Медельин картелі: Колумбиялық есірткі барондарының тарихы

Медельин картелі: Пабло Эскобар басқарған Колумбиялық есірткі картелі туралы ақпарат. Құрылысы, көшбасшылары, қызметі және әлемдік кокаин нарығына әсері.

21 мин оқу

100%

Дереккөз: Medellín Cartel — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Колумбияның бұрынғы есірткі картелі Медельин картелі (lang es) – Колумбияның Медельин қаласында құрылған, Пабло Эскобар басқарған, өте күшті және ұйымдасқан есірткі картелі және террористік ұйым. Ол көбінесе алғашқы ірі «наркокартель» деп есептеледі және осылай аталатын себебі – ұйымның жоғарғы эшелондары мен билік құрылымы Эскобармен бірлесіп жұмыс істеген бірнеше колумбиялық траффиктердің серіктестігіне негізделген. Оларға Хорхе Луис Очоа Васкес, Фабио Очоа Васкес, Хуан Давид Очоа Васкес, Хосе Гонсало Родригес Гача және Карлос Лехдер кірді. Дегенмен, Эскобардың ең жақын серігі – оның туысы Густаво Гавирия болды. Ол картельдің кемелермен тасымалдау мәселелерін және кокаин саудасының бағыттары мен халықаралық контрабанда желілерінің логистикалық аспектілерін басқарды. Осы желілер арқылы әлемдегі кокаиннің кем дегенде 80 пайызы жеткізілді. Густаво, Леон деп те аталды, картельдің бұрын-соңды болмаған наркотерроризм актілерінде өзінің туысы Пабломен бірге белсенді қатысқан және картельдегі екінші тұлға саналды. Сондықтан ол Колумбияның ең ізделіміндегі адамдарының бірі болды. Эскобар да, Густаво да Испания және АҚШ сияқты қылмыстық әрекеттеріне қатысқан елдерден тұтқындау ордерлерін күтіп тұрды. Ал Пабло Эскобардың ағасы Роберто Эскобар ұйымның бухгалтері болды. Картель 1976 жылдан 1993 жылға дейін Колумбияда (Антиокия), Боливияда, Панамада, Орталық Америкада, Перуде, Багам аралдарында, АҚШ-та (әсіресе Лос-Анджелес, Нью-Йорк және Майами қалаларында) және Канадада жұмыс істеді. Сонымен қатар, 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында халықаралық заңсыз кокаин саудасына үстемдік еткенімен (оны кеңейткенімен бірге), ұйым, әсіресе кейінгі жылдары, саяси мақсаттар үшін зорлық-зомбылық қолдануымен де танымал болды (негізінен АҚШ-қа сотқа беруге қарсылық білдіру үшін). Бұл Колумбия мемлекетіне қарсы олардың қоғамдық тұрақсыздық тудырған және асимметриялық соғысын бомбалау, адам ұрлау, құқық қорғау органдарының қастандықпен өлтірілуі және саяси кісі өлтірулер арқылы көрсетті. Көптеген құрбандар арасында әскери емес адамдар мен кездейсоқ азаматтар болды. Олар үкіметпен келіссөздер жүргізу үшін қорқыту арқылы террорлық актілер жасады. Айта кетейік, Эскобар мен Медельин тобы тіпті ерте кезеңдерде оларды алдағандарды ғана емес, көбінесе олардың жақын туыстарын немесе басқа туыстарын да өлтіру арқылы ерекше беделге ие болды. Бұл жазалау шарасы тек Паблоның жауыздары аймақтан қашудың немесе биліктен қорғаныш сұраған жағдайда ғана болмады (олардың көпшілігі бұрыннан да қауіп төндірілген). Эскобарға қарсы жасалған бір адамның қателігінен туындаған «желілік» зорлық-зомбылық туралы америкалық контрабандист Джордж Юнгке 1978 жылы Пабломен алғаш кездескен кезде тікелей түсіндірілді. Ол бір ер адамның өз еркімен Эскобарға тапсырғанын және оның отбасының бәрі өлтірілетінін білгенін көрді. Пабло Эскобар зорлық-зомбылық пен қорқытуды тиімді мотиватор және қарапайым шара деп есептесе, Калидің басшысы Гилберто зорлық-зомбылықты тек соңғы шара ретінде қолдану керек деп ойлады. Ол мұны бизнес үшін зиянды деп санайтын, себебі «өлген адам қарызын төлемейді» деген принципті ұстанды. Кали картелінің басшылары өз қызметкерлерінен «өтініш нысандарын» толтыруды талап етті. Бұл жеке ақпаратты анықтау үшін жасалды, қауіп-қатер тудыру үшін емес, егер қызметкерлердің өтініш беруге құқығы болса, олардың тексерулері мен қауіпсіздігі үшін жасалды. Бұл Кали картеліне үміткерлердің есімдері мен мекенжайларын ғана емес, сонымен қатар қаржылық активтер мен автомобильдер сияқты жеке меншіктерін де қамтыды. Орехуэла бауырлары 1993 жылдың сәуір айында Боготаның танымал 15-ші даңғылындағы Center 93 сауда орталығында 440 фунт салмақты бомба жарылған кезде «Колумбияның Кеннедилері» ретінде танылғысы келді.

Former Colombian drug cartel

The Medellín Cartel (lang es) was a powerful and highly organized Colombian drug cartel and terrorist organization originating in the city of Medellín, Colombia, that was founded and led by Pablo Escobar. It is often considered to be the first major "drug cartel" and was referred to as such; (a cartel) due to the organization's upper echelons and overall power structure being built on a partnership between multiple Colombian traffickers operating alongside Escobar. Included were Jorge Luis Ochoa Vásquez, Fabio Ochoa Vásquez, Juan David Ochoa Vásquez, José Gonzalo Rodríguez Gacha and Carlos Lehder. Escobar's main partner in the organization however was his cousin Gustavo Gaviria who handled much of the cartel's shipping arrangements and the more general and detailed logistical aspects of the cocaine trafficking routes and international smuggling networks which were supplying at least 80% of the world's cocaine during its peak. Gustavo, also known as León seems to have also had a strong hand in the cartel's unprecedented acts of narcoterrorism, right alongside his cousin Pablo and was considered to be second in command of the cartel and therefore one of Colombia's most wanted men, with both him and Escobar having arrest warrants pending from other nations where their criminal activity had spread to, such as in Spain and the U. S. Meanwhile, Pablo Escobar's brother Roberto Escobar acted as the organization's accountant. The cartel operated from 1976 to 1993 in Colombia (Antioquia), Bolivia, Panama, Central America, Peru, the Bahamas, the United States (namely in cities such as Los Angeles, New York and Miami), as well as in Canada. Additionally, despite being well known for once dominating the international illicit cocaine trade (along with expanding it) throughout the late 1970s and early 1980s, the organization, particularly in its later years, was also noted for its use of violence for political aims (mainly in protest of judicial extradition to the U. S.) as demonstrated by their societally straining and volatile asymmetric war against the Colombian state itself, primarily in the form of bombings, kidnappings, indiscriminate murder of law enforcement and political assassinations. Many of the victims included non combatants or random citizens as attempts to negotiate with the government using fear through unambiguous acts of terror. Notably, Escobar and the Medellín crew also garnered a unique reputation, even in their earlier days for murdering not only those who crossed them, but oftentimes their immediate family members or other relatives as well, unless otherwise stipulated such as when Pablo's enemies "turned themselves in" instead of fleeing the region or pleading for protection from the authorities (many of whom were already compromised). This method of "webbed" violence resulting from one person's mistakes against Escobar was reportedly explained directly to American smuggler George Jung when he first met Pablo in 1978 moments after witnessing a man get shot in the chest after he "voluntarily" gave himself up to Escobar upon the knowledge that the man's entire family would be killed if he did not. While Pablo Escobar seemingly viewed fear through violence and extortion (threats) as an effective motivator and more straightforward measure, Cali leader Gilberto in particular thought violence should only be used as a last resort, considering it to be generally bad for business due to the practical understanding that; "dead people do not pay what they owe". The Cali Cartel leaders even required their employees to fill out "application forms"; elucidating their personal information, not necessarily for the sake of threats but rather for the purpose of thorough background checks and security. This included not just names and addresses of Cali Cartel hopefuls, but financial assets and personal possessions such as automobiles. The Orejuela brothers wanted to be seen as "the Kennedys of Colombia" to April of 1993 with the massive 440 pound bomb detonation in Bogotá's busy Center 93 shopping mall on the city's popular 15th Avenue neighborhood.

Латын Америкасындағы кокаин саудасы

1960 жылдары Колумбия әлі де әлемдік кокаин саудасы үшін дәстүрлі геофизикалық, есірткі тасымалының дәлізі ретінде қарастырылмаған және стереотиптелмеген, сол кездегі марихуана саудасы сияқты. 1960 жылдары халықаралық кокаин саудасына келетін болсақ, Аргентина, Бразилия және Чили елдері кокаиннің халықаралық тасымалдануында ең үлкен рөл атқарған.

Колумбиялық контрабандистер мен чилиліктер (1972-1976)

Өзінің заңды өмір салған ата-анасынан өзгеше, Эскобар қылмыстық өмірге ерте кірісті; зираттардан қабір тастарын ұрлап, оларды жаңа пайдаланбағандай етіп сырғытып, қайта сату, көліктерді ұрлау, адамдарды құтқау үшін ұрлау; бір кезде бай бизнесменді де ұрлаған, бірақ ақырында Колумбияның қылмыстық әлемінің үлкен бөлігі мен субмәдени кеңістігін сипаттайтын контрабандамен айналысатын қылмыстық кәсіпке бейімделді. Оның ұйымдастыру қабілеттері мен қылмыстық рэкетке құштарлығы 1970 жылдардың басында Колумбияның Медельин қаласында қалыптасқан деп есептеуге болады. Эскобар Колумбияның құнарлы және кеңейіп келе жатқан марихуана саудасынан, сондай-ақ темекінің контрабандалық және заңсыз саудасынан пайдаланды. Ол аймақтағы "Марлборо соғыстары" деп аталатын, Колумбияның заңсыз темекі контрабандасы нарығын бақылау үшін болған қақтығыстарда маңызды рөл атқарды деген бірнеше мәлімдеме бар. Бұл оның көше қылмысына және қара нарықтағы зорлық-зомбылыққа деген сезімталдығын арттырғанын, ал одан кейін бұл қасиеттері ұйымдасқан және зорлыққа толы түрде көрінетінін көрсетеді. 1973 жылы Чилиде әскери төңкеріс болды, ол чилилік есірткі сатушыларға қарсы қатаң шараларға әкелді. Бұл кейбір есірткі сатушыларды елден қашуға немесе бірден басқа сауда жолдарына көшуге мәжбүр етті. Осының салдарынан чилилік есірткі сатушылар Колумбияны солтүске қарайғы сауда жолы ретінде пайдалануға көз тікті. Сол кезде Колумбияда контрабанданың таралуы және қоғамдық қабылдануы ең жоғары деңгейге жеткен еді.

Өмірбаян

1970-жылдардың ортасы мен соңында, әсіресе 1975 және 1976 жылдары, заңсыз кокаин саудасы американ құқық қорғау органдары үшін күрделі және маңызды мәселеге айналды, себебі есірткінің таралуы күтпеген жолдармен жылдамдады. Бастапқыда оның танымалдылығының өсуі Голливудтағы ойын-сауық индустриясында басталды, содан кейін Майами сияқты басқа да маңызды орталықтарға тез тарады. Кокаиннің қоғамда жоғары мәртебелі мәдени символ ретіндегі беделі, әсіресе 1970-жылдардың соңында американдықтар арасында байлық пен сәнділікпен байланысты болғандықтан (көбінесе оның жоғары құнына байланысты), колумбиялық қылмыскерлер қара нарықтағы сауда желілері арқылы әртүрлі тауарларды контрабандалаған тәжірибелі адамдар ретінде кокаинді контрабандалау үшін өте тиімді мүмкіндік деп қарастыра бастады. Кокаин сияқты, басқа есірткі түрлеріне қарағанда "тығызрақ жиналатын" өнім, логистикалық тұрғыдан көліктің жеңілдетілген әлеуетін көрсетті, шекарадан өту кезінде ұсталмау және тасымалдау барысында туындауы мүмкін қиындықтардың азаюын қамтамасыз етті. Бұл есірткінің пайдасын арттырды, себебі оның көлемі мен салмағы соңғы ақшалай құнына қатысты экспоненциалды түрде жоғары болды, мысалы, марихуана сияқты аз құнды өнімнің салмағы мен көлемімен салыстырғанда. Сонымен қатар, марихуанадан айырмашылығы, оны Солтүстік Американың есірткі нарықтарына жақын жерде өндіруге болады, ал кокаин өндірісі осы кезде Оңтүстік Америкамен шектелгендіктен, аймақтық қылмыстық топтар үшін оны бақылау және монополиялау оңай болды. Осы кезеңде контрабандамен айналысатын және есірткі тасымалдаумен шұғылданатын кәсіпкерлердің көп бөлігі колумбиялық азаматтардан құралды. Бірақ олардың арасында, жақын арада зор байлыққа ие болатын есірткі саудасының шебері Пабло Эскобар ерекше көзге түсті. Эскобар онымен серіктес болған басқа контрабандистерге қорғаныс беру стратегиясымен көзге түсті және ұйымның кокаинін Нью-Йорк пен, ақырында Майами сияқты жоғары сұранысқа ие нарықтарға таратуға көмектесті. Осылайша, жеткізушілердің кең және күшті желісін құрғаннан кейін, Эскобар мен оның туыстарының операцияларын үнемі күшейтетін біріктірілген сауда желілері, жаңадан құрылған, әртүрлі есірткі сатушылар арасындағы өзара тиімді ынтымақтастық (содан бері "картель" термині пайда болды), ұйым өзінің өрбу кезеңінде күніне 2500-3500 килограммға дейін кокаин тасымалдай алды. Бұған дейін Эскобардың контрабандалық желісі жалақыға алынған қарулы топтардан ғана тұрған, ал бұл Медельин картелі деп аталатын толыққанды үлкен қылмыстық ұйымның бастапқы кезеңі болды. Осы есірткі саудасымен айналысатын адамдар өздерінің күштерін біріктіргеннен кейін және Солтүстік Америка нарығында олардың өнімдеріне деген сұраныс артып келе жатқанда, "картель" термині қолданысқа енді, тіпті олар бастапқыда осылай атамаса да. Осы уақытқа дейін кеңейіп келе жатқан колумбиялық есірткі саудасының олигополиялық сипатына сілтеме жасай отырып, АҚШ Мемлекеттік департаменті осы жоғары деңгейдегі қылмыстық ұйымдарды дәстүрлі, орташа көлемді бандиттерден ажырату үшін алғаш рет "картель" терминін қолданды. Соңынан, "картель" аталымы кеңінен танымал болғандықтан, ұйым өзінің соңғы жылдарында оны қабылдады. Бір кездегі жеке топтардың билік құрылымдарын біріктіру нәтижесінде экономикалық бақылауға қол жеткізілді, бұл қаржылық оң кері байланыс цикліне әкелді, Медельин картелінің алғашқы кеңеюінен кейінгі пайда одан да жоғары билік пен өсуге, одан әрі пайдаға жол ашты.

In the mid to late 1970s, specifically around 1975 and 1976, the illegal cocaine trade started to become a growing and significant problem for American law enforcement as the drug's prevalence began to quickly takeoff in unanticipated ways. Initially, its first phase of substantial growth in popularity started out in the entertainment industry in Hollywood before quickly spreading to other major hotspots such as Miami. Because of cocaine's socially prestigious reputation as a cultural symbol of high status, especially as it related to wealth and glamor among Americans during the late 1970s (mainly due to its high cost), Colombian criminals who were already accomplished smugglers of various goods through black market trade networks began to see cocaine as an irresistibly lucrative item for smuggling. A product like cocaine, which "packs tighter" than other types of drugs or contraband, indicated a greater, more eased potential for logistical transportability, with less of a chance for interdiction or complications during the product's long journey across borders and to various regional markets around the globe. This further maximized the drug's profit potential, since its volume and weight relative to its final monetary value was now exponentially greater compared to trafficking the same or similar weight and volume of a less valuable product such as marijuana. Also, unlike marijuana, which can be produced within close proximity to desirable North American drug markets, cocaine production was almost exclusive to South America at this time and therefore easier for regional criminal groups to control and monopolize. During this era, many of the most well established, entrepreneurial, and capable contraband smugglers or trafficking groups were composed of Colombian nationals. But even amongst them, the soon to be massively wealthy drug lord Pablo Escobar stood out from the rest. Escobar became characterized by his strategy of providing protection to other smugglers who partnered with him and helped further distribute the organization's cocaine into markets of high demand such as New York City and eventually Miami. Thus after forming a larger and more formidable web of suppliers and combined trade networks that continually empowered Escobar and his cousin's operations, enabled by a newly formed, mutually beneficial collaborative effort between different drug traffickers now working together (hence the term cartel), the organization was able to, at its height, move around 2,500 3,500 kilos per day. Prior to this, Escobar's initial smuggling ring consisted of small gangs of hired gunmen on his payroll was just a precursor to the final and fully fledged massive criminal organization that came to be known as the Medellín Cartel. Once these aforementioned drug lords stepped in to combine their trafficking power and capabilities, and after the ever growing demand for their product in the North American market started to be recognized, the term cartel came into play, even if they did not originally refer to themselves as such. The term cartel, in reference to the mercantile nature of this now ever expanding Colombian drug trafficking oligopoly, seems to have been first coined by the US State Department in order to distinguish these higher level criminal organizations from the traditional, mid sized gangs commonly associated with the drug trade. Eventually, with the cartel label becoming a household name, it was later embraced by the organization during its later years. This economic control, resulting from the unification of power structures of once separate groups, gave way to a sort of financial positive feedback loop, where further profits after the Medellín Cartel's initial expansion led to an even greater level of power and growth, leading to even more profits in the process.

Карлос Лехдер мен Джордж Юнг (1976 1978)

Юнг Коннектикут штатындағы Данбери түрмесін "орташа қауіпсіздік деңгейі бар түрме" деп сипаттады, ол "бандиттерге" толы болды. Ол "иронияға" (әрине, марихуана үшін айыпталуына байланысты) тоқталып, колумбиялық Карлос Лехдермен бірге камера бөлісіпті, ол машина ұрлап, Оңтүстік Америкаға жөнелткені үшін жазасын өтеген. Олар өздерінің қылмыстары туралы әңгімелесті, Юнг Мексикадан марихуана әкелгенін айтты, Лехдер одан "кокаин туралы не білесің" деп сұрады. Ол кезде ол білмеген, бірақ Лехдер: "Бір килограммы 60 мың доллар тұрады" дегенінен кейін қатты қызығушылық танытты. Бұл мәлімдеме Юнг үшін тартымды сату ұсынысы болды, екеуі де кокаин бизнесіне қатысуға тырысудан бұрын босатылуды күтті. Бірге түрмеде отырғанда, Юнг Лехдерге есірткіні тиімді контрабандалау туралы құнды кеңестер беріп, көмектесті. Юнг бұл салада тәжірибелі болғандықтан, бұрын Мексикадан АҚШ-қа, содан кейін АҚШ ішінде Калифорниядан Жаңа Англияға марихуана тасымалдаған. Алайда, түрмеден шыққаннан кейін Лехдер Юнгке Колумбияның ең ірі есірткі контрабандисі Пабло Эскобармен таныстырып, оған да пайдасын тигізді. Бұл Юнгке болашақта пайдалы болды, кейін олардың арасы суып, бизнес аяқталды. 1976 жылға қарай екеуі де түрмеден шықты (Юнг Лехдерден кейін біршама соң шықты). Лехдердің мінез-құлқы 1970-ші жылдардың соңғы екі-үш жылында "естен шығып" және "мегаломаниялық" болып, 1980-ші жылдардың басында одан да нашарлады. Онжылдықтың соңына таяу (шамамен 1978 жылы) Лехдер Юнгке сатқындық жасады. Ол Юнгті бизнестен ығыстырып, Эскобар мен Медельин ұйымы үшін Багам аралдарындағы Норман Кей аралында ірі кокаин транзиттік операциясын құра бастады. Бұл жерде Лехдер арал тұрғындарын күшпен немесе парамен қоныс аударуға мәжбүрлегеннен кейін, есірткіге тәуелді, гедонистік өмір салтын бастады. Сол кезден бастап Юнг Лехдерден қашып жүрді, сондықтан ол тікелей Эскобармен кездесу үшін Колумбияға қайтып оралып, жаңа, бірақ кішірек масштабтағы трафик ісін құруға кірісті. Бұл Эскобардың желісінде жұмыс істеуді жалғастырды, өйткені олардың қарым-қатынасы жақсы болды, ал Эскобар Лехдерді Оңтүстік Америкадан ұнтақталған кокаиннің көп мөлшерін алу үшін сенімді байланыс ретінде тікелей пайдалана алды. Юнг пен Лехдер кокаин тарату арқылы өте табыс тапты, бұл олардың өзіне ғана емес, картельге де пайда әкелді, бұл Американың мәдени "кокаин дәуірін" бастауға ықпал еткен болуы мүмкін, бұл мәдени құбылыстың өрлеуі Юнг пен Лехдердің кокаин таратумен айналыса бастаған кезімен сәйкес келді. Олардың контрабандалық операциясы өте табысты болғанымен, ол шамамен 1976 жылдан 1978 жылға дейін ғана жалғасты. Алайда, осы қысқа мерзімде олар Эскобар мен Медельин картелінің алғашқы өсуіне өте маңызды болған, тарихи түрде бұрын-соңды болмаған есірткі трафигін жүзеге асыра алды. Юнг пен Лехдердің екеуі де Медельиндегі есірткі трафигінің алғашқы күндерінде болды және олардың өсуіне тікелей жауапты болды. Эскобар мен басқалар өте қабілетті және тапқыр контрабандистер болғанымен, олардың АҚШ-та ірі нарығы немесе өнімді тасымалдау жүйесі болған жоқ. Юнг пен Лехдер осы мүмкіндікті ұсынып, осы мәселені шешті.

Jung described the Danbury prison facility located in Connecticut as a "medium low security prison" that was "full of mob guys". He goes on to point out the "irony" (likely due to his marijuana charges) of him being assigned Colombian Carlos Lehder as a bunkmate who was serving a sentence for stealing cars and shipping them to South America. They casually discussed their charges, Jung mentioning he was caught flying marijuana out of Mexico; Lehder responded by asking him if he "knew anything about cocaine". He did not at the time, but became immediately entranced when Lehder went on to say; "you know it costs $60,000 a kilo". A proclamation that functioned as a compelling sales pitch for Jung; they both waited until getting out before attempting to get involved in the cocaine business. While incarcerated together, Jung benefited Lehder by giving him valuable input and tips on how to smuggle drugs effectively. Jung was knowledgeable in this area due to his past experience flying shipments of marijuana across international borders—from Mexico into the US, and within the US, from California to New England. Lehder, however, would also be of benefit to Jung, once they were both released from prison, by introducing him to Colombia's most powerful drug smuggler: Pablo Escobar. This would prove useful to Jung in the future, when later he and Lehder had a falling out and were no longer in business together. Around 1976, both men were out of prison (Jung being released slightly after Lehder). Lehder's behavior became increasingly erratic, supposedly "crazed" and "megalomaniacal" in the last two or three years of the 1970s, spiraling even further during the early 1980s. By decade's end (around 1978), Lehder had betrayed Jung. Lehder did this by trying to push Jung out of the business and began setting up his own major cocaine transshipment operation for Escobar and the Medellín organization on an island in the Bahamas called Norman's Cay. Here, Lehder would take up an unconventional, hedonistic, drug fueled lifestyle after getting the island's residents to leave, either by force or by bribery. Jung from that point on just attempted to steer clear of Lehder, so he simply went back to Colombia to meet with Escobar directly, in order to establish a new, but now more modestly sized, trafficking endeavor. This was to continue to operate under Escobar's network, since the two still had a good relationship, and Escobar could directly utilize Lehder as a reliable connection for acquiring sizable amounts of South American powdered cocaine. Both Jung and Lehder made millions of dollars, not just for themselves, but for the cartel too, with their highly successful cocaine distribution operation, that arguably may have been a factor in triggering America's cultural "cocaine era"; the take off of this cultural phenomenon noticeably coincided with the beginning of Jung and Lehder's involvement in cocaine distribution. Despite their incredibly profitable smuggling operation, it only lasted from roughly 1976 to 1978. In this short period, however, they were able to achieve a historically unprecedented drug trafficking operation that proved invaluable to Escobar's and the Medellín Cartel's overall initial rise to being the preeminent cocaine enterprise. Both Jung and Lehder were in the unique position of not only having been around during the very earliest days of the Medellín trafficking conglomerate which later birthed the cartel, but were also both in many ways directly responsible for the accelerated growth during its beginnings. Although Escobar and the others were highly capable and ingenious smugglers, they technically still did not have a major market in the United States or a major transportation system for their product. It was Jung and Lehder who effectively provided this.

Тәуелсіз контрабандалық желіден серіктестік картелге дейін (1976 1979)

Пабло Эскобар мен оның туысы Густавоның 70-жылдардың ортасында Америкаға кокаин ұнтағын тасымалдауға бағытталған, жаңадан құрылған сауда операциясы, ең алдымен, қажетті тарату желісінің мүмкіндіктерін және Карлос Лехдер мен Джордж Юнгтың қамтамасыз ете алатын басқа логистикалық элементтерді толық анықтағаннан кейін, өнімдерін қазір дами бастаған ірі нарықтарда сату үшін тағы бір кеңейтімге ұшырады. Осы кеңейтілген тарату жүйесімен кокаин операцияларын жүргізгеннен кейін, бұл екі туыс (Пабло мен Густаво) қысқа мерзімде (негізінен Юнг пен Лехдердің есебінен) өте зор байлық жинады. Бұл, контрабанда әлемінде белгілі аймақтық тұлғалар болған Хосе Родригес Гача және Очоалар сияқты басқа колумбиялық қылмыскер таныстарының ұйымға қосылуына әкелді, олар бұрын ұйымға кірмеген, бірақ екі туыспен бірлесіп жұмыс істеуді және кокаин бизнесіне қатысуды көбірек ойластыра бастады. Осы кезде Пабло мен Густаво өзінің "тәуелсіз" контрабандалық желісінің артып келе жатқан күші мен байлығын бірлесіп, бір конгломератқа біріктірді. Бұл конгломерат жоғарыда аталған бірнеше контрабандалық желілерден құралды, бұл ұйымның құрылымын нығайтып, Гакча мен Очоаларға Эскобармен өздерінің трафик желілерінің күшін үйлестіруге және біріктіруге мүмкіндік берді, осылайша күшті бөліп сақтаудың орнына оны максималды деңгейде шоғырландырды. Пабло мен Густавоның табысы мен жетістіктерінің әсерлі нәтижелерін көргеннен кейін (қазір Очоалардан асып түскен), олар кокаин контрабандасын барлық басқа "тауарлар" мен контрабандадан басымдыққа қойды, мысалы, бұрынғы жылдары оларға пайда әкелген сауда тауарлары.

1980 жылдардағы кокаин бумы

Бұл табысты және жаңадан пайда болған, кең саудагерлер желісі кокаин өнімдерін АҚШ-қа жеткізудің көптеген жаңа тәсілдерін шығармашылықпен қолдана бастады; контрабандалық логистикаға көбірек шеберлік пен жаңа стратегияларды енгізу арқылы. 1982 жылы кокаин Колумбия экспортының басты тауары ретінде кофеден озып кетті (Колумбиядағы кофе өндірісін қараңыз). 1980-жылдардың басында партизандық топтардың адам ұрлауы мемлекетті Эскобар мен Очоа сияқты қылмыстық топтармен ынтымақтасуға итермеледі. Карлос Лехдердің ұрлануы, сондай-ақ 1981 жылы Очоаның қарындасы Марта Очоаның ұрлануы картель қаржысымен құрылған жеке армиялардың құрылуына әкелді. Бұл армиялар жерлерін жергілікті шаруаларға қайта бөлуге тырысқан партизандармен күресу үшін, оларды ұрлауға немесе Колумбияның революциялық қарулы күштері (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia немесе FARC) ұрлауға тырысқан грамаж ақшасын тонауға тырысты. 1983 жылға қарай Колумбияның ішкі істер органдары MAS өлім отрядының 240 саяси кісі өлтіруін тіркеді, көбінесе қоғамдық көшбасшылар, сайланған лауазымды тұлғалар және фермерлер. Келесі жылы "Магдалена Орталық аймағының мал және шаруалар қауымдастығы" (ACDEGAM) ұйымның логистикасы мен жариялылық жұмыстарын жүргізу және әртүрлі жарымәскери топтарға заңдық жамылқы беру үшін құрылды. ACDEGAM еңбек құқықтарын басу саясатын ілгерілетумен айналысты және еңбек немесе шаруалардың құқықтары үшін ұйымдасқан кез келген адамды қорқытты. Бұл қатерлерді MAS қолдады, олар "төңкеруші" деп күдіктенгендерге шабуыл жасады немесе өлтірді. ACDEGAM сонымен қатар "патриоттық және коммунизмге қарсы" білім беру ортасын құруға бағытталған мектептер салды, сондай-ақ жолдар, көпірлер және денсаулық сақтау орталықтарын салған. Жарымәскери жалдау, қару-жарақ сақтау, байланыс, үгіт-насихат және медициналық қызметтердің бәрі ACDEGAM штаб-пәтерінен жүргізілді. 1980-жылдардың ортасына қарай ACDEGAM және MAS айтарлықтай өсті. 1985 жылы Пабло Эскобар ұйымға жабдықтар, оқу және қару-жарақ алу үшін үлкен ақшалай қаражат құюды бастады. Әлеуметтік жобаларға бөлінген қаржы қысқартылып, MAS-ті нығайтуға бағытталды. AKM, FN FAL, Galil және HK G3 сияқты заманауи шайқас мылтықтары әскери, INDUMIL және есірткі сатудан түскен жеке сатудан сатып алынды. Ұйымда компьютерлер болды және мемлекеттік телекоммуникация кеңсесімен үйлесімде жұмыс істейтін байланыс орталығы жұмыс істеді. Оларда 30 ұшқыш және әртүрлі қанатты және тікұшақтар болды. Британдық, израильдік және АҚШ әскери инструкторлары жарымәскери оқу орталықтарында оқыту үшін жалданып алынды.

This lucrative and newfound, expansive network of traffickers began to creatively utilize many novel methods of getting their cocaine product into the U. S. at that point; implementing increased ingenuity and novel strategies into the smuggling logistics. This ranged from cocaine stuffed hollow pellets, multilayered condoms, or balloons which are then swallowed by mules

By 1982, cocaine surpassed coffee as the chief Colombian export (see: Coffee production in Colombia). Around this time in the early 1980s, kidnappings made by guerrilla groups led the State to collaborate with criminal groups like those formed by Escobar and the Ochoas. The abduction of Carlos Lehder as well as the 1981 kidnapping of the sister of the Ochoas; Martha Ochoa which led to the creation of cartel funded private armies that were created to fight off guerrillas who were trying to either redistribute their lands to local peasants, kidnap them, or extort the gramaje money that the Revolutionary Armed Forces of Colombia (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia or FARC) attempted to steal. By 1983, Colombian internal affairs had registered 240 political killings by MAS death squads, mostly community leaders, elected officials, and farmers. The following year, the Asociación Campesina de Ganaderos y Agricultores del Magdalena Medio ("Association of Middle Magdalena Ranchers and Farmers", ACDEGAM) was created to handle both the logistics and the public relations of the organization, and to provide a legal front for various paramilitary groups. ACDEGAM worked to promote anti labor policies, and threatened anyone involved with organizing for labor or peasants' rights. The threats were backed up by the MAS, which would attack or assassinate anyone who was suspected of being a "subversive". ACDEGAM also built schools whose stated purpose was the creation of a "patriotic and anti Communist" educational environment, and built roads, bridges, and health clinics. Paramilitary recruiting, weapons storage, communications, propaganda, and medical services were all run out of ACDEGAM headquarters. By the mid 1980s, ACDEGAM and MAS had undergone significant growth. In 1985, Pablo Escobar began funneling large amounts of cash into the organization to pay for equipment, training, and weaponry. Money for social projects was cut off and redirected towards strengthening the MAS. Modern battle rifles, such as the AKM, FN FAL, Galil, and HK G3, were purchased from the military, INDUMIL, and drug funded private sales. The organization had computers and ran a communications center that worked in coordination with the state telecommunications office. They had 30 pilots, and an assortment of fixed wing aircraft and helicopters. British, Israeli, and U. S. military instructors were hired to teach at paramilitary training centers.

1980 жылдардың ортасы

80-жылдардың ортасында Эскобардың Медельиндегі ықпалы одан әрі артты, ол "Oficina de Envigado" (Кәсіпорын) деп аталатын қылмыстық қарыз жинау қызметін құрды, бұл олардың алғашқы "oficina de cobro" (жинақтау қызметі) саналды. Бұл Эскобар өскен Медельин қаласының жанындағы шағын Энвигадо муниципалитетінің қалалық әкімдігінде орналасқан нақты кеңсе болды. Эскобар бұл кеңсе арқылы басқа есірткі сатушылардың қарыздарын жинап, қарсылық көрсеткендерге "сикарио" немесе жалдамалы кісі өлтірушілерді жіберді. Эскобар өзінің байлығымен мақтанатын, 1987 жылдан 1993 жылға дейін Forbes журналының миллиардерлер тізіміне қатарынан жеті жыл кірді. Оның бірнеше миллион долларлық "Хасиенда Наполес" имениесінде жеке зообақ болды және ол алтыннан жасалған ыдыстардан тамақтанған деген қаңтар бар. Эскобар есірткі саудасынан түскен табысын сән-салтанатқа, жылжымайтын мүлікке және өнер туындыларына жұмсағандығымен белгілі. Сондай-ақ, ол ақшасын "жасырын қойнауларда" сақтап, фермаларында және көптеген үйлерінің едендері астына көмген деген хабарлар бар. Бұған қоса, оның жеке меншігі "Хасиенда Наполес" кейіннен ойын-сауық паркіне айналдырылды. Оның ірі кокаин саудагері және өте бай қылмыскер (бандидо) ретіндегі өмірі кинода кеңінен бейнеленді, поп-мәдениетте сілтемелерге және оның танымал есірткі бароны ретіндегі қызықты оқиғасын телеарналарда, кітаптарда және музыкада қайта айтуға шабыт берді.

Саяси қатынастар

Салқын соғыстың соңғы жылдары Латын Америкасындағы солшыл партизандық қозғалыстардың саны күрт өсті. Олар мен оңшыл жарымәскери топтар мен, көбінесе ЦРУ қолдауымен жұмыс істеген диктатуралар арасындағы қақтығыстар Картельді жаңа одақтастар іздеуге және саяси қорғау үшін Колумбиядан тыс жерде сыбайлас жемқорлыққа қатысуға мәжбүр етті.

Колумбия үкіметімен қарым-қатынастар

АҚШ билігі "күмәнді әрекеттер" туралы хабардар болғаннан кейін, топ Федералдық есірткіге қарсы күрес тобының бақылауына алынды. Дәлелдер жиналып, құрастырылып, үлкен қазылар алдына ұсынылды, нәтижесінде айыптаулар, тұтқындаулар және АҚШ-та сотталғандарға түрме жазалары тағайындалды. Дегенмен, осы операциялардың нәтижесінде Колумбия картельдерінің басшыларының өте азы ғана ұсталды. Көбінесе, картельмен байланысқан Колумбия емес адамдар АҚШ-тағы айыптаулардың "жемісін" берді. Көптеген колумбиялықтар, сондай-ақ айыптамаларда аталғандар Колумбияда тұрып, онда қалды немесе айыптамалар жарияланғанға дейін қашып кетті. Бірақ 1993 жылға қарай картельдің қашқындарының көпшілігі, болмаса барлығы, Колумбия Ұлттық полициясының, арнайы әскери бөлімшелер мен ЦРУ-ның көмегімен оқытылған және атып өлтірілген. Эскобардың соңғы өлтірілген лейтенанты Хуан Диего Арсила Хенао 2002 жылы Колумбия түрмесінен босатылып, "Лос Пепестің" кек алуынан қашу үшін Венесуэлада жасырынған. Бірақ 2007 жылдың сәуір айында ол Венесуэланың Кумана қаласындағы үйінің тұрақ орнынан шығып бара жатқанда Jeep Cherokee көлігінде атып өлтірілді. "Лос Пепес" соңғы 21 жылда картель мүшелерін өлтіруде маңызды рөл атқарғанына кеңінен сенеді, бірақ бұл ұйым Колумбия және АҚШ үкіметтерінің осы өлтірулерге қатысуынан туындаған саяси салдарды жасыру үшін жасалған жасырын операция ма, әлі де даулы мәселе.

ЦРУ-мен қарым-қатынасы

Керри комитетінің баяндамасында ЦРУ контралардың АҚШ-қа кокаин контрабандасына саяси жамылғы беруге көмектескені туралы қорытынды жасалды, себебі осы операциялардан түскен қаражат Сандинист үкіметіне қарсы күреске жұмсалды. Сондай-ақ, сол баяндамада Медельин және Гвадалахара картельдері арасындағы байланыс және Колумбиядан Мексикаға кокаиннің көп бөлігін жеткізуге жауапты Хуан Матта Балестерос контралармен ынтымақтасып, қару-жарақ, жабдықтар және кокаин жібергені жарияланды. Бұл контраларға жеткізілген кокаиннің Медельин картелінің өнімі екеніне алып келді. Баяндама жарық көргеннен кейін жағдай өзгерді, ЦРУ-ның беделін сақтауға күш салуға тура келді. Агенттік кокаин контрабандасын Колумбиялық партизандардың есебіне жазды және Медельин картелі мен солшыл ұйымдар арасындағы байланыстарды зерттеді, нәтижесінде Колумбиядағы оңшыл жарымәскерилер Медельин картеліне қарсы шығып, «Лос Пепес» өлім отрядын құруға көмектесті. Бұл ЦРУ-ға Колумбиядағы қарулы қақтығысқа тікелей араласуға мүмкіндік берді. ЦРУ-ның имиджін жақсарту үшін жасаған тағы бір қадамы – 1989 және 1990 жылдары есірткі контрабандасымен байланысты қылмыстары үшін сотталған Мануэль Нориегоға қолдау көрсетуді тоқтату болды. Бұрын Нориегоның одақтасы болған ЦРУ, «Адалдық операциясын» ұйымдастырушылардың бірі болды, ол Нориегоның билігін аяқтады және оның тұтқындалуына әкеп соқты. Панамалық байланыстың үзілуі картельдің қызметіне ауыр соққы болды және оның құлдырауын жеделдетті.

Никарагуа үкіметімен қарым-қатынастар

1982 жылы Багам үкіметі есірткі трафигін қуып бастағаннан кейін Карлос Лехдердің Норман Кей стратегиясы тоқтатылды. Сондықтан Орталық Америка Картель үшін АҚШ-қа жету жолы болды. 1985 жылы DEA Барри Силдің Медельин картелімен байланысы бар екенін білген соң, пилотты Никарагуадағы картельдің ұшу-қону жолақтарын фотоға түсіруге мәжбүр етті. DEA-ның бұрынғы тергеуі картельге Сандинист партиясы ФСЛН-нен қорғау көрсетілгенін, Никарагуаны Медельин және Гвадалахара картельдері үшін Матта Балестерос жүргізген логистикалық операцияларға арналған "қойма" ретінде пайдалануға рұқсат берілгенін анықтады. Силдің DEA хабаршысы екенін білген картель оған 1986 жылдың ақпанында өлтіруге тапсырыс берді. Сол жылдың 16 наурызында телеарнадағы ұлттық үндеуі барысында АҚШ президенті Рональд Рейган Силдің жасырын миссиясы кезінде түсірілген, Эскобар, Гача, Никарагуа үкіметінің өкілі Федерико Воган және бірнеше адамның ұшаққа кокаин тиеп жатқандарын көрсететін бақылау суреттерін көрсетті.

Панама үкіметімен қарым-қатынастар

Мануэль Нориега тұтқындалғаннан кейін, ДЕА және ФБР бұрынғы диктаторды Медельин картелімен байланыстыратын бірнеше ақпарат алды. Никарагуа мен Колумбиядағы шалғай аймақтардағы қақтығыстар екі елде де жұмыс істеуді қауіпті ететін болғандықтан, картель аялдама ретінде пайдалану үшін жаңа орындар іздеді. Мануэль Нориега пара мен табыстың бөлігіне ие болу үшін Панаманы картельдің логистикасы үшін тағы бір аялдама ретінде пайдалануға келісті. Сондай-ақ, оның Картельмен байланысы Панаманың топ жетекшілері үшін тығырылған орынға айналуына және үкіметтің елдегі ақша жылыну операцияларын назардан тыс қалдыруына кепілдік берді. ЦРУ Медельин картелі мен Нориега арасындағы байланысқа көз жұмды, өйткені ол агрессивті коммунизмге қарсы саясат ұстанды. Дегенмен, агенттік Картельмен байланысы жария болғаннан кейін Нориегаға қолдау көрсетуді тоқтатты.

Куба үкіметімен қарым-қатынастар

1980 жылдары Кеңес Одағының субсидияларын азайту және тоқтату Куба экономикасын дерлік құртты. Мануэль Нориеганың ісін қарау кезінде, кокаиннің Флоридаға жеткізілуін қамтамасыз еткен картель мүшесі Карлос Лехдер, АҚШ-қа есірткі тасымалы миллиардтаған долларлық табыс әкелгенін, кубалық барлау қызметі никарагуалық операцияларды басқаруға көмектескенін және арал үкіметі картель үшін Кубаны тоқтау пунктерінің бірі ретінде пайдалануға келіскенін мәлімдеді. Бұл Кастро ағайындарының білімімен жасалды, сонда кіші ұлы Рауль Кастро Лехдермен кездескен.

Ұстап беруден қорқу

Мүмкін, Медельин картелі мен басқа да траффиктерге төнген ең үлкен қауіп – АҚШ пен Колумбия арасындағы экстрадиция шартының қолданысқа енгізілуі болды. Ол Колумбияға есірткі траффигіне күдікті деп саналатын кез келген колумбиялықты АҚШ-қа экстрадициялауға және олардың қылмыстары үшін сол жерде сотталуына мүмкіндік берді. Бұл картель үшін үлкен мәселе болды, себебі есірткі сатушылардың АҚШ-тағы жергілікті билік пен ықпалына қолжетімділігі шектеулі болды, ал ондағы сот процесі көбінесе түрме жазасына әкелуі мүмкін еді. Экстрадиция шартын қатай қолдағандардың қатарында Колумбияның Әділет министрі Родриго Лара (есірткі картельдеріне қарсы күшті шаралар қабылдауды талап еткен), полиция офицері Хайме Рамирес және Колумбия Жоғарғы Сотының көптеген судьялары болды. Алайда, картель осы қолдаушылардың біразына пара беру, қорқыту немесе зорлық-зомбылық көрсету арқылы «икемделу немесе сындыру» стратегиясын қолданды. Дегенмен, полицияның күш-жігері елеулі шығынға ұшырағанда, ірі есірткі барондарының кейбіреуі уақытша Колумбиядан кетуге мәжбүр болды, олар өздерін жасырып, картель мүшелеріне экстрадиция шартын қолдаған негізгі тұлғаларды жоюға бұйрық берді. Картель Жоғарғы Сот судьяларына өлім жазасымен қорқытып, экстрадиция шартынан бас тартуды талап етті. Ескертулер назарсыз қалды. Осыдан кейін Эскобар және ол «Лос Экстрадитабельс» («Экстрадицияға жіберілетіндер») деп атаған тобы Колумбия үкіметіне қысым көрсету үшін бірқатар ұрлық, кісі өлтіру және наркотеррорлық әрекеттер жасауға кірісті.

М-19-мен байланысты деп күтілуде

1985 жылдың қарашасында 35 қарулы М 19 партизандық тобының мүшелері Боготадағы Колумбия Жоғарғы сотына шабуыл жасап, Әділет сарайын қоршауға алып келді. Кейбіреулер сол кезде картельдің ықпалы М 19 тобының шабуылының артында тұрғанын айтты, себебі олар Жоғарғы сотты қорқытуға мүдделі болған. Басқалары сол кездегі картель мен партизандық байланыс болуы мүмкін емес деп мәлімдейді, өйткені екі ұйымның арасында бірнеше қақтығыстар мен келіспеушіліктер болған, мысалы, M19-ның есірткі бароны Карлос Лехдерді және Хуан Давид Очоаның қарындасы Марта Нивес Очоаны ұрлауы. Осы ұрлаулар Пабло Эскобардың MAS/Muerte a Secuestradores ("Құтқылаушыларға өлім") атты жарымәскери тобын құруына себеп болды. Бұрынғы партизандық топтың мүшелері де картельдің бұл оқиғаға қатысы болмағанын жоққа шығарды. Бұл мәселе Колумбия ішінде талқыланып жүр.

Адам өлтіру

Картель ел бойынша мыңдаған адамды өлтіру арқылы қорқыту шараларын жүргізді. Эскобар және оның серіктері оларға қарсы шыққандардың өз отбасыларымен бірге өлтірілу қаупі бар екенін анық айтты. Бағалаулар бойынша, картельдің қызметінің шыңында шамамен 3500 адам қаза тапты, оның ішінде Медельинде 500-ден астам полицей. Бірақ Колумбиядағы сот жүйесінің шектеулілігіне байланысты толық тізімді құрастыру мүмкін емес. Картельдің ең танымал өлтірулерінің тізімі төменде:

Луис Васко және Гилберто Эрнандес, 1976 жылы Пабло Эскобарды тұтқындаған екі DAS қызметкері. Картельдің билік өкілдерін өлтірудің алғашқы оқиғаларының бірі. Әділет министрі Родриго Лара 1984 жылдың 30 сәуірінде Богота маңындағы тас жолда қаза тапты. Екі қарулы адам мотоциклмен келіп, оның көлігіне оқ жаудырды. Тулио Мануэль Кастро Гил, 1977 жылы Эскобарды және оның туысы Густаво Гавирияны тұтқындаған екі DAS агентін өлтіру ісін терген жоғары сот судьясы, 1985 жылдың шілдесінде Эскобарды айыптағаннан кейін жақын уақытта мотоциклмен келген қарулы адамдардың қолынан қаза тапты. Эрнандо Бакеро Борда, Жоғарғы Сот судьясы, АҚШ-пен жасалған экстрадиция келісімінің баяндамашысы және қорғаушысы, 1986 жылдың 31 шілдесінде Боготада қарулы адамдар өлтірді. Хайме Рамирес Гомес, Колумбия Ұлттық Полициясының есірткіге қарсы күрес бөлімінің бастығы. 1986 жылдың 17 қарашасында Боготаға бара жатқанда Фонтибон маңында, жасыл Renault 18 көлігімен оның қызыл Mitsubishi Montero-ның қасына жақындаған қарулы адамдар оқ жаудырды. Рамирес сол жерде қаза тапты, ал оның әйелі мен екі ұлы зардап көрмеді. Эскобардың қылмыстық өткенін жариялаған "Эль Эспектадор" газетінің директоры Гильермо Кано Исаза 1986 жылдың 17 желтоқсанында Боготада мотоциклмен келген қарулы адамдардың қолынан қаза тапты. Хайме Пардо Леаль, президенттікке үміткер және Патриотикалық Одақ партиясының жетекшісі, 1987 жылдың қазанында қарулы адамдар өлтірді. Карлос Мауро Хойос, Бас прокурор, 1988 жылдың қаңтарында Медельинде қарулы адамдар оны ұрлап, өлтірді. Антиокия облысының губернаторы Антонио Рольдан Бетанкур 1989 жылдың шілдесінде автокөлік бомбасынан қаза тапты. 1989 жылдың тамызында Соахада митинг кезінде қарулы адамдар өлтірген президенттікке үміткер Луис Карлос Галан. Осы оқиғамен бір күні Антиокия полициясының командирі де картельдің қолынан қаза тапты. Карлос Эрнесто Валенсия, Жоғарғы Сот судьясы, 1989 жылдың тамызында Гиллермо Каноның өліміне қатысты Эскобарды айыптағаннан кейін жақын уақытта қарулы адамдардың қолынан қаза тапты. Хорхе Энрике Пулидо, журналист және "Хорхе Энрике Пулидо ТВ" телеарнасының директоры, 1989 жылдың қарашасында Боготада қарулы адамдар өлтірді. Диана Турбай, журналист, "Hoy por Hoy" журналының бас редакторы және бұрынғы президент Хулио Сесар Турбай Аяланың қызы, 1991 жылдың қаңтарында құтқару операциясы кезінде Колумбия әскерінің қолынан қаза тапты. Бірақ оның денесінен табылған оқ полиция тікұшағынан атылған. 1991 жылдың мамырында Боготаның орталығында қарулы адамдар өлтірген Әділет министрі Энрике Лоу Муртра. Мигель Маза Маркес DAS ғимаратына жасалған бомбалау кезінде жарақаттанды, нәтижесінде жарылыстан 52 бейбіт тұрғын қаза тапты. Мигель зардапсыз құтылды. 1993 жылы Эскобардың өліміне дейін картельдің лейтенанттарын "Лос Пепес" (немесе ПЕПЭС, Пабло Эскобардың құрбандары) атты жасақ та нысанаға алды. 2007 жылы Хуан Диего Арсила Хенаоның өлтірілуімен Эскобардың түрмеде отырмаған барлық лейтенанттары дерлік Колумбия Ұлттық Полициясының іздеу тобы (АҚШ-тың "Дельта" күштері мен ЦРУ агенттерінің көмегімен) немесе "Лос Пепес" жасағының қолынан қаза тапты. DEA агенттері олардың төрт бағыттан тұратын "Кингпин стратегиясы", атап айтқанда, картельдің жоғары лауазымды тұлғаларын нысанаға алу, ұйымның құлдырауына елеулі үлес қосты деп санайды.

Luis Vasco and Gilberto Hernandez, two DAS agents who had arrested Pablo Escobar in 1976. Among the earliest assassinations of authority figures by the cartel. Rodrigo Lara, Minister of Justice, killed on a Bogotá highway on April 30, 1984, when two gunmen riding a motorcycle approached his vehicle in traffic and opened fire. Tulio Manuel Castro Gil, Superior Judge which investigating Escobar for the assassination of two DAS agents which in 1977 arrested Escobar and his cousin Gustavo Gaviria, killed by motorcycle gunmen in July 1985, shortly after indicting Escobar. Hernando Baquero Borda, Supreme Court Justice; rapporteur and defender of the Extradition Treaty with the United States, killed by gunmen in Bogotá on July 31, 1986. Jaime Ramírez Gómez, Police Colonel and head of the anti narcotics unit of the National Police of Colombia. Killed near Fontibon on his way to Bogota on November 17, 1986, when assassins in a green Renault 18 drove beside his red Mitsubishi Montero and opened fire. Ramírez was killed instantly; his wife and two sons were unharmed. Guillermo Cano Isaza, director of El Espectador who revealed publicly Escobar's criminal past, killed on December 17, 1986, in Bogotá by gunmen riding a motorcycle. Jaime Pardo Leal, presidential candidate and head of the Patriotic Union party, killed by a gunman in October 1987. Carlos Mauro Hoyos, Attorney General, kidnapped then killed by gunmen in Medellín in January 1988. Antonio Roldan Betancur, governor of Antioquia, killed by a car bomb in July 1989. Luis Carlos Galán, presidential candidate, killed by gunmen during a rally in Soacha in August 1989. The assassination was carried out on the same day the commander of the Antioquia police was gunned down by the cartel. Carlos Ernesto Valencia, Superior Judge, killed by gunmen shortly after indicting Escobar on the death of Guillermo Cano, in August 1989. Jorge Enrique Pulido, journalist, director of Jorge Enrique Pulido TV, killed by gunmen in Bogotá in November 1989. Diana Turbay, journalist, chief editor of the Hoy por Hoy magazine and former president Julio César Turbay Ayala's daughter, killed by Colombian military during a rescue attempt in January 1991. Actually, the bullet found in her body came from a police helicopter. Enrique Low Murtra, Minister of Justice, killed by gunmen in downtown Bogotá in May 1991. Miguel Maza Márquez was targeted in the DAS Building Bombing, resulting in the death of 52 civilians caught in the blast. Miguel escaped unharmed. In 1993, shortly before Escobar's death, the cartel lieutenants were also targeted by the vigilante group Los Pepes (or PEPES, People Persecuted by Pablo Escobar). With the assassination of Juan Diego Arcila Henao in 2007, most if not all of Escobar's lieutenants who were not in prison had been killed by the Colombian National Police Search Bloc (trained and assisted by U. S. Delta Force and CIA operatives), or by the Los Pepes vigilantes. DEA agents considered that their four pronged "Kingpin Strategy", specifically targeting senior cartel figures, was a major contributing factor to the collapse of the organization.

Мұра

La Oficina de Envigado Медельин ұйымының жартылай мұрагері деп саналады. Оны Дон Берна Медельин картелінің күш қолдану бөлімі ретінде құрған. Дон Берна Эскобармен арасы суыққанда, La Oficina Эскобардың қарсыластарын оны биліктен ығыстыруға көмектесті. Содан кейін ұйым Медельиннің аймағын, АҚШ, Мексика және Ұлыбританиядағы қылмыстық байланыстарын мұра етіп алды және Колумбияның Біріккен Өзіндік Қорғаныс Күштерімен (paramilitary United Self Defense Forces of Colombia) серіктесе бастады, олардың тапсырысымен есірткі тасымалын ұйымдастырды.