Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бернардо ди Маттео дель Борра Гамберелли (1409-1464), Бернардо Росселлино деп кеңінен танымал, итальяндық Ренессанс мүсіншісі және сәулетшісі, мүсінші Антонио Росселлиноның үлкен ағасы. Ренессанс суретшілерінің екінші буынының өкілі ретінде, ол жаңа дәуірді сипаттайтын көркемдік көзқарастағы революцияны одан әрі қалыптастыруға және таратуға көмектесті. Оның туындыларын отбасылық шеберханада жұмыс істеген үш ағасының еңбектерінен ажырату қиын.
Italian sculptor
Bernardo di Matteo del Borra Gamberelli (1409–1464), better known as Bernardo Rossellino, was an Italian Renaissance sculptor and architect, the elder brother of the sculptor Antonio Rossellino. As a member of the second generation of Renaissance artists, he helped to further define and popularize the revolution in artistic approach that characterized the new age. His work is often hard to distinguish from that of his brothers (three in all) working in the family workshop.
Өмірбаян
Росселлино Италияның Арно аңғары мен Флоренция қаласына көз тіккен Сетигнано таулы ауылында фермерлер мен тас карьерлерінің иелері отбасында дүниеге келді. Оның туысы, Жакопо ди Доменико ди Лука дель Борра Гамберелли, оған тас қалау өнерінен алғашқы сабақтар берген болуы мүмкін. 1420 жылға қарай Бернардо Флоренцияда болып, қаланың танымал мүсіншілерінің бірі, «il Rosso (қызылшаш)» атымен белгілі Нанни ди Бартолоның шәкірті болды. Осындай қарым-қатынас Бернардоға «Росселлино (кішкентай қызылшаш)» лақап атын беруіне және оның бауырлары Антонио, Доменико және Джованниға да қолданылуына себеп болуы мүмкін. Қызығы, Бернардоның Флоренция Тас және ағаш шеберлері гильдиясына қабылданғаны туралы жазба жоқ, бірақ оның бауырларының оқуға қабылданғаны туралы мәліметтер бар. Бернардо 1420 жылдары Флоренциядағы тәжірибелік атмосферадан, еңбек еткен шеберлерден көп нәрсе үйренді. Ол Брунеллески, Донателло, Гиберти және Мазаччо қолданған «жаңа бағыттарға» қатты әсер етті. Мүмкін, олардың басқа жақтастарынан гөрі, Бернардо Росселлино мүсіншілік және сәулет өнерінде классикалық қайта жаңғыруды тұжырымдап, оған адалдығын сақтады. Ол мүсіндерімен (Леонардо Бруни қабірі, Эмполи хабарламасы тобы) атаққа ие болды, бірақ сәулетші ретіндегі қызметінің кеңеюі арқасында ерекше көзге түсті. Римде Папа Николай V үшін жасалған немесе жоспарланған жұмыстары, әсіресе Папа Пий II үшін Пьенца қаласын қайта жаңартуы оған мәңгілік даңқ әкелді. Оның өнердегі маңыздылығының бір бөлігі – оның кәсіпкерлік қабілеттерінде жатты, осының арқасында ол 1450 және 1460 жылдары Флоренцияда тас өңдеу саласында үстемдік құрған үлкен және өте табысты шеберхана құрастыра алды.
Rossellino was born into a family of farmers and quarry owners in the mountain village of Settignano, Italy, overlooking the Arno Valley and the city of Florence. His uncle, Jacopo di Domenico di Luca del Borra Gamberelli may have given him his first lessons in stonemasonry. By 1420, Bernardo was certainly down in Florence and apprenticed to one of that city's better known sculptors, perhaps Nanni di Bartolo, called "il Rosso (the redhead)". Such a relationship might explain the nickname of "Rossellino (the little redhead) given to Bernardo and applied to his brothers, Antonio, Domenico, and Giovanni. Curiously, there is no record of Bernardo's entry into Florence's Guild of Stone and Woodworkers, although matriculation information exists for his brothers. More than from any single master, Bernardo learned from the experimental atmosphere that suffused Florence in the 1420s. He seems to have been captivated by the "new wave" approaches being put into practice by Brunelleschi, Donatello, Ghiberti, and Masaccio. Perhaps more faithfully than their other followers, Bernardo Rossellino embraced and held true to the classical revival in both sculpture and architecture. Celebrated for his sculpture (the Leonardo Bruni Tomb, Empoli Annunciation group), he achieved particular distinction through his expanding role as an architect, achieving lasting fame for the work done or planned in Rome for Pope Nicholas V and, especially for the rebuilding of the town of Pienza for Pope Pius II. Part of his artistic importance also lay in his entrepreneurial skills which enabled him to assemble a large and highly successful workshop that dominated the stoneworking field in Florence during the 1450s and 1460s.
Ареццо, 1433 жыл
1433 жылы Бернардо Ареццо қаласында болғаны жазылған, оны Fraternita di Santa Maria della Misericordia Мисеркордияның бас кеңсесінің қасбетін аяқтау үшін жұмысқа алды. Оның алғашқы жұмысы айқын қиындықтармен келді. Бұл сарайдың төменгі қабаты жарты ғасыр бұрын, сол кезде танымал болған готика стилінде салынған еді. Осылайша, Бернардо алдында тұрған мәселе, Альбертидің Санта-Мария-Новелланың қасбетін аяқтау үшін бір тоқсан жылдан кейін тап болған мәселеге ұқсас болды. Бернардоның аяқталмаған екінші қабатқа жасаған шешімі үш бөліктен тұратын жоба болды, онда орталық бөлігінде классикалық жұп пилястрлар мен эдикулалармен шектесетін, дәстүрлі готикалық аралас элементтер аясы қолданылды, ал олардың ерекшеліктері сол кездегі ең прогрессивті көздерден алынған. Бұл екінші қабаттың готикалық аясында Ареццоның қорғаушысы – Мейірімді Мадоннаның рельефі бейнеленген, ол өз шапанын қала тұрғындарына жайып тұр. Оның екі жағында тізе бүгіп тұрған әулиелер Лаврентий мен Персентин орналасқан. Бернардо жоба үшін соңғы төлемін 1435 жылдың маусым айында алды, бұл Мисеркордия рельефінің екі жағындағы эдикулаларда орналасқан қасиетті Григорий мен Донаттың екі жеке тұрған мүсіні үшін төленді. Росселлиноның Ареццо сарайының қасбетіне жасаған шешімі готика мен Ренессанс элементтерін үйлестіріп, Ренессанс дәуірінің біртілділік пен үйлесімділік мақсатына қол жеткізуге бағытталған шеберлік пен біраз қиындықтарды білдірді. Сондай-ақ, мүсін мен сәулет өнеріндегі осы алғашқы тәжірибесінде ол "Росселлино стилінің" маңызды ерекшелігі болған шығармашылық эклектизмге қабілетті екенін көрсетті.
In 1433, Bernardo is recorded as being in Arezzo, employed by the Fraternita di Santa Maria della Misericordia to complete the facade of the Misericordia's headquarters. His first job presented a considerable challenge. The lower storey of this palace had been completed a half century earlier in the, then, popular Gothic style. Thus the problem confronting Bernardo was similar to that which Alberti encountered a quarter century later when asked to complete the facade of Santa Maria Novella. Bernardo's solution for the unfinished second storey was a three bay design which used a typically Gothic mixed element frame in the central bay flanked by classical paired pilasters and aediculae, the features of which were taken from the most progressive sources available. Set within the Gothic frame of this second storey is a relief of the Madonna of Mercy, the protectress of Arezzo, spreading her mantle out over the community's citizenry. She is flanked by the kneeling saints Laurentius and Persentinus. Bernardo received his final payment for the project in June 1435, specifically for the two free standing figures of Saints Gregory and Donatus which occupy the aediculae on either side of the Misericordia relief. Rossellino's solution for the Arezzo palace facade fused Gothic and Renaissance elements in a deft, if somewhat awkward, combination aimed at achieving the Renaissance goal of unified harmony. He also clearly displayed, in this initial effort at both sculpture and architecture, a genius for the sort of creative eclecticism that became a major feature of the "Rossellino manner".
1436 жылдан Флоренцияға оралу
Бернардо Росселлино 1436 жылы Флоренцияға оралып, жеке шеберханасын құрып, Бадияның Аранчи монастырын салуға қатысқан тас қалаушылар тобына қосылды. Төлем жазбалары, стилистикалық деректермен расталғандай, оның осы жобаға (1436–38) қосқан ең басты үлесі – әдемі тас есік қаңқасы және ерекше айқыш терезе болды, олардың екеуі де бүгінде сақталған. Сонымен қатар, ол екі қабатты ауланың лоджияларын жүйелі торға бөлетін пилястр жолақтарын қосуды ұсынған болуы мүмкін. Құжаттар Бернардоның Санта-Мария-алле-Кампора маңындағы монастырда маңызды рөл атқарғанын көрсетеді, оның монастыры (1436) Сан-Маркодағы Микелоццоның құрылысын, Ренессанс эстетикасымен сәйкес салынған алғашқы нысан ретінде сынға алады. 1444 жылы ол Эмполидегі Святого Стефана шіркеуіндегі Аян ораториясы үшін екі алтарь мүсінін жасауға шақырылды. Бұл екі бейнеде – Құдай ана мен Архангел Гавриилде, суретшінің сәндік әсемдігі мен классикалық стилінің одан әрі дамуын, сондай-ақ Донателло, Гиберти және Микелоццоның мүсіндік стильдеріне құрмет көрсетілгенін көруге болады. Росселлино шеберханасының негізгі қызметі құрылыс материалдарын жеткізу және қарапайым тас қалау жұмыстарын орындау болғанымен, 1440 жылдары мүсіндік және сәулеттік ерекшеліктерді біріктіретін бірнеше жоба ерекше маңызға ие болды. Біріншісі, Сиенадағы Палаццо Публикода, Концисторо залына кіреберіс жолын жобалау тапсырылды. Бұл әсем әрі сәнді классикалық есік қаңқасы XV ғасырдың бірінші жартысында жасалған мұндай үлгілердің ең жақсысы саналады және ол, әрине, бүкіл Ренессанстың ең сәнді туындыларының бірі. Тағы бір жоба – Флоренцияның Санта-Кроче шіркеуінде Флоренцияның мемлекеттік канцлері болған тарихшы және гуманист ғалым Леонардо Бруниге (1444 жылы қайтыс болған) арналған триумф аркасы түріндегі қабір. Қабірге қатысты ешқандай құжат сақталмаған, бірақ 16 ғасырдың басындағы екі дереккөз жоба үшін Бернардо Росселлиноны көрсетіп, оның авторлығын қабылдады. Алайда, қабірдің мерзімі туралы пікірталас болды, кейбіреулері 1440 жылдардың соңында, ал басқалары Бернардоның Римде болғанға дейін оның классикалық сипатын ойлап таппағанын, сондықтан 1455 жылдан кейінгі мерзімді ұсынады. Дегенмен, оның дизайнында бұрынғы мерзімді жобалауға кедерес келтіретін ешқандай элемент жоқ. Шын мәнінде, Бруни қабірі Бернардоның Сиенадағы Концисторо есігінің дизайнында жақында көрсеткен классицизм дәстүрінің логикалық жалғасы болып көрінеді. Осыған сәйкес, Бруни қабірі 1446–48 жылдарға дайталуы мүмкін. Бернардо Росселлиноның Бруни қабірі пілястрлермен шектелген және жартылай дөңгелек аркамен жабылған қабырғалық нишадан тұрады. Бұл бейне гуманист ғалымның армандайтын мәңгілік даңққа және діндар христианның іздейтін рухани құтқарылуға алып кететін жеңіс аркасын білдіреді. Брунидің саркофагы нишаның ішінде орналасқан, ал ол өз кезегінде Бернардоның мемлекет қайраткерінің портреті орналасқан брокатпен жабылған бейітті қолдайды. Арканың астында Құдай ана мен бала бейнеленген тундо, жартылай бойдағы періштелермен шектеледі, ал арканың үстінде Брунидің гербін ұстаған екі ірі періштелік путтілер көтеріледі. Бернардо қабір дизайнына жету үшін әртүрлі көздерге жүгінді, соның ішінде 14 ғасырдағы Римдегі Космати мектебінің мүшелері жасаған қабырғалық қабірлерге, сондай-ақ жақында орындалған Балдассаре Кошияның (Антипапа Иоанн XXIII) қабіріне Донателло және Бранкаччи қабіріне Микелоццо. Бруни қабірін ерекшелендірген және оны кейінгі Ренессанс кезеңіндегі көптеген қабірлердің негізі болған "үлгі" ретінде белгілеген – оның біртілдігі. Кез келген бағалау бойынша, бұл екі жұмыс (Сиена порталы және Бруни қабірі) Ренессанс стилінің дамуындағы биік нүктелер ретінде ерекшеленеді. Римге 1450 жылдары сапар шегуден және Альбертимен байланысқа түсуден бұрын, Бернардо Ренессанс қозғалысының негізі болған антикалық қайта жаңғырудың мәнін толыққанды түсінді. Оның ежелгі заманның маңызды элементтерін түсінуі Бернардоның ерте жылдары жасаған ең үздік сәулеттік жетістігінде, Флоренциядағы Санта-Крочедегі Спинелли монастырында (1448–51) көрінеді. Бернардоның осы жобамен байланысын растайтын ешқандай құжат жоқ, бірақ кіреберіс порталы оның Сиена есігінің қарапайым нұсқасы болып табылады және оның Спинелли монастырының авторлығын қабылдауға болады. Монастырдың ритмикалық сұлулығы, мүмкін, ерте Ренессанстың ең әдемісі, математикалық пропорциялардың және Брунеллескинің Әлсіздер ауруханасында қолданған Эвклид қатынастарының мұқият есептелген тізбегіне байланысты. Спинелли монастырының өте нақты орындалған сәулеттік мүсіндері (есік қаңқалары, капительдер және консольдер, кіреберіс порталы) «Росселлино стилінің» ерекше белгілері болып табылады және оның шеберханасына тән. Бернардоның стилі 1449–51 жылдары Флоренцияның Санта-Мария-Нуова шіркеуі үшін жасаған (кейіннен Сант-Эджидиоға көшірілген) табернакулада да көрінеді. 1451 жылы оның шеберханасы Санта-Мария-Новелладағы Беата Вилланаға арналған қабірге (қазірде бөлшектелген және фрагменттер күйінде сақталған) маңызды мүсіндік тапсырыс алды. Оның орындалуы Бернардоның Римге кеткендігіне байланысты оның бауыры Антонио мен шеберхананың басқа мүшелеріне (соның ішінде Дезидерио да Сетигнаноға) тапсырылды. Осы жылдары Бернардо бай банкир Джованни Ручеллаидың тапсырысымен ескі үйлерді жаңа отбасылық сарайға қайта жаңартумен айналысты. Ручеллаи үшін жасаған алғашқы жұмыс ішкі жүйелендіруді, көшеден (Via della Vigna nuova) жаңа аула мен лоджияға дейін жететін крест тәрізді арканың құрылысын қамтыды, ол да оның жауапкершілігінде болды. Бернардоның қатысқандығының дәлелі осы дәліздің консольдерінің бірінде табылды, ол Спинелли монастырында қолданылған консольдермен бірдей және бұл жобадан қалған болуы мүмкін.
Bernardo Rossellino was back in Florence in 1436 to establish his own workshop and to join a crew of stonemasons already at work constructing the Aranci Cloister of the Badia. Payment records, supported by stylistic evidence, indicate that his principal contributions (1436–38) to this project included a handsome stone doorframe and an unusual cross window, both of which are identifiable today. It also is possible that he proposed the addition of the pilaster strips which divide the surfaces of the loggias of the two storey courtyard into a systematic grid. Documents indicate that Bernardo assumed a more decisive role at the suburban monastery of Santa Maria alle Campora whose cloister (1436) challenges that of Michelozzo at San Marco as the first such structure to have been erected in accordance with a Renaissance aesthetic. In 1444, he received a commission to sculpt two altar figures for the oratory of the Annunciation in the church of St. Stephen in Empoli. In these two representations of the Virgin Annunciate and of the Archangel Gabriel, we find a further development of the artist's decoratively graceful and classical style as well as a recognition of the sculptural styles of Donatello, Ghiberti, and Michelozzo. Although the stock in trade of the Rossellino shop would have been the supply of building material and simple tasks of stonemasonry, several projects, combining sculptural and architectural features, were of particular significance during the 1440s. One, undertaken in the Palazzo Pubblico of Siena called upon him to design a grand entry way into the Sala del Concistoro. This richly decorated and gracefully classical doorframe is arguably the finest example of the type done in the first half of the fifteenth century and it is certainly one of the most sumptuously elegant of the entire Renaissance. Another project was the triumphal arch wall tomb erected in Florence's church of Santa Croce for the historian and humanist scholar Leonardo Bruni (died 1444), who had served as the State Chancellor of Florence. No documentation survives for the tomb, but two early 16th century sources credit Bernardo Rossellino for the project and his authorship generally has been accepted. There, however, has been debate concerning the dating of the tomb, with some supporting a date in the late 1440s and others, believing that Bernardo could not have conceived its classical character prior to his stay in Rome, preferring a date after 1455. There is, however, nothing in its design that would preclude the earlier dating. In fact the Bruni Tomb seems a logical continuation of the classicizing manner which Bernardo recently had displayed in his design for the Concistoro door frame in Siena. Accordingly, the Bruni Tomb might best be dated to the years 1446–48. Bernardo Rossellino's Bruni Tomb consisted of a shallow wall niche framed by pilasters and topped by a semi circular arch. The effect suggests a triumphal arch leading to both the immortal fame desired by the humanist scholar and spiritual deliverance sought by the pious Christian. Bruni's sarcophagus is placed within the niche and it, in turn, supports a brocade draped bier upon which rests Bernardo's portrait effigy of the statesman. A tondo containing the Madonna and Child flanked by half length angels appears within the arch above the bier, while two large angelic putti, bearing Bruni's coat of arms ascend the archivolt. Bernardo drew upon a variety of sources in arriving at his design for the tomb, including 14th century wall tombs in Rome done by members of the so called Cosmati school, as well as the recently executed Tomb of Baldassare Coscia (Antipope John XXIII) by Donatello and the Brancacci tomb by Michelozzo. What sets the Bruni tomb apart and established it as the "standard" upon which so many subsequent later Renaissance tombs were based (including that for Carlo Marsuppini executed a few years later for Santa Croce by Bernardo's probable pupil, Desiderio da Settignano) was its sense of unity. By any estimation, these two works (the Siena portal and the Bruni Tomb) stand out as highpoints in the evolution of the Renaissance style. Even before his trip to Rome in the 1450s and his contact with Alberti, Bernardo demonstrated a thorough appreciation for the nature of the antique revival that was so fundamental to the Renaissance movement. His understanding of the essential elements of antiquity is also apparent in the finest architectural achievement of Bernardo's early years, the Spinelli Cloister at Santa Croce in Florence (1448–51). No documents exist to connect Bernardo with this project but the entry portal is clearly a simplified version of his Siena door frame and his authorship of the Spinelli Cloister may be accepted. The rhythmic beauty of the cloister, perhaps the loveliest of the early Renaissance, is due to a carefully formulated series of mathematical ratios and Euclidean relationships that echo those employed by Brunelleschi at the Hospital of the Innocents. The crisply executed architectural sculptures of the Spinelli Cloister (doorframes, capitals and corbels, entry portal) are stylistic signatures of the "Rossellino manner" and are unique to his workshop. Bernardo's style is also to be found in the tabernacle he executed (1449–51) for the Florentine church of Santa Maria Nuova (since relocated to Sant'Egidio). In 1451, his shop received an important sculptural commission for a tomb for the Beata Villana in Santa Maria Novella (now dismembered and in fragmentary state). Its execution was left in the hands of Bernardo's brother, Antonio and other members of the workshop (including Desiderio da Settignano) due to Bernardo's departure for Rome. During these same years, Bernardo was employed by the wealthy banker Giovanni Rucellai to remodel several old dwellings into a new family palace. This initial work for Rucellai involved internal systemization, the construction of a cross vaulted passage leading from the street (the Via della Vigna nuova) to a new courtyard and loggia for which he also was responsible. Evidence of Bernardo's presence may found in one of the corbels in this corridor which is identical to those used in the Spinelli Cloister and was a probable "leftover" from that project.
Рим, 145155
Бернардоның мансабы 1451 жылы Римге барып, папа Николай V қаланы және оның айналасын жаңғырту үшін жалдаған үлкен сәулетшілер тобына қосылғанда маңызды бұрылыс жасады. Жорджо Вазаридің XVI ғасырдың ортасындағы суретшінің өмірбаянында Бернардоның көптеген жобалардағы нақты рөлі әлдеқайда арттырылған. Оның жалақысы папаның қызметіндегі барлық басқа тас қалаушылардың жалақысынан асып түсті, бірақ ол тек екі жобада құжатталған: Ватикан сарайындағы үлкен дөңгелек мұнараға көтергіштерді орнату және Сан-Стефано Ротондо ерте христиан шіркеуіндегі жөндеу жұмыстары (терезелер мен есік жақтаулары, күмбездер, тас төсеу). Римдегі оның басты міндеті, көрінетін болса, Альбертидің жетекшілігімен Ватикан мен Әулие Петр базиликасын қайта құру жоспарларын жасау еді. Алайда, 1455 жылы папаның қайтысынан кейін бұл жобалар ешқашан іске аспады. Осыған қарамастан, Бернардоның Римдегі ұзақ тұруы оған маңызды тәжірибе берді, ол өзінің туындыларында ежелгі заманның рухын жаңғыртуға деген ұмтылысын нығайтты және Альбертитің идеяларымен таныстырды. Бернардоның ұзақ болмауы кезінде оның шеберханасы талантты Антонио Росселлино мен оның басқа ағалары, Доменико мен Джованнидың сенімді қолында қалды, олардың барлығы тас қалау бизнесінің мүсіндік жағына ден қойды. Флоренцияға оралғаннан кейін Бернардо шеберхананың өндірісін бақылауды қайтадан өз қолына алды, бірақ көбірек кіріс әкелетін сәулеттік мәселелерге көбірек назар аударды. Сондықтан, Росселлино есімімен байланысты мүсіндік жобалар, мысалы, Сан-Доменикодағы Джованни Челини, Сан-Миниато-аль-Тедеско, Беато Лоренцо да Рипафрата және Филиппо Лазари үшін Сан-Доменико, Пистоя, Геммиано Ингирами үшін Сан-Франческо, Прато, және Беато Марколино, Сан-Джакомо, Форли, оның кескінін емес, тек оның жалпы бекітуін ғана қамтыды. Бұл, мүмкін, сондай-ақ кардинал Джеймс Португалиялықтың Флоренциядағы Сан-Миниато-аль-Монте шіркеуінде салынған қабірлік шатыры мен ескерткішіне де қатысты, оның көптеген көркем элементтері мен мультимедиалық әсері барокконы болжайды (яғни Бернинидің Корнаро шатыры). Сантиссима Аннунциатадағы Орландо де Медичи қабіріне қатысуы жеке болды, бірақ оның тұжырымдамасы мүсіндік емес, сәулеттік сипатта болды. Бернардоның мансабының соңғы кезеңіндегі флоренциялық құрылыс жобаларының бірі - бұрынғы меценаты, Санта-Кроче монастырындағы Томассо Спинелли үшін бірнеше ғимаратты сарайға біріктіру болды. Спинелли сарайының біріктіруші фасады шығынды үнемдеу үшін гипске ойылған жасанды тас жұмыстарын пайдаланды, бірақ кіреберіс дәлізі иллюзорлық перспективасын қолдануымен ерекшеленеді. Бернардо сондай-ақ Джованни Ручеллаи сарайына оралды, ол Виа Вигна Нуова бойындағы қоғамдық бетіне таспен біртұтас фронт қойды. Бұл фасад, классикалық рухтағы үш қабатты пилястрлармен бөлінген, жасалма таспен жасалған төменгі бөлігі және қысқартылған антаблетурамен аяқталған, бұл ғимаратты Флоренцияның басқа қалалық үйлерінен ерекшелендіреді. Бернардоның Ручеллаи фасадын салуға қатысқанына дәлелдер бар, бірақ оның дизайнымен Альберти есімі көбінесе байланыстырылады. Қалай болғанда да, Бернардо Росселлиноның көркемдік беделі 1461 жылы Флоренция соборының капомаэстросы (бас сәулетшісі) болып тағайындалғанда мойындалды (сол кезде бұл көбінесе құрметті атақ болатын).
Bernardo's career took an important turn when he traveled to Rome in 1451 to join the vast architectural team then engaged by Pope Nicholas V to revitalize the ancient city and its environs. Giorgio Vasari's mid sixteenth century biography of the artist greatly exaggerated Bernardo's actual role in most of the projects. Although his retainer exceeded that of all other stonemasons in the papal employ, he is documented at only two projects: as furnishing hoists for the large round tower at the Vatican Palace and in doing restoration work at the early Christian church of San Stefano Rotondo (window and door frames, vaulting, stone paving). His primary task in Rome, apparently, was to draw up plans, likely under the supervision of Alberti, for rebuilding the Vatican and the Basilica of St. Peter's, projects which, due to the death of the pope in 1455, were never carried out. In spite of this, Bernardo's long sojourn in Rome had significant meaning for him, solidifying his commitment to reviving the spirit of antiquity in his works and exposing him to the concepts of Alberti. During Bernardo's long absence his workshop had been left in the talented hands of Antonio Rossellino, together with his other brothers, Domenico and Giovanni, all of whom concentrated upon the sculptural side of the stonemasonry business. Once back in Florence, Bernardo assumed his oversight of the workshop's production but increasingly turned his attention to more lucrative architectural matters. Thus, those sculptural projects often associated with the Rossellino name such as the tombs for Giovanni Chelini in San Domenico, San Miniato al Tedesco, for the Beato Lorenzo da Ripafrata and for Filippo Lazzari, both in San Domenico, Pistoia, for Geminiano Inghirami in San Francesco, Prato, and for the Beato Marcolino, San Giacomo, Forlì, likely involved only his overall approval and not his chisel. This probably also was the case with the mortuary chapel and tomb monument for Cardinal James of Portugal constructed at the Florentine church of San Miniato al Monte which, in its multiplicity of artistic elements and multi media impact, seems to predict the Baroque (i. e., Bernini's Cornaro Chapel). His involvement with the Tomb of Orlando de' Medici in Santissima Annunziata was more personal but its conception is more architectural than sculptural. Among those Florentine building projects with which Bernardo was involved in this last phase of his career was the amalgamation of several buildings into a palace for his former patron at the Santa Croce monastery, Tomasso Spinelli. The unifying facade of the Spinelli Palace utilized the cost saving technique of faux stonework incised into plaster but the entry corridor is remarkable for its use of illusionary perspective. Bernardo also returned to Giovanni Rucellai's palace to apply a unifying front of stonework to its public face along the Via Vigna Nuova. It is this facade, divided into bays by three tiers of classically inspired pilasters rising above a base of mock stonework opus quadratum and topped by an abbreviated entablature, that sets this building apart from all other Florentine townhouses. While there is evidence pointing to Bernardo's involvement in constructing the Rucellai facade, the name of Alberti has most usually been connected with its design. In any case, Bernardo Rossellino's artistic prominence was recognized when he was appointed capomaestro (chief architect) of the Florence Cathedral in 1461 (by that time, largely an honorific title).
Пьенца, 145961
Бұрынғы жетістіктеріне қарамастан, Бернардо Росселлиноның сәулет өнеріндегі тарихи орны оның 1459-1464 жылдар аралығында Пьенцада Папа Пий II үшін жасаған ерекше жобасында жатыр. Ол жерде, ауылдық қауымды толығымен өзгертіп, Бернардо әсем әскери сарай, ұлы собор, қалалық әкімшілік, епископ сарайы және канониктер үйін салды. Бұған қоса, ол бірнеше кардинал мен пап атынан үйлер мен қалалық үйлерді салуға немесе жаңартуға қатысты, сондай-ақ осы жаңартылған қаланың тұрғындары үшін көптеген үйлерді салғызды. Пиколомини сарайы үшін, кең аулаға орналасқан үш қабатты алып құрылыс, ол Ручеллаи сарайының фасадына ұқсас үш бөліктен тұратын қасбеттерді жобалады (Пиколомини сарайы одан ертерек салынған болуы мүмкін) және үш қабатты лоджиялары бар бақша жағын ашты, онда керемет панораманы тамашалауға болады. Пьенца соборында ол собордың ішкі бөлігіндегі германиялық "зал шіркеуіне" классикалық стильдегі сыртқы көрініс берді, ал әсем Әулие Андрей алтарі мен төменгі шіркеудегі әсем шомылу тағы Бернардоның флоренциялық шеберханасының мүсіндік жұмыстарын еске түсіреді. Алайда, Пьенцаның нағыз маңызы жекелеген құрылыстардың артықшылықтарында емес, Бернардо Росселлиноның барлық жобаларды қалалық тұтастық ретінде көру қабілетінде жатыр. Трапеция тәрізді, немесе Кваттроченто стиліндегі форма кейіннен сәулетші Микеланджелоға Римдегі Капитолий алаңын қайта жаңғыртуға әсер етті. Пьенцаға шабыттандырған нәрсе, бұрынғы Римдегі Альбертиандық атмосфера болған болуы мүмкін. Ерте Ренессанс дәуірінің басқа сәулетшілері қала құрылысымен теориялық тұрғыдан айналысса, Бернардоға өз идеяларын іс жүзіне асырудың сирек мүмкіндігі берілді. Нәтижесінде, қала құрылысы тарихындағы ең әдемі және үйлесімді қалалық көріністердің бірі пайда болды. Соңғы жобаларға Сиенадағы Пиколомини Тодескини сарайының, Перуджадағы Сан-Пьетро шіркеуі үшін салынған қоңырау мұнарасының (Пьенцадағы мұнараның үлгісімен салынған) және Багно ди Виньонидегі термалды су бассейнінің жанындағы Пиколомини сарайының жобалары кірді. Бернардо 1464 жылдың 23 қыркүйегінде Флоренцияда қайтыс болды. Оның шәкірттері мен көмекшілері: кіші інісі Антонио, Дезидерио да Сетигнано, Маттео Чивитале, Буджано, Мино да Фиезоле. Шеберхана Антонио басшылығымен жұмысын жалғастырды, бірақ тек мүсін жасауға қатысты тапсырыстарды қабылдады.
Despite his previous accomplishments, the true measure of Bernardo Rossellino's architectural place in history lies in the extraordinary project he undertook for Pope Pius II at Pienza between 1459 and 1464. There, in a sweeping transformation of a rural community, Bernardo erected an imposing family palace, a grand cathedral, town hall, bishop's palace and canons' house, all set compactly about a trapezoidal square and bringing together the architectural tastes of Florence, Siena, and Rome. He also supervised the construction or renovation of palaces and townhouses for several cardinals and members of the papal court, and a quantity of houses for the citizens of this transformed community. For the Piccolomini Palace, a massive three storey block set about a spacious courtyard, he designed three articulated facades resembling the front of the Rucellai palace (which the Piccolomini Palace may well predate) and opened up a garden front of three tiers of loggias from which a splendid panorama might be viewed. At Pienza Cathedral he affixed a classicizing exterior to a Teutonic "hall church" within the cathedral, the elegant Altar of St. Andrew and the ornate baptismal font in the lower church serve as reminders of the continuing sculptural output Bernardo's Florentine workshop. The real significance of Pienza, however, lies not in the merits of the individual units, but in Bernardo Rossellino's ability to see the various projects as an urban totality. The trapezoidal, or Quattrocento form would later influence architect Michelangelo in his grand renovation of the piazza del campidoglio in Rome. The inspiration for Pienza may have come from the Albertian atmosphere of his earlier experience in Rome. While other architects of the Early Renaissance were forced to deal with townplanning on a theoretical basis, Bernardo was given the rare opportunity to actually put his ideas into practice. The result was one of the most pleasing and harmonious cityscapes in the history of urban design. Final projects included designs for the Piccolomini Todeschini Palace in Siena, a bell tower for the church of San Pietro in Perugia (modeled after that in Pienza), and possibly for the Piccolomini Palace built alongside the thermal pool at Bagno di Vignoni. Bernardo died in Florence on 23 September 1464. His pupils/assistants included his younger brother Antonio, Desiderio da Settignano, Matteo Civitale, Buggiano, Mino da Fiesole. The workshop continued under the leadership of Antonio but accepted only commissions for sculpture.