Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ниацин витаминінің жетіспеуінен туындайтын адам ауруы.
Human disease caused by a lack of vitamin niacin
Патофизиология
Пеллагра бірнеше механизмдер бойынша дами алады, классикалық түрде ниацин (В3 витамині) жетіспеушілігінің нәтижесінде, бұл никотинамид аденоин динуклеотидінің (NAD) деңгейінің төмендеуіне әкеледі. NAD және оның фосфорилирленген NADP түрі көптеген дене процестерінде қажетті кофакторлар болғандықтан, пеллаграның патологиялық әсері кең және емделмесе өлімге алып келеді. Бірінші механизм – ниациннің тамақпен жеткіліксіз түсуі. Екіншіден, ол триптофанның жетіспеуінен туындауы мүмкін, себебі организм ниацин жасау үшін оны пайдаланады. Үшіншіден, бұл лиуциннің артық болуынан туындауы мүмкін, өйткені ол кинолинат фосфорибозил трансферазасын (QPRT) тежейді және ниацин немесе никотин қышқылының никотинамид мононуклеотидіне (NMN) айналуын бәсеңдетеді, соның салдарынан пеллаграға ұқсас белгілер пайда болады. Кейбір жағдайлар тамақтан алынған ниацин немесе триптофанның сіңірілуіне кедергі келтіріп, пеллаграға әкелуі мүмкін. Жегустың немесе илеумның қабынуы қоректік заттардың сіңірілуіне кедергі келтіріп, пеллаграға алып келуі мүмкін, ал мұның өзі Крон ауруынан туындауы мүмкін. Гастроэнтеростомия да пеллаграны тудыруы мүмкін, сондай-ақ хлорамфениколь; қатерлі ісікке қарсы флуороурацил; және иммунодепрессант меркаптопурин де.
Pellagra can develop according to several mechanisms, classically as a result of niacin (vitamin B3) deficiency, which results in decreased nicotinamide adenine dinucleotide (NAD). Since NAD and its phosphorylated NADP form are cofactors required in many body processes, the pathological impact of pellagra is broad and results in death if not treated. The first mechanism is simple dietary lack of niacin. Second, it may result from deficiency of tryptophan, which the body uses to make niacin. Third, it may be caused by excess leucine, as it inhibits quinolinate phosphoribosyl transferase (QPRT) and inhibits the formation of niacin or nicotinic acid to nicotinamide mononucleotide (NMN) causing pellagra like symptoms to occur. Some conditions can prevent the absorption of dietary niacin or tryptophan and lead to pellagra. Inflammation of the jejunum or ileum can prevent nutrient absorption, leading to pellagra, and this can in turn be caused by Crohn's disease. Gastroenterostomy can also cause pellagra. and chloramphenicol; the anti cancer agent fluorouracil; and the immunosuppressant mercaptopurine.
Эпидемиология
Пеллагра тамақтану энергиясының көп бөлігін жүгеріден алатын адамдарда, әсіресе жүгері негізгі тағам болып табылатын Оңтүстік Американың ауылдық аймақтарында жиі кездеседі. Егер жүгері нікстамалдалса, ол триптофанның және ниациннің нашар көзі болып табылады. Нікстамалдау ниацин тапшылығын жояды және жүгері өсіретін ежелгі американдық мәдениеттерде, әсіресе Мексика мен Орталық Америка елдерінде кең таралған практика. Жүгерінің өсу циклына сәйкес, симптомдар әдетте көктемде пайда болады, жазда күн сәулесінің артуына байланысты күшейеді және келесі көктемде қайта оралады. Шындығында, пеллагра бір кезде АҚШ-тың оңтүстігіндегі кедей штаттарда, мысалы Миссисипи мен Алабамада эндемикалық болған, онда қыста етке көп баса назар аударғаннан кейін көктемде циклдік түрде пайда болуына байланысты "көктемгі ауру" деп аталды (әсіресе осал балалардың арасында), сондай-ақ доктор Джозеф Голдбергер зерттегендей, түрмелер мен жетімдер үйлерінің тұрғындары арасында да кездесетін. Пеллагра Африка, Индонезия және Қытайда кең таралған. Әулетті қоғамдарда клиникалық пеллаграмен ауыратын пациенттердің көпшілігі кедей, үйсіз, алкогольге тәуелді немесе тамақтан бас тартатын психиатриялық науқастар болып табылады. Пеллагра совет еңбек лагерьлеріндегі (ГУЛАГ) тұтқындардың арасында да жиі кездесетін. Бұған қоса, пеллагра – микроэлементтердің жетіспеушілігінен туындайтын ауру ретінде, босқындар мен басқа да көші-қонға ұшыраған адамдарға олардың ерекше, ұзақ мерзімді тұру жағдайлары мен азық-түлік көмегіне тәуелділігіне байланысты жиірек әсер етеді. Босқындар көбінесе оларға берілетін ниациннің шектеулі көздеріне, көбінесе жержаңғаққа (Африкада жергілікті жержаңғақтардың орнына бамбара немесе хауса жержаңғағы берілуі мүмкін) сенеді; азық-түлік көмегінің қоректік құрамы мен таратылуының тұрақсыздығы көші-қонға ұшыраған халық арасында пеллаграның туындауына себеп болуы мүмкін. 2000 жылдары Ангола, Зимбабве және Непал сияқты елдерде індеттер тіркелді. Анголада 2002 жылдан бері пеллаграның ұқсас деңгейі байқалады, клиникалық пеллагра әйелдердің 0,3%-ында және балалардың 0,2%-ында, ниацин жетіспеушілігі әйелдердің 29,4%-ында және балалардың 6%-ында жоғары мөлшерде емделмеген жүгеріні көп тұтынумен байланысты.
Pellagra can be common in people who obtain most of their food energy from corn, notably rural South America, where maize is a staple food. If maize is not nixtamalized, it is a poor source of tryptophan, as well as niacin. Nixtamalization corrects the niacin deficiency, and is a common practice in Native American cultures that grow corn, but most especially in Mexico and the countries of Central America. Following the corn cycle, the symptoms usually appear during spring, increase in the summer due to greater sun exposure, and return the following spring. Indeed, pellagra was once endemic in the poorer states of the U. S. South, such as Mississippi and Alabama, where its cyclical appearance in the spring after meat heavy winter diets led to it being known as "spring sickness" (particularly when it appeared among more vulnerable children), as well as among the residents of jails and orphanages as studied by Dr. Joseph Goldberger. Pellagra is common in Africa, Indonesia, and China. In affluent societies, a majority of patients with clinical pellagra are poor, homeless, alcohol dependent, or psychiatric patients who refuse food. Pellagra was common among prisoners of Soviet labor camps (the Gulags). In addition, pellagra, as a micronutrient deficiency disease, frequently affects populations of refugees and other displaced people due to their unique, long term residential circumstances and dependence on food aid. Refugees typically rely on limited sources of niacin provided to them, often peanuts (which, in Africa, may be supplied in place of local groundnut staples, such as the Bambara or Hausa groundnut); the instability in the nutritional content and distribution of food aid can be the cause of pellagra in displaced populations. In the 2000s, there were outbreaks in countries such as Angola, Zimbabwe and Nepal. In Angola specifically, recent reports show a similar incidence of pellagra since 2002, with clinical pellagra in 0.3% of women and 0.2% of children and niacin deficiency in 29.4% of women and 6% of children related to high untreated corn consumption.
Этимология
Пеллагра сөзі ломбард тілінен шыққан дегені белгілі, бірақ оның нақты тегі туралы пікір талас тудырады. "Pell" сөзі әрі кетсе классикалық латын тіліндегі "pellis" – "тері" деген сөзден шыққан, немесе латын тіліндегі "agra" жұқпалы ауруларды білдіретін қосымша, ол өзі грек тіліндегі ἄγρα ("жағатын жер, аң аулау тұзағы") сөзінен алынған.
The word pellagra is known to come from Lombard, but its exact origins are disputed. "Pell" certainly arises from classical Latin pellis, meaning "skin". or the Latinate agra, a suffix for maladies itself borrowed from the Greek ἄγρα, meaning "a catch point, a hunting trap".
Тарих
Алғаш жүгеріні (мазар) өсірген американдық түпкіліктілер оны никстамализация әдісімен дайындады, онда дәнді әк сияқты сілті ерітіндісімен өңдейді. Никстамализация ниацинді тамақтануға қолжетімді етеді және пеллаграны болдырмайды. Жүгері бүкіл әлемде өсіріліп, никстамализациясыз негізгі азық ретінде қолданылғанда, пеллагра кең таралды. Пеллагра алғаш рет 1735 жылы Испанияда Гаспар Касал сипаттаған, ол аурудың дерматологиялық әсерлерін атап өткен. Ол аурудың қол, аяқ, мойын сияқты ашық тері аймақтарында дерматит тудыратынын және оның себебі дұрыс тамақтанудың жетіспеушілігі мен атмосфералық факторлар екенін түсіндірді. Оның 1762 жылы досы Хуан Севильяно жариялаған еңбегі «Historia Natural y Medicina del Principado de Asturias» немесе Астурия княздығының табиғи және медициналық тарихы (1762) деп аталды. Бұл аурудың «Астуриялық алапес» деп аталуына әкелді және ол синдромның алғашқы қазіргі заманғы патологиялық сипаттамасы ретінде танылды. Бұл ауру Солтүстік Италияда кең таралды, онда оны Миландық Франческо Фраполли ломбард тілінен атады. 1880 жылдары Италияда 100 000-нан астам адамға әсер еткен пеллаграмен байланысты, ауруды қалай жіктеу керектігі (скорбут, слонтиаз немесе жаңа түр) және оның себептері туралы пікірталастар болды. 19 ғасырда Руссель Францияда жүгері тұтынуды шектеу науқанын бастады және Францияда ауруды жойды, бірақ ол Еуропаның көптеген ауылдық аймақтарында эндемикалық болып қалды. Пеллаграның таралуы жүгерінің басты азық-түлік өнімі болған аймақтарда болғандықтан, 19 ғасырдың соңында ең сенімді гипотеза, Цезарь Ломброзоның пікірінше, жүгеріде уытты зат бар немесе ол аурудың тасымалдаушысы болды. Лондон тропикалық медицина мектебінде жұмыс істейтін ағылшын-итальян дәрігері Луи Самбон пеллаграны безгек сияқты жәндіктер таратады деп сенді. Кейіннен жүгері негізгі азық-түлік өнімі болып табылатын Мезоамерикада пеллаграның таралуының болмауы зерттеушілерді сол аймақтағы өңдеу әдістерін зерттеуге итермеледі. Пеллагра 19 ғасырдың соңына дейін негізінен Еуропада зерттелді, содан кейін АҚШ-тың оңтүстігінде індетке айналды. 20 ғасырдың басында пеллагра Американың оңтүстігінде эпидемиялық масштабқа жетті. Оңтүстік Каролинада пеллаградан 1915 жылдың алғашқы он айында 1306 адам қайтыс болды; 1916 жылы 100 000 оңтүстік тұрғыны зардап шекті. Осы кезде ғалымдар пеллаграны жүгерідегі белгілі бір микроб немесе белгісіз токсин тудырады деп есептеді. Голдбергер ет, сүт, жұмыртқа және бақшалы дақылдардың жетіспеушілігі осы халықтарды пеллаграға бейім етеді деген теорияны ұсынды. Бұл мекемелерде тамақтануды өзгертіп, «жаңа жануарлар мен бақшалы белок тағамдарын едәуір көбейту арқылы» Голдбергер пеллаграның алдын алуға болатынын көрсетті. Голдбергер 11 тұтқынмен тәжірибе жүргізді (бір тұтқын простатиттен ауырып, жұмыстан шығарылды). Тәжірибеден бұрын тұтқындар Миссисипидегі Ранкин түрмесінің фермасында барлық тұтқындарға берілетін түрме тамағын жеп отырды. Голдбергер оларға шектелген мөлшерде астық, сироп, шұжық, бисквиттер, көкөніс, тәтті картоп, күріш, көкөніс және кофемен (сүтсіз) тамақтана бастады. Сау еркек еріктілер таңдалды, өйткені кавказдықтарда тері зақымданулары оңай көрінеді және бұл топ ауруға ең аз бейімделген деп саналды, сондықтан аурудың тамақтану жетіспеушілігінен туындағанын дәлелдеуге мүмкіндік берді. Емтиханға қатысқандар жеңіл, бірақ белгілі бір танымдық және асқазан-ішек ауруларының белгілерін байқады. Осы дәнді дақылдар диетасын ұстағаннан кейін бес ай ішінде 11 емделушінің 6-сы пеллаграны анық диагноз қою үшін қажетті тері зақымдануларын байқады. Зақымдану алдымен жасушада пайда болды. Голдбергерге диетамен туындаған пеллаграның әсерін эксперименттік түрде кері қайтаруға мүмкіндік берілмеді, өйткені тұтқындар пеллагра диагнозы расталғаннан кейін көп ұзамай босатылды. Голдбергер оңтүстік фермерлер арасындағы пеллаграның негізгі себебі кедейліктен туындаған диетаның шектеулі болуы және әлеуметтік және жер реформасы эпидемиялық пеллаграны емдейді деп сенді. Оның реформаға ұмтылысы жүзеге аспады, бірақ Оңтүстік Америкада егінді әртараптандыру және тамақтануды жақсарту пеллагра қаупін күрт төмендетті. Голдбергер «Америка клиникалық эпидемиологиясының аталмаған батыры» ретінде еске алынады. Ол пеллаграның пайда болуына бір нәрсенің жетіспеушілігі себепші екенін анықтаса да, нақты қандай витаминнің пайда болуына себепші екенін анықтаған жоқ. 1937 жылы Висконсин университеті Мэдисон университетінің биохимия профессоры Конрад Элвехжем витамин ниацин иттің пеллаграсын (қара тіл ретінде көрінетін) емдейтінін көрсетті. Кейінірек доктор Том Спиз, Марион Бланкенхорн және Кларк Купер ниацин сонымен қатар адамдарда пеллаграны емдейтінін анықтады, бұл үшін Time журналы оларды 1938 жылғы ғылымдағы ең маңызды адамдар деп атады. 1900 мен 1950 жылдар аралығында жүргізілген зерттеулерде әйелдерде пеллаграға шалдыққан еркектер санының екі есе көп екені анықталды. Бұл эстрогеннің триптофан аминокысылының ниацинге айналуына тежеуші әсерінен деп есептеледі. Кейбір зерттеушілер осы кезеңде айырмашылыққа бірнеше түсіндірмелер берді. Гиллман және Гиллман оңтүстік африкалықтардағы зерттеулерінде сүйек тіні мен пеллаграны байланыстырды. Олар пеллаграның сүйек проявлениялары және нашар тамақтану кезінде сүйектің реакциясы туралы ең жақсы дәлелдерді ұсынды және ересек пеллагриннің радиологиялық зерттеулері айқын остеопорозды көрсеткенін мәлімдеді. Пеллагринде теріс минералдық баланс байқалды, бұл эндогенді минералдық заттардың белсенді мобилизациясы мен шығарылуын көрсетті және сүйектің айналымына әсер етті. Пеллаграмен ауыратын пациенттердің жартысынан астамында кең таралған тіс кариесі болды. Көп жағдайда кариес «ауыр иегінің тартылуы, сепсис, цементтің ашылуы және тістердің босаңсуы»мен байланысты болды.
Native American cultivators who first domesticated corn (maize) prepared it by nixtamalization, in which the grain is treated with a solution of alkali such as lime. Nixtamalization makes the niacin nutritionally available and prevents pellagra. When maize was cultivated worldwide, and eaten as a staple without nixtamalization, pellagra became common. Pellagra was first described for its dermatological effect in Spain in 1735 by Gaspar Casal. He explained that the disease causes dermatitis in exposed skin areas such as hands, feet and neck and that the origin of the disease is poor diet and atmospheric influences. His work published in 1762 by his friend Juan Sevillano was titled Historia Natural y Medicina del Principado de Asturias or Natural and Medical History of the Principality of Asturias (1762). This led to the disease being known as "Asturian leprosy", and it is recognized as the first modern pathological description of a syndrome. It was an endemic disease in northern Italy, where it was named, from Lombard, by Francesco Frapolli of Milan. With pellagra affecting over 100,000 people in Italy by the 1880s, debates raged as to how to classify the disease (as a form of scurvy, elephantiasis or as something new), and over its causation. In the 19th century, Roussel started a campaign in France to restrict consumption of maize and eradicated the disease in France, but it remained endemic in many rural areas of Europe. Because pellagra outbreaks occurred in regions where maize was a dominant food crop, the most convincing hypothesis during the late 19th century, as espoused by Cesare Lombroso, was that the maize either carried a toxic substance or was a carrier of disease. Louis Sambon, an Anglo Italian doctor working at the London School of Tropical Medicine, was convinced that pellagra was carried by an insect, along the lines of malaria. Later, the lack of pellagra outbreaks in Mesoamerica, where maize is a major food crop, led researchers to investigate processing techniques in that region. Pellagra was studied mostly in Europe until the late 19th century when it became epidemic especially in the southern United States. In the early 1900s, pellagra reached epidemic proportions in the American South. Pellagra deaths in South Carolina numbered 1,306 during the first ten months of 1915; 100,000 Southerners were affected in 1916. At this time, the scientific community held that pellagra was probably caused by a germ or some unknown toxin in corn. Goldberger theorized that a lack of meat, milk, eggs, and legumes made those particular populations susceptible to pellagra. By modifying the diet served in these institutions with "a marked increase in the fresh animal and the leguminous protein foods," Goldberger was able to show that pellagra could be prevented. prevented pellagra. Goldberger experimented on 11 prisoners (one was dismissed because of prostatitis). Before the experiment, the prisoners were eating the prison fare fed to all inmates at Rankin Prison Farm in Mississippi. Goldberger started feeding them a restricted diet of grits, syrup, mush, biscuits, cabbage, sweet potatoes, rice, collards, and coffee with sugar (no milk). Healthy white male volunteers were selected as the typical skin lesions were easier to see in Caucasians and this population was felt to be those least susceptible to the disease, and thus provide the strongest evidence that the disease was caused by a nutritional deficiency. Subjects experienced mild, but typical cognitive and gastrointestinal symptoms, and within five months of this cereal based diet, 6 of the 11 subjects broke out in the skin lesions that are necessary for a definitive diagnosis of pellagra. The lesions appeared first on the scrotum. Goldberger was not given the opportunity to experimentally reverse the effects of diet induced pellagra as the prisoners were released shortly after the diagnoses of pellagra were confirmed. Goldberger believed that the root cause of pellagra amongst Southern farmers was limited diet resulting from poverty, and that social and land reform would cure epidemic pellagra. His reform efforts were not realized, but crop diversification in the Southern United States, and the accompanying improvement in diet, dramatically reduced the risk of pellagra. Goldberger is remembered as the "unsung hero of American clinical epidemiology". Though he identified that a missing nutritional element was responsible for pellagra, he did not discover the specific vitamin responsible. In 1937, Conrad Elvehjem, a biochemistry professor at the University of Wisconsin Madison, showed that the vitamin niacin cured pellagra (manifested as black tongue) in dogs. Later studies by Dr. Tom Spies, Marion Blankenhorn, and Clark Cooper established that niacin also cured pellagra in humans, for which Time Magazine dubbed them its 1938 Men of the Year in comprehensive science. Research conducted between 1900 and 1950 found the number of cases of women with pellagra was consistently double the number of cases of affected men. This is thought to be due to the inhibitory effect of estrogen on the conversion of the amino acid tryptophan to niacin. Some researchers of the time gave a few explanations regarding the difference. Gillman and Gillman related skeletal tissue and pellagra in their research in South Africans. They provide some of the best evidence for skeletal manifestations of pellagra and the reaction of bone in malnutrition. They claimed radiological studies of adult pellagrins demonstrated marked osteoporosis. A negative mineral balance in pellagrins was noted, which indicated active mobilization and excretion of endogenous mineral substances, and undoubtedly impacted the turnover of bone. Extensive dental caries were present in over half of pellagra patients. In most cases, caries were associated with "severe gingival retraction, sepsis, exposure of cementum, and loosening of teeth".
Америка Құрама Штаттары
Пеллагра алғаш рет 1902 жылы АҚШ-та тіркелді және "Америка тарихында тамақтануға байланысты басқа ауруларға қарағанда көбірек өлімге себеп болды", 1900 жылдардың басында Американың оңтүстігінде эпидемиялық деңгейге жетті. Американың оңтүстігіндегі пеллагра эпидемиясы мақта өндірісінің төмендеген кезеңдерінде (1910 жылдардың соңы – 1920 жылдардың басы, Ұлы депрессия) азайды, бірақ мақта өндірісі жанданғанда қайтадан күшейді. Аурудың себебі 1937 жылы ниацин ашылғанға дейін белгісіз болды. Одан кейін ерікті түрде азық-түліктерді байыту және мемлекеттік және федералдық деңгейде міндетті байыту шаралары жүзеге асырылды, бұл пеллаградан болатын өлім-жітімнің үнемі төмендеуімен сәйкес келді. 1950 жылдары бұл ауру АҚШ-тан дерлік жойылды. Толық дәнді жүгері қолдануда екі маңызды мәселе бар. Жүгерінің қабығында май болады, ол ұнтақталғанда шығады. Сондықтан толық дәнді жүгері ұны мен кебегі бөлме температурасында тез майысқанымен, оны тоңазытқышта сақтаған жөн. Толық дәнді жүгері ұны мен кебегін пісіру үшін ұзақ уақыт керек, мысалы, келесідей кебек пісіру нұсқауларында көрсетілгендей: "Кебекті қазанға салып, сумен жабыңыз. Бір минутқа тұрып, қазанды қисайтып, майда түйіршіктікпен қабықтарын ағызып тастаңыз. Егер кебек түнеу бойы суға қатырылса, 50 минут, ал қатырылмаса 90 минут пісіріңіз". Жүгері ұнтақталуының нәтижесінде алеврондар мен қабық қабаттары алынып тасталады, соның ішінде бар болған (бірақ аз мөлшердегі) биожетімді ниацин мен триптофанның көп бөлігі де жоғалады. (Кейбір дереккөздер жүгерінің құрамында "", гемицеллюлозамен байланысқан және қоректік заттарға қолжетімсіз ниацин бар екенін айтады. Олар ниацитиннің астың жалпы ниацин құрамының 90% дейін құрайтынын және никстамализация осы ниацинді босату арқылы пеллаграның алдын алатынын мәлімдейді. Алайда, көптеген зерттеулер никстамализацияның жүгерідегі ниацин мазмұнына әсер етпейтінін көрсетеді.) Берибери ауруының этиологиясында тиаминнің рөлін анықтауға көмектескен Казимир Функ пеллагра мәселесін ерте зерттеген ғалымдардың бірі болды. Функ жүгері ұнтақтау әдісінің өзгеруі пеллаграның пайда болуына себеп болды деп болжады, бірақ оның осы тақырыптағы мақаласына ешқандай назар аударылмады.
Pellagra was first reported in 1902 in the United States, and has "caused more deaths than any other nutrition related disease in American history", reaching epidemic proportions in the American South during the early 1900s. The pellagra epidemic in the American south had subsided in periods of low cotton production (late 1910s to early 1920s, the Great Depression), but it had consistently rebounded as cotton production recovered. The cause would not be understood until 1937, when niacin was discovered. Voluntary food fortification and periods of mandatory fortification on the state and federal levels soon followed, coinciding with a continuous drop in pellagra deaths. By the 1950s, the disease is virtually eliminated from the US. There are two important considerations for using ground whole grain corn. The germ contains oil that is exposed by grinding, thus whole grain cornmeal and grits turn rancid quickly at room temperature and should be refrigerated. Whole grain cornmeal and grits require extended cooking times as seen in the following cooking directions for whole grain grits: "Place the grits in a pan and cover them with water. Allow the grits to settle a full minute, tilt the pan, and skim off and discard the chaff and hulls with a fine tea strainer. Cook the grits for 50 minutes if the grits were soaked overnight or else 90 minutes if not." The milling of corn removes the aleurone and germ layers, removing much of the (already low) amounts of bioavailable niacin and tryptophan found within. (Several sources repeat a claim that corn contains "", niacin bound up in a complex with hemicellulose which is nutritionally unavailable. They claim that niacytin is up to 90% of the total niacin content in grain, and that nixtamalization prevents pellagra by librating this niacin. However, a long line of evidence shows that nixtamalization has no effect on the niacin content of corn. Casimir Funk, who helped elucidate the role of thiamin in the etiology of beriberi, was an early investigator of the problem of pellagra. Funk suggested that a change in the method of milling corn was responsible for the outbreak of pellagra, but no attention was paid to his article on this subject.
Танымал мәдениетте
Джордж Сешнс Перридің 1941 жылғы «Күдікті күзді қолыңда ұста» романы және Жан Ренуардың 1945 жылғы оның «Оңтүстік адамы» атты киноадаптациясы, Техас штатындағы кедей шаруа отбасының тағдырын баяндауда пеллаграны («көктемгі дерт») маңызды сюжеттік элемент ретінде пайдаланады.
George Sessions Perry's 1941 novel Hold Autumn in Your Handand Jean Renoir's 1945 film adaptation of it, The Southernerincorporates pellagra ("spring sickness") as a major plot element in the story of an impoverished Texas farm family.