысты, бірақ сәттілікке жетпеді.

First mapped by Spain in 1519, for over 300 years Texas was part of the vast Spanish Empire seized by the Spanish conquistadores from its indigenous people. The US Spain border along the northern frontier of Texas took shape in the 1817–1819 negotiations between Secretary of State John Quincy Adams and the Spanish ambassador to the United States, Luis de Onís. The boundaries of Texas were determined within the larger geostrategic struggle to demark the limits of the United States' extensive western lands and of Spain's vast possessions in North America. The Florida Purchase Treaty of February 22, 1819 emerged as a compromise that excluded Spain from the lower Columbia River drainage basin, but established southern boundaries at the Sabine and Red Rivers, "legally extinguish[ing]" any American claims to Texas. Nonetheless, Texas remained an object of fervent interest to American expansionists, among them Thomas Jefferson, who anticipated the eventual acquisition of its fertile lands. The Missouri crisis of 1819–1821 sharpened commitments to expansionism among the country's slaveholding interests, when the so called Thomas proviso established the 36°30' parallel, imposing free soil and slave soil futures in the Louisiana Purchase lands. While a majority of southern congressmen acquiesced to the exclusion of slavery from the bulk of the Louisiana Purchase, a significant minority objected. Virginian editor Thomas Ritchie of the Richmond Enquirer predicted that with the proviso restrictions, the South would ultimately require Texas: "If we are cooped up on the north, we must have elbow room to the west." Representative John Floyd of Virginia in 1824 accused Secretary of State Adams of conceding Texas to Spain in 1819 in the interests of Northern anti slavery advocates, and so depriving the South of additional slave states. Then Representative John Tyler of Virginia invoked the Jeffersonian precepts of territorial and commercial growth as a national goal to counter the rise of sectional differences over slavery. His "diffusion" theory declared that with Missouri open to slavery, the new state would encourage the transfer of underutilized slaves westward, emptying the eastern states of bondsmen and making emancipation feasible in the old South. This doctrine would be revived during the Texas annexation controversy. When Mexico won its independence from Spain in 1821, the United States did not contest the new republic's claims to Texas, and both presidents John Quincy Adams (1825–1829) and Andrew Jackson (1829–1837) persistently sought, through official and unofficial channels, to procure all or portions of provincial Texas from the Mexican government, without success.

Техастың қоныстануы және тәуелсіздігі

Испандықтар мен үндіміс тұрғындары, негізінен Жаңа Испанияның солтүстік-шығыс провинцияларынан, 17 ғасырдың соңында Техасқа қоныстанды. Испандықтар қазіргі Луизиана, шығыс Техас және оңтүстік Техаста католик миссияларын және президиоларын салды. Алғашқы миссиялар Лос-Адес маңындағы техас үндістері үшін құрылды. Ұзақ өтпей, Сан-Антонио өзені бойында Сан-Антонио миссиялары негізделді. Сан-Антонио қаласы, сол кезде Сан-Фернандо-де-Бексар деп аталған, 1718 жылы құрылды. 1760 жылдардың басында Хосе де Эскандон Рио-Гранде өзені бойында, Ларедоны қоса алғанда, бес елді мекен құрды. Ағылшын-американдық иммигранттар, негізінен Оңтүстік АҚШ-тан, 1820 жылдардың басында Коауила-и-Техас штатының үкіметінің шақыруымен Мексиканың Техасына көшіп келе бастады. Бұл штаттың солтүстік шекарасындағы сирек қоныстанған жерлерді мақта өндірісі үшін игеруді көздеді. Колонизациямен айналысқан кәсіпкер Стивен Ф. Остин, негізінен американдықтардан тұратын халықтың аймақтық істерін басқарды, олардың 20 пайызы құлдар еді, бұл кеңпейілдікпен берілген жерлердің шарттарына сәйкес келеді. Мексика билігі бастапқыда алыс провинцияны «жайлы бейтараптық» саясаты арқылы басқаруға қанағаттанды, Мексиканың крепостной жүйесіне ұқсас «тұрақты еңбек шарты» арқылы құлдыққа рұқсат берді. Техастың кең шекарасында жалпы тәртіпсіздік орнады, ал Мексика заңдары ағылшын-американдық қоныс аударушылар арасында көбінесе орындалмады. Атап айтқанда, құлдыққа және мәжбүрлі еңбекке тыйым салу, сондай-ақ барлық қоныс аударушылардың католик болуы немесе католиктік дінге өтуі талаптары ескерілмеді. Мексика билігі Техасқа бақылауын жоғалтып жатқанын сезіп, 1826 жылғы Фредония көтерілісінің сәтсіздігіне алаңдады, сондықтан игілікпен басқару саясатын тоқтатты. 1829-1830 жылдары жаңа шектеулер енгізілді, олар елде құлдықты заңсыз деп жариялады және Техасқа американдықтардың одан әрі көшіп келуін тоқтатты. Одан кейін әскери оккупация басталды, бұл жергілікті наразылықтарға әкелді. 1832 және 1833 жылдары Техас конвенциялары шектеулерді жою үшін шағымдану туралы петицияларды ұсынды, бірақ олар аз ғана жетістікке жетті. 1835 жылы Мексика президенті Санта-Аннаның басшылығымен әскер Техас аумағына кірді және өзін-өзі басқаруды жойды. Техас тұрғындары 1836 жылдың 2 наурызында Мексикадан тәуелсіздік жариялады. 20-21 сәуірде Техас генералы Сэм Хьюстон басқарған көтерілісшілер Сан-Хасинто шайқасында мексика армиясын жеңді. 1836 жылдың маусымында техастықтарда тұтқынға алынған Санта-Анна Техастың тәуелсіздігі туралы келісімге қол қойды, бірақ Мексика үкіметі мәжбүрлеумен жасалған келісімді ратификациялаудан бас тартты. Де-факто тәуелсіздік алған техастықтар, Мексика олардың революциясының заңдылығын мойындамаса, олардың қауіпсіздігі мен өркендеуіне ешқашан қол жеткізе алмайтынын түсінді. Жаңа республикаға көшіп баруды жоспарлаған американдық азаматтар «өмір мен мүлік АҚШ-та тәуелсіз Техастан гөрі қауіпсіз» екенін сезінді. 1840 жылдары әлемдік нарықтағы мақтаның артық өнімділігі елдің негізгі экспорттық тауарының бағасын құлдыратты. Бұл жағдай еңбек тапшылығына, салықтық түсімнің азаюына, үлкен ұлттық борыштарға және Техас милициясының әлсіреуіне әкелді.

Spanish and indigenous immigrants, primarily from northeastern provinces of New Spain, began to settle Texas in the late 17th century. The Spanish constructed Catholic missions and presidios in what is today Louisiana, east Texas, and south Texas. The first missions were designed for the Tejas Indians, near Los Adaes. Soon thereafter, the San Antonio Missions were founded along the San Antonio River. The City of San Antonio, then known as San Fernando de Bexar, was founded in 1718. In the early 1760s, José de Escandón created five settlements along the Rio Grande River, including Laredo. Anglo American immigrants, primarily from the Southern United States, began emigrating to Mexican Texas in the early 1820s at the invitation of the Texas faction of the Coahuila y Tejas state government, which sought to populate the sparsely inhabited lands of its northern frontier for cotton production. Colonizing empresario Stephen F. Austin managed the regional affairs of the mostly American born population – 20% of them slaves – under the terms of the generous government land grants. Mexican authorities were initially content to govern the remote province through salutary neglect, "permitting slavery under the legal fiction of 'permanent indentured servitude', similar to Mexico's peonage system. A general lawlessness prevailed in the vast Texas frontier, and Mexico's laws went largely unenforced among the Anglo American settlers. In particular, the prohibitions against slavery and forced labor, as well as the requirement that all settlers be Catholic or convert to Catholicism were ignored. Mexican authorities, perceiving that they were losing control over Texas and alarmed by the unsuccessful Fredonian Rebellion of 1826, abandoned the policy of benign rule. New restrictions were imposed in 1829–1830, outlawing slavery throughout the nation and terminating further American immigration to Texas. Military occupation followed, sparking local uprisings. Texas conventions in 1832 and 1833 submitted petitions for redress of grievances to overturn the restrictions, with limited success. In 1835, an army under Mexican President Santa Anna entered its territory of Texas and abolished self government. Texians responded by declaring their independence from Mexico on March 2, 1836. On April 20–21, rebel forces under Texas General Sam Houston defeated the Mexican army at the Battle of San Jacinto. In June 1836 while held prisoner by the Texians, Santa Anna signed an agreement for Texas independence, but the Mexican government refused to ratify the agreement made under duress. Texians, now de facto independent, recognized that their security and prosperity could never be achieved while Mexico denied the legitimacy of their revolution. American citizens who considered migrating to the new republic perceived that "life and property were safer within the United States" than in an independent Texas. In the 1840s, global oversupply had also caused a crash in the price of cotton, the country's main export commodity. The situation led to labor shortages, reduced tax revenue, large national debts and a diminished Texas militia.

Джексон және Ван Бюрен әкімдіктері

Жаңа тәуелсіздік алған Техаста тұратын ағылшын-американдық иммигранттар АҚШ-тың дереу қосып алуын қатты қалаған. Бірақ, Техастың Мексикадан тәуелсіздігін қолдауына қарамастан, сол кездегі президент Эндрю Джексон жаңа республиканы мойындауды президенттік өкілеттігінің соңғы күніне дейін кешіктірді, 1836 жылғы жалпы сайлау кезінде бұл мәселені көтеруден сақтану үшін. Джексонның саяси сақтығының себебі – Техастың бірнеше жаңа құл иеленетін штаттар құруы мүмкін екендігі және Конгрестегі Солтүстік-Оңтүстік арасалмақтылығын бұзуы мүмкін деген солтүстік штаттардың алаңдаушылығы болды. Джексонның ізбасары, президент Мартин Ван Бюрен Техасты қосып алуды үлкен саяси жауапкершілік деп қарады, егер қосып алу Мексикамен соғысқа әкелсе, құлдыққа қарсы шығатын солтүстік виг оппозициясын күшейтетін еді. 1837 жылдың тамызында Техас өкілі Мемукан Хант-Жуниордан ресми қосып алу туралы ұсыныс келіп түсті, бірақ Ван Бюрен оны дереу қабылдамады. Конгрестің екі палатасында жеке-жеке ұсынылған қосып алу туралы резолюциялар қатты жеңіліске ұшырады немесе филибүстер арқылы тоқтатылды. 1838 жылы Техас президенті Мирабо Б. Ламар осы сәтсіздіктерден кейін республикасының қосып алу ұсынысын кері қайтарып алды. 1841 жылы Джон Тайлер Ақ үйге келген кезде техастықтар қосып алу мәселесінде тоқтап қалған еді.

Тайлер әкімшілігі

Уильям Генри Харрисон, Уиг партиясының президенттікке үміткері, 1840 жылғы жалпы сайлауда АҚШ президенті Мартин Ван Бюренді жеңді. Харрисонның қасқыр тұрғызу рәсімінен кейін көп ұзамай қайтыс болуына байланысты, вице-президент Джон Тайлер президенттік лауазымды иеленді. Президент Тайлер 1841 жылы ішкі қаржы заңнамасына қайта-қайта вето қойғаны үшін Уиг партиясынан қуылды. Тайлер екі партиялық бағыттан тыс және оқшауланған күйде, өзінің президенттік мерзімін сақтап қалу үшін сыртқы саясатқа жүгінді, құлдықты кеңейтуді қолдайтын оңтүстік штаттарының құқықтарын қорғайтын топпен одақтасты. Тайлер 1841 жылғы 1 маусымда Конгреске арналған арнайы отырыста сөйлеген алғашқы сөзінде Техасты қосып алуға жол ашты. Ол штат пен ұлттық билік арасындағы тепе-теңдікті сақтау және американдық институттарды, соның ішінде құлдықты қорғау мақсатында, аймақтық шиеленістерді болдырмау үшін кеңейту саясатын ұстанғанын мәлімдеді. Тайлердің жақын кеңесшілері оған Техасты қосып алса, ол Ақ үйге екінші мерзімге оралатынын айтты, бұл президент үшін жеке мақсатқа айналды, ол Техасты қосып алуды өзінің әкімшілігінің "басты міндеті" деп есептеді. Тайлер Техас мәселесіне тікелей араласуды кейінге шегерді, өйткені ол мемлекеттік хатшысы Дэниел Вебстермен басқа маңызды дипломатиялық бастамалар бойынша тығыз жұмыс істеді. 1843 жылы Вебстер-Эшбёртон шарты ратификацияланғаннан кейін Тайлер Техасты қосып алуды өзінің "басымдығына" айналдыруға дайын болды. Вирджиния штатының өкілі Томас У. Гилмерге әкімшілік американдық сайлаушыларға қосып алу туралы ұсыныс жасауға уәкілеттік берді. Техасқа қатысты атқарушы биліктің ниеттерін жариялау ретінде қарастырылған, кеңінен таралған ашық хатында Гилмер Техасты Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келіспеушіліктерге ем табу жолы және барлық коммерциялық мүдделерге экономикалық пайда әкелетін фактор ретінде сипаттады. Құлдық мәселесіне қарамастан, ол АҚШ Конституциясына сәйкес штаттардың өздері шешім қабылдауы керек еді. Тайлер ішкі тыныштық пен ұлттық қауіпсіздік Техастың қосылуынан туындайтынын, ал Техас американдық юрисдикциядан тыс қалған жағдайда Одаққа қауіп төнетінін мәлімдеді. Тайлер Техасқа қарсы болған мемлекеттік хатшысы Дэниел Вебстердің отставкасын ұйымдастырды және 1843 жылғы 23 маусымда Вирджиния штаттарының құқықтарын қорғайтын және Техасты қосып алуды ынтамен қолдайтын Абель П. Апшурды тағайындады. Бұл кабинеттегі өзгеріс Тайлердің Техасты қосып алуды белсенді түрде ілгерілету ниетін көрсетті.

William Henry Harrison, Whig Party presidential nominee, defeated US President Martin Van Buren in the 1840 general election. Upon Harrison's death shortly after his inauguration, Vice President John Tyler assumed the presidency. President Tyler was expelled from the Whig party in 1841 for repeatedly vetoing their domestic finance legislation. Tyler, isolated and outside the two party mainstream, turned to foreign affairs to salvage his presidency, aligning himself with a southern states' rights faction that shared his fervent slavery expansionist views. In his first address to Congress in special session on June 1, 1841, Tyler set the stage for Texas annexation by announcing his intention to pursue an expansionist agenda so as to preserve the balance between state and national authority and to protect American institutions, including slavery, so as to avoid sectional conflict. Tyler's closest advisors counseled him that obtaining Texas would assure him a second term in the White House, and it became a deeply personal obsession for the president, who viewed the acquisition of Texas as the "primary objective of his administration". Tyler delayed direct action on Texas to work closely with his Secretary of State Daniel Webster on other pressing diplomatic initiatives. With the Webster–Ashburton Treaty ratified in 1843, Tyler was ready to make the annexation of Texas his "top priority". Representative Thomas W. Gilmer of Virginia was authorized by the administration to make the case for annexation to the American electorate. In a widely circulated open letter, understood as an announcement of the executive branch's designs for Texas, Gilmer described Texas as a panacea for North South conflict and an economic boon to all commercial interests. The slavery issue, however divisive, would be left for the states to decide as per the US Constitution. Domestic tranquility and national security, Tyler argued, would result from an annexed Texas; a Texas left outside American jurisdiction would imperil the Union. Tyler adroitly arranged the resignation of his anti annexation Secretary of State Daniel Webster, and on June 23, 1843 appointed Abel P. Upshur, a Virginia states' rights champion and ardent proponent of Texas annexation. This cabinet shift signaled Tyler's intent to pursue Texas annexation aggressively.

Тайлер Апшур Калхунның Техас штаты үшін үгіт-насихат жұмыстары

1843 жылдың қыркүйек айының соңында Техасқа қолдау көрсету мақсатында, Мемлекеттік хатшы Апшур Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі Эдвард Эвереттке хат жіберіп, Ұлыбританияның құлдыққа қарсы жаһандық саясатына наразылығын білдірді және олардың үкіметін Техас ісіне араласу "АҚШ-тың орнаған институттарына тікелей араласумен" тең болады деп ескертті. Дипломатиялық тәртіпті бұза отырып, Апшур бұл хабарламаны баспасөзге таратып, американдықтар арасында ағылшынға қарсы сезімдерді қоздырды. 1843 жылдың көктемінде Тайлер әкімшілігі атқарушы агент Дафф Гринды Еуропаға барлау мақсатында және Орегон аймағы бойынша Ұлыбританиямен келіссөздер жүргізу үшін жіберді; ол Франциядағы АҚШ елшісі Льюис Касспен бірлесіп, Еуропаның ірі державаларының теңіз арқылы құл саудасын тоқтату әрекеттерін тойтарды. Грин 1843 жылдың шілдесінде Мемлекеттік хатшы Апшурға американдық аболиционистер мен британдық Сыртқы істер министрі лорд Абердиннің Техастықтарға құлдарды босату үшін қаржы көмегі беру жоспары бар екенін хабарлады. Елші Эвереттке бұл құпия хабарламаның мәнін анықтау міндеті жүктелді. Оның жеке сұхбаттары, соның ішінде лорд Абердинмен болған әңгімелері, британдықтардың аболиционистік құлқындықта қызығушылығы шамалы екенін көрсетті, бұл Мемлекеттік хатшы Апшурдың Ұлыбритания Техасты манипуляциялауда деген пікіріне қайшы келді. Гриннің бұл ресми емес ақпараты расталмаса да, Тайлерді алаңдатты, ол Мексикадағы АҚШ елшісі Уэдди Томпсоннан оны тексеруді сұрады. Оңтүстік Каролиналық құлдықты жақтаған демократ Джон К. Калхун Мемлекеттік хатшы Апшурға Ұлыбританияның американдық құлдыққа қатысты ниеттерінің рас екенін және Техастың Ұлыбритания тарапынан басып алынуын болдырмау үшін дереу әрекет ету қажеттігін айтты. Тайлер қыркүйек айында Ұлыбританияның Сыртқы істер министрі Абердиннің Мексика мен Техас арасындағы қарым-қатынасты жақсартуға ынталандырғанын, сондай-ақ Мексиканы Техасты құлдарды босатуға итермелеуге тырысқанын растағаннан кейін дереу әрекет етті. 18 қыркүйекте 1843 жылы ол Мемлекеттік хатшы Апшурмен кеңесіп, Техастың АҚШ-тағы елшісі Исаак Ван Зандтпен Техастың аннексиясы туралы келіссөздер жүргізу үшін құпия келіссөздер бастауды бұйырды. 16 қазан 1843 жылы тікелей келіссөздер басталды.

In late September 1843, in an effort to cultivate public support for Texas, Secretary Upshur dispatched a letter to the US Minister to Great Britain, Edward Everett, conveying his displeasure with Britain's global anti slavery posture, and warning their government that forays into Texas's affairs would be regarded as "tantamount to direct interference 'with the established institutions of the United States. In a breach of diplomatic norms, Upshur leaked the communique to the press to inflame popular Anglophobic sentiments among American citizens. In the spring of 1843, the Tyler administration had sent executive agent Duff Green to Europe to gather intelligence and arrange territorial treaty talks with Great Britain regarding Oregon; he also worked with American minister to France, Lewis Cass, to thwart efforts by major European powers to suppress the maritime slave trade. Green reported to Secretary Upshur in July 1843 that he had discovered a "loan plot" by American abolitionists, in league with Lord Aberdeen, British Foreign Secretary, to provide funds to the Texans in exchange for the emancipation of its slaves. Minister Everett was charged with determining the substance of these confidential reports alleging a Texas plot. His investigations, including personal interviews with Lord Aberdeen, concluded that British interest in abolitionist intrigues was weak, contradicting Secretary of State Upshur's conviction that Great Britain was manipulating Texas. Though unsubstantiated, Green's unofficial intelligence so alarmed Tyler that he requested verification from the US minister to Mexico, Waddy Thompson Jr.

John C. Calhoun of South Carolina, a pro slavery Democrat, counseled Secretary Upshur that British designs on American slavery were real and required immediate action to preempt a takeover of Texas by the United Kingdom. When Tyler confirmed in September that the British Foreign Secretary Aberdeen had encouraged détente between Mexico and Texas, allegedly pressing Mexico to maneuver Texas towards emancipation of its slaves, Tyler acted at once. On September 18, 1843, in consultation with Secretary Upshur, he ordered secret talks opened with Texas Minister to the United States Isaac Van Zandt to negotiate the annexation of Texas. Face to face negotiations commenced on October 16, 1843.

Техас-Мексика-Біріккен Корольдік келіссөздер

1843 жылдың жазында Сэм Хьюстонның Техас үкіметі Мексика үкіметімен келіссөздерге қайта оралды, бұл Техасқа өзін-өзі басқаруға мүмкіндік беретін, мүмкін Мексика штаты ретінде, жақындасуға жол ашар еді, ал Ұлыбритания делдалдық қызмет атқарар еді. Техас шенеуніктері Тайлер әкімшілігінің Техасты аннексиялау үшін тиімді науқан жүргізуге қабілетсіз көрінетініне байланысты мәжбүр болды. 1844 жылғы АҚШ президенттік сайлауы жақындаған кезде, Демократтар мен Вигтер партияларының жетекшілері Техасты аннексиялауға бірдей қарсылық білдірді. Қарастырылып жатқан Техас-Мексика келісімдерінің нұсқаларына Мексика шекарасындағы автономиялы Техас немесе Техас мойындалғаннан кейін құлдарын азат ету шартымен тәуелсіз республика кірді. Ван Зандт, жеке өзі АҚШ-қа қосылуды жақтағанмен, АҚШ үкіметінен осы мәселе бойынша кез келген ұсыныстарды қарауға уәкілеттік алмады. Техас шенеуніктері сол кезде Ұлыбританияның көмегімен мексикалық дипломаттармен келісімдерді іздеумен белсенді айналысты. Техастың басты алаңы – британдықтардың құлдық институтына араласуы емес – ағылшын дипломаттары бұл мәселеге ешқандай назар аудармады, бірақ Мексикамен қайтадан қақтығысқа түсуден сақтану болды. Дегенмен, АҚШ Мемлекеттік хатшысы Апшур Техас дипломаттарын аннексия келіссөздерін бастауға шақырды және 1844 жылдың қаңтарында президент Сэм Хьюстонға үндеу жолдады. Үндеуде Апшур Хьюстонға АҚШ-тағы саяси ахуалдың қазіргі уақытта Техастың штат болуына ыңғайлы екенін және Техас келісімін ратификациялау үшін Сенатта үштен екі көпшілікті алуға болатынын жеткізді. Техастықтар АҚШ-тан әскери қорғау бойынша жазбаша міндеттемесіз АҚШ-тың Техас келісімін жүзеге асыруға құлықсыздық танытты, себебі келіссөздер жарияланғанда Мексиканың толыққанды әскери шабуылы болуы мүмкін көрінді. Егер АҚШ Сенатында аннексия шарасын ратификациялау тоқтап қалса, Техас Мексикаға қарсы жалғыз күшпен соғысуға тура келуі мүмкін еді. Конгресс ғана соғыс жариялай алатындықтан, Тайлер әкімшілігінің АҚШ-ты Техасты қолдауға міндеттеуге конституциялық құқығы болмады. Бірақ Мемлекеттік хатшы Апшур әскери қорғаныс туралы ауызша кепілдік бергеннен кейін, президент Хьюстон 1843 жылдың желтоқсанында Техас Конгресінен аннексияға қатысты шұғыл шақыруларға жауап ретінде аннексия келіссөздерін қайта ашуға рұқсат берді.

By the summer of 1843 Sam Houston's Texas administration had returned to negotiations with the Mexican government to consider a rapprochement that would permit Texas self governance, possibly as a state of Mexico, with Great Britain acting as mediator. Texas officials felt compelled by the fact that the Tyler administration appeared unequipped to mount an effective campaign for Texas annexation. With the 1844 United States presidential election approaching, the leadership in both the Democratic and Whig parties remained unequivocally opposed to the annexation of Texas. Texas Mexico treaty options under consideration included an autonomous Texas within Mexico's borders, or an independent republic with the provision that Texas should emancipate its slaves upon recognition. Van Zandt, though he personally favored annexation by the United States, was not authorized to entertain any overtures from the US government on the subject. Texas officials were at the moment deeply engaged in exploring settlements with Mexican diplomats, facilitated by Great Britain. Texas's predominant concern was not British interference with the institution of slavery – English diplomats had not alluded to the issue – but the avoidance of any resumption of hostilities with Mexico. Still, US Secretary of State Upshur vigorously exhorted Texas diplomats to begin annexation talks, finally dispatching an appeal to President Sam Houston in January 1844. In the appeal, Upshur assured Houston that the political climate in the United States was currently amenable to Texas statehood and that a two thirds majority in Senate could be obtained to ratify a Texas treaty. Texans were hesitant to pursue a US Texas treaty without a written commitment of military defense from America, since a full scale military attack by Mexico seemed likely when the negotiations became public. If ratification of the annexation measure stalled in the US Senate, Texas could face a war alone against Mexico. Because only Congress could declare war, the Tyler administration lacked the constitutional authority to commit the US to support of Texas. But when Secretary Upshur provided a verbal assurance of military defense, President Houston, responding to urgent calls for annexation from the Texas Congress of December 1843, authorized the reopening of annexation negotiations.

АҚШ-тың Техас келіссөздері

Министр Апшур құпия келісімді талқылауды жеделдеткен кезде, мексикалық дипломаттар АҚШ-тың Техаспен келіссөздер жүргізіп жатқанын білді. Мексиканың АҚШ-тағы министрі Хуан Альмонте Апшурды осы хабарламалармен қарсы алып, Конгресс аннексия келісімін бекітсе, Мексика дипломатиялық қарым-қатынасты үзуге және дереу соғыс жариялауға баратынын ескертті. Министр Апшур бұл хабарламалар туралы білмейтінін мәлімдеп, келіссөздерді жалғастырды. Техас дипломаттарымен бірге ілгері жылжумен қатар, Апшур АҚШ сенаторларына Техастың қосылуын қолдау үшін жасырын лобби жасады, заң шығарушыларға Техастың алынуын ұлттық қауіпсіздік пен ішкі тыныштықпен байланыстыратын нақты дәлелдер ұсынды. 1844 жылдың басында Апшур Техас шенеуніктерiне Сенаттың 52 мүшесiнiң 40-ы Тайлер-Техас келісімін ратификациялауға уәде бергенiн хабарлады – ратификацияға қажеттi үштен екi көпшiлiктен артық. Тайлер 1843 жылғы желтоқсандағы Конгреске жасаған жылдық мәлімдемесінде сақтықпен Техас дипломаттарымен қарым-қатынасқа зиян келтірмеу үшін құпия келіссөздер туралы үн қатпады. Тайлер келіссөздерді құпия ұстауға бар күшін салды, өкіметінің Техасқа деген толыққанды ұмтылысы туралы ешқандай ашық мәлімдеме жасаған жоқ. Тайлер-Техас келісімі соңғы кезеңіне жеткенде, оның бас архитекторлары – министр Апшур және Әскери-теңіз күштері министрі Томас У. Гилмер 1844 жылғы 28 ақпанда USS Princeton кемесіндегі апатта қаза тапты, бұл Техас Республикасымен алдын ала келісім жобасына қол жеткізгеннен кейін бір күн өткен соң болды. Princeton апаты Техастың аннексиясына үлкен соққы болды, себебі Тайлер министр Апшурдың алдағы келісімді ратификациялау процесінде Уиг және Демократ сенаторларынан маңызды қолдау күтетінін есептеген. Тайлер Апшурдың орнына Джон Кэлхунды Мемлекеттік хатшылыққа тағайындап, Техаспен келісімді аяқтауды тапсырды. Кэлхун, өте беделді, бірақ даулы американдық мемлекет қайраткері болғандықтан, оны таңдау Техас талқылауларына саяси шиеленіс енгізу қаупін тудырды, бірақ Тайлер оны аннексияның жақтаушысы ретінде бағалады.

As Secretary Upshur accelerated the secret treaty discussions, Mexican diplomats learned that US Texas talks were taking place. Mexican minister to the U. S. Juan Almonte confronted Upshur with these reports, warning him that if Congress sanctioned a treaty of annexation, Mexico would break diplomatic ties and immediately declare war. Secretary Upshur denied any knowledge of these reports and pressed forward with the negotiations. In tandem with moving forward with Texas diplomats, Upshur was secretly lobbying US senators to support annexation, providing lawmakers with persuasive arguments linking Texas acquisition to national security and domestic peace. In early 1844, Upshur assured Texas officials that 40 of the 52 members of the Senate were pledged to ratify the Tyler Texas treaty — more than the two thirds majority required for ratification. In his annual address to Congress in December 1843, Tyler maintained his silence with respect to the secret negotiations so as not to damage relations with the wary Texas diplomats. Throughout, Tyler did his utmost to keep the negotiations secret, making no public reference to his administration's single minded quest for Texas. The Tyler Texas treaty was in its final stages when its chief architects, Secretary Upshur and Secretary of the Navy Thomas W. Gilmer, died in an accident aboard USS Princeton on February 28, 1844, just a day after achieving a preliminary treaty draft agreement with the Texas Republic. The Princeton disaster proved a major setback for Texas annexation, in that Tyler expected Secretary Upshur to elicit critical support from Whig and Democratic Senators during the upcoming treaty ratification process. Tyler selected John C. Calhoun to replace Upshur as Secretary of State and to finalize the treaty with Texas. The choice of Calhoun, a highly regarded but controversial American statesman, risked introducing a politically polarizing element into the Texas debates, but Tyler prized him as a strong advocate of annexation.

Роберт Дж. Уокер және "қауіпсіздік клапаны"

Тайлер Апшурдың Техаспен құпия аннексия келіссөздері аяқталуға жақын келгенде, Миссисипи штатының сенаторы Роберт Дж. Уокер, Тайлердің маңызды серігі, кеңінен таралған және өте беделді хат жариялады, ол аннексияны дереу қолдау үшін памфлет ретінде қайта басылды. Аталған хатта Уокер Конгресс Техасты бірнеше конституциялық жолмен қоса алатынын, ал мұндай қадамға моральдық құқық Джефферсон мен Мэдисон қалыптасқан территориялық кеңею принциптеріне және 1823 жылы Монро доктринасы ретінде жарияланған қағидаларға негізделгенін айтты. Сенатор Уокердің жазбалары Техастың құлдық және нәсілдік мәселелердегі маңыздылығын талдады. Ол Техасты еркін және құл африкалық американдықтардың оңтүстікке қарай "таралуына" мүмкіндік беретін дәліз ретінде көріп тұрды. Бұл бірте-бірте көші-қон Орталық Америка тропиктеріне еңбек ресурстарын жеткізіп, соңында АҚШ-ты құл халқынан босататын еді. Бұл "қауіпсіздік клапаны" теориясы "солтүстік ақтардың нәсілдік қорқыныштарына сәукес келді", себебі олар оңтүстікте құлдық институты күйреген жағдайда, босатылған құлдарды өздерінің қауымдастықтарына қабылдау перспективасынан қорқып, алаңдады. Бұл нәсілдік тазалау жоспары, практикалық тұрғыдан алғанда, Джефферсоннан Линкольнге дейінгі американ президенттері ұсынған, қара нәсілді теңіз арқылы колонизациялау туралы ұсыныстармен үйлесімді болды. Уокер ұлттық қауіпсіздік туралы алаңдаушылықтарын білдіріп, өз позициясын нығайтты, егер аннексия сәтсіз аяқталса, Ұлыбритания Техас Республикасын құлдарын босатуға мәжбүрлейтінін, бұл оңтүстік-батыс құл иеленуші штаттардағы тұрақсыздыққа әкелетінін болжады. Памфлет аболиционистерді АҚШ-ты құлату үшін британдықтармен құлық жасаған сатқындар деп сипаттады. Тайлердің "тарату" теориясының нұсқасы ретінде, ол 1837 жылғы паникадан кейін құлға негізделген негізгі дақылдар нарықтары әлі қалпына келмеген кезеңде экономикалық қорқыныштарды оятуға тырысты. Уокер ұсынған Техас "қашу жолы" Техастың құнарлы мақта өсіретін аймақтарында құлдарға сұранысты арттыруға, сондай-ақ құлдардың бағасын көтеруге мүмкіндік беретінін уәделеді. Ескірген шығыс штатындағы плантация иелеріне артық құлдарды пайдалы сатуға мүмкіндік беріледі. Уокер Техасты аннексиялау барлық қауіптерді жойып, "барлық Одақты нығайтатынын" жазды. Уокердің памфлеті оңтүстікте құлдықты жақтаушы экспансионистерден Техасқа қатысты талаптарды күшейтті; ал солтүстікте құлдықты жақтаушы экстремистермен келіспей, Техасты қабылдауға құлдыққа қарсы экспансионистерге мүмкіндік берді. Оның болжамдары мен талдауы "аннексия бойынша пікірталастарды қалыптастырды және бағыт берді, бірақ оның негізгі қағидалары баспасөз бен жұртшылық тарапынан көп сынға ұшырамады".

With the Tyler Upshur secret annexation negotiations with Texas near consummation, Senator Robert J. Walker of Mississippi, a key Tyler ally, issued a widely distributed and highly influential letter, reproduced as a pamphlet, making the case for immediate annexation. In it, Walker argued that Texas could be acquired by Congress in a number of ways – all constitutional – and that the moral authority to do so was based on the precepts for territorial expansion established by Jefferson and Madison, and promulgated as doctrine by Monroe in 1823. Senator Walker's polemic offered analysis on the significance of Texas with respect to slavery and race. He envisioned Texas as a corridor through which both free and enslaved African Americans could be "diffused" southward in a gradual exodus that would ultimately supply labor to the Central American tropics, and in time, empty the United States of its slave population. This "safety valve" theory "appealed to the racial fears of northern whites" who dreaded the prospect of absorbing emancipated slaves into their communities if the institution of slavery collapsed in the South. This scheme for racial cleansing was consistent, on a pragmatic level, with proposals for overseas colonization of blacks, which were pursued by a number of American presidents, from Jefferson to Lincoln. Walker bolstered his position by raising national security concerns, warning that in the event annexation failed, Great Britain would maneuver the Republic of Texas into emancipating its slaves, forecasting a dangerous destabilizing influence on southwestern slaveholding states. The pamphlet characterized abolitionists as traitors who conspired with the British to overthrow the United States. A variation of the Tyler's "diffusion" theory, it played on economic fears in a period when slave based staple crop markets had not yet recovered from the Panic of 1837. The Texas "escape route" conceived by Walker promised to increase demand for slaves in fertile cotton growing regions of Texas, as well as the monetary value of slaves. Cash poor plantation owners in the older eastern South were promised a market for surplus slaves at a profit. Texas annexation, wrote Walker, would eliminate all these dangers and "fortify the whole Union." Walker's pamphlet brought forth strident demands for Texas from pro slavery expansionists in the South; in the North, it allowed anti slavery expansionists to embrace Texas without appearing to be aligned with pro slavery extremists. His assumptions and analysis "shaped and framed the debates on annexation but his premises went largely unchallenged among the press and public.

Тайлер-Техас келісімі және 1844 жылғы сайлау

1844 жылғы 12 сәуірде қол қойылған Тайлер Техас шарты Техасты конституциялық тәртіптерге сәйкес Одаққа аумақ ретінде қосу мақсатымен жасалды. Техас өзінің барлық мемлекеттік жерлерін АҚШ-қа өткізіп берді, ал федералды үкімет 10 миллион долларға дейінгі борышты өз мойнына алды. Техас аумағының шекарасы белгіленбеді. Бұрынғы республикадан төрт жаңа штат құрылуы мүмкін, олардың үшеуі құлдар штатына айналуы ықтимал. Сенаттағы пікірталастарда құлдыққа қарсы көзқарастарды күйрету үшін құлдыққа қатысты барлық сілтемелер құжаттан алынып тасталды, бірақ ол «біздің ішкі институттарымызда қамтылған барлық [Техас] мүлігінің сақталуын» қамтамасыз етті. Шартына қол қойылғаннан кейін Тайлер техастықтардың әскери және теңіз қорғанысы туралы талабын орындады, Луизианадағы Форт-Джесупке әскерлерді және Мексика шығанағына әскери кемелер флотын орналастырды. Егер Сенат шарты қабылдамаса, Тайлер Техас дипломаттарына Конгрестің екі палатасына да Техасты Конституцияда бекітілген ережелерге сәйкес Одақтың штаты ретінде құруға ресми түрде шақыруға уәде берді. Тайлер кабинеті Техас келісіміне қатысты әкімшіліктің әрекеттеріне байланысты екіге бөлінді. Соғыс министрі Уильям Уилкинс аннексия шарттарын Ұлыбританияға қатысты экономикалық және геостратегиялық пайдаларын атап өтіп, жария түрде мақтады. Қаржы министрі Джон С. Спенсер Тайлердің Конгресс мақұлдамасысыз әскери күш қолдануының конституциялық салдарына алаңдады, бұл биліктің бөлінуінің бұзылуы болып табылады. Теңіз күштерін жұмылдыруға арналған резервтік қаражатты беруден бас тартып, ол отставкаға кетті. Тайлер 1844 жылғы 22 сәуірде Сенатқа бекітуге жіберді, онда ратификация үшін үштен екі көпшілік қажет болды. Мемлекеттік хатшы Калхун (1844 жылғы 29 наурызда қызметке кірген) Техастағы британдық құлдыққа қарсы араласуды айыптап, британдық министр Ричард Пакенхэмге хат жолдады. Ол Пакенхэм хатын Тайлер заңымен бірге ұсынды, оңтүстік демократтарында дағдарыс сезімін тудыруды көздеді. Онда ол құлдықты әлеуметтік нығмет деп сипаттады және Техастың қосылуын АҚШ-тағы «ерекше институтты» сақтау үшін қажетті шұғыл шара деп атады. Осылайша Тайлер мен Калхун Оңтүстікті крест жорығы арқылы біріктіруге тырысты, бұл Солтүстікке ультиматум қойды: Техастың аннексиясын қолдау немесе Оңтүстікті жоғалту.

The Tyler Texas treaty, signed on April 12, 1844, was framed to induct Texas into the Union as a territory, following constitutional protocols. To wit, Texas would cede all its public lands to the United States, and the federal government would assume all its bonded debt, up to $10 million. The boundaries of the Texas territory were left unspecified. Four new states could ultimately be carved from the former republic – three of them likely to become slave states. Any allusion to slavery was omitted from the document so as not to antagonize anti slavery sentiments during Senate debates, but it provided for the "preservation of all [Texas] property as secured in our domestic institutions." Upon the signing of the treaty, Tyler complied with the Texans' demand for military and naval protection, deploying troops to Fort Jesup in Louisiana and a fleet of warships to the Gulf of Mexico. In case the Senate failed to pass the treaty, Tyler promised the Texas diplomats that he would officially exhort both houses of Congress to establish Texas as a state of the Union upon provisions authorized in the Constitution. Tyler's cabinet was split on the administration's handling of the Texas agreement. Secretary of War William Wilkins praised the terms of annexation publicly, touting the economic and geostrategic benefits with relation to Great Britain. Secretary of the Treasury John C. Spencer was alarmed at the constitutional implications of Tyler's application of military force without congressional approval, a violation of the separation of powers. Refusing to transfer contingency funds for the naval mobilization, he resigned. Tyler submitted his treaty for annexation to the Senate, delivered April 22, 1844, where a two thirds majority was required for ratification. Secretary of State Calhoun (assuming his post March 29, 1844) had sent a letter to British minister Richard Packenham denouncing British anti slavery interference in Texas. He included the Packenham Letter with the Tyler bill, intending to create a sense of crisis in Southern Democrats. In it, he characterized slavery as a social blessing and the acquisition of Texas as an emergency measure necessary to safeguard the "peculiar institution" in the United States. In doing so, Tyler and Calhoun sought to unite the South in a crusade that would present the North with an ultimatum: support Texas annexation or lose the South.

Тайлер мен Полк президенттікке ұсынылды

Президент Тайлер өзінің келісімінің Сенаттың атқарушы отырысында құпия талқыланатынын күткен. Алайда, талқылау басталғалы бір аптадай өткен соң, келісім, оған қатысты ішкі хат алмасулар мен Пакенхэм хаты жұртқа жария болды. Тайлердің Техас бойынша келіссөздерінің мәні ұлттық наразылық тудырды, себебі «құжаттар Техасты қоса аннексиялаудың жалғыз мақсаты – құлдықты сақтау екенін көрсететіндей болды». Солтүстікте аннексияға қарсы күштердің күшеюі екі үлкен партияның Тайлердің саясатына деген қарсылығын арттырды. Екі партияның да президенттік үміткерлері, демократ Мартин Ван Бюрен мен виг Генри Клей келісімді ашық сынады. Техасты аннексиялау және Орегон аумағын қайта басып алу 1844 жылғы жалпы сайлаудың басты мәселесіне айналды. Жауап ретінде Тайлер, вигтер партиясынан қуылғаннан кейін, демократтарды кеңейістік платформасын қабылдауға итермелеу ниетімен үшінші партияны құруға асықты. Үшінші партиядан кандидат ретінде Тайлер демократтардың аннексияны қолдайтын дауыс берушілерін тартып алуы мүмкін еді; демократтардың біртігі бұзылса, Техас вигтеріне қарсы Генри Клей сайланатын еді. Оңтүстік демократтарының аннексияны жақтаған делегаттары, солтүстік делегаттарының көмегімен, конвенцияда кеңейістікке қарсы кандидат Мартин Ван Бюреннің үмітін тоқтатты, оның орнына «Манифест тағдырының» кеңейістік жақтаушысы, Теннессиден шыққан Джеймс К. Полк сайланды. Полк партиясын Техас пен Орегонды қоса алу туы астында біріктірді. 1844 жылдың тамызында, сайлау ортасында Тайлер жарыстан бас тартты. Демократиялық партия сол кезде Техасты аннексиялауға толық бекінді, ал Полктің елшілері Тайлер президент болғанда Техасты аннексиялайтынына сендірген соң, ол өзінің жақтастарына демократтарға дауыс беруге шақырды. Полк қарашадағы сайлауда виг Генри Клейді шамалы айырымымен жеңді. Жеңіске жеткен демократтар президент сайланған Полктің «Манифест тағдыры» доктринасымен Техасты иеленуге дайын болды, Тайлер мен Калхунның құлдыққа бағытталған саясатымен емес.

President Tyler expected that his treaty would be debated secretly in Senate executive session. However, less than a week after debates opened, the treaty, its associated internal correspondence, and the Packenham letter were leaked to the public. The nature of the Tyler Texas negotiations caused a national outcry, in that "the documents appeared to verify that the sole objective of Texas annexation was the preservation of slavery." A mobilization of anti annexation forces in the North strengthened both major parties' hostility toward Tyler's agenda. The leading presidential hopefuls of both parties, Democrat Martin Van Buren and Whig Henry Clay, publicly denounced the treaty. Texas annexation and the reoccupation of Oregon territory emerged as the central issues in the 1844 general election. In response, Tyler, already ejected from the Whig party, quickly began to organize a third party in hopes of inducing the Democrats to embrace a pro expansionist platform. By running as a third party candidate, Tyler threatened to siphon off pro annexation Democratic voters; Democratic party disunity would mean the election of Henry Clay, a staunchly anti Texas Whig. Pro annexation delegates among southern Democrats, with assistance from a number of northern delegates, blocked anti expansion candidate Martin Van Buren at the convention, which instead nominated the pro expansion champion of Manifest Destiny, James K. Polk of Tennessee. Polk unified his party under the banner of Texas and Oregon acquisition. In August 1844, in the midst of the campaign, Tyler withdrew from the race. The Democratic Party was by then unequivocally committed to Texas annexation, and Tyler, assured by Polk's envoys that as president he would effect Texas annexation, urged his supporters to vote Democratic. Polk narrowly defeated Whig Henry Clay in the November election. The victorious Democrats were poised to acquire Texas under President elect Polk's doctrine of Manifest Destiny, rather than on the pro slavery agenda of Tyler and Calhoun.

Тайлер-Техас келісімінің Сенатта жеңілуі

Шетелдік мемлекетпен жасалған келісім құжаты ретінде Тайлер Техасты қоса аннексиялау шарты Сенатта үштен екі көпшілік дауыспен қабылдануын қажет етті. Бірақ шындығында, Сенат 1844 жылғы 8 маусымда бұл мәселе бойынша дауыс бергенде, үштен екісі шартына қарсы дауыс берді (16–35). Дауыс беру басым бөлігі партиялық бағытта өтті: вигтер оған дерлік бірауыздан қарсы болды (1–27), ал демократтар екіге бөлінді, бірақ көпшілігі жақтас дауыс берді (15–8). Сайлау науқаны демократтар арасында Техасқа қатысты партиялық ұстанымдарды бекітті. Тайлер бұл мәселенің сәтсіз аяқталуын күткен, көбінесе министр Калхунның Пакенхэм хатының айқай-шу тудыруының нәтижесінен. Ол келісімді қабылдауға рұқсат берудің басқа конституциялық жолдарын қарастыруды Өкілдер палатасына ресми түрде ұсынды. Конгресс мәселені талқылауға үлкермей, жұмысын аяқтады.

Бірлескен қаулы ретінде қайта енгізу

1844 жылғы маусымда Тайлер-Калхун келісімін 2:1 есебімен қабылдамаған Сенат 1844 жылғы желтоқсанда қысқа мерзімдік сессия үшін қайта жиналды. (Техасқа қосылуға қарсы демократтар күзгі сайлауда үлкен жетістікке жеткенімен, 29-шы Конгресс депутаттары 1845 жылғы наурызға дейін қызметке кіріспеді.) Президент Тайлер өкіметінің соңғы айларында Техасты қосып алуға тырысып, Сенаттың келісімін тағы да бір рет қабылдамауын қалады. 4 желтоқсанда Конгреске жасаған жылдық үндеуінде ол Полк жеңісін Техасты қосып алуға берілген мандат деп жариялады және Конгреске екі палатаның қарапайым көпшілігі Тайлер келісімін ратификациялауға мүмкіндік беретін бірлескен қаулы рәсімін қабылдауды ұсынды. Бұл әдіс Сенаттағы үштен екі көпшілік дауыс беруді талап ететін конституциялық талаптан қашып өтуге мүмкіндік береді. Өкілдер палатасын да процеске тарту Техастың қосылуына оң ықпал етеді, себебі Техасқа қосылуды қолдайтын Демократиялық партия сол палатада шамамен 2:1 көпшілікке ие болды. Бұрынғы келісімді Палатаның қолдауымен қайта ұсыну арқылы Тайлер әкімшілігі Техастың қабылдануына байланысты аймақтық шиеленістерді қайтадан күшейтті. Солтүстік Демократтары мен Оңтүстік Виг конгрессмендері 1844 жылғы президенттік сайлау кезінде өз штаттарындағы жергілікті саяси қозғалыстардан алаңдады. Енді Солтүстік Демократтары Тайлердің құлдықты кеңейту қағидаларына мойынсұнса, оңтүстік қанатын бағындырды деген айыптауларға ұшырауы мүмкін еді. Екінші жағынан, Солтүстіктегі «Тағдыр маңызы» көңілі Техасты Одаққа дереу қабылдау үшін саясаткерлерге қысым жасады. Палатадағы пікірталастарда Конституциялық шағымдар көтерілді, Конгрестің екі палатасы штаттардың орнына аумақтарды қабылдауға конституциялық құқығы бар ма деген мәселе талқыланды. Сонымен қатар, егер Техас Республикасы, дербес мемлекет, штат ретінде қабылданса, оның аумақтық шекаралары, меншік қатынастары (құлдық меншік қоса алғанда), қарыздары және мемлекеттік жерлері Сенат ратификациялаған келісімді қажет етеді. Демократтар АҚШ-ты Техастың 10 миллион долларлық қарызымен ауыртпалық етуден алаңдады, Техас облигацияларын арзан бағамен сатып алған және енді Техас палатасының заң жобасын қабылдау үшін Конгреске лобби жасап жатқан спекулянттардың көптігіне наразы болды. Палата Демократтары келіспеушілікке ұшырап, заң шығару инициативасын Оңтүстік Вигтерге өткізді.

The same Senate that had rejected the Tyler–Calhoun treaty by a margin of 2:1 in June 1844 reassembled in December 1844 in a short lame duck session. (Though pro annexation Democrats had made gains in the fall elections, those legislators – the 29th Congress – would not assume office until March 1845.) Lame duck President Tyler, still trying to annex Texas in the final months of his administration, wished to avoid another overwhelming Senate rejection of his treaty. In his annual address to Congress on December 4, he declared the Polk victory a mandate for Texas annexation and proposed that Congress adopt a joint resolution procedure by which simple majorities in each house could secure ratification for the Tyler treaty. This method would avoid the constitutional requirement of a two thirds majority in the Senate. Bringing the House of Representatives into the equation boded well for Texas annexation, as the pro annexation Democratic Party possessed nearly a 2:1 majority in that chamber. By resubmitting the discredited treaty through a House sponsored bill, the Tyler administration reignited sectional hostilities over Texas admission. Both northern Democratic and southern Whig Congressmen had been bewildered by local political agitation in their home states during the 1844 presidential campaigns. Now, northern Democrats found themselves vulnerable to charges of appeasement of their southern wing if they capitulated to Tyler's slavery expansion provisions. On the other hand, Manifest Destiny enthusiasm in the north placed politicians under pressure to admit Texas immediately to the Union. Constitutional objections were raised in House debates as to whether both houses of Congress could constitutionally authorize admission of territories, rather than states. Moreover, if the Republic of Texas, a nation in its own right, were admitted as a state, its territorial boundaries, property relations (including slave property), debts and public lands would require a Senate ratified treaty. Democrats were particularly uneasy about burdening the United States with $10 million in Texas debt, resenting the deluge of speculators, who had bought Texas bonds cheap and now lobbied Congress for the Texas House bill. House Democrats, at an impasse, relinquished the legislative initiative to the southern Whigs.

Brown-Foster House түзетуі

1844 жылғы жалпы сайлауда Техас штатының вигтерге қарсы заң шығарушылары Ақ үйден де көп нәрсені жоғалтты. 1840 жылғы жалпы сайлауда вигтердің бекіністері болған Теннесси және Джорджия штаттарында, терең Оңтүстікте аннексияға байланысты туған қызулықтан сайлаушылардың қолдауы күрт төмендеді – және Клей Полкке терең Оңтүстіктің барлық штаттарын жоғалтты. Солтүстік вигтердің құлдықты кеңейтуге қарсы келісімсіздігі партияны сипаттайтын басты ерекшелікке айналды, ал оңтүстік мүшелері, осы себепті, Оңтүстік демократтарынан «Техасқа жұмсақ, демек құлдыққа жұмсақ» деген айыптауларға ұшырады. 1845 жылы өз штаттарындағы конгресс пен губернаторлық сайлауларға қатысқан Оңтүстік вигтері Тайлердің Техас заңына қатысты бұл әсерді жоюға тырысты. Конгресстегі Оңтүстік вигтері, оның ішінде Теннессиден келген өкіл Милтон Браун және сенатор Эфраим Фостер, сондай-ақ Джорджиядан келген өкіл Александр Стивенс, 1845 жылдың 13 қаңтарында Техастағы құл иелерінің пайдасын демократтар ұсынған Тайлер-Калхун келісімінен де артық қылғысы келген түзету ұсыну үшін бірікті. Тайлер-Калхун келісімі Техас жерлерінен барлығы төрт штат құруды көздеген, олардың үшеуі құлдар мекендейтін штаттар болар еді. Браунның жоспары Техас штатының заң шығарушыларына батыс аймағынан барлығы бес штат құруға мүмкіндік берер еді, егер Техас оларды осылай белгілесе, 36°30’ Миссури келісімінен оңтүстікке орналасқандары штат құрған кезде құлдыққа рұқсат беруге алдын ала рұқсат берілер еді. Саяси тұрғыдан алғанда, Браунның түзетуі Оңтүстік вигтерін «Солтүстік демократтардан гөрі құлдық пен Оңтүстіктің жақтаушылары» ретінде көрсетуге бағытталған. Бұл заң жобасы оларды солтүстік виг әріптестерінен де ажыратуға көмектесті, олар Калхун сияқты, дауды құлдыққа қарсы және оның жақтаушылары арасындағы қақтығыс ретінде қарастырды. Солтүстік вигтердің көпшілігі Браунның түзетуін қабылдамады, бірақ демократтар тез арада заң жобаны қабылдап, 118–101 дауыспен Тайлердің бірлескен қарарына қоса берді. Оңтүстік демократтары заң жобаны бірауыздан қолдады (59–1), ал Солтүстік демократтары оған қарсы дауыс берді (50–30). 18 Оңтүстік вигтерінің сегізі «иә» деп дауыс берді. Солтүстік вигтері бірауыздан қабылдамады. Палата 1845 жылдың 25 қаңтарында өзгертілген Техас келісімін 120–98 дауыспен мақұлдады. Палатадағы дауыс беруде партиялық мүдделер аймақтық мүдделерден басым түсті. Заң жобасы сол күні Сенатқа талқылау үшін жіберілді.

Anti Texas Whig legislators had lost more than the White House in the general election of 1844. In the southern states of Tennessee and Georgia, Whig strongholds in the 1840 general election, voter support dropped precipitously over the pro annexation excitement in the Deep South—and Clay lost every Deep South state to Polk. Northern Whigs' uncompromising hostility to slavery expansion increasingly characterized the party, and southern members, by association, had suffered from charges of being "soft on Texas, therefore soft on slavery" by Southern Democrats. Facing congressional and gubernatorial races in 1845 in their home states, a number of Southern Whigs sought to erase that impression with respect to the Tyler Texas bill. Southern Whigs in the Congress, including Representative Milton Brown and Senator Ephraim Foster, both of Tennessee, and Representative Alexander Stephens of Georgia collaborated to introduce a House amendment on January 13, 1845, that was designed to enhance slaveowner gains in Texas beyond those offered by the Democratic sponsored Tyler Calhoun treaty bill. While the Tyler Calhoun treaty provided for the organization of a total of four states from the Texas lands – three likely to qualify as slave states – Brown's plan would permit Texas state lawmakers to configure a total of five states from its western region, with those south of the 36°30’ Missouri Compromise line pre authorized to permit slavery upon statehood, if Texas designated them as such. Politically, the Brown amendment was designed to portray Southern Whigs as "even more ardent champions of slavery and the South, than southern Democrats." The bill also served to distinguish them from their northern Whig colleagues who cast the controversy, as Calhoun did, in strictly pro versus anti slavery terms. While almost all Northern Whigs spurned Brown's amendment, the Democrats quickly co opted the legislation, providing the votes necessary to attach the proviso to Tyler's joint resolution, by a 118–101 vote. Southern Democrats supported the bill almost unanimously (59–1), while Northern Democrats split strongly in favor (50–30). Eight of eighteen Southern Whigs cast their votes in favor. Northern Whigs unanimously rejected it. The House proceeded to approve the amended Texas treaty 120–98 on January 25, 1845. The vote in the House had been one in which party affiliation prevailed over sectional allegiance. The bill was forwarded the same day to the Senate for debate.

Бенттон Сенатының келісім-шарты

1845 жылдың ақпан айының басында, Сенат Браунның түзетілген Тайлер келісімін талқылай бастағанда, оның қабылдануы күмәнді көрінді, себебі қолдау "азайды". Сенаттағы партиялық топтасулар шамалы айырмашылықты көрсетті – 28-ге қарсы 24, вигтердің пайдасына сәл басымдық болды. Аннексияға қарсы сенатор Томас Харт Бентон, Миссуриден, 1844 жылдың маусымында Тайлердің Техасқа қатысты шарасына қарсы дауыс берген жалғыз оңтүстік демократы болды. Оның туған штатында аннексияға қолдау өскен сайын, Бентон бұл келісімнен бас тартты. 1845 жылдың 5 ақпанында Браунның түзетілген Палата заң жобасы бойынша басталған пікірталастарда ол, Браунның ұсынысынан өзгеше, Техастың аннексияланғаннан кейінгі еркін және құлдардың үлестірілуіне ешқандай сілтеме жасамай, тек Техас және Мексика арасындағы шекаралық дауларды шешу үшін бес екіпартиялық комиссарды тағайындауды және АҚШ-қа "Жалғыз Жұлдыз Республикасының" қосылуына жағдай жасауды ұсынды. Президент сайланған Полк, Техастың аннексиясы оның 1845 жылдың 4 наурызындағы қызметке кірісуінен бұрын, Конгресс сессиясы аяқталар күніне дейін аяқталуын қатты тіледі. Елордаға келгеннен кейін ол Сенатта Техастың аннексиясы мәселесінде "қозғалмай" тұрған Бентон мен Браун топтарын кездестірді. Жақын арада қазынашылық хатшысы болары күтілген Роберт Дж. Уокердің кеңесімен Полк, Сенаттағы демократтарды Бентон мен Браунның аннексия нұсқаларын қамтитын екіталай резолюцияны қолдауға шақырды, заңның қабылдануын Полк қызметке кіргеннен кейін оның қалауынша шешуге қалдырды. Браун және Бентон жоспарларын қолдаушылармен жеке және жеке әңгімелерде Полк әр тарапқа "олардың [тиісті] саясатын іске асыратыны" туралы ой қалдырды. Полк оңтүстікке айтқан сөздеріне адал болды және Ван Бюрен фракциясына қатысты достық көзқарас танытты. 1845 жылдың 27 ақпанында, Полктің қызметке кірісуіне бір аптадан аз уақыт қалғанда, Сенат Тайлер протоколы негізінде Техасты қабылдау үшін 27-ге қарсы 25 дауыс берді. Барлық жиырма төрт демократ, сондай-ақ үш оңтүстік виг мүшесі бұл шараны қолдады. Бентон мен оның одақтастары Полк Техастың шығыс бөлігін құлдар мемлекеті ретінде құруға әрекет ететініне сенімді болды, ал батыс бөлігі құлдыққа берілмеген, ұйымдастырылмаған аумақ болып қалуы керек еді. Осы түсініктің негізінде солтүстік демократтар екіталай заң жобасына дауыс берді. Келесі күні, партиялық бағыт бойынша қатаң дауыс беру барысында демократтар бақылайтын Өкілдер палатасында Бентон-Милтон шарасы қабылданды. Президент Тайлер келесі күні, 1845 жылдың 1 наурызында заң жобасына қол қойды (Техасты Құрама Штаттарға қосу туралы бірлескен қаулы, J. Res. 8, 1845 жылдың 1 наурызында қабылданды).

By early February 1845, when the Senate began to debate the Brown amended Tyler treaty, its passage seemed unlikely, as support was "perishing". The partisan alignments in the Senate were near parity, 28–24, slightly in favor of the Whigs. Anti annexation Senator Thomas Hart Benton of Missouri had been the only Southern Democrat to vote against the Tyler Texas measure in June 1844. As pro annexation sentiment grew in his home state, Benton retreated from this compromise offer. By February 5, 1845, in the early debates on the Brown amended House bill, he advanced an alternative resolution that, unlike the Brown scenario, made no reference whatsoever to the ultimate free slave apportionment of an annexed Texas and simply called for five bipartisan commissioners to resolve border disputes with Texas and Mexico and set conditions for the Lone Star Republic's acquisition by the United States. President elect Polk had expressed his ardent wish that Texas annexation should be accomplished before he entered Washington in advance of his inauguration on March 4, 1845, the same day Congress would end its session. With his arrival in the capital, he discovered the Benton and Brown factions in the Senate "paralyzed" over the Texas annexation legislation. On the advice of his soon to be Secretary of the Treasury Robert J. Walker, Polk urged Senate Democrats to unite under a dual resolution that would include both the Benton and Brown versions of annexation, leaving enactment of the legislation to Polk's discretion when he took office. In private and separate talks with supporters of both the Brown and Benton plans, Polk left each side with the "impression he would administer their [respective] policy. Polk meant what he said to Southerners and meant to appear friendly to the Van Burenite faction." On February 27, 1845, less than a week before Polk's inauguration, the Senate voted 27–25 to admit Texas, based on the Tyler protocols of simple majority passage. All twenty four Democrats voted for the measure, joined by three southern Whigs. Benton and his allies were assured that Polk would act to establish the eastern portion of Texas as a slave state; the western section was to remain unorganized territory, not committed to slavery. On this understanding, the northern Democrats had conceded their votes for the dichotomous bill. The next day, in an almost strict party line vote, the Benton Milton measure was passed in the Democrat controlled House of Representatives. President Tyler signed the bill the following day, March 1, 1845 (Joint Resolution for annexing Texas to the United States, J. Res. 8, enacted March 1, 1845, ).

Қосу және қабылдау

Сенат пен Палата заң шығарушылары, Бенттонның Техас аннексиясы туралы заң жобасының қайта келісілген нұсқасын қолдаған, президент Тайлердің бірлескен үй шарасына қол қоятынына көз жеткізген, бірақ оның іске асырылуын келесі Полк әкімшілігіне қалдыруына сенген. Алайда, президент Тайлер өзінің соңғы толық жұмыс күнінде, Мемлекеттік хатшы Калхунның ықпалымен, Техастың дереу аннексиялану мүмкіндігін арттыру үшін шешуші әрекет етуге бел буды. 1845 жылғы 3 наурызда, кабинетінің келісімімен, ол Браун-Фостер опциясының шарттары бойынша, Техас Республикасына курьер арқылы аннексия ұсынысын жіберді. Мемлекеттік хатшы Калхун сайланған президент Полкке бұл әрекет туралы хабарлады, ол ешқандай пікір білдірмеді. Президент Полк 4 наурызда (Шығыс уақыты бойынша сағат 12-де) қызметке кіргеннен кейін, Тайлердің Техасқа жіберген хатын қайтарып алып, оның шешімін өзгертуге мүмкіндік алды. 10 наурызда, кабинетімен кеңескеннен кейін, Полк Тайлердің әрекетін мақұлдап, курьерге Техасқа дереу аннексия ұсынысын жеткізуге рұқсат берді. Бір ғана түзету – техастықтардан аннексия шарттарын талапсыз қабылдауын сұрау болды. Полктің шешімі АҚШ комиссарларының ұзақ келіссөздері аннексияға қатысты күш-жігерді шетелдік интригалар мен араласуларға ұшыратуы мүмкін деген алаңдаушылығына негізделген. Полк өзінің аннексиялық әрекеттерін құпия ұстағанда, сенаторлар әкімшіліктің Техас саясатын ресми түрде жариялауды талап ететін резолюцияны қабылдады. Полк кешіктірді, ал Сенаттың арнайы сессиясы 1845 жылғы 20 наурызда аяқталғанда, ол Техасқа АҚШ комиссарларының кандидатураларын ұсынған жоқ. Полк сенатор Бентонның, оның жаңа келіссөздер опциясын қолдау ниеті туралы Бентонды жаңылыстырғаны туралы айыптауларын жоққа шығарды, "егер осындай уәделер берілсе, онда мен айтқан немесе мағынасын түсіндірген нәрсені толығымен қате түсінген" деді. 1845 жылғы 5 мамырда Техас президенті Джонс аннексия мен конституцияны қарастыру үшін 1845 жылғы 4 шілдеде конвенция шақыруға шақырды. 23 маусымда Техас Конгресі АҚШ Конгресінің 1845 жылғы 1 наурыздағы Техасты АҚШ-қа қосу туралы бірлескен қаулысын қабылдады және конвенцияға келісім білдірді. 4 шілдеде Техас конвенциясы аннексия ұсынысын талқылады және оған келісетін жарлықты бірауыздан қабылдады. Конвенция 28 тамызға дейін жұмыс істеді және 1845 жылғы 27 тамызда Техас Конституциясын қабылдады. Техас азаматтары 1845 жылғы 13 қазанда аннексия жарлығы мен жаңа конституцияны мақұлдады. Президент Полк 1845 жылғы 29 желтоқсанда бұрынғы Техас Республикасын Одаққа штат ретінде қосатын заңға қол қойды (Техас штатын Одаққа қабылдау туралы бірлескен қаулы, J. Res. 1, 1845 жылғы 29 желтоқсанда қабылданған). Техас өзінің егемендігін АҚШ-қа 1846 жылғы 19 ақпанда губернатор Джеймс Хендерсонның қызметке кірісу рәсімінде тапсырды.

Senate and House legislators who had favored Benton's renegotiated version of the Texas annexation bill had been assured that President Tyler would sign the joint house measure, but leave its implementation to the incoming Polk administration. But, during his last full day in office, President Tyler, with the urging of his Secretary of State Calhoun, decided to act decisively to improve the odds for the immediate annexation of Texas. On March 3, 1845, with his cabinet's assent, he dispatched an offer of annexation to the Republic of Texas by courier, exclusively under the terms of the Brown–Foster option of the joint house measure. Secretary Calhoun apprised President elect Polk of the action, who demurred without comment. When President Polk took office on (at noon EST) March 4, he was in a position to recall Tyler's dispatch to Texas and reverse his decision. On March 10, after conferring with his cabinet, Polk upheld Tyler's action and allowed the courier to proceed to Texas with the offer of immediate annexation. The only modification was to exhort Texans to accept the annexation terms unconditionally. Polk's decision was based on his concern that a protracted negotiation by US commissioners would expose annexation efforts to foreign intrigue and interference. While Polk kept his annexation endeavors confidential, Senators passed a resolution requesting formal disclosure of the administration's Texas policy. Polk stalled, and when the Senate special session had adjourned on March 20, 1845, no names for US commissioners to Texas had been submitted by him. Polk denied charges from Senator Benton that he had misled Benton on his intention to support the new negotiations option, declaring "if any such pledges were made, it was in a total misconception of what I said or meant." On May 5, 1845, Texas President Jones called for a convention on July 4, 1845, to consider the annexation and a constitution. On June 23, the Texan Congress accepted the US Congress's joint resolution of March 1, 1845, annexing Texas to the United States, and consented to the convention. On July 4, the Texas convention debated the annexation offer and almost unanimously passed an ordinance assenting to it. The convention remained in session through August 28, and adopted the Constitution of Texas on August 27, 1845. The citizens of Texas approved the annexation ordinance and new constitution on October 13, 1845. President Polk signed the legislation making the former Republic of Texas a state of the Union on December 29, 1845 (Joint Resolution for the admission of the state of Texas into the Union, J. Res. 1, enacted December 29, 1845, ). Texas relinquished its sovereignty to the United States at the inauguration of Governor James Henderson on February 19, 1846.

Шекаралық даулар

Бірлескен қаулыда да, аннексия туралы қаулыда да Техастың шекараларын нақтылайтын тіл жоқ, олар тек "Техас Республикасына тиісінше кіретін және заңды түрде тиесілі аумақ" туралы жалпы түсініктеме береді және жаңа Техас штаты "бұл [АҚШ] үкіметі басқа үкіметтермен туындауы мүмкін барлық шекара мәселелерін реттейді" деп белгілейді. Джордж Локхарт Ривстің айтуынша, "Осы келісім-шарт Техастың шекарасын анықталмаған күйде қалдыру үшін нақты жасалды, ал келесі қысқы бірлескен қаулы да дәл осылай жасалды. Бұл келіссөздерге жол ашады деп үміттенген, оның барысында Мексиканың бүкіл шекарасы, шығанақтан Тынық мұхитына дейін қайта қарастырылуы мүмкін, бірақ бұл үміттер орындалмады". Техас Республикасы мен Мексика арасындағы шекаралық дау аннексияға дейін жалғасып келді. Техас Веласко келісімдеріне сүйене отырып, Рио-Гранде өзенін өзінің шекарасы деп мәлімдеді, ал Мексика бұл Нюес өзені екенін және Техастың тәуелсіздігін мойындамайтын болды. 1845 жылдың қараша айында президент Джеймс К. Полк Мексика қаласына құпия өкіл Джон Слайделлді жіберді, ол даулы жерлер мен басқа да мексикалық аумақтар үшін Мексика үкіметіне ақшалай ұсыныс жасауға тиіс болды. Мексика үкіметі тұрақсыздық пен халық арасындағы ұлттық сезімге байланысты мұндай сатуға қарсы болғандықтан, келіссөздерге бара алмады. Слайделл АҚШ-қа оралды, ал Полк 1846 жылы генерал Закари Тейлорға бұрынғы республика анықтаған Техастың оңтүстік шекарасын күзетуге бұйрық берді. Тейлор Техасқа кірді, мексикалықтардың кері шегіну туралы талаптарын елемеді және Рио-Гранде өзеніне дейін жетіп, Мексика шығанағындағы өзен сағасының жанында бекініс салуды бастады. Мексика үкіметі бұл әрекетті өз егемендігін бұзу деп қарастырып, дереу соғысқа дайындалды. АҚШ жеңіске жеткеннен кейін және Гваделупе Идальго келісімшартына қол қойылғаннан кейін Мексика Техасқа қатысты өзінің талаптарынан бас тарды және Рио-Гранде шекарасы екі ел тарапынан да қабылданды.

Neither the joint resolution nor the ordinance of annexation contain language specifying the boundaries of Texas, and only refer in general terms to "the territory properly included within, and rightfully belonging to the Republic of Texas", and state that the new State of Texas is to be formed "subject to the adjustment by this [U. S.] government of all questions of boundary that may arise with other governments." According to George Lockhart Rives, "That treaty had been expressly so framed as to leave the boundaries of Texas undefined, and the joint resolution of the following winter was drawn in the same manner. It was hoped that this might open the way to a negotiation, in the course of which the whole subject of the boundaries of Mexico, from the Gulf to the Pacific, might be reconsidered, but these hopes came to nothing." There was an ongoing border dispute between the Republic of Texas and Mexico prior to annexation. Texas claimed the Rio Grande as its border based on the Treaties of Velasco, while Mexico maintained that it was the Nueces River and did not recognize Texan independence. In November 1845, President James K. Polk sent John Slidell, a secret representative, to Mexico City with a monetary offer to the Mexican government for the disputed land and other Mexican territories. Mexico was not inclined nor able to negotiate because of instability in its government and popular nationalistic sentiment against such a sale. Slidell returned to the United States, and Polk ordered General Zachary Taylor to garrison the southern border of Texas, as defined by the former Republic, in 1846. Taylor moved into Texas, ignoring Mexican demands to withdraw, and marched as far south as the Rio Grande, where he began to build a fort near the river's mouth on the Gulf of Mexico. The Mexican government regarded this action as a violation of its sovereignty, and immediately prepared for war. Following a United States victory and the signing of the Treaty of Guadalupe Hidalgo, Mexico ceded its claims to Texas and the Rio Grande border was accepted by both nations.

Бірлескен шешімнің прецеденті мен мұрасы: Гавай

Техасты аннексиялаудың заңдылығына қатысты ресми дау Конгресс Техасты жерді Сенат келісім-шарты арқылы аннексиялаудың орнына, әр палатада қарапайым көпшілік дауыспен штат ретінде аннексиялауды бекіткендіктен туындады. Тайлердің 1844 жылғы заңсыз бірлескен қаулы арқылы жасаған әрекеті қатаң құқықтық түсіндіру қағидаларын бұзды, бірақ 1845 жылы Конгресс оны келісім-шарт жобасы ретінде қабылдады. Техасты бірлескен палата арқылы аннексиялаудың сәттілігі 1897 жылы Гавайи Республикасын аннексиялауға қолданылатын үлгі құрды. Республикалық президент Бенджамин Харрисон (1889–1893) 1893 жылы Гавайи Республикасын Сенат келісімі арқылы аннексиялауға тырысты. Бұл сәтсіз аяқталған соң, одан Тайлердің бірлескен палата үлгісін қарастыруы сұралды, бірақ ол бас тартты. Демократиялық президент Гровер Кливленд (1893–1897) Гавайи Республикасын аннексиялауға ұмтылмады. 1897 жылы президент Уильям Маккинли билікке келгеннен кейін, Гавайи Республикасын сатып алу туралы заң жобасын қайта ұсынғанда, аумақтық кеңеюді жақтаушылардың үмітін қайта жақтандырды. Сенаттың үштен екі бөлігінің қолдауы болмағанда, Палата мен Сенаттағы комитеттер Тайлер үлгісіне тікелей сілтеме жасап, бірлескен палатаның қаулысын қолдады, ол 1898 жылдың шілдесінде Гавайидің ұйымдастырылған аймақ ретінде аннексиясын сәтті мақұлдады.

Екіншілік көздер

"Аннексия" Техас Онлайн энциклопедиясы. Кэрфут, Жан. "Техастың аннексиясының тарихи баяны". Техас штаты кітапханасы және мұрағат комиссиясы. Силби, Джоэл Х. Техас үстіндегі дауыл: Аннексия жанжалы және Азамат соғысына жол. Нью-Йорк: Оксфорд университеті баспасы, 2005. Смит, Джастин Х. Техастың аннексиясы. 1911 жылы басылған, авторы белгісіз.