Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық әнші
American singer
Джордж Вашингтон Джонсон (шамамен 1846 жылғы қазан – 1914 жылғы 23 қаңтар) – американдық әнші және дыбыс жазу өнерін дамытушы. Джонсон – фонографқа жазба жасаған алғашқы афроамерикалық жұлдыз. Оның ең танымал әндері – "Сыңғырлаған коон" және "Күлкі әні".
George Washington Johnson (c. October 1846 – January 23, 1914) was an American singer and pioneer sound recording artist. Johnson was the first African American recording star of the phonograph. His most popular songs were "The Whistling Coon" and "The Laughing Song".
Ерте өмір
Джонсон Вирджиния штатында, Флуванна округінде немесе Лудун округінің Уитленд маңында дүниеге келді. Оның әкесі құл болған, және ол 1853 жылы босатылған болуы мүмкін. Джонсон бала кезінен Уитленд маңындағы бай ақ фермердің ұлымен бірге өсіп, оның серігі және қызметшісі болды. Осы отбасымен бірге болғанда ол музыкалық қабілетін дамытты, тіпті оқуға және жазуға үйренді, бірақ Америка Азаматтық соғысынан бұрын Вирджинияда қара балалар үшін мұндай білім алу заңсыз еді. Кейін Джонсон жұмысшы болып жұмыс істеді, ал жиырма жеті жасында Нью-Йорк қаласына көшіп кетті. 1870-ші жылдардың соңында ол Нью-Йоркте көшеде әуенші болып жұмыс істеп, осы арқылы күнкөрісін жасады.
Johnson was born in Virginia, either in Fluvanna County or near Wheatland in Loudoun County. His father was a slave, and he was likely freed in 1853. From an early age, Johnson was raised near Wheatland as the companion and servant of a prosperous white farmer's son. During his time with this family, he developed his musical ability and even learned to read and write, which was illegal for a black child in Virginia before the American Civil War. Johnson later worked as a laborer, and in his late twenties he moved to New York City. By the late 1870s he was making his living as a street entertainer in New York, specializing in whistling.
Музыкалық мансап
1890 жылдың қаңтар және мамыр айлары аралығында Джонсонды екі аймақтық патефон дистрибьюторы жұмысқа алды. Олар монетамен жұмыс істейтін машиналарын үшін жазушы музыканттарды іздеді. Нью-Йорк фонограф компаниясының Чарльз Маршалл және Нью-Джерси фонограф компаниясының Виктор Эмерсон екеуі де Джонсонның Манхэттенде, мүмкін Хадсон өзеніндегі паром терминалдарында өнер көрсеткенін естіді. Екеуі де Джонсонды екі минуттық орындау үшін жиырма центтен ақы төлеп, оның дауысты, жыртық сыбызғысын балауыз цилиндрге жаздыруға шақырды. Джонсон сол кездегі барлық әндерді сыбызғымен орындай алса да, екі компания үшін де алғашқы жазған әндерінің бірі "Сыбызғышы Қарақұйрық" деген танымал вадевиль әні болды. Джонсон әуенмен қатар сыбызғы да тартып, музыкалық деңгейде күлді де орындады. Осыдан кейін ол "Күлкі әні" деп аталатын екінші хитін жасады. Ол басқа материалдарды да жаздырды, соның ішінде "Listen to the Mockingbird" әнін сыбызғымен орындау және басқа орындаушылармен бірге жасалған қысқаша минстрель шоулары, бірақ Джонсон осы екі әнді жылдар бойы қайта-қайта орындап, жаздыратын. Жазу индустриясының алғашқы күндерінде әрбір жазба "мастер" деп аталды. Күшті даусы бар әнші бірден үш-төрт пайдалы жазба жасай алатын, ал сондай-ақ көптеген машиналар бір мезгілде жұмыс істейтін, олардың жазу мүйіздері әншінің аузына бағытталған. Джонсон кейде студияда бір әнді күніне елу рет немесе одан да көп қайталап айтатын. 1895 жылы Джонсонның "Сыбызғышы Қарақұйрық" және "Күлкі әні" әндері АҚШ-та ең көп сатылған жазбалар болды. "Күлкі әні" 1891 жылдың сәуірінен маусым айына дейін он апта бойы бірінші орында тұрды, ал "Сыбызғышы Қарақұйрық" 1891 жылдың шілдесі мен тамызында бес апта бойы бірінші орында болды. Джонсон поп-хит-парадта алғашқы рет пайда болған афроамерикалық болды, ал оның хит-парадтағы әнін алғаш рет афроамерикалық жазған. 1890 мен 1895 жылдар аралығында оның балауыз цилиндрлерінің жалпы сатылымы 25 000-нан 50 000-ға дейін бағаланды, олардың әрқайсысын Джонсон жеке-жеке жазды. Қызығы, Нью-Джерсидің жазу компаниясы Джонсонды қара нәсілді адам ретінде таныстырды, бұл Америка өмірінің көп бөлігі нәсіл бойынша қатаң бөлінген кезеңде болды. "Сыбызғышы Қарақұйрық" әнінің көңілді әуені мен мәтіні қазіргі уақытта қабылдауға болмайтын, онда қара адамды бабуинмен салыстырады. Джонсон Нью-Йорк және Нью-Джерси компаниялары үшін жазуын жалғастырды, ал 1891 жылы олардың бас компаниясы - Солтүстік Америка фонограф компаниясы үшін де жазбалар жасады. Оның 1891 жылғы жазу сессияларының кем дегенде бірі Нью-Джерси штатының Вест-Оранж қаласындағы Томас Эдисонның зертханасында өтті. Джонсон сондай-ақ вадевильде де өнер көрсетті. Оның сахнадағы репертуары екі танымал әнімен шектелген, бірақ бұл оған келісімдер алу үшін жеткілікті болды. 1894 жылы Джонсон сол дәуірдің вадевиль жұлдызы Лен Спенсермен бірге жазбалар жасады, екеуі Джонсонның өмірінің соңына дейін дос болып қалды. 1895 жылы Джонсон Берлинер грамофоны үшін жаңа дискі технологиясымен алғашқы жазбаларын жасады. Берлинерден басқа, Джонсон Эдисон рекордс, Колумбия, Виктор Толкинг Машин компаниясы, Чикаго Толкинг Машин компаниясы, Беттини және 1890 жылдар мен 1909 немесе 1910 жылдарға дейін көптеген кішкентай цилиндрлік және дискілік компаниялар үшін жазды. 1897 жылы Джонсон "Күлкілі Қарақұйрық" және "Сыбызғышы Қыз" атты екі жаңа ән жазды. Олар Эдисон мен Колумбия каталогтарында көп жылдар бойы сақталды, бірақ олардың екеуі де оның екі түпнұсқа әні сияқты танымал болмады.
Some time between January and May 1890, Johnson was recruited by two different regional phonograph distributors who were looking for recording artists for their coin operated machines. Charles Marshall of the New York Phonograph Company and Victor Emerson of the New Jersey Phonograph Company both heard Johnson performing in Manhattan, probably at the ferry terminals on the Hudson River. Both of them invited Johnson to record his loud raggy whistling on wax phonograph cylinders for a fee of twenty cents per two minute performance. Although Johnson could whistle all the tunes of the day, one of his first recordings for both companies was a popular vaudeville novelty song called "The Whistling Coon". Johnson sang as well as whistled, and also was able to give a boisterous laugh in musical pitch. From this he developed the second performance that made him famous, "The Laughing Song". Although he recorded other material, including whistling the song "Listen to the Mockingbird" and some short minstrel show performances done with other performers, it was these two songs that Johnson would perform and record over and over for years. In the earliest days of the recording industry, every record was a "master". A singer with a strong voice could make three or four usable recordings at once, with as many machines running simultaneously with their recording horns pointed towards the singer's mouth. Johnson would sometimes sing the same song over and over again in the recording studio fifty or more times a day. By 1895, Johnson's two tunes "The Whistling Coon" and "The Laughing Song" were the best selling recordings in the United States. "The Laughing Song" was number one for ten weeks from April to June 1891, while "The Whistling Coon" was number one for five weeks in July and August 1891. Johnson was the first African American to appear on the pop chart, and his song on the chart was the first to have been written by an African American. The total sales of his wax cylinders between 1890 and 1895 have been estimated at 25,000 to 50,000, each one recorded individually by Johnson. Remarkably, the New Jersey record company marketed Johnson as a black man, during an era when much of American life was strongly segregated by race. "The Whistling Coon" was characterized by a light hearted tune and lyrics which would be unacceptable today, in which a black man is compared to a baboon. Johnson continued recording for the New York and New Jersey companies, and in 1891 also started recording for their parent company, the North American Phonograph Company. At least one of his 1891 recording sessions was held at Thomas Edison's laboratory in West Orange, New Jersey. Johnson also made appearances in Vaudeville. His repertory on stage was pretty much limited to his two famous songs, but this was sufficient to get him bookings on bills. In 1894, Johnson began recording with Len Spencer, a Vaudeville star of the era, and the two would remain friends until the end of Johnson's life. In 1895, Johnson made his first recordings on the new disc technology for Berliner Gramophone. In addition to Berliner, Johnson recorded for Edison Records, Columbia, the Victor Talking Machine Company, the Chicago Talking Machine Company, Bettini and numerous other small cylinder and disc companies through the 1890s and up to 1909 or 1910. In 1897, Johnson recorded two new songs, "The Laughing Coon" and "The Whistling Girl". They remained in the Edison and Columbia catalogs for years, although neither was as popular as his two original tunes.
Кейінгі өмірі
1905 жылға қарай Джонсонның танымалдылығы азайды. Жаңа жазу технологиясы бір түпнұсқадан мыңдаған көшірме пластинка жасауға мүмкіндік берді, сондықтан Джонсонның әр көшірмені жеке-жеке жазу қажеттігі болды деуге келмейді. Оның досы Лен Спенсер, қазіргі кезде сәтті суретші және брокер, Джонсонды кеңсе есік сақшысы ретінде жұмысқа алды. Джонсон Спенсер үшін жұмыс істеді және бірнеше жыл бойы оның кеңсе ғимаратында тұрды, содан кейін Харлемге қайта оралды. Джонсон 1914 жылы 67 жасында пневмония және миокардиттен қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Куинс округіндегі Кью-Гарденс қаласындағы Мейпл-Гроув зиратында белгісіз қабірге жерленді.
By 1905, Johnson's popularity had declined. New recording technology enabled the pressing of thousands of duplicate records from a single master, and Johnson was no longer needed to record each copy individually. His friend Len Spencer, now a successful artist and booking agent, hired Johnson as an office doorman. Johnson worked for Spencer and lived in his office building for several years, then moved back to Harlem. Johnson died from pneumonia and myocarditis in 1914 at the age of 67. He was buried in an unmarked grave in Maple Grove Cemetery in Kew Gardens, Queens, New York.
Жеке өмірі мен аңыздар
Жалған хабарлар тарады, онда Джонсон нәсілдік жеккөрушілікпен линчтелген немесе ол кісі өлтіргені үшін асылып өлген деген сөздер айтылды. Екеуі де рас емес, бірақ Джонсонның жеке өмірі "көңілді" болған. Оның заңды түрде үйленгеніне немесе баласы болғанына ешқандай дәлел жоқ, бірақ Джонсонның кем дегенде екі "де-факто әйелі" болды, екеуі де онымен бірге тұрғанда қайтыс болды. Біріншісі, аты-жөні белгісіз "неміс әйелі" 1894 жылдың соңында немесе 1895 жылдың басында Батыс 39-шы көшедегі пәтерінен өлген күйде табылған. Ешқандай айып тағылмады. Екіншісі, Роскин Стюарт 1899 жылдың 12 қазанында Батыс 41-ші көшедегі пәтерінен саусақтан соққы жеп, есінен айырылған күйде табылған. Стюарт ауруханаға жеткізіліп, бірнеше сағаттан кейін қайтыс болды. Джонсон бірінші дәрежелі кісі өлтіруде айыпталып, кінәсіз деп танылды.
False rumors have circulated that Johnson died either in a racially motivated lynching, or alternatively that he was hanged after he committed murder. While neither story is true, Johnson did have an 'eventful' personal life. There is no evidence that he ever legally married or had any children, but Johnson did have at least two 'common law wives', both of whom died while living with him. The first, an unnamed "German woman", was found dead in their apartment on West 39th Street in late 1894 or early 1895. No charges were filed. The second, Roskin Stuart, was found beaten and unconscious in their apartment on West 41st Street on October 12, 1899. Stuart was taken to the hospital and died a few hours later. Johnson was tried for first degree murder and found not guilty.
Құрметтер
2013 жылы Мейпл Гроув тарихи сақтау қоғамы Джонсонды құрметтеу науқанын бастады және оның қабіріне тақта орнату үшін MusiCares қорынан грант алды. 2014 жылдың 12 сәуірінде, ол қайтыс болғаннан кейін бір ғасыр өткен соң, әншінің естелігін арнаған салтанатты шара өтті, онда көрмелер, баяндамалар және Джонсонның бейнесін сомдаған актер Ларри Маршаллдың өнер көрсетуі ұйымдастырылды. Сондай-ақ 2013 жылы оның шамамен 1896 жылы жазылған "Күлкі әні" Конгресс кітапханасының Ұлттық дыбыс жазбалар тізіліміне қосылды.
In 2013 the Maple Grove Historical Preservation Society began a campaign to honor Johnson, and received a grant from the MusiCares Foundation to erect a plaque on his grave site. On April 12, 2014, a century after his death, the singer was finally recognized in a ceremony including displays, presentations and a performance by actor Larry Marshall who impersonated Johnson. Also in 2013, his c. 1896 recording of "The Laughing Song" was inducted into the Library of Congress' National Recording Registry.