Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландияның Атқарушы кеңесі – генерал-губернаторға мемлекеттік және конституциялық мәселелер бойынша кеңес беретін "жауапты кеңесшілердің" толық құрамы. Барлық үкімет министрлері министр қызметіне тағайындалмас бұрын Атқарушы кеңесшілер ретінде тағайындалуы тиіс; демек, Кабинеттің барлық мүшелері де Атқарушы кеңесшілер болып табылады. Генерал-губернатор Атқарушы кеңестің әрбір мүшесі үшін тағайындалу жарлығына және әрбір министрлік портфель үшін жеке жарлыққа қол қояды. Атқарушы кеңесші болу үшін, әдетте Парламент мүшесі болу керек (бұл 1986 жылғы Конституциялық актіде заңдастырылған). Дегенмен, Парламент құрамында болмаған күйде 30 күнге дейін қызмет етуге рұқсат етіледі; бұл әлі ант бермеген және зейнеткерлікке шыққан немесе сайлауда жеңілген мүшелердің кезеңсіз өтуіне мүмкіндік береді. Әрбір Атқарушы кеңесші заңнамада белгіленген тиісті ант немесе міндеттеме беруі керек.
The Executive Council of New Zealand is the full group of "responsible advisers" to the governor general, who advise on state and constitutional affairs. All government ministers must be appointed as executive councillors before they are appointed as ministers; therefore all members of Cabinet are also executive councillors. The governor general signs a warrant of appointment for each member of the Executive Council, and separate warrants for each ministerial portfolio. To be an executive councillor, one must normally be a member of Parliament (this was codified in the Constitution Act of 1986). However, one may serve up to thirty days without being in Parliament; this is to allow for the transition of members not yet sworn in and members who have retired or been defeated. Each executive councillor must take the relevant oaths or affirmations set out in legislation.
Шығу тегі
Жаңа Зеландияның Атқару кеңесі алғаш рет 1840 жылы губернатор Уильям Хобсонның жарлығымен құрылды, ол оны үкімет басқарудағы басты кеңесші орган деп белгіледі.
The Executive Council of New Zealand was first constituted in 1840 by proclamation of Governor William Hobson, who designated it as the principal advisory body in the administration of the government.
Жиналыстар
Атқарушы кеңес әр дүйсенбі күні кеңестегі бұйрықтарға (мысалы, ережелер мен тағайындауларға қатысты) қол қою үшін жиналады, сондай-ақ генерал-губернаторға саяси жағдайлар мен туындаған конституциялық мәселелер туралы бейресми түрде хабардар ете алады. Атқарушы кеңестің хатшысы (ол бірдей кабинет хатшысы) премьер-министрдің ұсынысы бойынша генерал-губернатор тағайындайды және Кеңестің барлық отырыстарына қатысуға, оның отырыстарының тіркемелерін жүргізуге, сондай-ақ генерал-губернаторға кез келген ресми қолдау немесе кеңес беруді үйлестіруге жауапты. Бұдан өзге, хатшы генерал-губернатор шығарған кез келген бұйрыққа, жариялауға немесе басқа да заңдық құжатқа қосымша қол қояды. Генерал-губернаторға берілген көптеген өкілеттіктер (прерогативтік өкілеттіктер), мысалы саяси лауазымдарға тағайындау, тек Атқарушы кеңестің ұсынысымен ғана жүзеге асырылады. Генерал-губернатор конвенция бойынша кеңеске бағынуға міндетті.
The Executive Council meets every Monday to sign Orders in Council (regarding regulations and appointments, for example), and may also informally brief the governor general on political developments and constitutional issues that have arisen. The clerk of the Executive Council (who is also the Cabinet secretary) is appointed by the governor general on advice of the prime minister, and is responsible for attending all meetings of the Council and keeping records of its meetings, as well as for co coordinating any official support or advice to the governor general. The clerk also countersigns any Order in Council, proclamation, or other legal instrument issued by the governor general. Most of the powers vested in the governor general (prerogative powers), such as appointments of political officials, are exercisable only under advice from the Executive Council. The governor general is bound by convention to follow the advice.
Министрлер кабинетінен бөліну
Атқарушы кеңестің мүшелері Корольдік министрлері деп аталады, бұл Министрлер кабинетінің министрі болумен тең емес; олардың Кеңес мүшелері ретінде тағайындалуы оларға атқару билігін жүзеге асыру құқығын береді. Атқарушы кеңестің көп бөлігі Министрлер кабинетінің құрамында, бірақ кейбіреулері «Кабинеттен тыс министрлер» деп аталады; олар әлі де Атқарушы кеңестің мүшелері, бірақ Министрлер кабинетіне кірмейді. Конституциялық дәстүр бойынша, генерал-губернаторға кеңес беруге тек Министрлер кабинетінің мүшелері ғана құқылы, Атқарушы кеңес арқылы. Кабинеттен тыс министрлер дәстүрлі түрде маңыздылығы төмен портфельдерді иеленеді немесе тиісті портфель министрлері оларға нақты белгіленген өкілеттіктер мен жауапкершіліктерді тапсырған министрлер ретінде қызмет етеді. Корольдік министрдің Кабинетке кірмейтін алғашқы жағдайларының бірі 1989 жылдан 1990 жылға дейін Дэвид Лэнг премьер-министр қызметінен кеткеннен кейін бас прокурор болып тағайындалған кезде болды. 2005 жылғы жалпы сайлаудан кейін Уинстон Петерстің Сыртқы істер министрі және Питер Данннің Кірістер министрі қызметтеріне тағайындалуы Кабинеттен тыс министрлердің мәртебесін едәуір дамытты, себебі олардың партияларының үкіметке сенім білдіру және қаржыландыру мәселелерінде қолдауы үшін маңызды министрлік лауазымдарға Кабинеттен тыс тағайындалды, сонымен қатар олар өздерінің министрлік өкілеттіктері шегінде үкімет саясатын қорғауға міндетті болды. Портфелі жоқ министрлер де болды, мысалы, 1935 жылдан 1939 жылға дейін Марк Фаган, ол 1939 жылы қысқа мерзімге Кеден министрінің міндетін атқарды. Одан кейін 1939 жылдан 1949 жылға дейін Дэвид Уилсон, ол 1940-1944 жылдары Иммиграция министрі болды. Олар Өкілдер палатасының емес, Заң шығарушы кеңестің мүшелері болды.
Members of the Executive Council are referred to as ministers of the Crown, which is not equivalent to being a Cabinet minister; their appointment as members of the Council gives them the authority to exercise executive power. Most members of the Executive Council are Cabinet ministers, but some are appointed as so called "minister outside Cabinet"; they are still members of the Executive Council but not of Cabinet. By constitutional convention, only members of Cabinet advise the governor general through the Executive Council. Ministers outside Cabinet traditionally hold minor portfolios, or serve as associate ministers, with carefully specified powers and responsibilities delegated to them by relevant portfolio ministers. One of the first instances in which a minister of the Crown did not hold a seat in Cabinet occurred when David Lange served as Attorney General from 1989 to 1990, after resigning as Prime Minister. The appointment of Winston Peters as Minister of Foreign Affairs and Peter Dunne as Minister of Revenue subsequent to the 2005 general election saw the status of ministers outside Cabinet develop significantly, given that they were appointed to important ministerial positions outside Cabinet in exchange for their parties supporting the Government on matters of confidence and supply while being required to defend Government policies only within their spheres of ministerial responsibility. There have also been ministers without portfolio, e. g., Mark Fagan from 1935 to 1939, who was briefly acting Minister of Customs in 1939. He was followed by David Wilson from 1939 to 1949, who was Minister of Immigration 1940–44. They were members of the Legislative Council, not the House of Representatives.