Кіріспе

Шығыс Германияның жазушысы және ақыны Инге Мюллер (туған Инге Мейер) (13 наурыз 1925 – 1 маусым 1966) – Шығыс Германияның жазушысы және драматург Хайнер Мюллердің екінші әйелі болған.

Өмір

Инге Мюллер 1925 жылы Берлинде дүниеге келген. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Штирияның әртүрлі қалаларында Рейхсработсервиске қатысты, содан кейін Люфтваффе көмекшісі ретінде Берлинге жіберілді. Оның ата-анасы әуе шабуылынан қаза тапты. Олар үш күн бойы иттерімен бірге қирандылардың астында жатты. Бұл Инге үшін өмір бойы сақталатын ауыр оқиға болды. Соғыстан кейінгі жылдары ол хатшы, қираған үйлерді тазалаушы (Trümmerfrau), жұмысшы, журналист және тілші болып жұмыс істеді. Оның Курт Лоуземен жасаған алғашқы некесі ұзаққа соқпады, бірақ олардан ұл туды. 1948 жылы ол Фридрихштадтпалац театрының, кейіннен Буш циркінің директоры болған Герберт Швенкерге үйленді. Ол SED мүшесі болды және 1954 жылдан 1959 жылға дейін Ораниенбург қаласының Lehnitz ауданында, артықшылықты және бейкүңілді өмір сүрді. 1953 жылдың күзінде ол Жастар Авторлар Тобының (Arbeitsgemeinschaft Junger Autoren) шарасында Хайнер Мюллермен танысты. Біраз уақыттан кейін олар бірге пәтерде тұрып, 1955 жылы үйленді. Екеуі де бос кәсіпкер ретінде жұмыс істеп, радиоспектакльдер мен театрлық пьесалардың үстінде бірлесіп жұмыс істеді. Алайда, Инге Мюллердің Хайнермен теңдес жұмыс істеу арманы көп ұзамай күңкіреп қалды. Ол Хайнердің көлеңкесінде тұрды, ол оны серіктес емес, әріптес ретінде қарастырды. 1956 жылы ол Хайнердің 16 жасар інісі Вольфганг Мюллермен қарым-қатынас бастады, бірақ ол сәтсіз аяқталды және күйеуімен арақатынасы нашарлады. 1959 жылы екеуіне де Генрих Манн сыйлығы табысталды, бірақ бұл жағдайды жақсартпады. Сонымен қатар, Хайнердің ГДР Авторлар Одағынан (Schriftstellerverband der DDR) шығарылуы бұл қиындықтарды одан әрі ушықтырды. Депрессия мен психосоматикалық проблемалармен күресіп, ол бірнеше рет өзін-өзі өлтіруге тырысты. Соңында 1966 жылдың 1 маусымында ол өз-өзіне қол жұмсады. 41 жастағы жазушы Киссингенплац 12-дегі пәтерінде дәрі-дәрмектер мен улы газдың артық дозасынан қайтыс болды. Оның өлімінен кейін жақын арада Aufbau Verlag оның өлеңдер жинағын шығаруға тырысты, бірақ нәтиже болмады. Оның туындылары тез ұмытылып кетті, өйткені өзін-өзі өлтіру Шығыс Германия саясатының әдеби бейнесіне сай келмеді, сонымен қатар Хайнер ынтымақтастықтағы еңбектердің авторлық құқығын толығымен өзіне қайтарып алды. Оның өлімінен кейін алғашқы рет шығарылған туындыларын 1976 жылы Бернд Йенцш өзінің Poesiealbum сериясында жариялады, ал 1985 жылы, оның қайтыс болғанына 20 жыл толуына орай, Рихард Пиетрастың «Егер мен өлсем» (Wenn ich schon sterben muß) кітабы жарық көрді, ол Инге Мюллердің кең жұртшылыққа танымал әдеби еңбектерін ұсынды. Оның соңғы бейіті Берлиндегі Friedhof Pankow III зиратында орналасқан.

Шығармалары

Өмірі бойы Инге Мюллер өте аз шығарма жариялады, олардың ішінде "Wölfchen Ungestüm" (1955) және "Zehn Jungen und ein Fischerdorf" (1958) балалар кітаптары, эмансипациялық және заманауи радио драмасы "Die Weiberbrigade" және Виктор Розовпен бірлескен "Auf dem Wege" еңбектері болды. Көптеген шығармалары, мысалы "Ich Jona" романы, тек фрагменттер күйінде қалды. Хайнер Мюллермен бірге "Der Lohndrücker" (1956), "Die Umsiedlerin" (1956), "Die Korrektur" (1957), "Klettwitzer Bericht" (1958) және "Unterwegs" (1963) драмаларын жазды. Бірақ ол, ең алдымен, ақын ретінде танылды. Өмірінде шамамен 300 лирикалық туынды жасағанмен, олардың тек азы ғана жарияланды, көбінесе "In diesem besseren Land" антологиясында.