Говард Хэнсон: Американдық композитор және музыка теориясының шебері

Кіріспе

Америка композиторы және музыка теоретигі (1896–1981)

Говард Гарольд Хансон (28 қазан 1896 – 26 ақпан 1981) – американдық композитор, дирижер, педагог, музыка теоретигі және американдық классикалық музыкасын қолдаушы. 40 жыл бойы Истман музыка мектебінің директоры қызметін атқарып, ол жоғары сапалы мектеп құрды және американдық музыканы тапсыру мен орындауға мүмкіндіктер жасады. 1944 жылы 4-ші симфониясы үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ музыкадағы ең үздік ойын-сауық үшін Джордж Фостер Пибоди сыйлығына ие болды (1946).

Ерте өмір және білім

Хансон Небраска штатының Ваху қаласында швед иммигранттары Ханс және Хилма (құрметті әкесі Экстром) Хансонның отбасында дүниеге келді. Жастық шағында ол анасынан музыка сабақтарын алды. Кейін Вахудағы Лютер колледжінде оқып, 1911 жылы диплом алды, содан кейін Нью-Йорктегі Музыка өнері институтында, Джульярд мектебінің алдағысы, композитор және музыка теориясы бойынша сарапшы Перси Гётшиуспен 1914 жылы оқыды. Одан кейін Солтүстік-Батыс университетіне қатысып, шіркеу музыкасы саласындағы сарапшы Питер С. Латкин және Арне Олдбергпен композицияны зерттеді. Хансон сонымен қатар фортепиано, виолончель және тромбон да ойнауды үйренді. 1916 жылы Солтүстік-Батыс университетінен музыка бойынша бакалавр дәрежесін алып, мұғалімдік жолын мұғалімнің көмекшісі ретінде бастады.

Мансап

1916 жылы Хансон Калифорниядағы Тынық мұхиты колледжінде музыка теориясы және композиция пәнінің мұғалімі ретінде алғашқы толық уақытты жұмысына қабылданды. Тек үш жыл өткен соң, 1919 жылы колледж оны Көркемсурет консерваториясының деканы етіп тағайындады. 1920 жылы Хансон ұлттық назар аударған алғашқы туындысы болған «Калифорния ормандық пьесасын» жазды. Калифорниядағы жылдары Хансон «Concerto da Camera», «Symphonic Legend», «Symphonic Rhapsody» сияқты бірқатар оркестрлік және камералық шығармалар жазды, сондай-ақ «Two Yuletide Pieces» сияқты әртүрлі соло фортепиано туындылары мен өзінің лютерандық және скандинавиялық мұрасын жырлайтын «Скандинавиялық сюитасын» жазды. 1921 жылы Хансон «Калифорния ормандық пьесасы» мен «Таңға дейін» симфониялық поэмасы үшін берілген Музыка саласындағы Рим сыйлығының (Американ академиясының Рим сыйлығы) алғашқы иегері атанды. Сыйлықтың арқасында Хансон Италияда үш жыл өмір сүрді. Италияда болған кезінде Хансон «Бір бөлімнен тұратын квартет», «Lux Aeterna», «Беовульфқа арналған жоқтау» (оркестрлеуі Бернхард Каун) және «Nordic» атты бірінші симфониясын жазды, оның премьерасын 1923 жылдың 30 мамырында Огустео оркестрімен бірге өзі жетекшілік етті. Хансонның Америка академиясындағы үш жылдық оқуы, оның пікірінше, өмірінің қалыптасу кезеңі болды, себебі ол оқытудан алаңдамай, шығарма жазуға және дирижерлік өнерге толыққанды берілді. (Хансонның Отторино Респигиден композиция және/немесе оркестрлеуді оқығаны туралы бұрыс айтылған, ал ол өз кезегінде Николай Римский-Корсаковтан оркестрлеуді оқыған. Хансонның жарық көрмеген өмірбаяндық естеліктері Рут Ватанабеге жатқызылған, ол Респигимен оқығандығы туралы мәлімдемені жоққа шығарады.) Хансон Римде Респигимен формальды оқуды жалғастырмағанмен, одан кеңес алған. Сонымен қатар, Респиги Хансонды репетицияларға және оркестрлік концерттерінің орындалуына қатысуға шақырды. Осы өзара әрекеттесудің нәтижесінде Хансон оркестрлік текстуралар мен аспаптарды қолдануда Респигидің маңызды ықпалы болғанын мойындады. Сонымен қатар, ол Римде оқыған кезде Николай Римский-Корсаков, Густав Холст, Джованни Палестрина және Ричард Вагнер сияқты бірнеше композиторлардың шығармаларының да ықпалды болғанын атап өтті. Римнен оралғаннан кейін Хансонның дирижерлік мансабы кеңейді. Ол өзінің «Солтүстік және батысқа» атты тоналы поэмасын Нью-Йорк симфониялық оркестрімен тұңғыш рет орындады. 1924 жылы Нью-Йорк штатының Рочестер қаласында өзінің бірінші симфониясын жетекшілік етті. Бұл орындау оны Джордж Истманның назарына іліктірді. 1924 жылы Истман Хансонды Истман музыка мектебінің директоры етіп таңдады. Кодак камерасын және пленканы ойлап тапқан Истман ірі меценат болды және өзінің зор байлығының бір бөлігін Рочестер университетіндегі Истман музыка мектебін құруға жұмсады. Хансон қырық жыл бойы директор лауазымында болды, осы жылдар ішінде Америкадағы ең беделді музыка мектептерінің бірін құрды. Сонымен қатар, ол мектептің оқытушыларын американдық және еуропалық ұстаздар арасында теңгерімді ұстады, тіпті бұл композитор Бела Бартокты жіберіп алуды білдірсе де. Хансон Бартокқа Истман университетінде композиция пәнін оқытуға ұсыныс жасады, бірақ Барток композицияны оқыту мүмкін емес деп ойлағандықтан, оны қабылдамады. Оның орнына Барток Истман мектебінде фортепианодан сабақ бергісі келді, бірақ Хансонның фортепианодан оқытушылар штаты толық болды. 1925 жылы Хансон Америка композиторларының оркестрлік концерттерін құрды. Ол 1931 жылы жыл сайынғы Америка музыкасы фестивальдерін құрып, соған ілесіп кетті. Бұл апта бойы өтетін концерттер жұртшылыққа тегін ұсынылып, американдық композиторлардың танымал шығармалары мен жаңа композициялардың премьералары көрсетілді. Оларға оркестрлік шығармалар, камералық музыка, оркестрлік және үрмелі аспаптар ансамблі музыкасы, вокалдық және камералық музыка, опера және балет кірді. Фестиваль концерттерін Рочестердегі көрермендер 1971 жылға дейін асыға күтті және олар да тұрақты түрде ұлттық радио желілерінде Эстман театрынан хабарланды. Тәнтілер соңғы 40 жыл ішінде «осы концерттерде АҚШ-тың барлық басқа аймақтарында орындалған әндерден гөрі көбірек ән айтылды» деп жиі айтады. Хансонның жалпы жұртшылықты жаңаша тәсілдер арқылы оқытуға деген қызығушылығы 1938 жылы көріне бастады. Осы уақытта ол радиода «Музыка тарихындағы маңызды оқиғалар» бағдарламасын ұсыну үшін Истман мектебінің студенттік ансамбльдерінің талантын пайдаланды. Бұл апта сайынғы бағдарламалар сериясы Батыс музыкасының тарихына толық шолу жасады және Рочестердегі WHAM радиостанциясынан және ұлттық NBC Red желісінен хабарланды. Осы күш-жігері үшін 1946 жылы Хансонға, Истман мектебіне және WHAM радиостанциясына музыкаға көрнекті үлес қосқаны үшін Пибоди сыйлығы табысталды. Хансон студенттік ансамбльдерін CBS радиожелісі үшін «Америка музыкасы тарихындағы маңызды оқиғалар» атты ұқсас серияны ұсынуға да шақырды. Бұл серия 19 ғасырдың ортасынан бері 82 американдық композитордың оркестрлік, хорлық және камералық музыкасын ұсынды. Хансонның өзі көрсеткендей, бұл «музыкадағы американдық картинаны толыққанды көрсетуге жасалған алғашқы әрекет болды». 1939 жылдан 1969 жылға дейін 30 жыл бойы Хансон RCA Victor, Mercury Records және Columbia Records компанияларымен Истман-Рочестер оркестрімен 100-ден астам жазба жасады, тек өзінің туындыларын ғана емес, сондай-ақ Чарльз Айвс, Уэйн Барлоу, Джон Алден Карпентер, Чарльз Томлинсон Гриффес, Алан Хованнес, Гомер Келлер, Джон Ноулз Пейн, Буррилл Филлипс, Вальтер Пистон, Бернард Роджерс, Роджер Сешнс, Лео Соверби және Уильям Грант Стил сияқты басқа американдық композиторлардың шығармаларын да жазды. Хансон Истман мектебінде оның қызметі кезеңінде 500-ден астам американдық композитордың 2000-нан астам туындысы тұңғыш рет орындалғанын бағалады. Бостон симфониялық оркестрінің 50 жылдығын тойлау үшін Серж Кусевицкий Хансонның екінші симфониясын, «Романтикалық» симфониясын тапсырыс берді және оны 1930 жылдың 28 қарашасында тұңғыш рет орындады. Бұл туынды Хансонның ең танымал туындысына айналды. Оның бірінші тақырыбы Интерлокен өнер орталығындағы барлық концерттердің соңында орындалады. Қазір «Интерлокен тақырыбы» деп белгілі болған бұл туынды, концерттің жетекші дирижері сахнадан кеткеннен кейін студент-концертмейстер жетекшілік етеді. Традиция бойынша, оның орындалуынан кейін қошамет жоқ. Бұл туынды 1979 жылғы Ридли Скотттың «Шет елдік» фильмінің соңғы сахнасында және титрлерде де кеңінен қолданылды. Кейбір жағдайларда Хансонның «Merry Mount» (1934) операсы алғашқы толық американдық опера деп есептелуі мүмкін. Ол американдық композитор мен либреттист жазған американдық оқиғаға негіделген және 1934 жылы Нью-Йорктегі Метрополитен операсында американдық актерлердің басым көпшілігімен орындалды. Опера Метрополитендегі премьерасында 50 қошамет алды, бұл рекорд әлі де сақталып тұр. 1935 жылы ол Уолт Уитменнің өлеңіне негіделген «Дұға таспаларынан үш ән» атты шығарма жазды. Истман үрмелі аспаптар ансамблінің дирижері Фредерик Феннелл Хансонның 1954 жылғы «Хорал және Әллелуя» атты алғашқы үрмелі аспаптарға арналған шығармасын «Менің 20 жылдық дирижерлік тәжірибемде үрмелі аспаптарға арналған жазылатын ең күткен музыкалық туынды» деп сипаттады. «Хорал және Әллелуя» әлі де Нью-Йорк штатының мектептік музыка қауымдастығының тізіміндегі жоғары сынып оқушыларының қатысатын конкурстық туынды болып табылады. 1957 жылға қарай Хансон Уолт Уитменнің поэзиясынан қайта шабыттанды және Ұлттық білім беру қауымдастығының жүз жылдығы мен Музыка педагогтерінің ұлттық конференциясының елу жылдығын атап өту үшін «Демократия әнін» аяқтады. Хансон оның ресми премьерасын Вашингтон қаласындағы Ұлттық симфониялық оркестрімен 23 000 көрерменнің алдында жетекшілік етті. Бұған дейін 1957 жылы Говард университетінің афроамерикандық хоры президент Эйзенхауэр үшін ресми емес орындауын жасады, ол бір айдан кейін Конституция залында орындады. Өзінің музыкалық идеализмін Уитменнің күшті оптимизмімен біріктіре отырып, Хансон жастардың шығармашылық мүмкіндіктерінің шексіздігін көрсететін туынды жазды. Бұл туынды оркестрлік прелюдия кезінде оның «Романтикалық» симфониясының айқын мотивтік қолтаңбасын қамтиды.

In 1916, Hanson was hired for his first full time position as a music theory and composition teacher at the College of the Pacific in California. Only three years later, the college appointed him Dean of the Conservatory of Fine Arts in 1919. In 1920, Hanson composed The California Forest Play, his earliest work to receive national attention. Hanson also wrote a number of orchestral and chamber works during his years in California, including Concerto da Camera, Symphonic Legend, Symphonic Rhapsody, various solo piano works, such as Two Yuletide Pieces, and the Scandinavian Suite, which celebrated his Lutheran and Scandinavian heritage. In 1921 Hanson was the first winner of the Prix de Rome in Music (the American Academy's Rome Prize), awarded for both The California Forest Play and his symphonic poem Before the Dawn. Thanks to the award, Hanson lived in Italy for three years. During his time in Italy, Hanson wrote a Quartet in One Movement, Lux Aeterna, The Lament for Beowulf (orchestration Bernhard Kaun), and his Symphony No. 1, "Nordic", the premiere of which he conducted with the Augusteo Orchestra on May 30, 1923. The three years Hanson spent on his Fellowship at the American Academy were, he considered, the formative years of his life, as he was free to compose, conduct without the distraction of teaching—he could devote himself solely to his art. (It has been incorrectly stated that Hanson studied composition and/or orchestration with Ottorino Respighi, who in turn had studied orchestration with Nikolay Rimsky Korsakov. Hanson's unpublished autobiography refutes the statement, attributed to Ruth Watanabe, that he had studied with Respighi.) While Hanson may not have pursued formal studies with Respighi while in Rome, he apparently did receive advice from him. In addition, Respighi invited Hanson to attend rehearsals and performances of his orchestral concerts. As a result of these interactions, Hanson credited Respighi as a significant influence on his use of orchestral textures and instrumentation. In addition, he cited the works of several other composers as being influential while studying in Rome including: Nicolai Rimsky Korsakov, Gustav Holst, Giovanni Palestrina and Richard Wagner. Upon returning from Rome, Hanson's conducting career expanded. He made his premiere conducting the New York Symphony Orchestra in his tone poem North and West. In Rochester, New York in 1924, he conducted his Symphony No. 1. This performance brought him to the attention of George Eastman. In 1924, Eastman chose Hanson to be director of the Eastman School of Music. Eastman, inventor of the Kodak camera and roll film, was also a major philanthropist, and used some of his great wealth to endow the Eastman School of Music at the University of Rochester. Hanson held the position of director for forty years, during which he created one of the most prestigious music schools in America. Also, he balanced the school's faculty between American and European teachers, even when this meant passing up composer Béla Bartók. Hanson offered a position to Bartók teaching composition at Eastman, but Bartók declined as he did not believe that one could teach composition. Instead, Bartók wanted to teach piano at the Eastman School, but Hanson already had a full staff of piano instructors. In 1925, Hanson established the American Composers Orchestral Concerts. He followed that in 1931 by establishing the annual Festivals of American Music. These week long concerts were free to the public and featured established works by American composers as well as premiers of new compositions. They included performances of: orchestral works, chamber music, band and wind ensemble music, vocal and chamber music, opera and ballet. The festival concerts were eagerly anticipated by audiences in Rochester until 1971 and were also broadcast regularly over national radio networks from the Eastman Theater. Critics have often observed that over the course of four decades "more music has been played at these concerts than in all the rest of the United States put together." Hanson's interest in educating the general public through innovative means became apparent as early as 1938. At this time he engaged the talents of student ensembles at the Eastman School to present Milestones in the History of Music on the radio. This weekly series of programs presented a sweeping survey of the history of Western music which was broadcast locally in Rochester, New York on WHAM and nationally on the NBC Red Network. In recognition of these efforts, the Peabody Award for outstanding service to music was awarded to Hanson, the Eastman School and WHAM in 1946. Hanson also engaged his student ensembles to present a similar series for the CBS radio network which he entitled Milestones in American Music. This series presented orchestral, choral and chamber music composed by eighty two American composers from the mid 19th century to modern times. As Hanson himself indicated this was "the first attempt at a rather complete presentation of the American picture in music." For thirty years from 1939 to 1969 Hanson made over one hundred recordings for RCA Victor, Mercury Records and Columbia Records with the Eastman Rochester Orchestra, not only of his own works, but also those of other American composers such as: Charles Ives, Wayne Barlow, John Alden Carpenter, Charles Tomlinson Griffes, Alan Hovhaness, Homer Keller, John Knowles Paine, Burrill Phillips, Walter Piston, Bernard Rogers, Roger Sessions, Leo Sowerby and William Grant Still. Hanson estimated that more than 2000 works by over 500 American composers were premiered during his tenure at the Eastman School. To celebrate the 50th anniversary of the Boston Symphony Orchestra, Serge Koussevitzky commissioned Hanson's Symphony No. 2, the "Romantic", and premiered it on November 28, 1930. This work was to become Hanson's best known. One of its themes is performed at the conclusion of all concerts at the Interlochen Center for the Arts. Now known as the "Interlochen Theme", it is conducted by a student concertmaster after the featured conductor has left the stage. Traditionally, no applause follows its performance. It is also widely known for its use in the final scene and end credits of the 1979 Ridley Scott film Alien. In some ways Hanson's opera Merry Mount (1934) may be considered the first fully American opera. It was written by an American composer and an American librettist on an American story, and was premiered with a mostly American cast at the Metropolitan Opera in New York in 1934. The Opera received fifty curtain calls at its Met premiere, a record that still stands. In 1935, he wrote "Three Songs from Drum Taps", based on the poem by Walt Whitman. Frederick Fennell, conductor of the Eastman Wind Ensemble, described Hanson's first band composition, the 1954 Chorale and Alleluia as "the most awaited piece of music to be written for the wind band in my twenty years as a conductor in this field". Chorale and Alleluia is still a required competition piece for high school bands in the New York State School Music Association's repertoire list. By 1957, Hanson was inspired once again by the poetry of Walt Whitman and completed his Song of Democracy to mark the hundredth anniversary of the National Education Association and the fiftieth anniversary of the Music Educator's National Conference. Hanson conducted its official premier with the National Symphony Orchestra in Washington D. C. before an audience of 23,000. This followed an unofficial performance in 1957 for President Eisenhower by Howard University's African American Chorus which subsequently performed the work in Constitution Hall a month later. By synthesizing his own musical idealism with Whitman's robust optimism, Hanson composed a work which reflects the boundless possibilities of youthful creativity. The work incorporates a clear signature motto to his "Romantic" Symphony during the orchestral prelude as well as a largely harmonic setting for the chorus which culminates in a fervent hymn. This panel consisted of leading composers and academics who evaluated candidates for the Department of State's Cultural Presentations program. Musicians who were accepted into this program represented America's cultural diplomacy initiatives in concert venues throughout the world during the Cold War. Though not an example of integral music theory, it contained fruitful ideas and analytic algorithms which were incorporated in later theories such as set theory of Allen Forte. The idea of 'modal modulation' (Hanson's term) echoed in the Yuri Kholopov's 'variable mode' doctrine. Following his retirement as Director of the Eastman School of Music in 1964, Hanson was appointed as the first director of the newly established Institute for American Music at the University of Rochester. In this new role, Hanson continued his efforts to foster a widespread understanding and appreciation of American music through performances, publications and recordings. Operating funds for the institute were largely derived from royalties generated from compositions and recordings which were executed by Hanson during his tenure at the Eastman School. Following his death in 1981, Hanson's wife Peggy assumed his responsibilities at the institute until her passing in 1996. It has been observed that nearly every American composer since World War I is indebted in some degree to Howard Hanson for his efforts to educate the public and future generations of professional musicians about American music. During the course of his career Hanson also served as a guest conductor for several leading orchestras including: the New York Philharmonic, the Boston Symphony Orchestra, and the NBC Symphony Orchestra. He was also a frequent conductor of the Rochester Philharmonic Orchestra at the Eastman Theater in Rochester, New York. In addition, he was the founder of the Eastman Philharmonia orchestra at the Eastman School of Music. Under Hanson's leadership, it was selected to participate in the United States Department of State's international cultural exchange program during the 1961–1962 season. Hanson took the Eastman Philharmonia on a European tour which passed through Paris, Cairo, Moscow, and Vienna, among other cities. The tour showcased the growth of serious American music for Europe and the Middle East. Hanson's performances with the orchestra received critical acclaim in thirty four cities and sixteen countries throughout Europe, the Middle East and Russia.

Мұра мен құрмет

Хансон Phi Mu Alpha Sinfonia бауырластығының екі бөлімінің мүшесі болды: 1916 жылы Солтүстік-Батыс университетіндегі Иота бөлімінде және 1928 жылы Истмендегі Альфа Ну бөлімінде. 1930 жылы ол ұлттық құрметті мүше ретінде танылды және 1954 жылы Огайо штатының Цинциннати қаласында өткен ұлттық конгресте Чарльз Э. Луттон «Музыка адамы» сыйлығымен марапатталды. Делавэрде алғашқы шведтік қоныстың 300 жылдығын мерекелеу үшін «Пионерлер әнін» жазғаннан кейін Хансон 1938 жылы Швед Корольдік академиясының мүшесі болып сайланды. 1950 жылы Хансон Америка философиялық қоғамына сайланды. 1953 жылы Хансон Истмен студенттері жазған «тыныштандыратын және рухты көтеріп, жігерлендіретін музыка» үшін Эдвард Б. Бенджамин сыйлығын құруға көмектесті. Ұсынылған әрбір нота тізімі Хансон мен Истмен оркестрі тарапынан қарастырылды. Бенджамин сыйлығының иегерлері Хансонның «Тыныш тыңдауға арналған музыка» атты жазбасында орын алды. 1959 жылы Хансон Ланкастер симфониялық оркестрінің композиторлық сыйлығын жеңіп алды, бұл Америкадағы осындай сыйлықтардың ең көнесі болып табылады. Бұл сыйлық Ланкастер симфониялық оркестрі (1947 жылы құрылған), Ланкастер, Пенсильвания, жыл сайын заманауи композиторға табыс етіледі. Хансон Ланкастер симфониялық оркестрінің негізін қалаушы дирижері, марқұм Луис Вайнердің досы және әріптесі болды. 1960 жылы Хансон «Заманауи музыканың гармониялық материалдары: Температуралық шкаланың ресурстары» атты кітабын жариялады, ол музыкалық жиынтық теориясының негізін қалады. Көптеген ұғымдардың арасында Хансон «изомерлік қатынас» деп атаған, қазір көбінесе «Z қатынасы» деп аталатын мәселе де қарастырылды. Хансонның Уолт Уитман мәтініне негізделген «Демократия әні» 1969 жылы АҚШ президенті Ричард Никсонның инаугурациялық концертінде орындалды. Хансон бұл концерттің тек американдық музыкадан тұратын алғашқы концерт екенін мақтан тұтты. Хансонның жетістіктерін мойындау үшін 1976 жылы Eastman Kodak компаниясы Eastman School of Music-ке 100 000 долларлық акцияларын сыйға тартты. Хансон бұл сыйлықтың Америка музыка институтын қаржыландыруға жұмсалуын талап етті. Хансон 1976 жылы «Небрасканың ең көрнекті тұлғасы» сыйлығының иегері атанды.

Hanson was an initiate of two chapters of Phi Mu Alpha Sinfonia fraternity: the Iota chapter at Northwestern University in 1916, and the Alpha Nu chapter at Eastman in 1928. He was recognized as a national honorary member in 1930, and presented with the Charles E. Lutton Man of Music Award at the national convention in Cincinnati, Ohio in 1954. After he composed the Hymn of the Pioneers to celebrate the 300th anniversary of the first Swedish settlement in Delaware, Hanson was selected as a fellow of the Royal Swedish Academy in 1938. Hanson was elected to the American Philosophical Society in 1950. In 1953, Hanson helped to establish the Edward B. Benjamin Prize "for calming and uplifting music" written by Eastman students. Each submitted score was read by Hanson and the Eastman Orchestra. Winners of the Benjamin Prize appeared on Hanson's recording Music for Quiet Listening. In 1959, Hanson won the first Lancaster Symphony Orchestra Composer's Award, which is the oldest award of its kind in America and is awarded annually to a contemporary composer by the Lancaster Symphony Orchestra, Lancaster, Pennsylvania (established in 1947). Hanson was a friend and colleague of the Founding Conductor of the Lancaster Symphony Orchestra, the late Louis Vyner. In 1960, Hanson published Harmonic Materials of Modern Music: Resources of the Tempered Scale, a book that would lay the foundation for musical set theory. Among the many notions considered was what Hanson called the isomeric relationship, now usually termed Z relationship. Hanson's Song of Democracy, on a Walt Whitman text, was performed at the inaugural concert for incoming U. S. President Richard Nixon in 1969. Hanson proudly noted this was the first inaugural concert to feature only American music. In recognition of Hanson's achievements, the Eastman Kodak company donated $100,000 worth of stock to the Eastman School of Music in 1976. Hanson stipulated that the gift be used to fund the Institute of American Music. Hanson was a Distinguished Nebraskans Award Recipient in 1976.

Танымал мәдениет

Хансонның Екінші симфониясынан үзінділер Ридли Скоттың 1979 жылғы «Alien» қорқыныш фильмінің бірнеше сыртқы сахналарында және титрлерде оның рұқсатысыз пайдаланылды, бірақ композитор сотқа шағымданудан бас тартты – «20th Century Fox» компаниясының тапсырысымен Джери Голдсмиттің түпнұсқа музыкасының бір бөлігі олармен ауыстырылды. Бұл бөлімдерді бүгінгі күнге дейін барлық DVD, Blu-Ray және 4K нұсқаларында кездестіруге болады. Фильмде қолданылған нұсқа – 1967 жылы Чарльз Герхардттың дирижерлігімен Ұлттық филармониялық оркестрінің жазбасы. Деректерге сәйкес, Хансон Герхардқа барлық жазбалардың ішінде оның жазбасын ең «ұнамды» деп тапқанын айтқан.

Өлім

Хансон 84 жасында Нью-Йорк штатының Рочестер қаласындағы Стронг мемориалдық ауруханасында қайтыс болды. Одан соң әйелі Маргарет Элизабет Нельсон қалды. Мысалы, оның 2-ші симфониясы неоромантизм манифесі ретінде жиі айтылады. Сыншылар оны "американдық неоромантизмнің ең көрнекті композиторы" деп атады, оның шығармалары Антонин Дворактың ұлы романтикалық дәстүрінде туды. Оның ерте симфониялары "тамаша, керемет оркестрленген, гармониялық тұрғыдан бай" деп сипатталған. Дегенмен, Хансонның шығармаларында заманауи музыкалық стильдермен тәжірибе жасағанын да атап өткен жөн. Ол сонымен қатар кеңейтілген третьяк аккордтарды, жылдам бөлімдердегі моторлық остинатоларды және ауыспалы триадалық аккордтарды жиі қолданды. Композитор және сыншы Дэвид Оуэнс Хансонның консервативті музыкалық идеалды жеткізу үшін шығармаларында тоналдық әдемілікті пайдаланғанын көрсетті. Оуэнс тоналдылықты оркестрлік тереңдіктің шебер түсінігімен үйлестіре отырып, есте қаларлық және тартымды шығармалар жасауға қол жеткізді. Шыныменде, Хансон өзінің музыкасын "Американың орталық батысының топырағынан өркендегендей" деп сипаттағанда ең жақсы түсіндірді. Бұл қалалық емес, жазықтықтардың музыкасы және, менің ойымша, туған Небраскамның кең далаларын көрсетеді.

Пернетақта

Эротикалық өлеңдер, Оп. 9
Ля минорлы соната, Оп. 11
Пианиноға арналған үш миниатюра, Оп. 12
Симфониялық рапсодия, Оп. 14
Үш этюд, Оп. 18
Екі мерекелік пьеса, Оп. 19

Музыка теориясы

Қазіргі заманғы музыканың гармониялық материалдары (1960), Ирвингтон.

Белгілі студенттер

Ол 40 жыл бойы Истман музыка мектебінің директоры қызметін атқарған, сонымен қатар композиция факультетінде оқытушы болып жұмыс істеді. Оның бірнеше шәкірттері музыка саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды, олардың ішінде: Доминик Ардженто, Джон Ла Монтейн және Роберт Уорд. Бұдан өзге, Уэйн Барлоу, Джек Бисон, Уильям Бергсма, Улисс Кей, Кент Кеннан, Питер Меннин, Луи Меннини, В. Фрэнсис Макбет, Гарднер Рид және Маргарет Варделл Сандрески сияқты бірнеше шәкірттері композитор ретінде кеңінен танылды.