Кіріспе
Америкалық ақын Томас Бейли Олдрич (11 қараша 1836 – 19 наурыз 1907) – американдық жазушы, ақын, сыншы және редактор. Ол The Atlantic Monthly журналының ұзақ жылдар бойы бас редакторы болғандығымен белгілі, ол аталған журналда Чарльз В. Чеснут сияқты жазушылардың еңбектерін жариялаған. Олдрич бала кезінде әкесімен бірге Нью-Орлеанға көшіп келді, бірақ 10 жылдан кейін колледжге дайындалу үшін Портсмутқа қайта жіберілді. Олдричтер Бостонның бұрынғы мэрі және шоколад өндірушісі Генри Л. Пирстің жақын достары болды. 1896 жылы Генри Пирс қайтыс болғаннан кейін, ол оларға Массачусетс штатының Кантон қаласындағы мүлкін өсиет етті. 1901 жылы Олдричтің бір жыл бұрын үйленген ұлы Чарльз туберкулезге шалдықты. Олдрич ұлы үшін бір үй, ал өзі мен отбасысы үшін бір үй салдырып, Нью-Йорк штатының Саранак көлінде орналастырды, ол кезде бұл ауруды емдеудегі жетекші орталық болып саналды. 1904 жылдың 6 наурызында Чарльз Олдрич 34 жасында туберкулезден көз жұмды. Отбасы Саранак көлінен кетіп, ешқашан қайтып оралмады. 1920 жылы Олдричтің жесірі «Кроудинг Мемориз» атты естеліктер жинағын жариялады, онда күйеуінің Марк Твен, Уильям Дин Хауэллз, Брет Харт, Генри Джеймс, Джеймс Рассел Лоуэлл, Харриет Бичер Стоу, Эдвин Бут және басқа да мәдениет қайраткерлерімен болған достығы туралы естеліктер қамтылған.
Thomas Bailey Aldrich ('/ɔː//l//d//r//ɪ//tʃ/; November 11, 1836 – March 19, 1907) was an American writer, poet, critic, and editor. He is notable for his long editorship of The Atlantic Monthly, during which he published writers including Charles W. Chesnutt. When Aldrich was a child, his father moved to New Orleans, but after 10 years, Aldrich was sent back to Portsmouth to prepare for college. The Aldriches were close friends of Henry L. Pierce, former mayor of Boston and chocolate magnate. At his death in 1896, he willed them his estate at Canton, Massachusetts. In 1901, Aldrich's son Charles, married the year before, was diagnosed with tuberculosis. Aldrich built two houses, one for his son and one for him and his family, in Saranac Lake, New York, then the leading treatment center for the disease. On March 6, 1904, Charles Aldrich died of tuberculosis, age thirty four. The family left Saranac Lake and never returned. In 1920, Aldrich's widow published her memoirs, Crowding Memories, which includes accounts of her husband's friendships with Mark Twain, William Dean Howells, Bret Harte, Henry James, James Russell Lowell, Harriet Beecher Stowe, Edwin Booth, and other cultural luminaries.
Әдеби стиль және сын
Олдрих прозада да, өлеңде де жазды. Ол поэзиядағы шеберлігімен танымал болды. Оның бірінен соң бірі жарық көрген өлеңдер жинақтары, атап айтқанда "Баби Белл баладасы" (1856), "Пампинея және басқа өлеңдер" (1861), "Алтын мата" (1874), "Гүл мен тікен" (1876), "Фрайер Джеромның көркем кітабы" (1881), "Мерседес және кейінгі өлеңдер" (1883), "Виндхэм Тауэрс" (1889) және 1865, 1882, 1897 және 1900 жылдардағы жинақталған басылымдары, оның лирикалық дағдысы мен жеңіл әсері бар ақын екенін көрсетті. Сыншылар оның Роберт Херрикке ұқсас екенін айтты. Ол сол кезде танымал болған диалект өлеңдерін сынады. 1900 жылы замандас ақын Джеймс Уиткомб Райли туралы жазған хатында: "Ағылшын тілі – өте қасиетті нәрсе, оны бұрмалауға және қарабас етіп бұзуға болмайды", – деп жазды. Олдрихтің ұзақ повесть немесе драмалық өлеңдері онша сәтті болған жоқ. Оның танымал туындылары: "Гесперидтер", "Сұлтан Исфаханға барғанда", "Жаңбырдан бұрын", "Аты жоқ қайғы", "Трагедия", "Теңіз жағалауы", "Тайгер лилиялары", "Бір ақ гүл", "Палабрас Кариньосас", "Тағдыр" және сегіз тармақты "Өзіндік ерекшелік" өлеңдері.