Швецияның Гуаделуп қоры (Guadeloupefonden) 1815 ж. Карл XIV Юхан патшасы үшін құрылды. Бұл фонд Франциядағы Наполеон армиясының маршалы болған патшаның мұрагерлеріне арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Гваделупа қоры (Guadeloupe Fund) 1815 жылы Швецияның Риксдағы тарапынан Швецияның тәж мұрагері және регенті Карл XIV Иоанн (шведше: Карл XIV Йохан), сондай-ақ Жан Баптист Жюль Бернадот және оның мұрагерлері үшін құрылды. Бернадот Наполеон Франциясындағы ең табысты әскери қолбасшылардың бірі болды. Ол Франция маршалы, бұрынғы соғыс министрі және Швеция тағына мұрагер болып сайлануға келіспес бұрын Наполеон оны Понтекорвоның князі етіп тағайындаған. Өзінің асырап алған әкесі, Швецияның биліктегі, бірақ билігі шектеулі Карл XIII патша тұсында тәж мұрагері Карл Джон елдің регенті рөлін атқарды. Швеция Наполеонның қарсыластарына қосылғанда, Карл Джон өз туған Францияға сатқын ретінде қарастырылды. Швецияның Алтыншы коалицияға қосылуымен, Ұлыбританияның Батыс Индия аралдарын ұсынуы – бұл жағдайды толықтыруға жасалған әрекет болды. 1810 жылдың 4 ақпанында британдықтар Гваделупа аралын басып алып, Наполеон соғыстарының салдарынан оны өз бақылауында ұстады. Гваделупа шведтердің Сен-Бартелеми колониясына георафиялық жағынан ыңғайлы жақын орналасқан. 1813 жылдың 3 наурызында Ұлыбритания 1810 жылдың 26 қыркүйегіндегі Мұрагерлік заңына сәйкес аралды «Швеция Королі және Швеция тағына оның мұрагеріне» берді. Бұл, негізінен, тәж мұрагерінің «Швеция тағына шақырылғаннан бері жоғалтқан сыйлықтары мен мүліктері үшін кем дегенде жартылай өтемақы алуын қамтамасыз ету үшін» жасалды. Ол сонымен қатар Италия және Франциядағы мүліктерін сатудан түскен қаражатты Швецияның қарыздарын төлеуге және Наполеон соғыстарына қатысуының нәтижесінде туындаған шығындарды өтеуге жұмсады. Франция жеңіліске ұшырап, Наполеон Эльбаға жер аударылғаннан кейін, 1814 жылғы Париж шарты бейбіт келісім шарттарын белгіледі, оған сәйкес бұрын Францияның иелігі болған Гваделупа Францияға қайтарылды. 1814 жылдың 13 тамызында Ұлыбританиямен 24 миллион франк көлеміндегі өтемақы туралы келісімге қол жеткізілді. Регент ретінде әрекет ете отырып, тәж мұрагері қаражаттың шамамен жартысын мемлекеттік қарыздарды төлеуге жұмсады, ал қалғаны қоғамдық игілікке бағытталған түрлі жобаларға жұмсалды. Бұл қызметін мойындап, 1815 жылғы Риксдаг тәж мұрагері мен оның мұрагерлеріне жыл сайын 300 000 риксдалер төленетінін белгіледі, ол мәңгілікке дейін төленуге тиіс болды. 20 ғасырдың ортасында бұл схема қатаң тексеруге алынды. Ұлыбритания Корольдігі мен Бернадот үйі арасындағы келісімге сәйкес, қордың соңғы төлемі 1983 жылы жасалды.
The Guadeloupe Fund (Guadeloupefonden) was established by Sweden's Riksdag of the Estates in 1815 for the benefit of Crown Prince and Regent Charles XIV John of Sweden, (Swedish: Karl XIV Johan) also known as Jean Baptiste Jules Bernadotte, and his heirs. Bernadotte had been one of the most successful soldiers in Napoleonic France. He was a Marshal of France, former minister of war and had been created Prince of Pontecorvo by Napoleon, before accepting the election as Crown Prince and heir to the Swedish throne. Under his adoptive father, the reigning and yet powerless King Charles XIII of Sweden, Crown Prince Charles John was effectively the regent of the country, and when Sweden sided with Napoleon's enemies, Charles John came to be seen as a traitor to his native France. Upon Sweden's accession to the Sixth Coalition, the offer of a West Indies island by Britain was an attempt to, in some way, compensate for this. On February 4, 1810, the British seized the island of Guadeloupe and held it a consequence of the Napoleonic Wars. Guadeloupe was conveniently located in proximity to the Swedish colony of Saint Barthélemy. On March 3, 1813, the island was ceded by Britain to "His Royal Majesty the King of Sweden, and his successor to the Swedish throne" according to the Act of Succession of September 26, 1810. This was supposedly in order to keep the Crown Prince "at least partially compensated for the donations and other property, which he had lost since being called to the succession of the Swedish throne", having also used proceeds of sales of his Italian and French property to pay off debts of Sweden and losses as a consequence of Sweden's involvement in the Napoleonic Wars. After France had been defeated and Napoleon exiled to Elba, the Treaty of Paris of 1814 settled the terms of the peace, in which Guadeloupe, having previously been a French possession, was returned to France. On August 13, 1814, a settlement of 24 million francs was reached with Britain as a replacement for the intended compensation. The Crown Prince, acting as regent, used about half of the sum to pay off government debts; the rest went to various projects of public benefit. In recognition of this, the Riksdag of 1815 instituted that the Crown Prince and his heirs would receive an annual installment of 300,000 Riksdaler, which was to be paid out in perpetuity. In the middle of the 20th century the scheme came under close scrutiny. Following a settlement between the Crown of Britain and the House of Bernadotte, the last payment of the fund was made in 1983.