Қысқақұлақ сүрегі (Asio flammeus) – далалық құс, Strigidae тұқымдасы. Есікті құстарға жатады, қорғаныш позында "құлақтары" көрінеді. Ашық далаларда мекендейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Соуылдың түрлері
Species of owl
Қысқақұлақты соуыл (Asio flammeus) – Strigidae тұқымдасына жататын, кеңінен таралған далалық құс. Asio туысына жататын соуылдар "құлақты соуылдар" деп белгілі, себебі олардың қауырсындары сүтқоректілердің құлақтарына ұқсас шоғырлар түзеді. Бұл "құлақ" шоғырлары көріне де, көрінбе де болуы мүмкін. Қысқақұлақты соуыл қорғаныш позында тұрғанда шоғырларын көрсетеді, бірақ оның өте қысқа шоғырлары көбінесе байқалмайды. Қысқақұлақты соуыл ашық кеңістіктерде және жайылымдарда кездеседі.
The short eared owl (Asio flammeus) is a widespread grassland species in the family Strigidae. Owls belonging to genus Asio are known as the eared owls, as they have tufts of feathers resembling mammalian ears. These "ear" tufts may or may not be visible. The short eared owl will display its tufts when in a defensive pose, although its very short tufts are usually not visible. The short eared owl is found in open country and grasslands.
Таксономия
Қысқа құлақты сұңқар 1763 жылы лютерандық епископ Эрик Понтоппидан Strix flammea деген екі атаумен ресми түрде сипаттады. Түрлік эпитеті flammeus латын тілінен алынған, "жалынды" немесе "жалын түсті" деген мағынаны білдіреді. Бұл сұңқар қазір француз зоологы Матурин Жак Бриссонның 1760 жылы енгізген Asio туысына жататын тағы жеті түрмен бірге жіктеледі. Он бір түршесі бар: егеуқұйрықтар, дала тышқандары, қоңызтар, еліктер, жартарғанаттар, сусарлар және құрттар. Сонымен қатар, ол кейде кішкентай құстарға да шабуыл жасайды, әсіресе теңіз жағалаулары мен жақын орналасқан батпақтарда, онда жағалауда қоныстанған құстарға, қанағаттарға, кішкентай шағалаларға және теңіз құстарына белгілі бір уақыт аралығымен шабуылдайды. Құстарға қоректену ішкі аймақтарда сирек кездеседі және көбінесе қызылқұйрықтар, иктеридтер, сұрқылдар, тирандық құстар және пипиттер сияқты құстарға бағытталған. Жәндіктер диетаны толықтырады, ал қысқа құлақты сұңқарлар тарақандарға, шегірткелерге, қоңыздарға, жапырақ жегіштерге және гусеницаларға қоректенеді. Солтүстік Америкада солтүстік құлқынмен бәсекелестік күшті болуы мүмкін, олармен ортақ мекендеу орындары мен қоректік қалаулары ұқсас. Екі түр де қоректік олжаны ұстағанда бір-бірін агрессиялық түрде қууға дайын.
The short eared owl was formally described in 1763 by the Lutheran bishop Erik Pontoppidan under the binomial name Strix flammea. The specific epithet is from the Latin flammeus meaning "flammulated" or "flame coloured". This owl is now placed with seven other species in the genus Asio that was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760. Eleven subspecies are recognised: mice, ground squirrels, shrews, rats, bats, muskrats and moles. It will also occasionally depredate smaller birds, especially when near sea coasts and adjacent wetlands at which time they attack shorebirds, terns and small gulls and seabirds with semi regularity. Avian prey is more infrequently preyed on inland and centers on passerines such as larks, icterids, starlings, tyrant flycatchers and pipits. Insects supplement the diet and short eared owls may prey on roaches, grasshoppers, beetles, katydids and caterpillars. Competition can be fierce in North America with the northern harrier, with which the owl shares similar habitat and prey preferences. Both species will readily harass the other when prey is caught.