Лиман Бичер: Америкалық дін қызметкері және оның отбасы мүшелері
Lyman Beecher
Лайман Бичер (1775-1863) – американдық пресвитериан ділдары, 13 баласының әкесі. Оның балалары жазушылар мен ділдарлар болды, сол заманғы рухани көшбасшы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық пресвитериандық пастор (1775–1863)
American Presbyterian minister (1775–1863)
Лайман Бичер (12 қазан 1775 – 10 қаңтар 1863) – пресвитериандық пастор, 13 баланың әкесі, олардың көптегені жазушылар немесе пасторлар болды, соның ішінде Харриет Бичер Стоу, Генри Уорд Бичер, Чарльз Бичер, Эдвард Бичер, Изабелла Бичер Хукер, Катарина Бичер және Томас К. Бичер. Оның ұлы Генри Уорд Бичердің айтуынша, оның әкесі "өмірі бойы көптеген пікір таластарына қатысқан". Дегенмен, "ол сол дәуірдегі ең беделді діни тұлға болды. Ол сонымен қатар, дін қызметкерлерінің басшылығын күткен ұлттың моральдық идеалдарын бейнелегендей болды".
Lyman Beecher (October 12, 1775 – January 10, 1863) was a Presbyterian minister, and the father of 13 children, many of whom became writers or ministers, including Harriet Beecher Stowe, Henry Ward Beecher, Charles Beecher, Edward Beecher, Isabella Beecher Hooker, Catharine Beecher, and Thomas K. Beecher. According to his son Henry Ward Beecher, his father was "largely engaged during his life time in controversy". However, "he was also the most respected religious voice of his era. [H]e seemed also to embody all of the nation's moral ideals, in representing the established clergy, who looked to him for leadership."
Ерте өмір
Бичер Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласында, темірші Дэвид Бичер мен Эстер Хоули Лайман отбасында дүниеге келді. Анасы оның туылғаннан кейін көп ұзамай қайтыс болды, және ол ағасы Лот Бентонның қамқорлығына берілді, ол оны ұлы ретінде қабылдады, және оның балалық шағы теміршілікпен және шаруашылықпен айналысып өтті. Бірақ оның оқуды артық жақсы көретіні тез байқалды. Оны пастор Томас В. Брей колледжге дайындады, және он сегіз жасында Йель колледжіне түсіп, 1797 жылы бітірді. 1798 жылдың көп бөлігін ол Йельде өз ұстазы Тимоти Дуайттың жетекшілігімен өткізді.
Beecher was born in New Haven, Connecticut, to David Beecher, a blacksmith, and Esther Hawley Lyman. His mother died shortly after his birth, and he was committed to the care of his uncle Lot Benton, by whom he was adopted as a son, and with whom his early life was spent blacksmithing and farming. But it was soon found that he preferred study. He was fitted for college by the Rev. Thomas W. Bray, and at the age of eighteen entered Yale College, graduating in 1797. He spent much of 1798 at Yale under the tutelage of his mentor Timothy Dwight.
Нью-Йорктегі Лонг-Айлендтегі қызмет (17981810)
1798 жылдың қыркүйегінде ол Нью-Хейвен Батыс қауымдастығынан уағыз айтуға рұхсат алды және Лонг-Айлендтегі Шығыс Хэмптондағы пресвитериан шіркеуінде мінберге қызмет ету арқылы діни қызметін бастады, ал 1799 жылы дін қызметкері ретінде бекітілді. Осы жерде ол өзінің алғашқы әйелі Роксана Футқа үйленді. Оның жалақысы жылына 300 доллар және отыннан тұрды, бес жылдан кейін 400 долларға дейін артты (1804 жылғы 400 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең), сонымен қатар нашар күйдегі пасторлық үй берілді. Аз табысын толықтыру үшін оның әйелі жеке мектеп ашты, онда ол да сабақ берді. 1804 жылы Аарон Берр мен Александр Гамильтонның дуэлінен кейін Бичер Лонг-Айленд пресвитериі алдында айтқан уағызы үшін кеңінен танылды, ол 1806 жылы «Дуэльге қарсы құрал» деген атпен жарияланды.
In September 1798, he was licensed to preach by the New Haven West Association, and entered upon his clerical duties by supplying the pulpit in the Presbyterian church at East Hampton, Long Island, and was ordained in 1799. Here he married his first wife, Roxana Foote. His salary was $300 a year plus firewood, after five years increased to $400 (400.0 in 1804 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), with a dilapidated parsonage. To eke out his scanty income, his wife opened a private school, in which he was an instructor. Following Aaron Burr and Alexander Hamilton's 1804 duel, Beecher gained popular recognition when he gave a sermon before the Presbytery of Long Island which was promptly published as The Remedy for Duelling in 1806.
Личфилдтегі қызмет, Коннектикут (18101826)
Өзінің жалақысы өсіп келе жатқан отбасын күтінуге толыққанды жеткіліксіз екенін түсінген соң, ол Шығыс Хэмптондағы қызметінен кетіп, 1810 жылы Коннектикут штатының Личфилд қаласына көшіп барды. Ол Личфилдтің Бірінші Конгрегациялық шіркеуінде 16 жыл бойы дін қызметкері болды, бұл қаланың конгрегациялық шіркеуі еді. Ол Элайджа Уодсворт салған үйді сатып алып, үлкен отбасын өсірді.
Finding his salary wholly inadequate to support his growing family, he resigned the charge at East Hampton, and in 1810 moved to Litchfield, Connecticut, where he was minister for 16 years at First Congregational Church of Litchfield, the town's Congregational church. He purchased the home built by Elijah Wadsworth and reared a large family.
Қауіпсіздік
Алкогольге құмарлық жасау, немесе мас болу, сол кезде тойымсыздық деп аталатын, Жаңа Англияда да, АҚШ-тың басқа аймақтарында да алаңдаушылық тудырды. Діни қызметкерлердің кейбір ресми жиындарында да шектен тыс ішімдік ішуге жол берілді, және Бичер оған қарсы тұруға бел буды. 1826 жылы ол тойымсыздық туралы алты уағыз айтып, жариялады. Олар АҚШ-тың барлық жеріне таратылды, Англияда көптеген басылымдармен жылдам таралды және Еуропаның бірнеше тіліне аударылды, тіпті 50 жыл өткен соң да жақсы сатылым көрсетті. Лэйн семинариясының басқармасы, мұның оны басқа жаққа көшіруге ынталандырады деп үміттене отырып, сол жылы оған 20 000 доллар жалақымен (1830 жылы 40 000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең) президенттік лауазымды ұсынды, бірақ ол бас тартты. 1832 жылы ол екінші ұсынысты қабылдады. Оның міндеті – батысты протестантизмге жеңу үшін дін қызметкерлерін даярлау болды. Президенттік лауазымымен қатар ол қасиетті теология профессоры және Цинциннатидегі Екінші Пресвитериан шіркеуінің пасторы болды (кейін Бірінші Пресвитериан шіркеуімен бірігіп, қазіргі заманғы Келісімдік Бірінші Пресвитериан шіркеуіне айналды). Ол Лэйн президенті болған алғашқы он жыл бойы пасторлық қызметін атқарды.
Alcohol intoxication or drunkenness, known as intemperance at the time, was a source of concern in New England as well as in other areas of the United States. Heavy drinking occurred even at some formal meetings of clergy, and Beecher resolved to take a stand against it. In 1826 he delivered and published six sermons on intemperance. They were sent throughout the United States, ran rapidly through many editions in England, and were translated into several languages in Europe, enjoying large sales even 50 years later. and the Board of Lane Seminary, hoping this might dispose him to a move, later that year offered him the presidency, with a salary of $20,000 (40000.0 in 1830 is equivalent to about <calculated amount> in recent years), but he turned it down. He accepted a second offer, in 1832. His mission there was to train ministers to win the West for Protestantism. Along with his presidency, he was also professor of sacred theology, and pastor of the Second Presbyterian Church of Cincinnati (later merged with First Presbyterian into modern day Covenant First Presbyterian Church). He served as a pastor for the first ten years of his Lane presidency.
Жолдардағы пікірталастар
Бичердің Лэйндегі қызметі құлдық мәселесі одан да өткір бола түскен, Пресвитериан шіркеуін, Огайо штатын және елді бөлінуге ұшырату қаупі төнген кезде келді. 1820-жылдардың көптеген көрнекті тұлғалары сияқты, Бичер де колонизацияны жақтаған, яғни Америка колонизациялық қоғамының афроамерикандықтардың Батыс Африкаға көшіп, онда өздерінің қалыңдықтарын құруына көмектесу бағдарламасын қолдаған. Ол Лэйнде осы мәселе бойынша жоспарланған дебаттар туралы жаңалықты қуана қабылдады деген хабар бар. Бірақ 1834 жылғы 4 маусымда Цинциннати колонизациялық қоғамының отырысында «Лэйн семинариясының президенті, доктор Бичер, қоғамға қарсы айтылған көптеген шағымдарға қарсы шеберлікпен қорғаныс жасады және құлдықты жоюшыларға олар колонизациялық қоғаммен бірлесіп жұмыс істей алатынын және олай істеуге тиіс екенін көрсетуге тырысты». Ол 1834 жылғы 31 қазанда да осы ұйымның отырысына қатысқандығы айтылады. Алайда Гаити революциясы, 1830 жылғы француз революциясы, Англиядағы реформалар және отарлық құлдыққа қарсы күрес, сондай-ақ американдық соттардың Реубен Крандалл сияқты құл саудасына қарсы сөйлеген азаматтарды жазалауы, американдық құлдарға қатыгездікпен қарау туралы хабарлар тарала бастады. Джон Ранкиннің «Құлдық туралы хаттары» американдықтардың назарын құлдықтың зұлымдығына аударды, ал 1833 жылы Филадельфияда Америка құлдыққа қарсы қоғамы құрылды. Оның президенті Артур Таппан, Бичерді жаңа Лэйн семинариясын басқаруға ынталандырған жомарт демеушісі, студенттерге конгрестің қаулысының көшірмесін жіберді, соның салдарынан бұл мәселе кеңінен талқыланды. Бұл жақсы жарияланған оқиғалар АҚШ-тың солтүстігінде аболиционизмнің өсуіне және таралуына үлкен үлес қосты. Бичер Лэйннің аболиционизмді насихаттаудағы маңызды рөлін білмеді және оған қызығушылық танытпады. Бас синодқа шағым түскеннен кейін ол тағы да ақталды, бірақ бұл әрекеттен туған дау-дамай Пресвитериан шіркеуі екіге бөлінгенге дейін жалғасты. Бичер 1837-1838 жылдары Пресвитериан шіркеуінің бас ассамблеясының бір бөлігін бөліп алуға әкелген теологиялық дауларға белсенді қатысты, Бичер бұл бөліністің Жаңа мектеп Пресвитериандық тармағына қосылды.
Beecher's term at Lane came at a time when slavery became an even larger issue, threatening to divide the Presbyterian Church, the state of Ohio, and the nation. Like most important men of the 1820s, Beecher was a colonizationist, one who supported the American Colonization Society's program of helping free Blacks emigrate to West Africa and set up there a black colony. He is reported to have reacted positively to an announcement of the planned debates on that topic at Lane. However, a June 4, 1834, meeting of the Cincinnati Colonization Society "was addressed at length, by the Rev. Dr. Beecher, president of the Lane Seminary, who defended the society in an able manner, against some of the many charges brought against it, and endeavored to show the friends of abolition, that they might and ought to act in concert with the Colonization Society." He is quoted again as participating in a meeting of the same body on October 31, 1834. But against a background of the Haitian Revolution, the French Revolution of 1830, the agitation in England for reform and against colonial slavery, and the punishment by American courts of citizens like Reuben Crandall who had dared to attack the slave trade carried on under the American flag, news about the brutal treatment of American slaves began to be heard. John Rankin's Letters on Slavery had begun to direct the attention of Americans to the evils of slavery, and a new organization, the American Anti Slavery Society, held its initial meeting in Philadelphia in 1833. Its president, Arthur Tappan, through whose generous donations Beecher had been induced to head the new Lane Seminary, forwarded to the students a copy of the address issued by the convention, and the whole subject was soon under discussion. The well reported events contributed significantly to the growth and spread of abolitionism in the northern United States. Beecher was neither aware of nor interested in Lane's key role in publicizing abolitionism. and, on an appeal to the general synod, he was again acquitted, but the controversy engendered by the action went on until the Presbyterian church was divided in two. Beecher took an active part in the theological controversies that led to the excision of a portion of the general assembly of the Presbyterian church in 1837 38, Beecher adhering to the New School Presbyterian branch of the schism.
Цинциннатиден Нью-Йоркке көшіру (1852 жылы қайтыс болды 1863 жылы)
Құлдыққа қатысты даудан кейін Бичер және оның әріптес профессоры Кальвин Эллис Стоу қалды және семинарияның гүлденуін қайта жандандыруға тырысты, бірақ соңында одан бас тартты. Өмірлеріндегі зор жоба сәтсіз аяқталды, және олар Шығысқа қайтып оралды, онда Бичер 1852 жылы Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында ұлы Генримен бірге тұруға кетті. Ол өзін негізінен өзінің еңбектерін қайта қарау және жариялауға арнағысы келді. Бірақ оның зиялы қабілеттері төмендеп, дене күші бұрынғысынша сақталды. 80 жасқа келгенде ол сал ауруына ұшырады, содан кейін оның ой-өрісі сирек-сирек көріне бастады.
After the slavery controversy, Beecher and his co professor Calvin Ellis Stowe remained and tried to revive the prosperity of the seminary, but at last abandoned it. The great project of their lives was defeated, and they returned to the East, where Beecher went to live with his son Henry in Brooklyn, New York, in 1852. He wished to devote himself mainly to the revision and publication of his works. But his intellectual powers began to decline, while his physical strength was unabated. About his 80th year he suffered a stroke of paralysis, and thenceforth his mental powers only gleamed out occasionally.
Жеке өмір
1799 жылы Бичер Роксана Футпен, Илай мен Роксана (Уорд) Футтың қызымен үйленді. Олардың тоғыз баласы болды: Катарина Эстер, Уильям Генри, Эдвард, Мэри, Гарриет (1808–1808), Джордж, Гарриет Элизабет, Генри Уорд және Чарльз. Роксана 1816 жылдың 13 қыркүйегінде қайтыс болды. Келесі жылы ол Харриет Портермен үйленді және тағы төрт балаға әке болды: Фредерик С., Изабелла Холмс, Томас Кинникут және Джеймс Чаплин. Бичердің он үш баласының тоғызы жазушы болды. Харриет Портер Бичер 1835 жылдың 7 шілдесінде қайтыс болды. 1836 жылдың 23 қыркүйегінде ол Сэмюэл Билстің қызы Лидия Билске (17 қыркүйек 1789 – 1869) үйленді, ол бұрын Джозеф Джексонға (1779/10 – 1833 жылғы желтоқсан) үйленген болатын. Лидия мен Бичердің балалары болмады.
In 1799, Beecher married Roxana Foote, the daughter of Eli and Roxana (Ward) Foote. They had nine children: Catharine Esther, William Henry, Edward, Mary, Harriet (1808–1808), George, Harriet Elisabeth, Henry Ward, and Charles. Roxana died on September 13, 1816. The following year, he married Harriet Porter and fathered four more children: Frederick C., Isabella Holmes, Thomas Kinnicut, and James Chaplin. Of the thirteen Beecher children, nine went on to become writers. Harriet Porter Beecher died on July 7, 1835. On September 23, 1836, he married Samuel Beals' daughter Lydia Beals (September 17, 1789 – 1869), who had previously been married to Joseph Jackson (1779/10 – December 1833). Lydia and Beecher had no children.
Шығармалары
Бичер көптеген басылған уағыздар мен сөздердің авторы болды. Оның жарияланған еңбектері:
Beecher was the author of a great number of printed sermons and addresses. His published works are:
Ол өзінің ең құнды деп есептеген еңбектерінің жинағын жасады (3 томдық, Бостон, 1852).
He made a collection of those of his works which he deemed the most valuable (3 vols., Boston, 1852).
Негізгі дереккөздер
Бичер, Лайман. Лайман Бичердің өмірбаяны, хат алмасуы және басқалары: ДД (1864, қайта басылған 1977) онлайн