Екінші дүниежүзілік соғыстағы 18-ші армия тобы: құрамы, басшылары (Эйзенхауэр, Александр, Монтгомери), Тунис шайқасындағы рөлі. Тарихы мен құрамын біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
18-ші армия тобы – Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас әскерлердің құрамы. Ол 1943 жылдың 20 ақпанында құрылды, себебі шығыстан жол аша отырып келе жатқан британдық Сегізінші армия және батыстан Туниске қарай ілгерілеген британдық Бірінші армия Тунис жорығында үйлесімді басқаруды қажет ететіндей жақынға келді.
The 18th Army Group was an Allied formation in the Second World War. It was formed on 20 February 1943 when British Eighth Army advancing from the east and British First Army advancing into Tunisia from the west came close enough to require coordinated command during the Tunisia Campaign.
Тарих
18-ші армия тобы генерал сэр Гарольд Александрдың басшылығында болды және генерал Дуайт Д. Эйзенхауэрдің, Одақтас күштер штабының (AFHQ) Бас қолбасшысының қол астында болды. Оның негізгі құрамалары генерал-лейтенант Бернард Монтгомери басқаратын британдық Сегізінші армия және генерал-лейтенант Кеннет Андерсон басқаратын британдық Бірінші армия болды. Сегізінші армияда Британ империясының әртүрлі күштерінен құралған үш британдық армия корпусы болды: британдық X корпусы, британдық XIII корпусы және британдық XXX корпусы. Олар 1942 жылдың қараша айында Эль-Аламейн шайқасының екінші кезеңінде жеңіске жеткеннен кейін Тунис шығысынан Солтүстік Африканың жағалауы бойында шайқасты. Бірінші армияда төрт корпус болды, бірақ олардың құрамы ұлттық тұрғыдан алуан түрлі болды. Олардың екеуі британдықтар еді: V корпусы және IX корпусы. Қалғандары – АҚШ II корпусы және француз XIX корпусы. Бірінші армия 1942 жылдың қараша айында Марокко мен Алжирге түскен күштерді бақылады, бұл соғыстағы Одақтас әскерлерінің алғашқы және ірі десанттық операциясы – «Torch» операциясы болды. 18-ші армия тобы екі неміс армиясымен бетпе-бет келді: генерал-фельдмаршал Эрвин Роммель басқаратын «Afrika» танк армиясы және генерал-оберст Ханс Юрген фон Арним басқаратын 5-ші танк армиясы. Екі неміс қолбасшысы бір-бірін ұнатпағандықтан стратегия көбінесе үйлесімсіз болды. Бірінші және Сегізінші армиялар 1942 жылдың қарашасынан кейін бастаған науқандарында тез табысқа жетті. Бірақ Туниске жеткеннен кейін оларды екі фактор тоқтатты: біріншісі – байланыс желілерінің тым созылуы, екіншісі – неміс әскерлерінің қорғаныс шебінің кішігірім аумағындағы шоғырлануы. Бірінші армия Кассерин шатқалындағы шайқаста Роммельден ауыр соққы алды. Роммельдің тәжірибелі бөлімдері II корпусына шабуыл жасады, ал американдық жас сарбаздар тиісті деңгейде өнер көрсетпеді. Тек тәжірибелі әскерлер мен көптеген артиллериялық құралдарды жедел түрде жеткізгеннен кейін ғана жағдай тұрақтанды. Кассерин шатқалындағы шайқастан және Одақтас әскерлерінің бірігуінен кейін жаңа шабуыл басталды. Бірінші армия басты шабуылды жүргізді, ал Сегізінші армия Тунистің шығыс жағалауында қолдау көрсетті. Бұл шабуыл 1943 жылдың мамыр айында Африкадағы Одақтас әскерлерінің капитуляциясына әкелді. 250 000 сарбаз тұтқынға алынды, бұл көрсеткіш сол жылдың басындағы Шығыс майданындағы Сталинградтағы тұтқындар санымен тең болды. Генерал Александр «Біз Солтүстік Африка жағалауының иелеріміз» деген хабарлама жіберді. 18-ші армия тобы 1943 жылдың 15 мамырында Тунисте таратылды.
The 18th Army Group was commanded by General Sir Harold Alexander and came under General Dwight D. Eisenhower, Commander in Chief Allied Forces Headquarters (AFHQ). Its principal formations were the British Eighth Army, under Lieutenant General Bernard Montgomery and the British First Army under Lieutenant General Kenneth Anderson. Eighth Army had three British Army corps under its command which contained a variety of forces from the British Empire. They were British X Corps, British XIII Corps and British XXX Corps. They had fought across virtually the whole North African shore to the east of Tunisia after winning a victory at the Second Battle of El Alamein in November 1942. First Army had four corps under its command, but the corps themselves were far more varied in national origin. Two were of British origin; V Corps and IX Corps. The other corps were U. S. II Corps and French XIX Corps. First Army controlled the forces that had landed in Morocco and Algeria in November 1942 in the first of the great Allied amphibious assaults of the war, Operation Torch. 18th Army Group was faced by two German Armies, Panzer Army Afrika under Generalfeldmarschall Erwin Rommel and 5th Panzer Army under Generaloberst Hans Jürgen von Arnim. The two German commanders disliked each other, and so often strategy was not coordinated. Both the First Army and Eighth Army had enjoyed very quick initial success in their campaigns after November 1942. Once they reached Tunisia two things halted them. One was overextension of lines of communication and the other was the greater concentration of German troops that the smaller defended area produced. First Army in particular received stinging blows from Rommel at the Battle of Kasserine Pass. Rommel's veteran formations slammed into II Corps and the green American troops did not perform well. It was only after reinforcements of more experienced troops and quantities of artillery had been rushed in that the situation was stabilised. Following the Kasserine Pass engagement and an Allied consolidation, a fresh attack was launched. First Army led the main attack, with Eighth Army providing support along the eastern coast of Tunisia. That attack lead eventually in May 1943 to the surrender of Axis forces in Africa. 250,000 men were taken prisoner, a number equal to that at Stalingrad on the Eastern Front earlier in the year. General Alexander sent the message, "We are masters of the North African shore." 18th Army Group was disbanded in Tunisia on 15 May 1943.