20 ғасырдағы австриялық нацилік концлагерь күзетшісі
Hermine Braunsteiner
Гермина Браунштайнер Райан: австриянка, надзирательница нацистских концлагерей Равенсбрюк и Майданек. Первая нацистка, экстрадирована в Германию для суда. 🔎
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
20 ғасырдағы австриялық нацистік концлагерь күзетшісі
20th century Austrian Nazi concentration camp guard
Гермин Браунштейнер Райан (16 шілде 1919 – 19 сәуір 1999) – австриялық нацистік СС көмекшісі және Равенсбрюк және Майданек концлагерлеріндегі әйел лагерь күзетшісі, сондай-ақ Батыс Германияда сотталу үшін АҚШ-тан экстрадицияланған алғашқы нацистік соғыс қылмыскері.
Hermine Braunsteiner Ryan (July 16, 1919 – April 19, 1999) was a Nazi Austrian SS Helferin and female camp guard at Ravensbrück and Majdanek concentration camps, and the first Nazi war criminal to be extradited from the United States to face trial in West Germany.
Өмір
Браунштейн Венада, қатаң католик жұмысшы отбасында дүниеге келді, ол отбасының ең кіші баласы болды. Оның әкесі Фридрих Браунштейнер сыра зауытында шофер немесе қасапшы болып жұмыс істеген. Гермина медбике болу арманына қол жеткізе алмады, сондықтан ол үй шаруасынан жұмыс істеді. 1937-1938 жылдары ол Англияда америкалық инженердің үйінде қызмет етті. Үш жылдан кейін Мандельмен туған дау Браунштейнерді 1942 жылдың қазан айында ауыстыру туралы өтініш беруге мәжбүр етті. Ол кезде көптеген Ауфзехериндер Альтер-Флюгхафен еңбек лагерінен Майданекке көшірілген еді. Браунштейнер лагерьде түрлі қызметтер атқарды. Ол газ камерасына жіберілетін әйелдер мен балаларды "іріктеуге" қатысып, бірнеше әйелді өлтіре соқты. Эльза Эрих, Хильдегард Лэхерт, Марта Ульрих, Элис Орловски, Шарлотта Карла Майер Воллерт, Эрна Валиш және Элизабет Кноблих сияқты басқа да әйел күзетшілермен бірге Браунштейнер ашушаңдығымен және тез ашуланғыштығымен белгілі болды. Дюссельдорфтағы сотта болған куәгердің айтуынша, ол "балаларды шаштарынан ұстап, газ камерасына бара жатқан машиналарға лақтырып жіберген". Басқа да куәгерлер оның әйелдерді болат ұштығы бар етікпен таптап өлтіргенін айтты, соның салдарынан оған "Тоқырау ат" (поляк тілінде "Kobyła", неміс тілінде "Stute von Majdanek") деген лақап ат қойылды. 1943 жылы ол қызметі үшін 2-дәрежелі Соғыс Еңбегі үшін орденмен марапатталды. Гентхинде тұтқындалған француз дәрігері Браунштейнердің лагерьде билік жүргізген кездегі қатыгездігін еске алды: "Мен оның саботаж жасауға тырысқан деген күдікпен жас орыс қызына жиырма бес қамшы салып жанын қинағанын көрдім. Оның арқасы қамшының іздерімен толы болды, бірақ маған оны бірден емдеуге рұқсат берілмеді".
Braunsteiner was born in Vienna, the youngest child in a strictly observant Roman Catholic working class family. Her father, Friedrich Braunsteiner, was a chauffeur for a brewery and/or a butcher. Hermine lacked the means to fulfill her aspiration to become a nurse, and worked as a maid. From 1937 to 1938, she worked in England for an American engineer's household. After three years, a disagreement with Mandel led Braunsteiner to request a transfer in October 1942. By then most of the Aufseherinnen had been moved into Majdanek from the Alter Flughafen labor camp. Braunsteiner had a number of roles in the camp. She involved herself in "selections" of women and children to be sent to the gas chambers and whipped several women to death. Working alongside other female guards such as Elsa Ehrich, Hildegard Lächert, Marta Ulrich, Alice Orlowski, Charlotte Karla Mayer Woellert, Erna Wallisch and Elisabeth Knoblich, Braunsteiner became known for her wild rages and tantrums. According to one witness at her later trial in Düsseldorf, she "seized children by their hair and threw them on trucks heading to the gas chambers". Other survivors testified how she killed women by stomping on them with her steel studded jackboots, earning her the nickname "The Stomping Mare" (In Polish "Kobyła", in German "Stute von Majdanek"). For her work, she received the War Merit Cross, 2nd class, in 1943. A French physician, who was interned at Genthin recalled the sadism of Braunsteiner while she ruled the camp: "I watched her administer twenty five lashes with a riding crop to a young Russian girl suspected of having tried sabotage. Her back was full of lashes, but I was not allowed to treat her immediately."
Соғыстан кейінгі Австрия
1945 жылы 7 мамырда Браунштейнер Совет Қызыл Армиясы жетіп келгенге дейін лагерден қашып кетті. Кейін Венаға оралды және көшіп кеткенге дейін қонақүйлер мен мейрамханаларда нашар жұмыстар істеді.
On May 7, 1945, Braunsteiner fled the camp ahead of the Soviet Red Army. She then returned to Vienna, She worked at low level jobs in hotels and restaurants until emigrating.
Көшіп кету және неке
Рассел Райан, америкалық, онымен Австрияда демалыс кезінде танысты. Олар 1958 жылдың қазан айында Канаданың Нова-Шотия провинциясына көшіп келгеннен кейін үйленді. Ол 1959 жылдың сәуір айында АҚШ-қа кірді және 1963 жылдың 19 қаңтарында АҚШ азаматы атанды. Олар Нью-Йорк қаласындағы Куинс ауданындағы Маспетте тұрды, онда ол құрылысшыға үйленген, мейірімді мінезді және үй шаруасына ұқыпты әйел ретінде танымал болды. 1964 жылы Визенталь «Нью-Йорк Таймс» газетіне Браунштейнер Райан есімді адаммен үйленген және Нью-Йорк қаласындағы Куинс ауданындағы Маспет ауданында тұрып жатқанын хабарлады. Олар сол кездегі жас тілші Джозеф Лиливельдке «Миссис Райанды» табуды тапсырды. Олар алғаш батыс Элмхерсттегі 82-ші көшедегі 54-44 мекенжайында тұрды, содан кейін Маспеттегі 72-ші көшедегі 52-11 мекенжайына көшті. Ол екінші есік қоңырауын басып, оны үйінің алдынан күтіп алды. Ол оған: «Құдай-ау, осы болады деп білген едім. Сен келдің», – деді. Браунштейнер Майданекте бір жыл болғанын, оның сегіз айын лагерьтік ауруханада өткізгенін айтты. «Менің әйелім, мырза, шыбынды да өлтірмейді», – деді Райан. «Бұл жер бетінде одан да адал адам жоқ. Ол маған бұл оның орындауы тиіс міндет екенін айтты. Бұл міндетті қызмет еді».
Russell Ryan, an American, met her on his vacation in Austria. They married in October 1958, after they had emigrated to Nova Scotia, Canada. She entered the United States in April 1959, becoming a United States citizen on January 19, 1963. They lived in Maspeth, Queens, New York City, where she was known as a fastidious housewife with a friendly manner, married to a construction worker. In 1964, Wiesenthal alerted The New York Times that Braunsteiner might have married a man named Ryan and might live in the Maspeth area of the Borough of Queens in New York City. They assigned Joseph Lelyveld, then a young reporter, to find "Mrs. Ryan." They first lived at 54–44 82nd Street in western Elmhurst and moved to 52–11 72nd Street in Maspeth. He found her at the second doorbell he rang and later wrote that she greeted him at her front doorstep and said: "My God, I knew this would happen. You've come." Braunsteiner stated that she had been at Majdanek only a year, eight months of that time in the camp infirmary. "My wife, sir, wouldn't hurt a fly" said Ryan. "There's no more decent person on this earth. She told me this was a duty she had to perform. It was a conscriptive service."
Ұстап беру
Дюссельдорф прокуроры Браунштейнердің соғыс кезіндегі әрекеттерін тергеуді бастады, ал 1973 жылы Батыс Германия үкіметі оны экстрадициялауды сұрады, оны 200 000 адамның өліміне бірлесіп жауапкершілік тартуда деп айыптады. 1973 жылдың 22 наурызында Браунштейнер депортация күтіп тұрғанда қамауға алынды. Ол Райкерс аралында, содан кейін Нассау округінің түрмесінде ұсталды. АҚШ соты оның азаматтығынан айырылу процесінің дұрыс болмауы туралы талаптарды қабылдамады (АҚШ азаматтарын Батыс Германияға экстрадициялауға болмайды), сондай-ақ айыптаулар Батыс Германиядан тыс жерде неміс емес адам жасаған саяси қылмыстарға қатысты екенін де жоққа шығарды. Кейіннен, ол дәлелді себептің болмауы және қос сотталу туралы талаптарды да қабылдамады. 1973 жылдың 1 мамырында судья оның экстрадициясын Мемлекеттік хатшыға бекітті, ал 1973 жылдың 7 тамызында Гермин Браунштейнер Райан АҚШ-тан Батыс Германияға экстрадицияланған алғашқы нацистік соғыс қылмыскері болды. Диабеттің асқынулары, соның ішінде аяғын ампутациялау, оны 1996 жылы Мюльхаймер әйелдер түрмесінен босатуға алып келді. Гермин Браунштейнер Райан 1999 жылдың 19 сәуірінде 79 жасында Германияның Бохум қаласында қайтыс болды. Райанның экстрадициялануына байланысты кеңінен таралған ақпараттан кейін, 1979 жылы АҚШ үкіметі соғыс қылмыскерлерін іздеу және оларды азаматтығынан айыру немесе депортациялау үшін АҚШ Әділет министрлігінің Арнайы тергеулер бюросын құрды. Бюро бұрын Иммиграция және натурализация қызметінің қарауында болған құзыретті алды.
A prosecutor in Düsseldorf began investigating Braunsteiner's wartime behavior, and in 1973 the West German government requested her extradition, accusing her of joint responsibility in the death of 200,000 people. On March 22, 1973, Braunsteiner was taken into custody as she awaited deportation. She was held at Rikers Island, then at the Nassau County Jail. The United States court denied procedural claims that her denaturalization had been invalid (U. S. citizens could not be extradited to West Germany), and that the charges alleged political offenses committed by a non German outside West Germany. Later, it rejected claims of lack of probable cause and double jeopardy. The judge certified her extradition to the Secretary of State on May 1, 1973, and on August 7, 1973, Hermine Braunsteiner Ryan became the first Nazi war criminal extradited from the United States to West Germany. Complications of diabetes, including a leg amputation, led to her release from Mülheimer women's prison in 1996. Hermine Braunsteiner Ryan died on April 19, 1999, aged 79, in Bochum, Germany. After the publicity surrounding Ryan's extradition, the United States government established in 1979 a U. S. DOJ Office of Special Investigations to seek out war criminals to denaturalize or deport. It took jurisdiction previously held by the Immigration and Naturalization Service.