Кіріспе
Құсқұйрық соқа (Megascops asio) – Мексикадан Канадаға дейін Солтүстік Американың шығысында кең таралған кішкентай соқа. Линней өзінің сипаттамасын «кішкентай соқа» туралы мәліметтерге негіздеген, оны ағылшын табиғаттанушысы Марк Кэйтсби «Каролина, Флорида және Багама аралдарының табиғи тарихы» атты кітабында суреттеген және сипаттаған. Бұл атау латын тілінде құлақты соқалардың бір түрін білдіреді. Шығыс сыңғырлап өтетін соқа қазір 1848 жылы неміс табиғаттанушысы Иоганн Кауп енгізген Megascops туысына жататын 22 сыңғырлап өтетін соқаның бірі болып табылады. Шығыс сыңғырлап өтетін соқаның бес түршесі белгілі, бірақ түрдің таксономиясы «шатасқан» деп есептеледі. Көптеген айырмашылықтар клиналды болуы мүмкін, себебі, болжамды түрде, мөлшері солтүстіктен оңтүстікке қарай кемиді, ал түс айырмашылықтарының көп бөлігі тіршілік ортасына бейімделу арқылы түсіндіріледі. M. a. asio (Linnaeus, 1758) бұрын сипатталған, бірақ қазір жарамсыз деп саналатын M. a. carolinensis, M. a. naevius және M. a. striatus сияқты түршелерді қамтиды. Ол шығыс Миннесотадан оңтүстік-батыс Квебекке және оңтүстік Нью-Гэмпширден оңтүстікке қарай Миссури, Теннесси және Оңтүстік Каролинаның солтүстігіне дейін қоныстанады. Арқасының түсі салқын сұр; қызыл түршесі жиі кездеседі (жалпы популяцияның шамамен 39%). M. a. hasbroucki (Ridgway, 1914) – бұрын сипатталған M. a. trichopsis-тің орнына қойылған атау. Бұл түрше Оклахома штатының оңтүстік-батысы мен Канзастың оңтүстігінен Орталық Техастың Эдвардс платосына дейін қоныстанады. Бұл түрше де M. a. asio-ға ұқсас, бірақ арқасының түсі сарғыш сұр, қызыл түршесі сирек (~5% популяция), ал белгілері жалпақ және тығыз. Бұл түрше алғашқы екеуімен салыстырылатын мөлшерде, қанат қосылған жерінің ұзындығы шамамен . M. a. mccallii (Cassin, 1854) бұрын сипатталған M. a. enano және M. a. semplei сияқты түршелерді қамтиды. Оңтүстік Техаста (Биг Бендтен Төменгі Рио-Гранде аңғарына дейін) және солтүстік-батыс Чиуауа мен солтүстік Коауиладан оңтүстік-шығысқа қарай шығыс Сан-Луис-Потосиге дейін қоныстанатын бұл түрше M. a. hasbroucki-ге ұқсас, бірақ оның белгілері жіңішке және тығыз, сондықтан арқасы күшті сызатталған, ал қызыл түршелер сирек кездеседі (Оңтүстік Техаста мүлдем жоқ сияқты). Оның дене мөлшері солтүстік түршелерге қарағанда кішірек, қанат қосылған жерінің ұзындығы . Басқа түршелерден айырмашылығы, M. a. mccallii-нің негізгі әнінде соңғы ыңқыру жоқ. M. a. floridanus (Ridgway, 1873) Флоридада және оңтүстік Джорджияда батысқа қарай Мексика шығанағының жағалау штаттары арқылы батыс Луизианаға дейін және солтүстікке қарай Миссисипи өзенінің аңғарында оңтүстік-шығыс Арканзасқа дейін қоныстанады. Бұл түрше арқасының түсі көбінесе қызыл қоңыр (қызыл түрше де жиі кездеседі), ұсақ және тығыз белгілермен. Жоғарыда сипатталғандай, бұл түрше шынайы «қоңыр түрше» түрінде кездесуі мүмкін. Бұл шығыс сыңғырлап өтетін соқаның ең кішкентай түршесі, қанат қосылған жерінің ұзындығы шамамен .
The eastern screech owl (Megascops asio) or eastern screech owl, is a small owl that is relatively common in Eastern North America, from Mexico to Canada. Linnaeus based his account on the "little owl" that had been described and illustrated by the English naturalist Mark Catesby in his book The Natural History of Carolina, Florida and the Bahama Islands. The specific epithet is the Latin word for a type of eared owl. The eastern screech owl is now one of 22 screech owls placed in the genus Megascops that was introduced in 1848 by the German naturalist Johann Kaup. Five subspecies are typically recognised for the eastern screech owl, but the taxonomy in the species is considered "muddled". Much of the variation may be considered clinal, as predictably, the size tends to decrease from north to south and much of the color variation is explainable by adaptation to habitat. M. a. asio (Linnaeus, 1758) includes previously described races no longer considered valid such as M. a. carolinensis, M. a. naevius and M. a. striatus. It is resident from eastern Minnesota to southwestern Quebec and southern New Hampshire south to Missouri, Tennessee, and northern South Carolina. Dorsal color is cold gray; the red morph is common (about 39% of overall population). M. a. hasbroucki (Ridgway, 1914). Replacement name for the formerly described M. a. trichopsis. This subspecies is a resident from Oklahoma panhandle and southern Kansas south to Edwards Plateau of central Texas. This subspecies is also similar to M. a. asio but the dorsal color is buffy gray, the red morph being rare (~5% of population), and markings coarse and dense. This race averages at a similar size as the first two, at in wing chord length. M. a. mccallii (Cassin, 1854) includes previously described races such as M. a. enano and M. a. semplei. Resident from southern Texas (Big Bend to lower Rio Grande Valley) and northwestern Chihuahua and northern Coahuila southeast to eastern San Luis Potosí, this race is similar to M. a. hasbroucki, but its markings are fine and dense so the dorsum looks heavily mottled, with red morphs being rare (apparently entirely absent in South Texas). Its body size is smaller to the northern races, with a wing chord length of Unlike other subspecies, the primary song of M. a. mccallii lacks a terminal whinny. M. a. floridanus (Ridgway, 1873) is resident in Florida and southern Georgia west through Gulf Coast states to western Louisiana and north in the Mississippi River valley to southeastern Arkansas. This race's dorsal color is often rusty brown (red morph equally common), with fine and dense markings. As described above, this subspecies may occur in a true "brown morph". It is the smallest race of eastern screech owl, ranging in wing chord length from .
Сипаттама
Ересектердің ұзындығы мен салмағы аралығында болады. Құс бақылаушылар мен орнитологтар екі түс нұсқасын "қызыл немесе қызыл-қоңыр морфтар" және "сұр морфтар" деп атайды. Қызыл-қоңыр құстар ареалдың оңтүстік бөлігінде көбірек кездеседі; екі түс нұсқасының жұптасуы да болады. Сұр морфтар қалың қабықты ағаштардың арасында керемет жасырынып, қорғанышқа ие болса, қызыл морфтар кейбір қарағайларда және жапырақты ағаштардың түрлі-түсті жапырақтарында қауіпсіздік табады. Қызыл морфтардың ең жоғары пайызы Теннессиде (халықтың 79%) және Иллинойста (халықтың 78%) байқалады. Оңтүстікте (яғни Флоридада) ғана тіркелген сирек кездесетін "қоңыр морф" бар, ол морфтар арасындағы будандасудың нәтижесі болуы мүмкін. Флоридада қоңыр морфтар әдетте штаттың ылғалды бөліктерінде кездеседі, ал штаттың солтүстік және солтүстік-батыс бөліктерінде олар көрінбейді. Батыс Канада мен АҚШ-тың солтүстік орталық бөлігінде ақшыл сұр түстің ашық нұсқасы (кейде ақшыл көрініске жақын) де бар. Уэко, Техас қаласының маңындағы ауылдық жерлерде, жылы қалалық аймақтармен салыстырғанда, сұр морфтардың үлесі жоғары болғандығы метаболизмнің жоғары деңгейін көрсетеді. Қызыл-қоңыр сүрегілер суық қыстарда жоғары өлім-жұлым көрсетті.
Two color variations are referred to as "red or rufous morphs" and "gray morphs" by bird watchers and ornithologists. Rusty birds are more common in the southern parts of the range; pairings of the two color variants do occur. While the gray morph provides remarkably effective camouflage amongst the bark of hardwood trees, red morphs may find security in certain pine trees and the colorful leaves of changing deciduous trees. The highest percentage of red morphs is known from Tennessee (79% of population) and Illinois (78% of population). A rarer "brown morph" is known, recorded exclusively in the south (i. e. Florida), which may be the occasional product of hybridation between the morphs. In Florida, brown morphs are typically reported in the more humid portions of the state, whereas they appear to be generally absent in the northern and northwestern parts of the state. A paler gray variation (sometimes bordering on a washed out, whitish look) also exists in western Canada and the north central United States. Evidence of higher metabolic rates was shown by a higher proportion of gray morphs in the rural areas surrounding Waco, TX compared to the warmer suburban areas. Rufous screech owls also had higher mortality during cold winters.
Өсіру
Олардың көбейетін жері – Солтүстік Американың шығысындағы жапырақты немесе аралас орман. Әдетте жалғыз өмір сүретін бұл құстар, табиғи қуыстарға немесе ағашқұс (woodpecker) жасаған қуыстарға ұя салады. Қуыстың кіреберісі осы құсқа сыйымды болуы керек. Көбінесе олар солтүстік фликерлердің (Colaptes auratus) немесе қанатты ағашқұстардың (Dryocopus pileatus) жасаған қуыстарына ғана сыяды, себебі орташа өлшемді қызылбелді ағашқұс (Melanerpes carolinensis) оларға жеткілікті үлкен емес қуыстар жасайды. Экологиялық жағдайы бойынша, Еуропада осыған ұқсас экологиялық баламасы жоқ. Ең жақын түр – кішкентай соқыр құс (Athene noctua), ал еуразиялық соқыр құс (Otus scops) кішкентай және әлсіз, ал ұзын құлақты соқыр құс (Asio otus) көбінесе кеміргіштерге тәуелді. Солтүстік Америкадағы шығыс (және батыс) сыңғырлап дауыстайтын соқыр құстардың сәттілігі, ұзын құлақты соқыр құстардың Солтүстік Америкадағы солтүстік ормандық мекенжайларына қарағанда Еуропада кеңірек таралған болуына себеп болуы мүмкін. Олар цикадаларды жейді, бірақ кез келген ұшатын жәндікті де қоректенуі мүмкін. Сондай-ақ, олардың рационында балықтар, шаяндар, құрттар, жәндіктер, шаяндар, қансорушылар, мыңжаяқтар мен жүзжаяқтар да бар. Кішкентай сүтқоректілер, мысықтардан бастап жас қоянға дейін (Sylvilagus ssp.), олардың үнемі жемдік базасын құрайды және қыс айларында олардың негізгі тағамына айналады. Микротиндер мен тышқандар сияқты кішкентай кеміргіштер, алынған сүтқоректілердің шамамен 67% құрайды, бірақ құсқұйрықтар мен бөріктер сияқты, әсіресе қызыл бөрік (Tamiasciurus hudsonicus) сияқты, құсқұйрықпен бірдей салмақты кеміргіштер де жем болады. Секіруші тышқандар (Zapus ssp.), шұбарлар, қарақұйрықтар және жарғақтар (әсіресе кішкентай қоңыр жарғақ (Myotis lucifugus)) кейде жем болады. Кішкентай құстар, мысалы, шұбар құстар (Poecile ssp.), қарлығаштар, көгершіндер, құсқұстар, құсқұстар және құсқұстар – ең көп таралған құстардың жемдік базасы, және мұндай түрлер әдетте түнгі уақытта немесе түнгі көші-қон кезінде тікелей ауланады. Огайо штатында, ең көп таралған құстардың жемдік түрлері және жайылымдық құстардан кейін ең көп сақталатын азық-түлік түрлері сарыбас құс (Setophaga coronata) және ақ кеуделі тараншы (Zonotrichus albicollis) болды. Климат, азық-түлік көздері және жыртқыштардың болуы – қала маңындағы және ауылдық шығыс сыңғырлап дауыстайтын соқыр құстардың мінез-құлқына әсер ететін факторлар. Қала маңында өмір сүру шығыс сыңғырлап дауыстайтын соқыр құстардың мінез-құлқына қосымша әсер етуі мүмкін, мысалы, екіншілік улану, көліктер, жыртқыштардың көбеюі және ракун, опоссум және бөрікшіктерден бәсекелестік. Орташа ұяшықтар көлемі мен шығыс сыңғырлап дауыстайтын соқыр құстардың ұядан шығу күндері орташа есеппен, шағын және жоғары тығыздықтағы қала маңындағы аудандарда, шағын және ауылдық аудандарға қарағанда үлкен екендігі анықталды. Орналасқан жерлердегі әр түрлі айырмашылықтар шығыс сыңғырлап дауыстайтын соқыр құстардың ұя салу мінез-құлқына әсер етеді. Бұрынғы зерттеулер бойынша, шығыс соқыр құсының тамақтану мінез-құлқына оның ауылдық немесе қала маңындағы аймақта өмір сүргендігі әсер етеді. Бұрынғы зерттеуде шығыс соқыр құсының жем-шөпінің әртүрлілігі қала маңындағы аз тығыздықтағы аудандарда жоғары болды. Бұрынғы зерттеулер көрсеткендей, қала маңындағы климат бірнеше жыл бойы жылыған сайын, шығыс соқыр құстары жыл сайын орташа есеппен 4,5 күн бұрын ұя салуды бастайды.