Саяси көзқарастар, идеологиялар және партиялар: дауыс берушілер мінез-құлқының математикалық моделі

Кіріспе

Саяси ұстанымдарды, идеологияларды және партияларды жіктеу жүйесі – сайлаушылардың математикалық мінез-құлқының моделі.

Сол-оң саяси спектр – әлеуметтік теңдік және әлеуметтік иерархия мәселелеріне ерекше назар аударатын саяси ұстанымдарды, идеологияларды және партияларды жіктеудің бір жүйесі. Сол және оң жақтардағы ұстанымдармен қатар, спектрдің екі шетіне де толық сәйкес келмейтін орталық және қоңыржай ұстанымдар да бар. Бұл жүйе Француз революциясы кезінде Франция Ұлттық Ассамблеясындағы орын тебу негізінде пайда болды. Мұндай саяси спектрде солшыл және оңшыл саясат көбінесе қарама-қарсы болып көрсетіледі, бірақ жеке адам немесе топ бір мәселеде солшыл, ал екіншісінде оңшыл ұстанымды қабылдауы мүмкін; сондай-ақ, кейбір ұстанымдар бір-бірімен тоғысып, идеологияға байланысты солшыл немесе оңшыл деп қарастырылуы мүмкін. Францияда, осы терминдердің туған жерінде, солшылдар "өзгеріс партиясы" немесе либералдар, ал оңшылдар "тәртіп партиясы" немесе консерваторлар деп аталды. Саяси спектрді суреттеудің кейбір қазіргі заманғы әдістері сол және оң жақты экономикалық саясатты x осінде, ал y осін әлеуметтік саясатқа (либертариандық және авторитарлық) бөліп қарастырады.

Француз төңкерісінің басталуы

"Сол" және "оң" терминдері алғаш рет 1789 жылғы Француз төңкерісі кезінде пайда болды, онда Ұлттық Ассамблея мүшелері президенттің оң жағындағы Ескі тәртіпті қолдаушылар мен сол жағындағы төңкерісті қолдаушылар деп бөлінді. Барон де Говиль деген бір депутат былай түсіндірді: "Біз бір-бірімізді тани бастадық: дінге және патшаға адал болғандар қарсыластар лагерінде кең таралған айқай-шудан, ант беруден және әдепсіздіктерден аулақ болу үшін орындықтың оң жағына орналасты". Революция кезінде әртүрлі "заң шығарушы жиналыстар" бөлінді, онда "авторитарлық, демократияға қарсы немесе социализмге қарсы көзқарасы бар" мүшелер палатаның оң жағында отырды, ал "либералды, демократиялық немесе [басқа] теңдік көзқарасы барлар" сол жақта отырды. 1791 жылы Ұлттық Ассамблеяны жаңа мүшелерден тұратын Заң шығарушы Ассамблея алмастырғаннан кейін, бөлінулер жалғасты. "Жаңашылдар" сол жақта, "орташалар" ортада жиналды, ал "конституцияның адал қорғаушылары" оң жақта, бұрынғы Ескі тәртіптің қорғаушылары жиналған жерде отырды. 1792 жылы Ұлттық конвент жиналғанда, орындықтар тәртібі жалғасты, бірақ 1793 жылғы 2 маусымдағы төңкеріс пен Жирондистердің тұтқындалуынан кейін, ассамблеяның оң жағы бос қалды және онда отырған кез келген қалған мүшелер ортаға көшті. 1794 жылғы Термидориялық реакциядан кейін солшылдардың мүшелері шеттетілді және отыру әдісі жойылды. Жаңа конституцияда "партиялық топтарды бұзу" үшін жиналыс ережелері қамтылған. 1814-1815 жылдардағы Реставрациядан кейін саяси клубтар қайта құрылды. Көпшілік ультрароялистер оң жақта отыруды таңдады. "Конституционалдар" ортада, ал тәуелсіздер сол жақта отырды. Ашық оң және сол жақ, сондай-ақ оң орта және сол орта терминдері жиналыстың әртүрлі бөлімдерінің идеологиясының нюанстарын сипаттау үшін қолданылды. "Сол" және "оң" терминдері саяси идеологияға емес, заң шығарушы органда отыруға қатысты қолданылды. 1848 жылдан кейін негізгі қарсыластар "демократиялық социалистер" және "реакционерлер" болды, олар өздерінің партиялық мүшелігін анықтау үшін қызыл және ақ туларды қолданды. Үшінші республика құрылғаннан кейін 1871 жылы терминдерді саяси партиялар қабылдады: Республикалық солшыл, оңшыл және солшыл (1871), және өте солшыл (1876) және радикалдық солшыл (1881). Радикалдық солшылдар тобының наным-сенімдері, шын мәнінде, солшыл-орталықтарға қарағанда, солшыл-сырттықтарға жақын болды. ХХ ғасырдың басында "сол" және "оң" терминдері белгілі бір саяси идеологиялармен байланысты болды және азаматтардың саяси сенімдерін сипаттау үшін қолданылды, біртіндеп "қызылдар" және "реакция" терминдерін алмастырды. Сол және оң деген сөздерді олардың қарсыластары бастапқыда қорлау ретінде қолданған. Сол жақтағылар өздерін "республикашылар" деп атайды, бұл сол кезде монархияға қарағанда республиканы жақтағандықты білдірді, ал оң жақтағылар өздерін "консерваторлар" деп атайды. 1914 жылға қарай Францияның заң шығарушы құрамының сол жағы Біріккен социалистерден, республикалық социалистерден және социалистік радикалдардан құралған, ал "оң" деп аталатын партиялар оң жақта отырды. Сол және оң сөздері Франциядан басқа елдерге тарады және бүкіл әлем бойынша көптеген саяси партияларға қолданылды, олар көбінесе саяси нанымдарымен айырмашылығы бар. Екі жақтың арасында сол және оң деген терминдерді қолдануда асимметрия болды. Оң жақ сол-оң спектрінің мағыналы екенін мойындамады, өйткені олар оны жасанды және бірлікке зиян келтіретін деп қарады. Алайда, солшылдар қоғамды өзгертуге ұмтылып, бұл айырмашылықты алға тартты. Ален 1931 жылы былай деп айтқан: "Егер адамдар оң және сол жақ партиялар, оң және сол жақ адамдар арасындағы бөліну әлі де ақылға қонымды ма деп сұраса, бірінші кезекте бұл сұрақ қойған адам сол жақ адам емес екені есіме түседі". Британ саясатында "оң" және "сол" терминдері алғаш рет 1930 жылдардың соңында Испаниядағы Азамат соғысы туралы пікірталастар кезінде кеңінен қолданылды. Шотланд социологы Роберт М. МакИвер "Үкімет желісі" (1947) деген еңбегінде: Оң жақ әрқашан жоғарғы немесе үстем таптардың мүдделерімен байланысты партиялық сектор, сол жақ төменгі экономикалық немесе әлеуметтік таптарды білдіретін сектор, ал орталық орта таптарды білдіреді. Тарихи тұрғыдан бұл критерий қолайлы болып көрінеді. Консервативті оңшылдар нығайған артықшылықтар мен билікті қорғады, солшылдар оларға шабуыл жасады. Оң жақ аристократиялық позицияға, туылған немесе байлық иерархиясына көбірек бейімделген, ал сол жақ артықшылықтарды немесе мүмкіндіктерді теңестіру үшін күресті, кем артықшылықтары барлардың талаптарын қорғады. Қорғау және шабуыл демократиялық жағдайларда тап атынан емес, принцип атынан кездесті, бірақ қарама-қарсы принциптер әртүрлі таптардың мүдделеріне сәйкес келді.

The terms "left" and "right" first appeared during the French Revolution of 1789 when members of the National Assembly divided into supporters of the Ancien Régime to the president's right and supporters of the revolution to his left. One deputy, the Baron de Gauville, explained: "We began to recognize each other: those who were loyal to religion and the king took up positions to the right of the chair so as to avoid the shouts, oaths, and indecencies that enjoyed free rein in the opposing camp". Various "legislative assemblies" divided themselves during the Revolution, where members with "authoritarian, anti democratic, or anti socialist views" sat to the right of the chamber, and those with "liberal, democratic, or [other] egalitarian views" sat on the left. When the National Assembly was replaced in 1791 by a Legislative Assembly composed of entirely new members, the divisions continued. "Innovators" sat on the left, "moderates" gathered in the centre, while the "conscientious defenders of the constitution" found themselves sitting on the right, where the defenders of the Ancien Régime had previously gathered. When the succeeding National Convention met in 1792, the seating arrangement continued, but following the coup d'état of 2 June 1793 and the arrest of the Girondins, the right side of the assembly was deserted and any remaining members who had sat there moved to the centre. Following the Thermidorian Reaction of 1794, the members of the far left were excluded and the method of seating was abolished. The new constitution included rules for the assembly that would "break up the party groups". Following the Restoration in 1814–1815, political clubs were again formed. The majority ultra royalists chose to sit on the right. The "constitutionals" sat in the centre while independents sat on the left. The terms extreme right and extreme left, as well as centre right and centre left, came to be used to describe the nuances of ideology of different sections of the assembly. The terms "left" and "right" were not used to refer to political ideology per se, but, strictly speaking, to seating in the legislature. After 1848, the main opposing camps were the "democratic socialists" and the "reactionaries" who used red and white flags to identify their party affiliation. With the establishment of the Third Republic in 1871, the terms were adopted by political parties: the Republican Left, the Centre Right and the Centre Left (1871) and the Extreme Left (1876) and Radical Left (1881). The beliefs of the group called the Radical Left were actually closer to the Centre Left than the beliefs of those called the Extreme Left. Beginning in the early twentieth century, the terms "left" and "right" came to be associated with specific political ideologies and were used to describe citizens' political beliefs, gradually replacing the terms "reds" and "the reaction". The words Left and Right were at first used by their opponents as slurs. Those on the Left often called themselves "republicans", which at the time meant favoring a republic over a monarchy, while those on the Right often called themselves "conservatives" By 1914, the Left half of the legislature in France was composed of Unified Socialists, Republican Socialists and Socialist Radicals, while the parties that were called "Right" now sat on the right side. The use of the words Left and Right spread from France to other countries and came to be applied to a large number of political parties worldwide, which often differed in their political beliefs. There was asymmetry in the use of the terms Left and Right by the opposing sides. The Right mostly denied that the left–right spectrum was meaningful because they saw it as artificial and damaging to unity. However, the Left, seeking to change society, promoted the distinction. As Alain observed in 1931: "When people ask me if the division between parties of the Right and parties of the Left, men of the Right and men of the Left, still makes sense, the first thing that comes to mind is that the person asking the question is certainly not a man of the Left." In British politics, the terms "right" and "left" came into common use for the first time in the late 1930s in debates over the Spanish Civil War. The Scottish sociologist Robert M. MacIver noted in The Web of Government (1947):

The right is always the party sector associated with the interests of the upper or dominant classes, the left the sector expressive of the lower economic or social classes, and the centre that of the middle classes. Historically this criterion seems acceptable. The conservative right has defended entrenched prerogatives, privileges and powers; the left has attacked them. The right has been more favorable to the aristocratic position, to the hierarchy of birth or of wealth; the left has fought for the equalization of advantage or of opportunity, for the claims of the less advantaged. Defence and attack have met, under democratic conditions, not in the name of class but in the name of principle; but the opposing principles have broadly corresponded to the interests of the different classes.

Саяси партиялар

Саяси ғалымдар саяси партиялардың идеологиясын бір ғана сол-оң оспен картаға түсіретін модельдер жасады. Клаус фон Бейме еуропалық партияларды тоғыз топқа жіктеді, олар көптеген партияларды сипаттады. Бейме олардың жетісін солдан оңға қарай реттеп берді: коммунистік, социалистік, «жасыл» партия, либералдық, христиан демократиялық, консервативтік және оңшыл экстремистік. Аграрлық және аймақтық/этникалық партиялардың орны әртүрлі болды. 1980-жылдардың соңында жүргізілген зерттеу, өндіріс құралдарына меншік және әлеуметтік мәселелер бойынша ұстанымдар негізінде, осы реттілікті растады. Партиялық идеологиялар тұрақты болып қала береді, партия құрылған кезде қалыптасқан құндылықтар мен көзқарастар сақталады. Дегенмен, олар тәжірибелік себептермен бейімделіп, бір-біріне ұқсас көрінеді. Сеймур Мартин Липсет және Штайн Роккан қазіргі партиялық жүйелердің соңғы бірнеше ғасырлардағы әлеуметтік қақтығыстардың нәтижесі екенін атап өтті. Олар бұл айырымдардың «қатып қалғанын» айтты. Қазіргі заманғы алғашқы саяси партиялар – либералдар, оларды 19-ғасырда аристократиядан қорғау үшін орта тап ұйымдастырды. Олар сол ғасырдағы маңызды саяси партиялар болды, бірақ 20-ғасырда жұмысшы табының социалистік партияларды қолдауы және экономикалық, әлеуметтік өзгерістер олардың орта таптық базасын жойғаннан кейін құлдырады. Консервативтік партиялар аристократиялық жеңілдіктерді қорғау үшін либералдарға қарсы пайда болды, бірақ дауыс берушілерді тарту үшін либералдарға қарағанда догматикалық болмады. Алайда, олар көптеген елдерде сәттілікке жете алмады және көбінесе басқа партиялармен ынтымақтастық арқылы ғана билікке ие болды. Социалистік партиялар жұмысшылардың саяси құқықтарын қамтамасыз ету үшін құрылды және бастапқыда либералдармен одақтас болды. Бірақ, олар өндіріс құралдарын жұмысшылардың бақылауына алуды талап еткенде либералдармен арасы үзілді. Христиан демократиялық партияларды либерализмді дәстүрлі құндылықтарға қауіп деп санайтын католиктер ұйымдастырды. Олар 19-ғасырда құрылғанмен, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін маңызды саяси күшке айналды. Коммунистік партиялар социализм ішіндегі бөліністен кейін, бірінші дүниежүзілік соғысты, содан кейін большевик революциясын қолдағаннан кейін пайда болды. Оңшыл экстремистік партияларды анықтау қиын, олар басқа партияларға қарағанда оңшыл болғанымен, фашистер және кейбір өте консервативті және ұлтшыл партияларды қамтиды. «Жасыл» партиялар – негізгі партиялық топтардың ең соңғысы. Олар көбінесе социализмді қабылдамайды және әлеуметтік мәселелерде өте либералды. Бұл санаттар Еуропадан тыс көптеген партияларға қолданылуы мүмкін. Уэр (1996) АҚШ-та екі негізгі партияның да либералды екенін, олардың арасында сол-оң саясат бойынша айырмашылықтар болғанымен, мәлімдеді.

Political scientists have made models in which the ideologies of political parties are mapped along a single left–right axis. Klaus von Beyme categorized European parties into nine families, which described most parties. Beyme was able to arrange seven of them from left to right: communist, socialist, green, liberal, Christian democratic, conservative and right wing extremist. The position of agrarian and regional/ethnic parties varied. A study conducted in the late 1980s on two bases, positions on ownership of the means of production and positions on social issues, confirmed this arrangement. There has been a tendency for party ideologies to persist and values and views that were present at a party's founding have survived. However, they have also adapted for pragmatic reasons, making them appear more similar. Seymour Martin Lipset and Stein Rokkan observed that modern party systems are the product of social conflicts played out in the last few centuries. They said that lines of cleavage had become "frozen". The first modern political parties were liberals, organized by the middle class in the 19th century to protect them against the aristocracy. They were major political parties in that century, but declined in the twentieth century as first the working class came to support socialist parties and economic and social change eroded their middle class base. Conservative parties arose in opposition to liberals in order to defend aristocratic privilege, but in order to attract voters they became less doctrinaire than liberals. However, they were unsuccessful in most countries and generally have been able to achieve power only through cooperation with other parties. Socialist parties were organized in order to achieve political rights for workers and were originally allied with liberals. However, they broke with the liberals when they sought worker control of the means of production. Christian democratic parties were organized by Catholics who saw liberalism as a threat to traditional values. Although established in the 19th century, they became a major political force following the Second World War. Communist parties emerged following a division within socialism first on support of the First World War and then support of the Bolshevik Revolution. Right wing extremist parties are harder to define other than being more right wing than other parties, but include fascists and some extreme conservative and nationalist parties. Green parties were the most recent of the major party groups to develop. They have mostly rejected socialism and are very liberal on social issues. These categories can be applied to many parties outside of Europe. Ware (1996) asserted that in the United States both major parties were liberal, even though there are left–right policy differences between them.

Дүниежүзі бойынша

Сол және оң саяси спектр уақыт өте келе өзгеруі мүмкін, бұл бір ғана елдің емес, бірнеше елдің саясаткерлеріне қатысты көзқарастарға әсер етеді. Көптеген елдерде классикалық либерализм оңшыл идеология ретінде қарастырылады, бірақ классикалық либералдық идеялар алғаш пайда болғанда солшыл деп есептелді. Сол мен оң арасындағы айырмашылықтар уақыт өте келе өзгеріп отырды. Француз революциясы кезіндегі алғашқы жік абсолюттік монархияны қолдаушылар (оңшылар) мен король билігін шектеуді қалағандар (солшылар) арасында болды. 19 ғасырда монархистер мен республикашылдар арасында жік болды. 1871 жылы Үшінші республика құрылғаннан кейін, оң жақтағы күшті атқару билігін қолдаушылар мен сол жақтағы заң шығару билігінің үстемдігін қолдаушылар арасында жік пайда болды.

Америка Құрама Штаттары

2005 жылы американдық ересектер арасында жүргізілген Harris Poll сауалнамасы американдықтарға «солшыл» және «оңшыл» терминдерінен гөрі «либералды» және «консервативті» терминдері көбірек таныс екенін көрсетті. Питер Берковиц АҚШ-та «либералды» термині «әдетте Демократиялық партияның сол қанатын білдіреді» деп жазады және бұл термин «прогрессивті» сөзімен синонимге айналды. Бұл фактты американдық емес адамдар үшін Уэрдің АҚШ-тағы екі негізгі саяси партияның да, жалпы алғанда, сөздің классикалық мағынасында либералды екенін атап өтуімен түсіндіруге болады. Майкл Казин «солшылдық» терминін «қоғамды түбегейлі теңдікке қарай өзгертуге бағытталған» әлеуметтік қозғалыстар немесе қозғалыстар ретінде дәстүрлі түрде анықтайды деп жазады және АҚШ-тағы солшылдардың көптегені осы анықтамаға сай келетінін айтады. Казин американдық солшылдардың «әлеуметтік теңдік идеалын жеке бостандық принципімен үйлестіргенін» және бұл қазіргі американдық қоғамның маңызды ерекшеліктерінің қалыптасуына үлкен үлес қосып, «әйелдерге, этникалық және нәсілдік азшылықтарға, сондай-ақ гомосексуалдарға тең мүмкіндіктер мен тең қарым-қатынас жасауды қолдау; көбелекке байланысты емес жыныстық ләззатты тойлау; нәсілдік және гендерлік қанаушылыққа сезімтал және біз қазір көпмәдениеттілік деп атайтын құндылықты құрметтейтін бұқаралық ақпарат құралдары мен білім беру жүйесі; және күшті қайырымдылық пен авторитарлыққа қарсы көзқараспен фильмдер мен романдардың танымалдылығы» сияқты жаңалықтарға себеп болғанын жазады. Америка тарихында еңбек қозғалыстары, Фермерлік еңбек қозғалысы, әртүрлі демократиялық социалистік және социалистік қозғалыстар, бейбітшілік қозғалыстары және Жаңа солшылдық сияқты әртүрлі солшыл қозғалыстар болды.

Сын

Саяси ғалымдар жиі бір ғана сол-оң осі саяси нанымдардағы қазіргі дамуды сипаттау үшін тым қарапайым және жеткіліксіз екенін, ал осы мәселені толықтыру үшін басқа осьтерді қосу қажет екенін айтады. Американдық либертариан жазушысы Дэвид Боаз саяси терминдер «сол» және «оң» қарапайым сипаттамалар ретінде емес, белгілі бір көзқарасты қолдау үшін пайдаланылады деп мәлімдеді. «Сол» жақтағылар көбінесе жұмысшы халықты қолдауға баса назар аударып, «оң» жақты жоғарғы таптың мүдделерін қолдаумен айыптайды. Боаз пікір білдіреді, бұл терминдерді қалай қолдану керек деген талас-тартыстар көбінесе саясат туралы пікірталастарды, терминдердің мағынасына қатысты алдын ала түсініктерге негізделген эмоционалдық көзқарастармен ығыстырып тастайды. 2006 жылы Ұлыбританияның премьер-министрі Тони Блэр саясаттағы басты айырмашылықты «солға қарсы оң» емес, «ашыққа қарсы жабық» деп сипаттады. Блэрдің сөзіне қарағанда, әлеуметтік мәселелерге және жаһандануға қатысты көзқарас дәстүрлі экономикалық «сол-оң» мәселелерінен гөрі маңыздырақ. Бұл модельде «ашық» дауыс берушілер мәдени либералдық, көпмәдени және жаһандануды қолдайды, ал «жабық» дауыс берушілер мәдени консервативтік, иммиграцияға қарсы және протекционизмді қолдайды. 2010 жылдары популистік және орталық партиялардың күшеюінен кейін «ашық-жабық» саяси спектріне қолдау артты. Норберто Боббио 1990 жылдардағы итальяндық депутаттар палатасының поляризациясын сызықтық «сол-оң» осінің әлі де қолданыста екенін көрсететін дәлел ретінде қарастырды. Боббио пікірінше, спектр жойылды деген пікір «сол» немесе «оң» әлсіз болған кезде пайда болды. Басым тарап өзінің идеологиясы ғана мүмкін екенін мәлімдесе, ал әлсіз тарап өзінің айырмашылықтарын азайтуға тырысады. Ол «сол» және «оңды» абсолюттік емес, уақыт өте келе өзгеретін салыстырмалы ұғымдар ретінде қарастырды. Оның ойынша, «сол-оң» осін кез келген уақыт кезеңіне қолдануға болады. 1983 және 1994 жылдар аралығында Боб Альтемейер жүргізген Канада заң шығарушы фракцияларының сауалнамасы «оңшыл» және социал-демократиялық фракцияларды салыстырғанда партиялық жақындық пен оңшыл авторитарлық шкаласы арасында 82% корреляцияны көрсетті. Екі топ арасында үлкен айырмашылық болды, оны либералды фракциялар толтырды. Оның американдық заң шығарушы фракцияларындағы сауалнамасы американдық республикашылар мен демократтардың көрсеткіштері Канаданың «оңшылдарымен» және либералдарымен ұқсас екенін көрсетті, партиялық жақындық пен көрсеткіш арасында 44% корреляция бар. Батыс Еуропаның көптеген демократияларында дәстүрлі түрде «сол» әлеуметтік либералдық және экономикалық «сол» құндылықтарымен байланысты, ал «оң» әлеуметтік консервативтік және экономикалық «оң» құндылықтарымен байланысты болса, Шығыс Еуропаның посткоммунистік партиялары көбінесе қатар тұрады, экономикалық «сол» партиялары ұлтшылдық ұстанымдарды жиі ұстанады, ал экономикалық «оң» партиялары либералдық және интернационалистік болады.

Political scientists have frequently argued that a single left–right axis is too simplistic and insufficient for describing the existing variation in political beliefs and include other axes to compensate for this problem. American libertarian writer David Boaz argued that the political terms Left and Right are used to spin a particular point of view rather than as simple descriptors, with those on the Left typically emphasizing their support for working people and accusing the Right of supporting the interests of the upper class; and those on the Right usually emphasizing their support for individualism and accusing the Left of supporting collectivism. Boaz asserts that arguments about the way these terms should be used often displace arguments about policy by raising emotional prejudice against a preconceived notion of what the terms mean. In 2006, British Prime Minister Tony Blair described the main cleavage in politics as not left versus right, but open versus closed. According to Blair, attitudes towards social issues and globalisation are more important than the conventional economic left–right issues. In this model, "open" voters tend to be culturally liberal, multicultural and in favour of globalisation while "closed" voters are culturally conservative, opposed to immigration and in favour of protectionism. The open–closed political spectrum has seen increased support following the rise of populist and centrist parties in the 2010s. Norberto Bobbio saw the polarization of the Italian Chamber of Deputies in the 1990s as evidence that the linear left–right axis remained valid. Bobbio thought that the argument that the spectrum had disappeared occurred when either the Left or Right were weak. The dominant side would claim that its ideology was the only possible one, while the weaker side would minimize its differences. He saw the Left and Right not in absolute terms, but as relative concepts that would vary over time. In his view, the left–right axis could be applied to any time period. A survey of Canadian legislative caucuses conducted between 1983 and 1994 by Bob Altemeyer showed an 82% correlation between party affiliation and score on a scale for right wing authoritarianism when comparing right wing and social democratic caucuses. There was a wide gap between the scores of the two groups, which was filled by liberal caucuses. His survey of American legislative caucuses showed scores by American Republicans and Democrats were similar to the Canadian Right and liberals, with a 44% correlation between party affiliation and score. While in many Western European democracies, traditionally the left is associated with socially liberal and economically left values, while the right is traditionally associated with socially conservative and economically right values, Eastern European, post communist parties are frequently juxtaposed, with economically left parties holding nationalist positions more frequently and economically right parties being liberal and internationalist.