Дэвид Хамфрис: Американ саяхатшысы, жазушы және дипломаты
David Humphreys (soldier)
Дэвид Хамфрис (1752-1818): Американ саяхаты, революционер, Вашингтонның хатшысы, Франклиннің кеңесшісі. Америкаға мерино қойын қосып, поэзиямен аты шықты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық дипломат (1752–1818)
American diplomat (1752–1818)
Дэвид Хамфрис (10 шілде 1752 – 21 ақпан 1818) – американдық Тәуелсіздік соғысының полковнигі және Джордж Вашингтонның көмекшісі, Париждегі Бенджамин Франклиннің хатшысы және барлау қызметкері, Португалия және Испания елдеріндегі американдық министр, Америкаға мерино қойларын әкелген кәсіпкер, Коннектикут штаты заң шығарушы жиналысының мүшесі. Ол сонымен қатар өнімді ақын, жазушы және Хартфорд Витс тобының мүшесі болды. Джордж Вашингтонның басшылығымен жұмыс істеген кезеңде Хамфрис елдің алғашқы АҚШ президенттік сөздерін жазушысы болды.
David Humphreys (July 10, 1752 – February 21, 1818) was an American Revolutionary War colonel and aide de camp to George Washington, a secretary and intelligence agent for Benjamin Franklin in Paris, American minister to Portugal and then to Spain, entrepreneur who brought Merino sheep to America, and member of the Connecticut state legislature. He also was a prolific poet and author and a member of the Hartford Wits. As secretary and speechwriter to George Washington during his administration, Humphreys was the nation's first U. S. presidential speechwriter.
Ерте өмір және білім
Хамфрис сол кездегі Дерби, Коннектикут қаласында, бірақ қазіргі Ансония, Коннектикут қаласында, 37-ші Елм көшесіндегі кең екі қабатты үйде дүниеге келді. Оның туған үйі, қазір Дэвид Хамфрис үйі деп аталады, оның туғанына орай салынған тарихи мұражай. Хамфрис бес баланың ең кішісі болды, оның ішінде төрт ұл мен бір қыз. Оның ата-анасы Дэниел және Сара Риггс Боуэрс Хамфрис еді. Хамфрис әкесі Дэниел 1733 жылдан, Яль университетін бітірген жылдан бастап 1787 жылға дейін 54 жыл бойы қаланың протестант шіркеуінің пасторы қызметін атқарды. Дэниел Хамфрис Сара Риггс Бауэрстің екінші күйеуі болды, Коннектикут штатында оның "абыройы мен мінезінің жоғары деңгейі" үшін "Леди Хамфрис" деп құрметпен аталатын, биограф Лео Т. Моллойдың сөзінше. Бала кезінде Хамфрис кітаптарға құмар болды. Әкесі оны және інісі Дэниелді өзі бітірген Яль колледжіне оқуға дайындады, екеуі де сол колледжге қабылданды. Ол мектепке 15 жасында келді және 1771 жылы, құрметті дипломмен 19 жасында бітірді. Яльде оқып жүргенде ол 1800 жылдары танымал болған "Бірліктегі бауырлар" деп аталатын дебат клубын құрды. Оның Яльдегі достарының арасында кейін Яльдің көрнекті президенттерінің бірі болған Тимоти Дуайт IV; ақын және заңгер Джон Трамбулл, сондай-атас суретшінің туысы; және ақын және дипломат Джоэл Барлоу болды. Яль университетін бітіргеннен кейін Хамфрис Коннектикут штатының Уэтерсфилд қаласындағы мемлекеттік мектепте екі жыл директор болып жұмыс істеді. Содан кейін ол полковник Фредерик Филипстің 11 баласының ең кішісіне Нью-Йорк штатының Йонкерс қаласындағы Филипс сарайында тәрбиеші болып жұмыс істеді. Филипс сарайы – танымал және ашық түрде торилік көзқарасты қолдайтын академиялық оқу орны, бұл Хамфрис патриотымызды оятуға себеп болды. 1774 жылы Хамфрис Нью-Хейвенге оралып, Яль университетінен өнер магистрі дәрежесін алды. Оған Яльде оқытушылық қызмет ұсынылды, бірақ ол бас тартты және оның орнына ағасы Дэниел басқаратын Нью-Хейвен жеке мектебінде жартылай уақыт сабақ берді. Хамфрис замандастары Джон Адамс пен Нейтан Хейл де өмірінің басында сабақ берген.
Humphreys was born in what was then Derby, Connecticut but is present day Ansonia, Connecticut in a spacious two story house at 37 Elm Street. The house of his birth, now called the David Humphreys House, is a historic museum in recognition of his birth there. Humphreys was the youngest of five children, including four sons and a daughter. His parents were Daniel and Sarah Riggs Bowers Humphreys. Humphreys' father Daniel served as parson of the town's Congregational church for 54 years from 1733, the year after he graduated from Yale, until 1787. Daniel Humphreys was the second husband of Sarah Riggs Bowers, known in Connecticut as "Lady Humphreys" in tribute to her "dignity and refinement of character," according to biographer Leo T. Molloy. As a boy, Humphreys was passionately fond of books. His father prepared him and his brother, Daniel, to attend his own alma mater, Yale College, and both of them entered there. David was 15 years old when he entered the school and 19 when he graduated in 1771 with distinguished honors. While at Yale, he founded Brothers in Unity, a debating society that came to prominence in the 1800s. Among his college friends at Yale were Timothy Dwight IV, who later became one of Yale's great presidents; John Trumbull, a poet and lawyer and cousin of the painter of the same name; and Joel Barlow, a poet and diplomat. After graduating from Yale, Humphreys became principal at the public school in Wethersfield, Connecticut for two years. He then worked as a tutor for the youngest of the 11 children of Col. Frederick Philipse at the Philipse Manor house in what is now Yonkers, New York. Philipse Manor was a prominent and outspoken Tory academic institution, which only roused Humphrey's Patriot leanings. In 1774, Humphreys returned to New Haven and received a master of arts degree from Yale. He was offered a position as a Yale instructor, which he refused and instead taught part time at a New Haven private school run by his brother, Daniel. Two of Humphreys' contemporaries, John Adams and Nathan Hale, also taught in the early part of their lives.
Америка революциялық соғысы
1776 жылдың шілдесінде Хамфрис Континенттік армияға 2-ші Коннектикут полкінің ерікті адъютанты ретінде қатысып, Нью-Йорк штатында орналасты. Полк Хамфридің туған қаласы Дерби, Коннектикут штатынан бірнеше ротадан тұрды. Кейіннен ол Коннектикут штатындағы Данберидің өртелуінен кейін Риджфилд шайқасына қатысты, сондай-ақ Нью-Йорктегі Саг-Харборға жасалған шабуылда да әскери қимылдарда болды. Хамфрис капитан және майор шеніне көтеріліп, Континенттік армия генералдары Парсонс, Израиль Путнам және Натанаэль Гриннің штабтарында қызмет етті. 1780 жылдың 23 маусымында Хамфрис Вашингтон штабының лагерь адъютанты болып тағайындалды және генералдың сенімді досы мен кеңесшісіне айналды. Йорктаун шайқасынан кейін Вашингтон жеңілген британдық туларын, сонымен қатар шайқас туралы генералдың баяндамасын Хамфрис пен Тенч Тилгманға тапсырды, ол Патриоттардың жеңісі туралы Конгреске хабар жеткізді. Хамфрис пен олардың бірге келген суреті, «Стандарттарды Континенттік Конгресске тапсыру» (Филадельфия, 1781 жылдың қарашасы) қазір Нью-Хейвен мұражайы мен тарихи қоғамында көрсетілуде, онда Конгресс Хамфриске табыс етуге дауыс берген салтанатты қылыш та бар. Бұл қылышты 1786 жылы генерал Генри Нокс табыс етті. Хамфрис Вашингтонға көмекші болып тағайындалған күніне дейін кері күшпен подполковник шеніне кірді. Вашингтон өзінің шенінен бас тартып, Конгресс алдына келгенде, Хамфрис оны палатаға ертіп келген екі көмекшінің бірі болды, екіншісі Бенджамин Уокер еді. Содан кейін Хамфрис Вашингтон мен оның әйелі Мартамен бірге Вернон тауына қайтты. Кейін Вашингтон Конгреске Хамфриске сыртқы істер хатшысы қызметін беруді ұсынды, бірақ Конгресс оның орнына Джон Джейді тағайындады. Революциялық соғыстан кейін Хамфрис Коннектикут штатының Цинциннати қоғамының алғашқы мүшесі болды.
In July 1776, Humphreys enlisted in the Continental Army as a volunteer adjutant in the 2nd Connecticut Regiment and was stationed in New York state. The regiment consisted of several companies of men from Humphreys hometown of Derby, Connecticut. He later was engaged in military action in the Battle of Ridgefield following the burning of Danbury, Connecticut and in a later raid on Sag Harbor, New York. Humphreys was promoted to captain and major and served on the staffs of Continental Army Generals Parsons, Israel Putnam, and Nathanael Greene. On June 23, 1780, Humphreys was appointed aide de camp at Washington's headquarters staff, and he became a confidential friend and adviser to the general. After the Battle of Yorktown, Washington entrusted the surrendered British colors, along with the general's report on the battle, to Humphreys and Tench Tilghman, a fellow aide who also delivered word of the Patriot victory to Congress. A painting of Humphreys arriving with them, The Delivery of the Standards' to the Continental Congress in Philadelphia, November, 1781, is now displayed the New Haven Museum and Historical Society, which also has a ceremonial sword that Congress voted be presented to Humphreys. The sword was presented in 1786 by Gen. Henry Knox. Humphreys was commissioned a lieutenant colonel with his commission backdated to his appointment as an aide to Washington. When Washington resigned his commission and presented himself before Congress, Humphreys was one of two aides who accompanied him into the chamber; the other was Benjamin Walker. Humphreys then traveled with Washington and his wife Martha back to Mount Vernon. Washington later recommended to Congress that it appoint Humphreys secretary of foreign affairs, but Congress appointed John Jay instead. After the Revolutionary War, Humphreys became an original member of Connecticut's Society of the Cincinnati.
Мемлекеттік қызмет
Хамфрис Еуропа елдерімен сауда келісімдерін жасасу жөніндегі комиссияға тағайындалды. Комиссияның басқа мүшелері Джон Адамс, Томас Джефферсон және Бенджамин Франклин болды. Хамфрис 1784 жылы Парижде Франклиннің хатшысы болды, онда ол АҚШ-тың барлау қызметінде де жұмыс істеді, ал Джордж Вашингтон АҚШ Мемлекеттік хатшысы болып тағайындалғаннан кейін Томас Джефферсон басқаратын елшілікте хатшы болып қызметін жалғастырды. Франклинге жазған таныстыру хатында Вашингтон Хамфристі былай деп сипаттады: «Бұл мырза бірнеше жыл бойы менің отбасымда лагерь көмекшісі болды. Оның елге деген ынтасы, ақыл-ойы, салмақтылығы және маған деген адалдығы оны маған жақын етті; және сіз оған сенуге лайық деп санаған сенімді оның қадірлемейтініне көз жеткізе алмайсыз деп сенемін. Ол – жомарт жүрек, жақсы табиғи және қалыптасқан қабілеттері, мінсіз адалдығы бар, соған қоса тыйымдылығы мен мейірімді мінезі де бар». 1786 жылы Хамфрис Коннектикут штатының Бас Ассамблеясының қазан айындағы сессиясына сайланды. Ол Коннектикут штатының милициясының басшысы болып тағайындалды және Шейс көтерілісінің салдарынан туған азаматтық тәртіпсіздіктерді тоқтатуға көмектесу үшін Массачусетс штатының Уэст-Спрингфилд қаласына аттанды, бірақ ол келген кезде Массачусетс билігі оны басып тастаған еді. Хамфристің анасы 1787 жылдың 27 шілдесінде, ал әкесі бірнеше аптадан кейін, 2 қыркүйекте қайтыс болды. Вашингтонның шақыруымен Хамфрис 1780 жылдары Маунт-Вернонда тұрып, генералдың жеке хатшысы болып қызмет етті және оның хат-хабарларын басқарды. 1792 жылы Вашингтон Нью-Йорк қаласында елдің тұңғыш президенті болып сайланғаннан кейін ант бергенде, Хамфрис оны Маунт-Верноннан саяхатқа шығарып, салтанатты шарада оның қасында тұрды. 1791 жылы Хамфрис Конституция бойынша шетелге тағайындалған алғашқы министр атанды, ол АҚШ-ты мойындаған алғашқы бейтарап ел – Португалияға министр болып тағайындалды. Осы қызметте Хамфрис Ливияның Триполи қаласындағы американдық тұтқындарды босату үшін келісім жасады. 1796 жылы ол Миссисипи өзенін және Бразилиядан басқа Латын Америкасының барлық аймағын бақылаған Испанияға министр болып тағайындалды. Джон Куинси Адамс Лиссабондағы АҚШ министрінің орнына келді. Ол 1801 жылға дейін Испанияда министр болып қызмет етті, сол жерде ол Анн Фрэнсис Булкелимен танысып, үйленді. Ол – мәдениетті және бай ағылшын әйелі, оның әкесі Джон Булкели банкир, саудагер және кәсіпкер болды. 1804 жылы Хамфрис Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. Ол 1812-1814 жылдар аралығында Коннектикут штатының өкілдер палатасының мүшесі болып қызмет етті және 1807 жылдың маусым айында Лондон корольдік қоғамының мүшесі болып сайланды. 1813 жылы Хамфрис Америка антикварлық қоғамының мүшесі болып сайланды.
Humphreys was appointed to a commission to negotiate treaties of commerce with European nations. Other members of the commission included John Adams, Thomas Jefferson, and Benjamin Franklin. Humphreys became Franklin's secretary in 1784 in Paris, where he also served as a U. S. intelligence agent, and continued as a secretary to the legation under Thomas Jefferson upon his appointment as U. S. Secretary of State under George Washington. In a letter of introduction to Franklin, Washington described Humphreys, writng: "This gentleman was several years in my family as aide de camp his zeal in the cause of his country his good sense, prudence and attachment to me, rendered him dear to me; and I persuade myself you will find no confidence which you may think proper to repose in him, misplaced. He possesses an excellent heart, good natural and acquired abilities and sterling integrity to which may be added sobriety and an obliging disposition." In 1786, Humphreys was elected to the October session of the Connecticut General Assembly. He was appointed head of Connecticut's state militia and marched to West Springfield, Massachusetts to help deal with the civil strife and tumult of Shays' Rebellion, but by the time he had arrived, Massachusetts authorities had already subdued it. Humphreys' mother died on July 27, 1787, and his father died a few weeks later, on September 2. At Washington's invitation, Humphreys stayed at Mount Vernon during the 1780s, acting as the general's private secretary and managing his correspondence. When Washington took the oath of office in New York City after being elected the nation's first president in 1792, Humphreys accompanied him on the trip from Mount Vernon and stood beside him during the ceremony. In 1791, Humphreys had the distinction of being the first minister appointed to a foreign country under the Constitution when he was appointed minister to Portugal, the first neutral country to recognize the United States. In that post, Humphreys negotiated the ransomed release of American prisoners from the Dey of Tripoli, Libya. In 1796, he was appointed as minister to Spain, which then controlled the Mississippi River and all of Latin America except Brazil. John Quincy Adams succeeded him as U. S. minister in Lisbon. He remained minister to Spain until 1801, and during his stay there met and married Anne Frances Bulkeley, a cultured and wealthy English woman, whose father, John Bulkeley, was a banker, merchant, and trader. In 1804, Humphreys was elected as a member to the American Philosophical Society in Philadelphia. He served again as a member of the Connecticut House of Representatives from 1812 to 1814, and was elected a Fellow of the Royal Society of London in June 1807. In 1813, Humphreys was also elected a member of the American Antiquarian Society.
Кәсіпкер
Ерлі-зайыптылар Бостонға көшіп, Бекон-Хиллдегі Каштановый көшесінде үй сатып алып, "әсем той-думандар" ұйымдастырды. Бірақ Хамфрис Коннектикут штатының Дерби қаласында ферма сатып алды, және олар онда да көп уақыт өткізді. Ол сондай-ақ қазіргі Сеймур қаласында (Коннектикут штаты) Sanford Humphreys House деп аталатын фабрика мен үйді сатып алды, онда орақтар және басқа да темір құралдар өндірілді. Бір кездері бұл елді мекен "Хамфризвилл" деп аталды. Англиядағы диірмендердегі нашар жағдайды көрген ол, Сеймурдағы зауытында осындай жағдайдың тууына жол бермеуге бел буды. Ол көптеген қызметкерлерді Нью-Йоркке оқыту, білім беру және киім-кешекпен қамтамасыз ету үшін алып келді. Хамфрис өз қызметкерлері үшін кешкі және сенбі-жексенбілік мектептер ашты және оларды жеке өзі жаттықтыратын бірыңғай әскери ротаға ұйымдастырды. Биограф Лео Моллойдың айтуынша, "оның күш-жігерінің арқасында штат фабрикаларды тексеруді бастады". Фермер ретінде Хамфрис ауыл шаруашылығын жақсартуға белсенді қызығушылық танытты, ал оның фермасы тәжірибелік станцияға айналды. Ол Коннектикут ауыл шаруашылығы қоғамын құруға көмектесті және оның бірінші президенті болды.
The couple moved to Boston, where they bought a home on Chestnut Street on Beacon Hill and "entertained lavishly." But Humphreys bought a farm in Derby, Connecticut, and the couple also managed to spend considerable time there. He also bought a factory and house, now known as the Sanford Humphreys House in what is present day Seymour, Connecticut that produced scythes and other iron tools. For a time, the community was called "Humphreysville." Having seen poor conditions in mills in England, he was determined to avoid a similar situation in his plant in Seymour. He took in many employees to New York City for training, educating, and clothing. Humphreys established evening and Sunday schools for his employees and organized them into a uniformed military company, which he drilled personally. "It was largely through his efforts that the state inaugurated its efforts at factory inspection," according to biographer Leo Molloy. As a farmer, Humphreys was actively interested in agricultural improvements, and his farm became an experimental station. He helped found the Agriculture Society of Connecticut and became its first president.
Ақын және жазушы
Хамфрис 1776 жылы «Йель колледжіндегі достарыма, армияға қосылу үшін оларды тастап кетуім туралы» атты алғашқы американдық сонетін жазды, ал оның ең танымал еңбегі – 1785 жылы жазылған «Американың бақыты» 1786 мен 1804 жылдар аралығында он рет басылып шықты. Хамфрис жазуды ұнататын және Вашингтонмен кең хат алмасатын, қазір бұл хаттар Вашингтондағы Конгресс кітапханасында сақтаулы. Ол сонымен қатар көпшілік үшін жазып, «Генерал Израиль Путнамның өмірі» атты кітаптың авторы болды. 1802 жылы ол құлдыққа қарсы «Америка Құрама Штаттарының өнеркәсібі туралы өлең» атты өлең жазды. 1804 жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды. 1786 жылы Хамфрис британдық капитан Чарльз Ассиллдің тұтқындалуы және оны өлімге кесу туралы есеп дайындады. Бұл мақала, қазір Вашингтонның осы мәселе бойынша ресми құжаттарының бір бөлігі болып табылады, 1859 жылы «Генерал Вашингтонның әрекеттері: капитан Ассиллдің қамауда болуына қатысты» деген кітап ретінде жарық көрді. Хамфрис жазған «Англиядағы янки» (шамамен 1814 жыл) пьесасы янкинің сахналық бейнесін қалыптастыруға зор ықпал етті, ол көбінесе «Янки Дудл» әнін орындады, бұл ән 1850 жылға дейінгі кезеңде американдық және ағылшын комедияларында кең таралды. Пьесаға американ тілінің ерекше сөздері мен айтылу ерекшеліктерін түсіндіретін жеті беттік сөздік қосымшасы бар, ол американдық тарихи диалектологиясы үшін маңызды дереккөз болып табылады.
Humphreys composed the first American sonnet in 1776, titled "Addressed to my Friends at Yale College, on my Leaving them to join the Army", and his most popular work, Happiness of America, written in 1785, was published in ten 10 print editions between 1786 and 1804. Humphreys enjoyed writing and had a voluminous correspondence with Washington, now housed in the Library of Congress in Washington, D. C. He also wrote for the public and was the author of a "Life of General Israel Putnam," whose staff he served on. In 1802, he wrote an anti slavery poem, "A Poem on the Industry of the United States of America". He was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1804. In 1786, Humphreys wrote an account of the confinement and proposed execution of British Captain Charles Asgill for the New Haven Gazette. The article, now included in Washington's official papers on the affair, was published posthumously in 1859 as a book, The conduct of General Washington : respecting the confinement of Capt. Asgill, placed in its true point of light. Humphreys' play The Yankey in England (c. 1814) was influential in forging the stage character of the Yankee, often singing "Yankee Doodle", that came to dominate American and English comedies in the period up to 1850, and comes with a seven page glossary of the peculiar idiom and pronunciation of Americanisms, which is an important source for American historical dialectology.
Өлім
Хамфрис Коннектикут штатының Нью-Хейвен қаласындағы Батлер тавернасындағы бөлмесінде қайтыс болды. Ол Дербидегі істерімен айналысқанда осы жерде тұратын. Оның мәйіті Нью-Хейвендегі Гроув-стрит зиратына жерленді.
Humphreys died in his room at Butler's Tavern in New Haven, Connecticut, where he stayed when he was attending to affairs in Derby, and was interred at Grove Street Cemetery in New Haven.