Жәнесондық Конфедерацияның бірінші ханымы Варина Дэвис туралы

Кіріспе

Президент Джефферсон Дэвистің екінші әйелі және Конфедеративтік штаттардың бірінші ханымы, оның қызы Варина Энн Бэнкс Дэвис (Хауэлл; 7 мамыр 1826 – 16 қазан 1906) Америка Конфедеративтік штаттарының жалғыз бірінші ханымы және президент Джефферсон Дэвистің ұзақ жылдар бойы екінші әйелі болды. Ол 1861 жылдың ортасында Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Президенттік резиденцияға көшіп, Азамат соғысының соңына дейін онда тұрды. Оңтүстікте туып өскен және Филадельфияда білім алған ол соғыстың екі тарапында да туыстары болды және қоғамдық өміріндегі әйелге тән емес көзқарастарға ие болды. Ол Конфедерацияның құлдыққа қатысты ұстанымын қолдамады және соғысқа бейтарап қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін Дэвис жазушы болып, күйеуінің естеліктерін аяқтады. Оны Кейт (Дейвис) Пулитцер, Варинаның күйеуі және баспагер Джозеф Пулитцердің әйелі, мақалалар жазуға, ал кейіннен «Нью-Йорк әлемі» газетінде тұрақты баған жазуға шақырды. 1889 жылы күйеуі қайтыс болғаннан кейін Дэвис 1891 жылы кіші қызы Виннимен бірге Нью-Йорк қаласына көшіп, жазумен айналысты. Ол қалалық өмірді ұнататын. Қартайған шағында ол Солтүстік және Оңтүстіктің көрнекті тұлғаларын жақындастыруға тырысты.

Ерте өмір және білім

Варина Энн Бэнкс Хауэлл родилась в 1826 году в Натчезе, штат Миссисипи, дочерью Уильяма Бёрра Хауэлла и Маргарет Луизы Кемп. Её отец происходил из знатной семьи в Нью-Джерси: его отец, Ричард Хауэлл, несколько сроков занимал должность губернатора Нью-Джерси и умер, когда Уильям был мальчиком. Уильям унаследовал немного денег и использовал семейные связи, чтобы стать клерком в Банке Соединенных Штатов. Уильям Хауэлл переехал в Миссисипи, когда там стремительно развивались новые хлопковые плантации. Там он встретил и женился на Маргарет Луизе Кемп (1806–1867), уроженке округа Принс-Уильям, штат Вирджиния. Её богатая семья плантаторов переехала в Миссисипи до 1816 года. Она была дочерью полковника Джеймса Кемпа (иногда пишется Кемп), шотландско-ирландского иммигранта из Ольстера, ставшего успешным плантатором и крупным землевладельцем в Вирджинии и Миссисипи, и Маргарет Грэм, родившейся в округе Принс-Уильям. Маргарет Грэм была незаконнорожденной, поскольку её родители, Джордж Грэм, шотландский иммигрант, и Сусанна МакАллистер (1783–1816) из Вирджинии, никогда официально не вступали в брак. Переехав со своей семьей из Вирджинии в Миссисипи, Джеймс Кемп также купил землю в Луизиане, продолжая увеличивать свои владения и производственные мощности. Когда его дочь вышла замуж за Хауэлла, он подарил ей приданое в 60 рабов и землю в Миссисипи. Уильям Хауэлл работал плантатором, торговцем, политиком, почтмейстером, брокером по хлопку, банкиром и управляющим военным комиссариатом, но так и не добился долгосрочного финансового успеха. Он потерял большую часть значительного приданого и наследства Маргарет из-за неудачных инвестиций и их дорогого образа жизни. На протяжении всей жизни они неоднократно сталкивались с серьезными финансовыми проблемами. Варина родилась в Натчезе, штат Миссисипи, вторым ребенком Хауэлла, одиннадцатым из которых было одиннадцать детей, семеро из которых дожили до взрослого возраста. Позже её описывали как высокую и стройную, с оливковым цветом кожи, который приписывали валлийским предкам. (Позже, когда она жила в Ричмонде как непопулярная Первая леди Конфедерации, критики описывали её как мулатку или индианку "сква"). Её богатые родственники по материнской линии вмешались, чтобы выкупить имущество семьи. Это было одной из нескольких резких перемен в судьбе, с которыми Варина столкнулась в своей жизни. Она выросла в доме под названием Бриарс, когда Натчез был процветающим городом, но узнала, что её семья зависит от богатых родственников Кемп со стороны матери, чтобы избежать бедности. Варина Хауэлл была отправлена в Филадельфию, штат Пенсильвания, для получения образования, где она училась во Французской школе мадам Деборы Грело, престижной академии для молодых леди. Грело, гугенотка, была беженкой из Французской революции и основала свою школу в 1790-х годах. Через год она вернулась в Натчез, где её частным образом обучал судья Джордж Винчестер, выпускник Гарварда и семейный друг. Она была умной и получила лучшее образование, чем многие её сверстницы, что приводило к напряженности с южными ожиданиями в отношении женщин. В соответствии с обычаем, Дэвис попросил разрешения у родителей Хауэлла, прежде чем начать официальное ухаживание. Сначала они не одобрили его из-за многих различий в происхождении, возрасте и политике. Дэвис был демократом, а Хауэллы, включая Варину, были вигами. В своих мемуарах Варина Хауэлл Дэвис написала, что её мать беспокоилась о чрезмерной преданности Джефферсона Дэвиса своим родственникам (особенно своему старшему брату Джозефу, который в значительной степени его воспитал и от которого он был финансово зависим) и о его почти поклонении своей покойной первой жене. Хауэллы в конечном итоге дали согласие на ухаживание, и вскоре после этого пара обручилась. Их свадьба планировалась как грандиозное мероприятие, которое должно было состояться на плантации Харрикейн во время Рождества 1844 года, но свадьба и помолвка были отменены незадолго до этого по неизвестным причинам. В январе 1845 года, когда Хауэлл заболела лихорадкой, Дэвис часто навещал её. Они снова обручились. Когда они поженились 26 февраля 1845 года в доме её родителей, присутствовали лишь несколько родственников и друзей невесты, а от семьи жениха никого не было. Их короткий медовый месяц включал посещение стареющей матери Дэвиса, Джейн Дэвис, и посещение могилы его первой жены в Луизиане. Молодожены поселились в Бриерфилде, плантации, которую Дэвис развивал на земле, предоставленной ему для использования его братом Джозефом Дэвисом. Их первое жилище было двухкомнатным домом на территории поместья, и они начали строительство главного дома. Это стало причиной разногласий. Вскоре после свадьбы вдовая и безденежная сестра Дэвиса, Аманда (Дэвис) Брэдфорд, приехала жить на территорию Бриерфилда вместе со своими семью младшими детьми. Её братья решили, что она должна разделить большой дом, который строили Дэвисы, но они не посоветовались с Вариной Дэвис. Это был пример того, что она позже назвала вмешательством семьи Дэвисов в её жизнь с мужем. Кроме того, её шурин Джозеф Дэвис оказался властным, как по отношению к своему брату, который был на 23 года моложе, так и к ещё более молодой Варине, особенно во время отсутствия её мужа. В то же время её родители стали более финансово зависимыми от Дэвисов, что вызывало у неё смущение и негодование. Их младший сын, родившийся после её собственной свадьбы, был назван Джефферсоном Дэвисом Хауэллом в честь её мужа. Пара долгое время проводила в разлуке с самого начала своего брака, сначала, когда Джефферсон Дэвис произносил предвыборные речи и "занимался политикой" (или агитировал) за себя и других кандидатов от Демократической партии на выборах 1846 года. Он также отсутствовал в течение длительных периодов во время Мексиканской войны (1846–1848). Варина Дэвис была поставлена под опеку Джозефа Дэвиса, которого она пришла ненавидеть. Её переписка с мужем в это время продемонстрировала её растущее недовольство, к которому Джефферсон не был особенно сочувствующим.

Varina Anne Banks Howell was born in 1826 at Natchez, Mississippi, the daughter of William Burr Howell and Margaret Louisa Kempe. Her father was from a distinguished family in New Jersey: His father, Richard Howell, served several terms as governor of New Jersey and died when William was a boy. William inherited little money and used family connections to become a clerk in the Bank of the United States. William Howell relocated to Mississippi, when new cotton plantations were being rapidly developed. There he met and married Margaret Louisa Kempe (1806–1867), born in Prince William County, Virginia. Her wealthy planter family had moved to Mississippi before 1816. She was the daughter of Colonel James Kempe (sometimes spelled Kemp), a Scots Irish immigrant from Ulster who became a successful planter and major landowner in Virginia and Mississippi, and Margaret Graham, born in Prince William County. Margaret Graham was illegitimate as her parents, George Graham, a Scots immigrant, and Susanna McAllister (1783–1816) of Virginia, never officially married. After moving his family from Virginia to Mississippi, James Kempe also bought land in Louisiana, continuing to increase his holdings and productive capacity. When his daughter married Howell, he gave her a dowry of 60 slaves and of land in Mississippi. William Howell worked as a planter, merchant, politician, postmaster, cotton broker, banker, and military commissary manager, but never secured long term financial success. He lost the majority of Margaret's sizable dowry and inheritance through bad investments and their expensive lifestyle. They suffered intermittent serious financial problems throughout their lives. Varina was born in Natchez, Mississippi, as the second Howell child of eleven, seven of whom survived to adulthood. She was later described as tall and thin, with an olive complexion attributed to Welsh ancestors. (Later, when she was living in Richmond as the unpopular First Lady of the Confederacy, critics described her as looking like a mulatto or Indian "squaw".) Her wealthy maternal relatives intervened to redeem the family's property. It was one of several sharp changes in fortune that Varina encountered in her life. She grew to adulthood in a house called The Briars, when Natchez was a thriving city, but she learned her family was dependent on the wealthy Kempe relatives of her mother's family to avoid poverty. Varina Howell was sent to Philadelphia, Pennsylvania, for her education, where she studied at Madame Deborah Grelaud's French School, a prestigious academy for young ladies. Grelaud, a Huguenot, was a refugee from the French Revolution and had founded her school in the 1790s. After a year, she returned to Natchez, where she was privately tutored by Judge George Winchester, a Harvard graduate and family friend. She was intelligent and better educated than many of her peers, which led to tensions with Southern expectations for women.</blockquote>

In keeping with custom, Davis sought the permission of Howell's parents before beginning a formal courtship. They initially disapproved of him due to the many differences in background, age, and politics. Davis was a Democrat and the Howells, including Varina, were Whigs. In her memoir, Varina Howell Davis wrote that her mother was concerned about Jefferson Davis's excessive devotion to his relatives (particularly his older brother Joseph, who had largely raised him and upon whom he was financially dependent) and his near worship of his deceased first wife. The Howells ultimately consented to the courtship, and the couple became engaged shortly thereafter. Their wedding was planned as a grand affair to be held at Hurricane Plantation during Christmas of 1844, but the wedding and engagement were cancelled shortly beforehand, for unknown reasons. In January 1845, while Howell was ill with a fever, Davis visited her frequently. They became engaged again. When they married on February 26, 1845, at her parents' house, a few relatives and friends of the bride attended, and none of the groom's family. Their short honeymoon included a visit to Davis's aged mother, Jane Davis, and a visit to the grave of his first wife in Louisiana. The newlyweds took up residence at Brierfield, the plantation Davis had developed on loaned to him for his use by his brother Joseph Davis. Their first residence was a two room cottage on the property and they started construction of a main house. It became a source of contention. Soon after their marriage, Davis's widowed and penniless sister, Amanda (Davis) Bradford, came to live on the Brierfield property along with her seven youngest children. Her brothers decided that she should share the large house which the Davises were building, but they had not consulted Varina Davis. It was an example of what she would later call interference from the Davis family in her life with her husband. Additionally, her brother in law Joseph Davis proved controlling, both of his brother, who was 23 years younger, and the even younger Varina – especially during her husband's absences. At the same time, her parents became more financially dependent on the Davises, to her embarrassment and resentment. Their youngest son, born after her own marriage, was named Jefferson Davis Howell in her husband's honor. The couple had long periods of separation from early in their marriage, first as Jefferson Davis gave campaign speeches and "politicked" (or campaigned) for himself and for other Democratic candidates in the elections of 1846. He was also gone for extended periods during the Mexican War (1846–1848). Varina Davis was put under the guardianship of Joseph Davis, whom she had come to dislike intensely. Her correspondence with her husband during this time demonstrated her growing discontent, to which Jefferson was not particularly sympathetic.

Вашингтондағы қалалық өмір

Джефферсон Дэвис 1846 жылы АҚШ Өкілдер палатасына сайланды, ал Варина оны сүйген Вашингтонға ертіп барды. Ол зиялы адамдармен әлеуметтік өмірге құштар болды және «әдеттен тыс пікірлер» білдіргенімен танымал болды. Олардың арасында «құлдар – осал жаратылыстары бар адамдар» және «әркімнің бір түрлі немесе екінші түрлі «аралас текті» екендігі» туралы пікірлер болды. Ол өзін солтүстік және оңтүстікке байланысты деп есептеді. Дэвистер Америка Азамат соғысына дейін келесі он бес жылдың көп бөлігін Вашингтонда өткізді, бұл Варина Хауэлл Дэвиске көптеген оңтүстікке қарағанда кең көзқарас қалыптастыруға мүмкіндік берді. Ол сол жерде өмір сүруді ең жақсы көрді. Бірақ, олардың көптеген айырмашылықтарының мысалы ретінде, күйеуі Миссисипидегі плантациядағы өмірді артық жақсы көріп, Конгресс лауазымынан демалыс алып, Мексика-Америка соғысында (1846–1848) офицер болып қызмет етті. Варина Дэвис Брайрфилдке уақытша оралды, онда ол күйеуінің інісі Джозефтің қадағалауында болды. Осы кезеңдегі Дэвистер арасындағы сақталған хаттар олардың қиындықтары мен өзара наразылықтарын көрсетеді. Күйеуі соғыстан оралғаннан кейін, Миссисипи заң шығарушы органы оны Сенатқа тағайындағанда Варина Дэвис бірден Вашингтонға оралмады. Ақырында, олар татуласты және ол күйеуіне Вашингтонда қосылды. Ол Сенатқа жаңадан сайланған сенатор ретінде, президент Закари Тейлордың күйеу баласы (қарастырылған әйелі арқылы) және бұрынғы кіші офицері ретінде ерекше көзге түсті. Варина Дэвис астананың әлеуметтік өмірін ұнатты және тез арада қаладағы ең танымал (және 20 жасқа толғанда ең жас) қонақүйлердің және кештерге қатысушылардың бірі ретінде танылды. 1904 жылғы оның замандасы Вирджиния Клей Клоптонның естеліктерінде осы кезеңдегі Оңтүстік отбасыларының басқа Конгресс делегацияларымен және дипломатиялық корпустың халықаралық өкілдерімен өткізген көңілді кештері сипатталған. Жеті жыл баласыз болғаннан кейін, 1852 жылы Варина Дэвис ұл тауып, оған Самуил деп ат қойды. Осы кезеңдегі хаттарында ол қуанышын білдіріп, Джефферсонды қамқор әке ретінде суреттейді. Ерлі-зайыптылардың барлығы алты баласы болды: Сэмюэл Эмори Дэвис, 1852 жылдың 30 шілдесінде дүниеге келген, әкесінің әкесінің құрметіне аталған; ол 1854 жылдың 30 маусымында диагнозы қойылмаған аурудан қайтыс болды. Маргарет Хауэлл Дэвис, 1855 жылдың 25 ақпанында дүниеге келген. Ол Джоэл Аддисон Хейзге (1848–1919) үйленді және олар алдымен Теннесси штатының Мемфис қаласында тұрды; кейін Колорадо штатының Колорадо-Спрингс қаласына көшіп барды. Олардың бес баласы болды, оның ішінде анасының құрметіне аталған қызы бар; Маргарет үйленіп, отбасын өсірген жалғыз Дэвис баласы болды. Ол 1876 жылдың Жаңа жыл күні Мемфисте Джоэл Аддисон Хейзге үйленді. Ол күйеуімен бірге 1885 жылы Колорадо-Спрингске көшіп келді, онда олар тез арада жергілікті қоғамның жетекші мүшелеріне айналды. Дж. Аддисон мен Маргарет Хейздің көптеген ұрпақтары әлі де осы аймақта тұрады. Ол 1909 жылдың 18 шілдесінде 54 жасында қайтыс болды және Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Голливуд зиратында Дэвис отбасымен бірге жерленді. Джефферсон Дэвис кіші, 1857 жылдың 16 қаңтарында дүниеге келген. Ол 1878 жылдың 16 қазанында Мемфисте 21 жасында сары қызылшадан қайтыс болды. Джозеф Эван Дэвис 1859 жылдың 18 сәуірінде дүниеге келген, 1864 жылдың 30 сәуірінде кездейсоқ құлап, бес жасында қайтыс болды. Уильям Хауэлл Дэвис, 1861 жылдың 6 желтоқсанында туған, Варинаның әкесінің құрметіне аталған; ол 1872 жылдың 16 қазанында дифтериядан қайтыс болды. Варина Энн «Винни» Дэвис 1864 жылдың 27 маусымында, Джозеф қайтыс болғаннан екі ай өткен соң дүниеге келді. «Конфедерацияның қызы» деп аталған ол 1898 жылдың 18 қыркүйегінде 34 жасында гастриттен қайтыс болды. 1880-ші жылдардың соңында оның ата-анасы солтүстік, аболиционистік отбасынан шыққан еркекке үйленуіне қарсы болғаннан кейін, ол ешқашан үйленбеді. 1854 жылы Дэвистер алғашқы баласының екі жасқа толмаған шағында қайтыс болғанынан қатты күйзеліске ұшырады. Варина Дэвис бір уақытқа қоғамдық өмірден шеттеді. 1855 жылы ол дені сау қызын, Маргаретты (1855–1909) дүниеге әкелді; содан кейін екі ұлы, Джефферсон кіші (1857–1878) және Джозеф (1859–1864), күйеуінің Вашингтондағы қызметінің соңғы жылдарында дүниеге келді. Төрт ұлының ерте қайтысы Дэвиске үлкен қайғы әкелді. Пирс әкімшілігі кезінде Дэвис соғыс министрі қызметіне тағайындалды. Ол президент Франклин Пирспен өмір бойы достық қарым-қатынаста болды. Олардың әйелдері де бір-біріне құрмет көрсетті. Пирс отбасы соңғы аман қалған баласы Бенниден, оның әкесі президент болғанға дейін аз уақыт қалғанда айырылды. Олар екеуі де қиындыққа тап болды: Пирс алкогольге тәуелді болды, ал Джейн Эпплтон Пирс депрессияны қоса алғанда денсаулық проблемаларына тап болды. Пирс пен оның әйелінің өтініші бойынша Дэвистер президент пен оның әйелінің орнына Ақ үйдің ресми шараларында жеке және жұп ретінде жиі қонақтарды қабылдады. 1860 жылы күндізгі жазушы Мэри Бойкин Чеснутқа Варина Дэвис «Оңтүстік Линкольн президент болып сайланса, бөлінеді. Олар мырза Дэвисті Оңтүстік тарапының президенті етіп тағайындайды. Ал бәрі сәтсіздікке ұшырайды» деді.

Jefferson Davis was elected in 1846 to the U. S. House of Representatives and Varina accompanied him to Washington, D. C., which she loved. She was stimulated by the social life with intelligent people and was known for making "unorthodox observations". Among them were that "slaves were human beings with their frailties" and that "everyone was a 'half breed' of one kind or another." She referred to herself as one because of her strong family connections in both North and South. The Davises lived in Washington, DC, for most of the next fifteen years before the American Civil War, which gave Varina Howell Davis a broader outlook than many Southerners. It was her favorite place to live. But, as an example of their many differences, her husband preferred life on their Mississippi plantation. Soon he took leave from his Congressional position to serve as an officer in the Mexican–American War (1846–1848). Varina Davis returned for a time to Briarfield, where she chafed under the supervision of her brother in law, Joseph. The surviving correspondence between the Davises from this period expresses their difficulties and mutual resentments. After her husband's return from the war, Varina Davis did not immediately accompany him to Washington when the Mississippi legislature appointed him to fill a Senate seat. Ultimately, the couple reconciled. She rejoined her husband in Washington. He had unusual visibility for a freshman senator because of his connections as the son in law (by his late wife) and former junior officer of President Zachary Taylor. Varina Davis enjoyed the social life of the capital and quickly established herself as one of the city's most popular (and, in her early 20s, one of the youngest) hostesses and party guests. The 1904 memoir of her contemporary, Virginia Clay Clopton, described the lively parties of the Southern families in this period with other Congressional delegations, as well as international representatives of the diplomatic corps. After seven childless years, in 1852, Varina Davis gave birth to a son, Samuel. Her letters from this period express her happiness and portray Jefferson as a doting father. The couple had a total of six children:
Samuel Emory Davis, born July 30, 1852, named after his paternal grandfather; he died June 30, 1854, of an undiagnosed disease. Margaret Howell Davis, born February 25, 1855. She married Joel Addison Hayes, Jr. (1848–1919), and they lived first in Memphis, Tennessee; later they moved to Colorado Springs, Colorado. They had five children, including a daughter named after her mother; Margaret was the only Davis child to marry and raise a family. She married Joel Addison Hayes in Memphis on New Year's Day, 1876. She, her husband, and family moved to Colorado Springs in 1885, where they soon became leading members of local society. Many of J. Addison and Margaret Hayes' descendants still reside in the area. She died on July 18, 1909, at the age of 54 and is buried with the Davis family at Hollywood Cemetery in Richmond, Virginia. Jefferson Davis, Jr., born January 16, 1857. He died in Memphis, Tennessee, of yellow fever at age 21 on October 16, 1878, during an epidemic in the Mississippi River Valley that caused 20,000 deaths. Joseph Evan Davis, born on April 18, 1859, died at the age of five due to an accidental fall on April 30, 1864. William Howell Davis, born on December 6, 1861, was named for Varina's father; he died of diphtheria on October 16, 1872. Varina Anne "Winnie" Davis was born on June 27, 1864, two months after Joseph's death. Known as the "Daughter of the Confederacy", she died at age 34 on September 18, 1898, of gastritis. After her parents had opposed her marriage in the late 1880s to a man from a Northern, abolitionist family, she never married. The Davises were devastated in 1854 when their first child died before the age of two. Varina Davis largely withdrew from social life for a time. In 1855, she gave birth to a healthy daughter, Margaret (1855–1909); followed by two sons, Jefferson, Jr., (1857–1878) and Joseph (1859–1864), during her husband's remaining tenure in Washington, D. C. The early losses of all four of their sons caused enormous grief to both the Davises. During the Pierce Administration, Davis was appointed to the post of Secretary of War. He and President Franklin Pierce also formed a personal friendship that would last for the rest of Pierce's life. Their wives developed a strong respect, as well. The Pierces lost their last surviving child, Benny, shortly before his father's inauguration. They both suffered; Pierce became dependent on alcohol and Jane Appleton Pierce had health problems, including depression. At the request of the Pierces, the Davises, both individually and as a couple, often served as official hosts at White House functions in place of the President and his wife. According to diarist Mary Boykin Chesnut, in 1860 Mrs. Davis "sadly" told a friend "The South will secede if Lincoln is made president. They will make Mr. Davis President of the Southern side. And the whole thing is bound to be a failure."

Конфедерацияның бірінші ледиі

1861 жылы Миссисипи штаты АҚШ-тан бөлініп шыққанда Джефферсон Дэвис АҚШ Сенатынан отставкаға кетті. Варина Дэвис балаларымен бірге Бриерфилдке оралды, күйеуінің Конфедерация армиясында генерал болып тағайындалатынына үміттенді. Ол Конфедерациялық Америка Құрама Штаттарының президенті болып жаңадан құрылған Конфедерациялық Конгресспен сайланды. Ол Монтгомериге (Алабама штаты), (жаңа елдің астанасы) инаугурацияға бару кезінде онымен бірге жолға шыққан жоқ. Бірнеше аптадан кейін ол Конфедерацияның бірінші ханымы ретінде ресми міндеттерін атқара бастады. Дэвис соғысқа үреймен қарады, Конфедерацияны қолдады, бірақ құлдықты жақтамады. Ол былай дегені мәлім: «Оңтүстік соғысты жеңу үшін жеткілікті материалдық ресурстарға ие емес, ал оңтүстік ақ тұрғындарының соғысты жеңуге қажетті қасиеттері жоқ; күйеуім саяси өмірге жарамайды; мүмкін, әйелдер әлсіз жыныс емес; және соғыстан бұрын әйелдерге сайлау құқығын бермеу қателік болған шығар». Ричмонд тұрғындары Варина Дэвисті ашық сынады, кейбіреулер оның сыртқы келбетін «мулатқа немесе үнділік әйелге» (сквау) ұқсас деп сипаттады. 1861 жылдың желтоқсанында ол бесінші баласы Уильямды дүниеге әкелді. Күйеуінің ықпалымен әкесі Уильям Хауэлл Конфедерация бюрократиясында бірнеше төменгі лауазымдарға тағайындалды, бұл оны қаржылық тұрғыдан қолдауға көмектесті. Соғыс жылдарындағы әлеуметтік дүрбелең Президенттік резиденцияға дейін жетті; 1864 жылы Дэвистердің бірнеше үй қызметкерлері-құлдары қашып кетті. Варинаның жеке қызметшісі болған Джеймс Деннисон және оның әйелі Бетси, қашу үшін жинаған 80 алтын долларды пайдаланды. Генри, үй иесі, бір түні резиденцияның жертөлесіне от жағып, назарды аударғаннан кейін қашып кетті. 1864 жылдың көктемінде бес жасар Джозеф Дэвис Ричмондтағы Президенттік резиденцияның балконынан құлап қайтыс болды. Бірнеше аптадан кейін Варина олардың соңғы баласын, Варина Энн Дэвис есімді қызды дүниеге әкелді, оны «Винни» деп атады. Қыз жұртшылыққа «Конфедерацияның қызы» ретінде танылды; оның оқиғалары мен суреттері соғыстың соңғы жылында Конфедерация бойынша моральдық рухты көтеру үшін таратылды. Ол өмірінің соңына дейін осы лақап атын сақтап қалды.

Jefferson Davis resigned from the U. S. Senate in 1861 when Mississippi seceded. Varina Davis returned with their children to Brierfield, expecting him to be commissioned as a general in the Confederate army. He was elected as President of the Confederate States of America by the new Confederate Congress. She did not accompany him when he traveled to Montgomery, Alabama (then capital of the new country) to be inaugurated. A few weeks later, she followed and assumed official duties as the First Lady of the Confederacy. Davis greeted the war with dread, supporting the Confederacy but not slavery. She was known to have said that:

<blockquote>the South did not have the material resources to win the war and white Southerners did not have the qualities necessary to win it; that her husband was unsuited for political life; that maybe women were not the inferior sex; and that perhaps it was a mistake to deny women the suffrage before the war. White residents of Richmond criticized Varina Davis freely; some described her appearance as resembling "a mulatto or an Indian 'squaw'." In December 1861, she gave birth to their fifth child, William. Due to her husband's influence, her father William Howell received several low level appointments in the Confederate bureaucracy which helped support him. The social turbulence of the war years reached the Presidential mansion; in 1864, several of the Davises' domestic slaves escaped. James Dennison and his wife, Betsey, who had served as Varina's maid, used saved back pay of 80 gold dollars to finance their escape. Henry, a butler, left one night after allegedly building a fire in the mansion's basement to divert attention. In spring 1864, five year old Joseph Davis died in a fall from the porch at the Presidential mansion in Richmond. A few weeks later, Varina gave birth to their last child, a girl named Varina Anne Davis, who was called "Winnie". The girl became known to the public as "the Daughter of the Confederacy;" stories about and likenesses of her were distributed throughout the Confederacy during the last year of the war to raise morale. She retained the nickname for the rest of her life.

Соғыстан кейінгі

Соғыс аяқталғаннан кейін Дэвистер Еуропаға қашуға тырысып, оңтүстікке қарай бет бұрды. Оларды федералды әскерлер ұстады, ал Джефферсон Дэвис екі жыл бойы Вирджиния штатының Фибус қаласындағы Монро фортында түрмеде отырды. Жанжақты қалған Варина Дэвис күйеуі тұтқындалған Джорджия штатында тұруға мәжбүр болды. Ұлдарының қауіпсіздігі үшін алаңдаған ол оларды Канададағы достарына, туыстары мен үй қызметшісінің күтіміне жіберді. Бастапқыда күйеуімен байланысқа түсуіне тыйым салынған Варина Дэвис оны босату үшін тынымсыз еңбек етті. Ол оның әділетсіз түрмеге қамалуы туралы хабардарлық пен көңіл жағдасын тудыруға тырысты. Бірнеше айдан кейін Варина Дэвиске күйеуімен хат алмасуға рұқсат берілді. Оның түрмедегі жағдайы туралы мақалалар мен кітаптар көпшіліктің пікірін оның жағына бұруға көмектесті. Дэвис пен кішкентай Винниге Джефферсонның түрме жасылшасына кіруге рұқсат берілді. Соңында отбасыға форттың офицерлер үйінің жайлы пәтері берілді. Кепілдікпен босатылғанымен, ешқашан мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін сотталмаған Джефферсон Дэвис Миссисипидегі үйінен, көп бөлігі байлығынан және АҚШ азаматтығынан уақытша айырылды. 20-шы ғасырдың соңында президент Картер оның азаматтығын қайтыс болғаннан кейін қалпына келтірді. Дэвис отбасының кішкентай мүшелері байлықтарын қайта құру үшін жұмыс іздеп, Еуропа мен Канадада үздіксіз саяхаттап жүрді. Дэвис Мемфисте орналасқан сақтандыру агенттігінің президенті болып тағайындалды. 1873 жылғы экономикалық дағдарысқа дейін отбасы қаржылық тұрақтылыққа ие бола бастады, сол кезде оның компаниясы банкротқа ұшыраған көптеген компаниялардың бірі болды. 1872 жылы олардың ұлы Уильям Дэвис ішек қызбасынан қайтыс болды, бұл олардың эмоционалдық ауыртпалығын арттырды. Еуропадағы пансиондық мектептерде оқып жатқан қыздарына барып келген кезде Джефферсон Дэвис АҚШ-тың оңтүстігінен мақта сатып алуға тырысатын ағылшын консорциумының өкілі болып тағайындалды. Ол осы жұмыс үшін АҚШ-қа оралды. Варина Дэвис Англияда жақында көшіп келген әпкесіне барып, бірнеше ай бойы қалады. Сақталған хаттар оның қалуының себебі некедегі қиындықтардың қайта жандануы болуы мүмкін екенін көрсетеді. Екеуі де ұлдары мен байлықтарын жоғалтқандықтан депрессияға ұшырады. Англияда Варинаның ашуы ұлғайды. Бірнеше жыл бойы Дэвистер бірге тұрғаннан гөрі бөлек өмір сүрді. Дэвис соғыстан кейінгі жылдардың көп бөлігінде жұмыссыз болды. 1877 жылы ол ауырып, банкроттыққа жақындады. Денсаулығы үшін теңіз жағасындағы үйге баруға кеңес берілген ол Сара Энн Эллис Дорсидің шақыруын қабылдады. Филадельфияда Варинамен бірге оқыған Дорси белгілі романист және тарихшыға айналды және көп саяхат жасады. Ол Дэвиске плантациясының аумағындағы коттеджді пайдалануға мүмкіндік берді. Ол жерде ол оған Конфедерация туралы естеліктерін ұйымдастыруға және жазуға көмектесті, оның белсенді ынталандыруымен. Ол сондай-ақ Варина Дэвисті де өз үйінде тұруға шақырды. Дэвис пен оның үлкен қызы Маргарет Хауэлл Хейз күйеуінің Дорсимен достығын мақұлдамады. Варина Дэвис Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, ол бір уақыт бойы Маргарет пен оның отбасымен Мемфисте тұрды. Бірте-бірте ол күйеуімен қайта табысты. Ол 1878 жылы Бовуарда бірге болған, онда олардың соңғы аман қалған ұлы Джефферсон Дэвис кіші Мемфистегі сары қызылша эпидемиясы кезінде қайтыс болғанын білді. Сол жылы оңтүстік штаттарында 20 мың адам қайтыс болды. Қайғыға толы күндерде Варина Дорсимен қайта дос болады. Сара Дорси бұрынғы президентке көмектесуге бекінді, ол оған үйін ақылға қонымды бағаға сатуға ұсыныс жасады. Сүт безінің қатерлі ісігіне шалдыққан Дорси өсиетін өзгертіп, Джефферсон Дэвиске үйге толық иелік ету құқығын, сондай-ақ қаржылық мүлкінің көп бөлігін қалдырды. Перси туыстары өсиетті күшін жоюға тырысты, бірақ сәтті болмады. Дорсидің мұрасы 1889 жылы Джефферсон Дэвис қайтыс болғаннан кейін Уинни Дэвисті мұрагер етті. 1891 жылы Варина мен Винни Нью-Йоркке көшіп келді. 1898 жылы Винни қайтыс болғаннан кейін, оны Вирджиния штатының Ричмонд қаласында әкесінің қасына жерледі. Варина Дэвис Бовуар плантациясын мұра етті.

When the war ended, the Davises fled South seeking to escape to Europe. They were captured by federal troops and Jefferson Davis was imprisoned at Fort Monroe in Phoebus, Virginia, for two years. Left indigent, Varina Davis was restricted to residing in the state of Georgia, where her husband had been arrested. Fearing for the safety of their older children, she sent them to friends in Canada under the care of relatives and a family servant. Initially forbidden to have any contact with her husband, Davis worked tirelessly to secure his release. She tried to raise awareness of and sympathy for what she perceived as his unjust incarceration. After a few months Varina Davis was allowed to correspond with him. Articles and a book on his confinement helped turn public opinion in his favor. Davis and young Winnie were allowed to join Jefferson in his prison cell. The family was eventually given a more comfortable apartment in the officers' quarters of the fort. Although released on bail and never tried for treason, Jefferson Davis had temporarily lost his home in Mississippi, most of his wealth, and his U. S. citizenship. In the late 20th century, his citizenship was posthumously restored by then President Carter. The small Davis family traveled constantly in Europe and Canada as he sought work to rebuild his fortunes. Davis accepted the presidency of an insurance agency headquartered in Memphis. The family began to regain some financial comfort until the Panic of 1873, when his company was one of many that went bankrupt. In 1872 their son William Davis died of typhoid fever, adding to their emotional burdens. While visiting their daughters enrolled in boarding schools in Europe, Jefferson Davis received a commission as an agent for an English consortium seeking to purchase cotton from the southern United States. He returned to the US for this work. Varina Davis remained in England to visit her sister who had recently moved there, and stayed for several months. The surviving correspondence suggests her stay may have been prompted by renewed marital difficulties. Both the Davises suffered from depression due to the loss of their sons and their fortunes. Still in England, Varina was outraged. For several years, the Davises lived apart far more than they lived together. Davis was unemployed for most of the years after the war. In 1877 he was ill and nearly bankrupt. Advised to take a home near the sea for his health, he accepted an invitation from Sarah Anne Ellis Dorsey, a widowed heiress, to visit her plantation of Beauvoir on the Mississippi Sound in Biloxi. A classmate of Varina in Philadelphia, Dorsey had become a respected novelist and historian, and had traveled extensively. She arranged for Davis to use a cottage on the grounds of her plantation. There she helped him organize and write his memoir of the Confederacy, in part by her active encouragement. She also invited Varina Davis to stay with her. Davis and her eldest daughter, Margaret Howell Hayes, disapproved of her husband's friendship with Dorsey. After Varina Davis returned to the United States, she lived in Memphis with Margaret and her family for a time. Gradually she began a reconciliation with her husband. She was with him at Beauvoir in 1878 when they learned that their last surviving son, Jefferson Davis, Jr., had died during a yellow fever epidemic in Memphis. That year 20,000 people died throughout the South in the epidemic. During her grieving, Varina became friends again with Dorsey. Sarah Dorsey was determined to help support the former president; she offered to sell him her house for a reasonable price. Learning she had breast cancer, Dorsey made over her will to leave Jefferson Davis free title to the home, as well as much of the remainder of her financial estate. Her Percy relatives were unsuccessful in challenging the will. Dorsey's bequest made Winnie Davis the heiress after Jefferson Davis died in 1889. In 1891, Varina and Winnie moved to New York City. After Winnie died in 1898, she was buried next to her father in Richmond, Virginia. Varina Davis inherited the Beauvoir plantation.

Жесір

Күйеуі қайтыс болғаннан кейін Варина Хауэлл Дэвис оның өмірбаяндық еңбегін аяқтады және 1890 жылы «Джефферсон Дэвис, естеліктер» деген атпен жариялады. Кітаптың сатылымы алғашында аз болды, ол кіріс табу үмітін күйретіп жіберді. Кейт Дэвис Пулицер, Джефферсон Дэвистің қашық туысы және Нью-Йорктегі ірі газет баспашысы Джозеф Пулицердің әйелі, Оңтүстікке сапар жасағанда Варина Дэвиске кездескен еді. Ол күйеуінің «Нью-Йорк Ворлд» газеті үшін одан қысқа мақалалар жазуын сұрады. 1891 жылы Варина Дэвис Пулитцерлердің толық уақытты тілші болу туралы ұсынысын қабылдады және қызы Виннимен бірге Нью-Йоркке көшіп келді. Олар қаланың қарбалас өмірінен ләззат алды. Оңтүстік тұрғындары Дэвистің Солтүстікке көшуіне қарсы шықты, өйткені ол Конфедерацияның танымал тұлғасы саналды және оны өздеріне жатады деп есептеді. Дэвис және оның қызы әрқайсысы әдеби мансаппен айналысқандықтан, Нью-Йорктегі бірнеше тұрғын үйлерде тұрды. (Олар ең ұзақ уақыт 123 W. 44th Street мекенжайындағы «Hotel Gerard» қонақүйінде тұрды.) Варина Дэвис газетке көптеген мақалалар жазды, ал Винни Дэвис бірнеше роман жариялады. 1898 жылы Винни қайтыс болғаннан кейін Варина Дэвис Бовуарды мұраға алды. 1902 жылғы қазан айында ол плантацияны Конфедерация ардагерлерінің ұлдарының Миссисипи бөлімшесіне 10 000 долларға (~$) сатты. Ол мүлікті Конфедерация ардагерлерінің үйі ретінде, кейіннен күйеуінің ескерткіші ретінде пайдалануды талап етті. SCV осы жерде казармалар салып, мыңдаған ардагерлер мен олардың отбасыларын орналастырды. Платация көп жылдар бойы ардагерлер үйі ретінде пайдаланылды. 1953 жылдан бері үй Дэвис мұражайы ретінде жұмыс істеп келеді. Бовуар ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Бас үй қалпына келтіріліп, онда Джефферсон Дэвис президенттік кітапханасы орналасқан мұражай салынды. Варина Хауэлл Дэвис соғыстан кейін жұмыс іздеп Солтүстікке көшіп келген көптеген ықпалды оңтүстіктердің бірі болды; олар «конфедерациялық кілемшелер» деп аталды. Соғыстан кейінгі келісім жылдарында Дэвис бұрынғы генерал және президент Улисс С. Гранттың жесірі Джулия Дент Грантпен дос болды, ол Оңтүстіктегі ең жек көрілетін адамдардың бірі болған еді. Ол Тюскеги институтының басшысы Букер Т. Вашингтонды кездестірген қабылдауға қатысты, ол сол кезде қара нәсілділерге арналған колледж болды. Қартайған шағында Дэвис өзінің байқауларын жариялады және «Азамат соғысында дұрыс жақ жеңіске жеткенін мәлімдеді». (Оның алты баласының бесіншісі / соңғысы одан бұрын қайтыс болды) Дэвис «Дүние» газетіне жазуын жалғастырды. Ол күнделікті Центральді паркте атпен жүруді ұнататын. Денсаулығы нашарлаған соң жұмысынан және қоғамдық өмірден зейнетке шығуға мәжбүр болғанға дейін ол әлеуметтік белсенділікпен айналысты. Дэвис 1906 жылғы 16 қазанда Мейджестик қонақүйіндегі бөлмесінде екі жақты пневмониядан 80 жасында қайтыс болды. Оның артында қызы Маргарет Дэвис Хейс, бірнеше немерелері мен шөберелері қалды.

After her husband died, Varina Howell Davis completed his autobiography, publishing it in 1890 as Jefferson Davis, A Memoir. At first the book sold few copies, dashing her hopes of earning some income. Kate Davis Pulitzer, a distant cousin of Jefferson Davis and the wife of Joseph Pulitzer, a major newspaper publisher in New York, had met Varina Davis during a visit to the South. She solicited short articles from her for her husband's newspaper, the New York World. In 1891 Varina Davis accepted the Pulitzers' offer to become a full time columnist and moved to New York City with her daughter Winnie. They enjoyed the busy life of the city. White Southerners attacked Davis for this move to the North, as she was considered a public figure of the Confederacy whom they claimed for their own. As Davis and her daughter each worked at literary careers, they lived in a series of residential hotels in New York City. (Their longest residency was at the Hotel Gerard at 123 W. 44th Street.) Varina Davis wrote many articles for the newspaper, and Winnie Davis published several novels. After Winnie died in 1898, Varina Davis inherited Beauvoir. In October 1902, she sold the plantation to the Mississippi Division of the Sons of Confederate Veterans for $10,000 (~$ in ). She stipulated the facility was to be used as a Confederate veterans' home and later as a memorial to her husband. The SCV built barracks on the site, and housed thousands of veterans and their families. The plantation was used for years as a veterans' home. Since 1953 the house has been operated as a museum to Davis. Beauvoir has been designated a National Historic Landmark. The main house has been restored and a museum built there, housing the Jefferson Davis Presidential Library. Varina Howell Davis was one of numerous influential Southerners who moved to the North for work after the war; they were nicknamed "Confederate carpetbaggers". In the postwar years of reconciliation, Davis became friends with Julia Dent Grant, the widow of former general and president Ulysses S. Grant, who had been among the most hated men in the South. She attended a reception where she met Booker T. Washington, head of the Tuskegee Institute, then a black college. In her old age, Davis published some of her observations and "declared in print that the right side had won the Civil War." (the fifth / last of her six children to predecease her), Davis continued to write for the World. She enjoyed a daily ride in a carriage through Central Park. She was active socially until poor health in her final years forced her retirement from work and any sort of public life. Davis died at age 80 of double pneumonia in her room at the Hotel Majestic on October 16, 1906. She was survived by her daughter Margaret Davis Hayes and several grandchildren and great grandchildren.

Мұра мен құрмет

Варина Хауэлл Дэвис Нью-Йорк көшелерінде жерлеу рәсіміне ие болды. Оның табыты поездбен Ричмондқа жеткізілді, бірге онымен Нью-Йорк қаласындағы Дэвис жиі барган Сент-Стефан протестанттық епископ шіркеуінің пасторы Натан А. Сигл жолға шықты. Ол Голливуд бейіште Конфедерация ардагерлерінің толық құрметімен жерленді және күйеуі мен қызы Виннидің қабірлеріне жақын жерленді. Швейцарияда туған американ суретшісі Адольфо Мюллер Ури (1862–1947) Дэвис ханымның «Конфедерацияның жесірі» (1895) атты портретін салған. Ол Бовуардағы мұражайда сақталады. 1918 жылы Мюллер Ури 1897–1898 жылдары салған қызы Винни Дэвистің портретін Вирджиния штатының Ричмонд қаласындағы Конфедерация мұражайына сыйлады. 2005 жылғы 29 тамызда «Катрина» даулы болғандықтан, Джефферсон Дэвис президенттік кітапханасы орналасқан Бовуарға үлкен жел және су зардабы тиді. Үй қалпына келтіріліп, 2008 жылғы 3 маусымда қайта ашылды. Варина Хауэлл Дэвистің алмаз және изумрудтан жасалған неке сақинасы, ол кедейлік жылдарында сақтап қалған бағалы заттарының бірі, Бовуардағы мұражайда сақталған және «Катрина» даулы кезінде жоғалып кеткен. Бірнеше айдан кейін ол мұражай аумағынан табылып, мұражайға қайтарылды.

Екіншілік көздер

Кэшин, Джоан (2006). Конфедерацияның бірінші ханымы: Варина Дэвистің Азамат соғысы, Кембридж, Массачусетс: Гарвард университетінің Белкнап баспасы. Луски, Эшли Уайтхед, Құрмет қарызы: Конфедерация астанасындағы мәдени биліктің элиталық әйелдер ритуалдары (2014). Бітіру жұмыстары, диссертациялар және мәселелік есептер. 6124. https://researchrepository.wvu.edu/etd/6124. Росс, Ишбель, Джефферсон Дэвистің әйелі, өмірбаяны, Harper & Brothers Publishers, Нью-Йорк, 1958. Роуленд, Эрон. Варина Хауэлл, Джефферсон Дэвистің жұбайы, Нью-Йорк: The Macmillan Co., 1927 және 1931 (екі томдық). Строд, Хадсон (1955). Джефферсон Дэвис, 1-том: Америкалық патриот. Нью-Йорк: Harcourt, Brace & Company. Строд, Хадсон (1964). Джефферсон Дэвис, 3-том: Қайғылы батыр. Нью-Йорк: Harcourt, Brace & Company. Уайатт-Браун, Бертрам (1994). Перси үйі: Оңтүстік отбасындағы құрмет, реніш және қиял, Нью-Йорк: Оксфорд университетінің баспасы.