Солтүстік Американың қыран түрлері

Кіріспе

Солтүстік Америка соколы түрлері

Американдық кестрэл (Falco sparverius) Солтүстік Америкадағы ең кішкентай және ең көп таралған сокол. Бұрын "шұбар" деп аталған, бірақ бұл қате, себебі ол нағыз сокол және генетикалық жағынан Еуразиялық шұбар, Accipiter nisus-тан ешқандай байланысы жоқ. Оның дене мөлшері түршесіне және жынысына қарай екі есеге дейін өзгереді, салмағы көк жарғанаттан аза тұтқан көгершінге дейін жетеді. Ол Оңтүстік Америкаға дейін таралған, ал Американың әртүрлі орталары мен мекендеу орындарына бейімделген 17 түрге жеткен, жақсы қалыптасқан түр. Ол дене мөлшері (ұрғашылары орташа есімдірек) және қауырсынында жыныстық диморфизмді көрсетеді, бірақ екі жыныстың да қызыл қоңыр түсті белгілі жолақты арқасы бар. Оның қауырсыны әдемі әрі түрлі-түсті, ал жас құстардың қауырсыны ересектерге ұқсас. Американдық кестрэл көбінесе энергияны үнемдеу үшін тік тұрып, аңды іздеп, шабуылдайды, бірақ ол ауадан да аң аулайды. Кейде ол аңға жақындағанда жылдам қанат соғып, ауада тоқталып тұрады. Оның рационы көбінесе шегірткелер мен басқа да жәндіктер, кесірткелер, егеуқұйрықтар және ұсақ құстардан (мысалы, құрлышаяндар) тұрады. Осы кең рацион түрдің кең таралған болуына септігін тигізді. Ол ағаштардың, жартастардың, ғимараттардың және басқа да құрылыстардың қуыстарында ұялайды. Ұрғашысы 3-7 жұмыртқа салады, оларды екі жыныстың да шайқауына көмектеседі. Оның көбейетін ареалы Алясканың орталық және батыс бөлігінен Канаданың солтүстігіне, Жаңа Шотландияға дейін, Солтүстік Американың оңтүстігіне, Мексиканың орталық бөлігіне және Кариб теңізіне дейін созылады. Орталық Америкада жергілікті түр ретінде өседі және Оңтүстік Америкада кең таралған. Канада мен АҚШ-тың солтүстігінде көбейетін құстардың көпшілігі қыста оңтүстікке көшіп кетеді. Ол Батыс Еуропаға сирек кездеседі. Сыртқы түрі мен мінез-құлқына байланысты көп жылдар бойы Фалько тұқымдасының негізінен еуропалық және африкалық кестрел кладының мүшесі деп есептелді, бірақ ДНК-талдау американдық кестрэлдің генетикалық жағынан үлкен американдық соколына, мысалы, саяхатшы, апломадо және дала соколына жақын екенін көрсетті. Бұл түрдің генетикалық талдаулар нәтижесінде аты өзгертілмегенімен, ол филогенетикалық мағынада нағыз кестрел емес. Керісінше, нағыз кестрелдер сияқты экожүйедегі ұқсас шағын жемдік нишаға бейімделу процесі оны ұқсас физикалық қасиеттерімен және аң аулау әдістерімен қалдырды. Американдық кестрэл – әсіресе бастаушылар үшін соколовкада қолданылатын кең таралған құс. Көптеген басқа, үлкен соколылар сияқты күшті ұшпаса да, дұрыс оқыту және салмақты бақылау арқылы көптеген американдық кестрэлдер құстар мен шыршылар мөлшеріндегі құстарды тиімді аулауға қабілетті, кейде өз салмағынан екі есе көп құстарға қарсы да сәттілікке жетеді.

The American Kestrel (Falco sparverius), is the smallest and most common falcon in North America. Formerly called "sparrowhawk", a misnomer as it is a true falcon and is unrelated genetically to the Eurasian sparrowhawk, Accipiter nisus. It has a roughly two to one range in size over subspecies and sex, varying in size from about the weight of a blue jay to a mourning dove. It also ranges to South America and is a well established species that has evolved into 17 subspecies adapted to different environments and habitats throughout the Americas. It exhibits sexual dimorphism in size (females being moderately larger) and plumage, although both sexes have a rufous back with noticeable barring. Its plumage is colorful and attractive, and juveniles are similar in plumage to adults. The American kestrel usually hunts in energy conserving fashion by perching and scanning the ground for prey to ambush, though it also hunts from the air. It sometimes hovers in the air with rapid wing beats while homing in on prey. Its diet typically consists of grasshoppers and other insects, lizards, mice, and small birds (e. g. sparrows). This broad diet has contributed to its wide success as a species. It nests in cavities in trees, cliffs, buildings, and other structures. The female lays three to seven eggs, which both sexes help to incubate. Its breeding range extends from central and western Alaska across northern Canada to Nova Scotia, and south throughout North America, into central Mexico and the Caribbean. It is a local breeder in Central America and is widely distributed throughout South America. Most birds breeding in Canada and the northern United States migrate south in the winter. It is an occasional vagrant to Western Europe. Based on appearance and behavior it was for many years considered a member of the primarily European and African kestrel clade within the genus Falco, but DNA analysis shows the American kestrel to actually be genetically more closely related to the larger American falcons such as the peregrine, aplomado, and prairie falcons. Though the species has not been renamed as a result of these genetic analyses, it is not actually a kestrel in the phylogenetic sense. Instead, a process of convergent evolution to fit a similar small prey niche in the ecosystem as the true kestrels have left it with similar physical characteristics and hunting methods. The American kestrel is a common bird used in falconry, especially by beginners. Though not as strong a flyer as many other, larger falcons, proper training and weight control by the falconer allows many American kestrels to become effective hunters of birds in the size range of sparrows and starlings, with occasional success against birds up to approximately twice their own weight.

Сипаттама

Дәстүрлі жіктеу бойынша, американдық кестень Америкадағы ең кішкентай жыртқыш құс болып табылады. Американдық кестень жыныстық диморфизмді, бірақ екі жыныстың да қауырсындарының түсінде кейбір үйлесімділік бар. Құстың ұзындығы аралығында, қанаттарының ені құрайды. Әйел кестень еркекке қарағанда ірілеу, бірақ ірі соколдарға қарағанда аздап, әдетте бір түр ішінде 10%-дан 15%-ға дейін үлкен болады. Солтүстік тұқымдары ірірек мөлшерге бейім (солтүстік жарты шар), солтүстік әйел кестеньнің мөлшері кішкентай оңтүстік еркегінен шамамен екі есе үлкен болуы мүмкін. Еркек кестеньнің салмағы шамамен , ал әйел кестеньнің салмағы . Стандартты өлшемдер бойынша, қанат сүйегінің ұзындығы , құйрығы , ал табан сүйегі .

Under traditional classification, the American kestrel is the smallest raptor in America. The American kestrel is sexually dimorphic, although there is some overlap in plumage coloration between the sexes. The bird ranges from in length with a wingspan of The female kestrel is larger than the male, though less so than larger falcons, being typically about 10% to 15% larger within a subspecies. The more northern subspecies tend to larger sizes (northern hemisphere), with a large northern female being about twice the size of a small southern male. The male typically weighs , and the female In standard measurements, the wing bone is long, the tail is and the tarsus is
Physically, American kestrels are leaner and less muscular than larger falcons. The pectoral flight muscles of the American kestrel make up only about 12% of its body weight, as compared to about 20% for the strongest flying falcons such as the peregrine. The wings are moderately long, fairly narrow, and taper to a point. Their less muscular body type is adapted to energy conserving ambush hunting, rather than spending large amounts of energy consuming time on the wing and getting into long tail chases of bird prey. For their size, they have strong talons and beaks, and can swiftly dispatch prey. Their lean build and energy conserving strategy allow a lower daily food intake than if they were more strongly muscled, yet with enough strength to commonly take bird prey as large as themselves, and occasionally larger. The success of this body style and hunting strategy is reflected in the high success of the species in densely populating a large range throughout the Americas. The flight of the American kestrel is not so dramatic and swift as more muscular falcons such as merlins and peregrines, but their efficient adaptation to a broader diet of more available smaller prey, and need for less food per day, has resulted in there being many more of them. In contrast to many other raptor species, the sexes differ more in plumage than in size. Males have blue grey wings with black spots and white undersides with black barring. The back is rufous, with barring on the lower half. The belly and flanks are white with black spotting. The tail is also rufous, with a white or rufous tip and a black subterminal band. The back and wings of the female American kestrel are rufous with dark brown barring. The undersides of the females are creamy to buff with heavy brown streaking. The tail is noticeably different from the male's, being rufous in color with numerous narrow dark black bars. Juveniles exhibit coloration patterns similar to the adults'. Two black spots (ocelli) can be found on each side of the white or orangish nape. The function of these spots is debated, but the most commonly accepted theory is that they act as "false eyes", and help to protect the bird from potential attackers.

Физикалық тұрғыдан алғанда, американдық кестеньдер ірі соколдарға қарағанда жіңішке және аз бұлшық еттері бар. Американдық кестеньдің кеуде бұлшық еттері дене салмағының шамамен 12% құрайды, ал ең күшті ұшатын соколдардың, мысалы, сұңқардың 20% құрайды. Қанаттары орташа ұзын, салыстырмалы түрде тар және ұшына қарай біртіндеп тартылады. Олардың аз бұлшық еттері бар дене құрылысы энергияны үнемдеуге бейімделген, құстарды ұзақ уақыт қанатта ұшуға және құс жемді қууға көп энергия жұмсамайды. Олардың мөлшеріне қарағанда, тырнақтары мен тұмсықтары күшті, олжаны жылдам жеңе алады. Олардың жіңішке дене бітімі және энергияны үнемдеу стратегиясы оларға күшті бұлшық еттері болғандағыдан аз тамақ қабылдауға мүмкіндік береді, бірақ өздері сияқты үлкен құстарды, кейде одан да ірілеуін аулауға жеткілікті күшті. Бұл дене стилі мен аң ауу стратегиясының табысы Америка құрлығының кең аумағында тығыз қоныстану арқылы түрдің жоғары сәттілігінде көрінеді. Американдық кестеньнің ұшуы мысық және сұңқар сияқты күшті соколдардың ұшуындай әсерлі және жылдам емес, бірақ олардың қол жетімді кішкентай олжаның кең диетасына тиімді бейімделуі және күніне азыққа деген қажеттілігінің азаюы олардың санының көп болуына әкелді. Көптеген басқа жыртқыш құстардан айырмашылығы, жыныстар мөлшерінен гөрі қауырсындарымен көбірек ерекшеленеді. Еркектердің қанаттары көк-сұр түсті, қара дақтармен, ал төменгі жағы ақ түсті, қара жолақтармен. Арқасы қызыл қоңыр, төменгі жартысында жолақтар бар. Құрсағы мен бүйірлері қара дақтармен ақ түсті. Құйрығы да қызыл қоңыр, ақ немесе қызыл қоңыр ұшы және қара түсті субтерминалды жолағы бар. Әйел американдық кестеньнің арқасы мен қанаттары қоңыр түсті, қара қоңыр жолақтармен. Әйелдердің төменгі жағы қоңыр сызықтармен кремді түсті. Құйрығы еркек құйрығынан ерекшеленеді, көптеген тар қара жолақтармен қызыл қоңыр түсті. Жастар ересектерге ұқсас түстерді көрсетеді. Ақ немесе апельсин түсті мойнының екі жағында екі қара дақ (оцелли) болады. Бұл дақтардың функциясы туралы пікірлер әртүрлі, бірақ ең көп қабылданған теория - олар "жалған көздер" ретінде әрекет етеді және құсты ықтимал шабуылдаушылардан қорғауға көмектеседі.

Әндіктер

Америкалық кестердің үш негізгі дыбысталуы бар: "клей" немесе "килли", "сыңғыр" және "читтер". "Клей" әдетте кестер алаңдағанда немесе қозғанда жылдам сериямен беріледі – клей, клей, клей, клей. Бұл дыбыс түрлі жағдайларда қолданылады және екі жыныстың да дауысынан естіледі, бірақ ірі ұрғашылардың дауысы әдетте еркектерге қарағанда төменгі тембрлі болады. "Сыңғыр" дыбысы көбінесе тамақтанумен байланысты, бірақ жұптасу кезінде де естіледі. "Читтер" аталық және аналық құстардың араласуымен байланысты әрекеттерде қолданылады, оның ішінде құдалану, жұптасу және балапанды тамақтандыру. Балапандар 16 күндік шақта ересектерге ұқсас дыбыстар шығара алады.

Таксономия

1983 жылы Америка орнитологтар одағы Солтүстік Америка құстарының AOU тізілімінің алтыншы басылымын жариялағанға дейін американдық кестерлдің ең көп қолданылатын аты – көгершін болатын. Бұл Еуразиялық көкпармен жаңылыстырудың нәтижесінде, олардың Accipiter туысына жататындығына байланысты туындаған қателік еді. AOU тізілімінің алтыншы басылымы бұл қателікті түзеп, құстың атын ресми түрде американдық кестерл деп өзгертті. Кестерлдің басқа да көптеген атаулары бар, мысалы, диетасына байланысты – шегірткетоп, ал ерекше дауысына байланысты – өлтіруші соқыр. Кіріспеде айтылғандай, ДНК талдауы американдық кестерлдің генетикалық жағынан ірі американдық соқырларға жақын екенін көрсетті. Туыс бейнесінің иілген, жалпақ пішінін көрсетеді, ал түрлік атауы «көгершінге қатысты» дегенді білдіреді, бұл құстың кішкентай мөлшеріне және көгершіндерді әдеттегі жеміне сілтеме жасайды. 1758 жылы Карл Линней сипаттаған F. s. sparverius – номинативті түр. Ол АҚШ, Канада және Мексиканың көп бөлігінде кездеседі. 1902 жылы Хау мен Кинг сипаттаған F. s. paulus АҚШ-тың оңтүстік-шығысында, Луизианадан Флоридаға дейін таралған. 1892 жылы Эдгар Александр Меарнс сипаттаған F. s. peninsularis Оңтүстік Баха Калифорнияда кездеседі. 1930 жылы Людлоу Гриском сипаттаған F. s. tropicalis Мексиканың оңтүстігінен Гондурасқа дейін таралған. 1965 жылы Хауэлл сипаттаған F. s. nicaraguensis Гондурас пен Никарагуада кездеседі. 1827 жылы Николас Айлвард Вигорс сипаттаған F. s. sparveroides Кубада, Исла-де-Ювентудта және Багам аралдарының орталық және оңтүстік бөліктерінде кездеседі. 1788 жылы Иоганн Фридрих Гмелин сипаттаған F. s. dominicensis Испаньола аралында (Доминикан Республикасы мен Гаитиде) және Ямайкада кездеседі. 1788 жылы Гмелин сипаттаған F. s. caribaearum Пуэрто-Рикода және Кіші Антиль аралдарында, Гренадаға дейін таралған. 1892 жылы Ханс фон Берлепш сипаттаған F. s. brevipennis Нидерланд Антиль аралдарында кездеседі. 1837 жылы Уильям Джон Суэнсон сипаттаған F. s. isabellinus Венесуэладан Бразилияның солтүстігіне дейін кездеседі. 1915 жылы Чарльз Б. Кори сипаттаған F. s. ochraceus Колумбияның шығысында және Венесуэланың солтүстік-батысында кездеседі. 1915 жылы Франк Чапман сипаттаған F. s. caucae Колумбияның батысында кездеседі. 1892 жылы Mearns сипаттаған F. s. aequatorialis Эквадордың солтүстігінде кездеседі. 1915 жылы Cory сипаттаған F. s. peruvianus Оңтүстік-Батыс Эквадорда, Перуде және Солтүстік Чилиде кездеседі. 1915 жылы Чэпмен сипаттаған F. s. fernandensis Чилидің жағалауындағы Хуан-Фернандес аралдарында кездеседі. 1837 жылы Свенсон сипаттаған F. s. cinnamominus Перуде, Чилиде және Аргентинада кездеседі. 1915 жылы Cory сипаттаған F. s. cearae Солтүстік-Шығыс Бразилиядан Оңтүстікке, Шығыс Боливияға дейін таралған.

Until the sixth edition of the AOU Checklist of North American Birds was published by the American Ornithologists' Union in 1983, the most commonly used name for the American kestrel was the sparrow hawk. This was due to a mistaken connection with the Eurasian sparrowhawk in the genus Accipiter. The sixth edition of the AOU Checklist corrected this, officially renaming the bird American kestrel. Several other colloquial names for the kestrel are also in use, including grasshopper hawk, due to its diet, and killy hawk, due to its distinct call. As noted in the introduction, DNA analysis shows the American kestrel to actually be genetically more closely related to the larger American falcons The genus refers to the falcate, or hooked, shape of the beak, and the specific name means "pertaining to a sparrow", referring to the bird's small size and hunting of sparrows as a typical prey. F. s. sparverius, described by Carl Linnaeus in 1758, is the nominate subspecies. It is found in most of the United States, Canada and Mexico. F. s. paulus, described by Howe and King in 1902, is found in the southeastern United States from Louisiana to Florida. F. s. peninsularis, described by Edgar Alexander Mearns in 1892, is found in southern Baja California. F. s. tropicalis, described by Ludlow Griscom in 1930, is found from southern Mexico to northern Honduras. F. s. nicaraguensis, described by Howell in 1965, is found in Honduras and Nicaragua. F. s. sparveroides, described by Nicholas Aylward Vigors in 1827, is found on Cuba, Isla de Juventud and the central and southern Bahamas. F. s. dominicensis, described by Johann Friedrich Gmelin in 1788, is found on Hispaniola (both the Dominican Republic and Haiti) and Jamaica. F. s. caribaearum, described by Gmelin in 1788, is found on Puerto Rico and throughout the Lesser Antilles to Grenada. F. s. brevipennis, described by Hans von Berlepsch in 1892, is found in the Netherlands Antilles. F. s. isabellinus, described by William John Swainson in 1837, is found from Venezuela to northern Brazil. F. s. ochraceus, described by Charles B. Cory in 1915, is found in eastern Colombia and northwestern Venezuela. F. s. caucae, described by Frank Chapman in 1915, is found in western Colombia. F. s. aequatorialis, described by Mearns in 1892, is found in northern Ecuador. F. s. peruvianus, described by Cory in 1915, is found in southwestern Ecuador, Peru and northern Chile. F. s. fernandensis, described by Chapman in 1915, is found on the Juan Fernández Islands off Chile. F. s. cinnamominus, described by Swainson in 1837, is found in Peru, Chile and Argentina. F. s. cearae, described by Cory in 1915, is found from northeastern Brazil south to eastern Bolivia.

Экология және мінез-құлық

Америкалық кестрлер әр түрлі тіршілік орталарында кездеседі, оның ішінде далалар, шабындықтар, шөлдер және басқа ашық немесе жартылай ашық аймақтарда таралған. Олар қалалық және қала маңындағы жерлерде де кездеседі. Кестрлдің мекендеу ортасында аң аулауға қолайлы ашық кеңістік, ұя салуға арналған қуыстар (табиғи немесе адам жасаған) болуы қажет. Америкалық кестрл Арктика шеңберінен бастап Орталық Американың тропиктеріне дейін, тіпті Анд тауларының биіктіктеріне дейін әртүрлі жағдайларда өмір сүре алады. Бұл құс Канаданың солтүстігінен Аляскаға дейін, Оңтүстік Американың ең оңтүстік нүктесі – Тьерра-дель-Фуэгоға дейін таралған. Америкада кездесетін жалғыз кестрл – осы түр, бірақ бұл жіктеу генетикалық тұрғыдан дәл емес екенін атап өткен жөн. Ол Ұлыбританияда, Данияда, Мальтада және Азор аралдарында да кездескен. Канада мен АҚШ-тың солтүстігіндегі американдық кестрлдер қысқы маусымда көбінесе оңтүстікке көшіп кетеді, ал кейбіреулері Мексикадағы тұрақты кестрлдермен қосылып, тіпті Орталық Америка мен Кариб теңізіне дейін барады. Шамамен 35° солтүстік ендігінен оңтүстікке қарай көбейетін құстар көбінесе жыл бойы мекендейді. Көші-қон жергілікті ауа-райы жағдайларына да байланысты. 48° солтүстік ендігінен төмен көбейетін американдық кестрлдер, әсіресе жылы көктем болған жағдайда, ертерек келеді, ал жоғары ендіктегі құстар көбейетін жерлеріне жыл сайын бір уақытта оралады. Бұл үлгілер қысқа қашықтыққа көшіп жүретін құстардың климаттың өзгеруіне жақсырақ бейімделе алатынын көрсетеді. Қыстауға дайындалатын кестрлдердің таңдаған ортасы жынысына қарай өзгеше болады. Көбейту маусымынан тыс уақытта аналықтар еркектерге қарағанда ашық жерлерде жиі кездеседі. Бұл мінез-құлықты аналықтардың еркектерден ірілеу болғандықтан, қолайлы орынды бірінші болып иеленіп, еркектерді өз аумағынан қууымен түсіндіруге болады. Америкалық кестрлдің өмір сүру ұзақтығы ұзақ емес, жабайы табиғаттағы құстардың өмір сүру мерзімі 5 жылдан кем. Белгіленген ең ескі жабайы құс 11 жыл 7 ай өмір сүрген, ал тұтқындағы кестрлдер 14–17 жылға дейін өмір сүре алады. Олардың тамағына жәндіктер (шегірткелер, көбелектер, көбелектер, құмырсқалар, құрттар), сондай-ақ кесірткелер, егеуқұйрықтар, тышқандар, құсқұстар, бақалар, жартастар және үйректер кіреді. Кестрлдің тамақтануының кең спектрі оның популяциясының жоғары деңгейде қалуына, кем дегенде, бір бөлігін анықтайды. Америкалық кестрлдің аң аулаудың негізгі тәсілі – аңға отырып, ол жақындағанда күтіп отыру. Құсты көбінесе жол жиегінде немесе далада, ағаштар, электр сымдары немесе қоршау бағаналары сияқты нысандарға қонған күйінде көруге болады. Ол сонымен қатар желкендей ұшып, қанаттарын жылдам соғып, жерді аңды іздеп қарап, аң аулайды. Басқа аң аулау әдістеріне далалар үстінен төмен ұшу, немесе жәндіктер мен құстарды ауада қуу жатады. Олжа көбінесе жерде ұсталады, бірақ кейде құстарды ұшып бара жатқанда да ұстап алады. Шабуыл жасамас бұрын кестрл әдетте басын және құйрығын шайқап, содан соң олжаны тырнақтарымен ұстап алу үшін оған қарай тікелей ұшып кетеді. Қызыл құйрықты соқа сияқты, американдық кестрлдер де аң аулау кезінде күш-қуатын үнемдеп, шабуылдарын мұқият жоспарлайды.

American kestrels are found in a wide variety of habitats, including grasslands, meadows, deserts and other open to semi open regions. They can also be found in both urban and suburban areas. A kestrel's habitat must include perches, open space for hunting, and cavities for nesting (whether natural or man made). The American kestrel is able to live in very diverse conditions, ranging from above the Arctic Circle, to the tropics of Central America, to elevations of over in the Andes Mountains. The bird is distributed from northern Canada and Alaska to the southernmost tip of South America, Tierra del Fuego. It is the only kestrel found in the Americas, though as mentioned above this classification is genetically inaccurate. It has occurred as a vagrant in the UK, Denmark, Malta and the Azores. American kestrels in Canada and the northern United States typically migrate south in the winter, some of them converging with resident kestrels of smaller size in Mexico, sometimes going as far as Central America and the Caribbean. Birds that breed south of about 35° north latitude are usually year round residents. Migration also depends on local weather conditions. American Kestrels breeding at lower latitudes – below 48ºN to be precise – arrive earlier after warmer springs, whereas birds from higher latitudes return to their breeding grounds at the same time each year. These patterns suggest that short distance migrants are better able to cope with climate change. Wintering kestrels' choice of habitat varies by sex. Females are found in open areas more often than males during the non breeding season. A common explanation for this behavior is that the larger females who are bigger than the males arrive at the preferred habitat first and exclude males from their territory. The American kestrel is not long lived, with a lifespan of <5 years for wild birds. The oldest banded wild bird was 11 years and 7 months, while captive kestrels can live up to 14–17 years. crickets, butterflies, moths, dragonflies, beetles, lizards, mice, voles, shrews, frogs, bats, and squirrels. The kestrel is able to maintain high population densities, at least in part because of the broad scope of its diet. The American kestrel's primary mode of hunting is by perching and waiting for prey to come near. The bird is characteristically seen along roadsides or fields perched on objects such as trees, overhead power lines, or fence posts. It also hunts by kiting, hovering in the air with rapid wing beats and scanning the ground for prey. Other hunting techniques include low flight over fields, or chasing insects and birds in the air. Prey is most often caught on the ground, though occasionally they take birds in flight. Before striking, the kestrel characteristically bobs its head and tail, then makes a direct flight toward the prey to grab it in its talons. Much like the red tailed hawk, American kestrels conserve energy in a hunt and pick their attacks with care as to position and odds of success.

Көбею

Америкалық кестрлер алғашқы көктемде жыныстық жағынан жетіледі. Көшіп-қону популяцияларында аталар аналардан бұрын көбейту орнына келеді, содан кейін аналық жұпты таңдайды. Жұптық байланыстар мықты, көбінесе тұрақты. Жұптар әдетте алдыңғы жылдардағы ұя салу орындарын қайта пайдаланады. Бұл құстарға жас немесе жаңа келген құстарға қарағанда артықшылық береді, себебі олар аңшылық жерлерімен, көршілерімен, жыртқыштармен және осы орынның басқа да ерекшеліктерімен таныс болады. Аталар өз аумағын көрсету және жұп іздеу үшін әдемі суға түсу көрсетілімдерін жасайды. Бұл көрсетілімдер бірнеше жоғары көтерілулер мен тегіс түсулерден тұрады, олардың ең жоғары нүктесінде үш немесе төрт рет "клей" деп шақырады. Аналықтар ұя салған жерге келгеннен кейін шамамен бір-екі апта бойы басқа аталармен жұптасады. Бұл овуляцияны күшейтеді деп саналады. Атадан анаға тамақ беру жұмыртқа салуға 4-5 апта бұрын басталып, 1-2 аптадан кейін аяқталады. Америкалық кестрлер қуыс ұяларды таңдайды, бірақ олар ұялау орындарының әртүрлі жағдайларына бейімделе алады. Олар көбінесе жұмыртқалар мен балапандарды қорғауға ең қолайлы жабық үстіңгі және тар кіреберісі бар табиғи қуыстарды (мысалы, ағаштардағы) артық көреді. Кейде кестрлер ірі жыртқыштар жасаған шұңқырларда ұялайды немесе қызылқұйрықты қаз, мерлин және қарғалардың тасталған ұяларын пайдаланады. Олар жартастар мен ғимараттардың шатырларында, тіпті кактустардың ішінде де ұялайды. Шамамен 24-72 сағат аралығында үштен жетіге дейін (әдетте төртеу немесе бесеу) жұмыртқа салынады. (Екі рет сегіз жұмыртқадан және бір рет тоғыз жұмыртқадан тұратын ерекше жағдайлар тіркелген. Сегіз жұмыртқадан біреуі, тоғыз жұмыртқадан біреуі шықты.) Орташа жұмыртқаның мөлшері дене мөлшеріне шаққандағы орташа құстың жұмыртқасынан 10% үлкен. Жұмыртқалар ақ немесе қаймақ түсті, қоңыр немесе сұр дақтармен. Инкубация әдетте 30 күнге созылады және негізінен аналықтың міндеті, бірақ аталық 15-20% уақыт инкубациялайды. Жоғалған жұмыртқалар әдетте 11-12 күн ішінде ауыстырылады. Балапандар 3-4 күн ішінде жарылады. Жас балапандар әлсіз болады және бес күннен кейін ғана тұра алады. Олар тез өсіп, 16-17 күннен кейін ересек құстың салмағына жетеді. 28-31 күннен кейін қанаттары жетіліп, ұядан ұша алады. Жас кестрлер бір жастан бастап көбейе алады және олардың табиғаттағы өмір сүру ұзақтығы шамамен үштен бес жылға дейін болады. Экологиялық тұрғыдан алғанда, американдық кестрдің көбею үлгісі кішкентай құстарға тән "r-таңдау" стратегиясына жақын. r/K таңдау теориясында, табиғи іріктеу эволюцияны екі бағыттың біріне қарай жетелейді деп есептеледі: r немесе K таңдау. R-таңдалған түрлер жоғары өсу қарқынына баса назар аударады, көбінесе сирек қоныстанған экологиялық орталарды пайдаланады және көптеген ұрпақтарды өндіреді, олардың әрқайсысының ересек жасқа дейін тірі қалу ықтималдығы төмен (яғни жоғары r, төмен K). Керісінше, K-таңдалған түрлер жүктемеге жақын тығыздықта өмір сүрумен байланысты қасиеттерді көрсетеді және мұндай тығыз орталарда күшті бәсекелестер болып табылады, олар аз ұрпаққа көбірек инвестиция салады, олардың әрқайсысының ересек жасқа дейін тірі қалу ықтималдығы жоғары (яғни төмен r, жоғары K). Осы екі шектік жағдайдың арасында американдық кестр - r-таңдауға бейімделген сияқты құстардың бірі. Олар бір жаста көбейе алады, популяцияда көбеймейтін ересектердің саны аз және ұялары үлкен болады. Олардың популяциясының өсу қарқыны ірі жыртқыштарға қарағанда жоғары, олар көбінесе K-таңдауға бейім.

American kestrels are sexually mature by their first spring. In migratory populations, the males arrive at the breeding ground before females, then the female selects a mate. Pair bonds are strong, often permanent. Pairs usually use previous nesting sites in consecutive years. This gives birds an advantage over younger or invading individuals, as they would already be familiar with the hunting grounds, neighbors, predators, and other features of the site. Males perform elaborate dive displays to advertise their territory and attract a mate. These displays consist of several climbs and dives, with three or four "klee" calls at their peaks. Females are promiscuous for about one to two weeks after their arrival at the nesting site. This is thought to stimulate ovulation. Food transfers from the male to the female occur from about four to five weeks prior to egg laying to one to two weeks after. American kestrels are cavity nesters, but they are able to adapt to a wide variety of nesting situations. They generally prefer natural cavities (such as in trees) with closed tops and tight fitting entrances that provide for maximum protection of the eggs and young. Kestrels occasionally nest in holes created by large woodpeckers, or use the abandoned nests of other birds, such as red tailed hawks, merlins, and crows. They have been recorded nesting on cliff ledges and building tops, as well as in abandoned cavities in cactuses. Three to seven eggs (typically four or five) are laid approximately 24–72 hours apart. (Two supernormal clutches of eight eggs and one of nine have been documented. One egg in one of the eight egg clutches hatched as did one egg in the nine egg clutch.) The average egg size is , 10% larger than average for birds of its body size. The eggs are white to cream in color with brown or grey splotching. Incubation usually lasts 30 days and is mainly the responsibility of the female, although the male incubates 15–20% of the time. Eggs that are lost are typically replaced in 11–12 days. Hatching takes place over three to four days. Hatchlings are altricial, and are only able to sit up after five days. They grow rapidly, reaching an adult weight after 16–17 days. After 28–31 days, their wings have developed and they are able to leave the nest. The young adult kestrels may breed from a year old, and the species has approximately a three to five year life expectancy in the wild. In ecological terms, the reproductive pattern of the American kestrel leans towards a small bird "r selection" strategy. In r/K selection theory, selective pressures are hypothesized to drive evolution in one of two generalized directions: r or K selection. R selected species are those that place an emphasis on a high growth rate, typically exploiting less crowded ecological niches, and produce many offspring, each of which has a relatively low probability of surviving to adulthood (i. e., high r, low K). By contrast, K selected species display traits associated with living at densities close to carrying capacity, and typically are strong competitors in such crowded niches that invest more heavily in fewer offspring, each of which has a relatively high probability of surviving to adulthood (i. e., low r, high K). Between these two extremes, the American kestrel is one of the few raptor species that lean towards being r selected. They are able to breed at one year old, have few non breeding adults in the population, and have larger broods. Their population growth rate is high relative to larger raptors, which typically lean towards being K selected.

Ауа райы

Американдық кестрлер көбінесе жануарлар физиологиясы туралы ғылыми зерттеулерде пайдалы болады және әдетте бал-чатри әдісімен ұсталады немесе эксперименттер үшін ұя қораптарында өсіріледі. Кестрлдің метаболизмі жауын-шашынға және шамамен 25°C төмен температураға жауап ретінде артатыны анықталды. Дегенмен, кестрлдің ауа райы мен температураға метаболистік жауабы жынысына қарай өзгере қоймайды. Кестрлдер суық және ылғалды жағдайда жылу жоғалтуға қарсы тұру үшін оттегі тұтынуын, демек метаболизм жылдамдығын арттырады.

Қоршаған ортаны бұзу

Американдық кестрэлдердің қоршаған орта стрессіне жауабы қандағы кортикостерон (КОРТ) концентрациясы арқылы өлшенеді. Кортикостерон – гипоталамус-гипофиз-бүйрек үсті безі (ГГБ) осімен өндірілетін гормон, ол дене функциялары үшін қажетті энергияны босатады. Қандағы КОРТ деңгейінің ұзақ уақыт бойы жоғарылауы метаболизм энергиясын өсу мен көбеюден бұрып жіберуі мүмкін. Дегенмен, сәтті ұялардағы балалар қоршаған ортаның адамнан туындаған бұзылуына жоғары стресс реакциясын көрсетпейді, бұл олардың ұяның жанындағы адам қызметіне төзімді екенін көрсетеді. PBDE иммундық жауапқа әсер ететін және кейбір органдардың өсуін тежейтін болса, сонымен қатар американдық кестрэлдердің қалқанша безіне де әсер етеді. PBDE-ге тікелей әсер ету қалқанша безінің жұмысын және кестрэлдердегі ретинол концентрациясын өзгерте алады. Бұл тотығу стресіне, липидтердің пероксидтелуіне және глутатион метаболизмінің өзгеруіне алып келеді. Бұл жүйелер ерте дамуда, өсуде, метаболизмді реттеуде, дене температурасын сақтауда және көбеюде маңызды рөл атқарады. Тотығу стресі қатерлі ісіктер мен неврологиялық ауруларға да себеп болуы мүмкін. Полихлорирленген бифенилдер (ПХБ) американдық кестрэлдердің көбеюіне де әсер етуі мүмкін. ПХБ кестрэлдердегі каротиноидтардың жұмысын өзгертетіні анықталды. Бұл түс өзгерісіне, әсіресе ересектердің көбею маусымында әкелді. ПХБ-ге ұшыраған еркектердің түсі солған, жұмыртқаларды күтіп бағуға ұшырамаған еркектерге қарағанда аз үлес қосты. ПХБ-ге ұшыраған әйелдер әдеттегідей түсін ұзақ сақтап қалды. Түс жоғалуы әдетте каротиноидтардың жұмыртқаның дамуына көмектесу үшін жұмыртқалық бездерге бағытталуымен байланысты. ПХБ-ге ұшыраған әйелдер түсін ұзақ сақтап, көбеюге дайындықтарын төмендеткендей көрінді. Сондай-ақ, аналықтардың жұмыртқа салуы да кешіктірілді. Ұрпақтарда даму проблемаларының көбеюі және көбеюге қабілеттіліктің төмендеуі байқалды. Көз түсінің көру қабілетіне қатысы белгісіз болғамен, бұл аң аулау үшін көру қабілетіне көп тәуелді кестрэлдер сияқты құстар үшін маңыздырақ мәселе болуы мүмкін. PDBE-лердің де кестрэлдердің көбею мінез-құлқының өзгеруімен байланысы бар. PDBE-ге ұшырау деңгейінің әртүрлілігі мінез-құлықтағы әртүрлі өзгерістерге әкелді. Жалпы алғанда, PDBE-ге ұшырау көбею жұбы арасындағы байланысты нығайтатын мінез-құлық өзгерістеріне әкелді. Мұндай мінез-құлықтарға жиі жыныстық қатынас, тамақ алмасу, еркектердің демонстрациялық қимылдары, ұяны тексеру және ерекше жұптасу шақырулары жатады (7). Жоғары ұшырау деңгейі кейбір мінез-құлықтардың күшеюіне және кейбіреулерінің төмендеуіне, ал төмен ұшырау деңгейі байқалған барлық мінез-құлықтардың төмендеуіне әкелді. PDBE-ге ұшырау сондай-ақ осы мінез-құлықтардың уақытын өзгертіп, бақылау тобымен салыстырғанда оларды бірнеше күнге кешіктірді. Американдық кестрэлдер токсикологиялық зерттеулерде кеңінен қолданылады. Фентион – шыбындар мен масалар сияқты жәндіктерді өлтіру үшін қолданылатын кең таралған пестицид. Кестрэлдердің фентионмен оттегілік улануға өте сезімтал екені де анықталды. 14 кестрэлге фентион ерітіндісіне ұшыраған тірі құрлыштар ұсынылғанда, олардың барлығы құрлыштарды жегеннен кейін 3 күн ішінде қайтыс болды. Дифацинон – кеміргіштерді өлтіру үшін жиі қолданылатын және жыртқыш құстардың оттегілік улануына байланысты деп есептелетін тағы бір кең таралған пестицид. Кестрэлдерге ауыз арқылы диффацинон берілген кезде қан ұю жылдамдығы айтарлықтай төмендеді. Сонымен қатар, кестрэлдер диффациноннан туындаған оттегілік улануға басқа құстарға қарағанда 20-30 есе сезімтал екені анықталды. Американдық кестрэлдерге ауаның ластануы да әсер етеді. Бензол, толуол, азот диоксиді және күкірт диоксиді сияқты газ тәрізді ластаушы заттарға ұшыраған кезде қалқанша безінде елеулі өзгерістер байқалды. Қалқанша безінің жоғары белсенділігі бұл газдарға ұшырау кестрэлдердің қалқанша безін тежеу қабілетін жоғалтуына әкеледі. Алайда иммундық функциясында немесе тамақ тұтынуында өзгерістер болған жоқ.

American kestrels' response to environmental stress is measured as blood concentration of corticosterone (CORT), a hormone produced by the hypothalamic pituitary adrenal (HPA) axis that releases stored energy for essential body functions. Extended periods of elevated blood CORT levels may direct metabolic energy away from growth and reproduction. Among successful nests, however, nestlings do not typically experience a higher stress response to environmental human disturbance, suggesting that they can tolerate a considerable degree of human activity near the nest. While PBDEs can affect immune response and suppress growth of certain organs, they can also affect the thyroid system of American Kestrels. Exposure to PBDEs in vivo can alter the thyroid system and retinol concentrations in kestrels. This leads to oxidative stress, lipid peroxidation, and changes in glutathione metabolism. These systems are important in early development, growth, regulation of metabolism, thermoregulation, and reproduction. Oxidative stress is also known to contribute to cancers and neurological diseases. Exposure to PCBs might also affect American Kestrel reproduction. It was found that PCBs affect the function of carotenoids in kestrels. This led to changes in coloration, especially during breeding season for adults. PCB exposed males where duller and contributed less to egg incubation than unexposed males. PCB exposed females kept their color longer than they should have. Normally, loss in color is associated with carotenoids being directed to ovaries to help in egg development. PCB exposed females retained their colors longer, suggesting the PCBs made them less prepared for reproduction. The same females also had significant delays in egg laying. Offspring also showed higher incidence of developmental problems and decreased reproductive success. While it is unknown what role eye color plays in visual acuity, this may be of greater concern to birds like kestrels who rely heavily on vision for hunting. PDBEs were linked to changes in breeding behavior in kestrels as well. Different levels of PDBE exposure were linked to different changes in behavior as well. Overall, PDBE exposure led to changes in behaviors that strengthen the bond between a breeding pair. Such behaviors include frequent copulation, food transfers, male posturing, nest box inspection, and specific mating calls (7). High exposure levels led to increases in some behaviors and decreases in some, whereas low exposure caused decreases in almost all behaviors observed. PDBE exposure also altered the timing of these behaviors, often delaying them by several days when compared to the control group. American Kestrels have also been used extensively in toxicology research. Fenthion is a common pesticide that is used to kill insects such as flies and gnats. It was also found that kestrels are highly susceptible to secondary fenthion poisoning. When 14 kestrels were presented with live sparrows who had come into contact with a fenthion solution, all 14 died within 3 days after consuming the sparrows. Diphacinone is another common pesticide that is often used to kill rodents and is thought to be related to secondary poisoning in birds of prey. When kestrels were orally dosed with diphacinone, blood clotting rates significantly decreases. Kestrels were also found to be 20 to 30 times more sensitive to secondary poisoning from diphacinone than other birds like Northern bobwhite and mallard ducks. American kestrels can also be significantly influenced by air contaminants. When exposed to common gaseous pollutants such as benzene, toluene, nitrogen dioxide, and sulfur dioxide, significant changes to the thyroid systems were observed. Higher levels of thyroid activity indicate that exposure to these gases leads to a loss of inhibition of thyroid glands in kestrels. However, there were no changes to immune function or food consumption.

Қалыптануы мен сақталуы

Америкалық кестерл Солтүстік Америкадағы ең көп таралған соқыр, бірақ оның жалпы санын анықтау қиын, өйткені ресурстардың қолжетімділігіне байланысты жергілікті популяциялар тез өзгеруі мүмкін. USGS Breeding Bird Survey (BBS) мәліметтері бойынша Солтүстік Америкадағы көбейту популяциясы ұзақ мерзімді және біртіндеп, бірақ тұрақты түрде төмендеп барады, кейбір аймақтарда, мысалы, Жаңа Англия мен Калифорния жағалауында, жылдам төмендеу байқалады. Рапторлардың көшіп-қону дәліздеріндегі санақ деректері аймақтық популяциялардың төмендеуін көрсетеді және көп жағдайда BBS деректерін растайды. Солтүстік Американың саны 1,2 миллион жұп деп бағаланады, Орталық және Оңтүстік Американың саны да одан кем емес. Солтүстік Америкада қыстайтын құстардың саны 236 мыңға жетеді. Халық санының өсуі 18-19 ғасырларда болды, бұл, мүмкін, ауыл шаруашылығы үшін орманды жоюға байланысты. Бұл жайылымдар кестерлдерге қолайлы мекен болды. Соған қарамастан, америкалық кестерл IUCN Қызыл тізімінде ең аз алаңдаушылық тудыратын түрлерге жатқызылған. American Kestrel Partnership азаматтар мен кәсіби ғалымдар үшін веб-базалық желіні әзірледі және ұстайды. Зерттеушілер дерекқорды кестенің ұя салу параметрлері (мысалы, фенология, орналасу, тіршілік ету, өнімділік, ұя салмағы және қоршаған ортаның зиянды заттарына әсер ету) мен жерді пайдалану, ландшафттың құрамы мен конфигурациясы, климаттық жағдайлар (мысалы, құрғақшылық) және қоршаған ортаның зиянды заттарының көздері арасындағы қарым-қатынасты модельдеу және түсіну үшін пайдаланады. Әр көбейту маусымында American Kestrel Partnership Бойзе, Айдахо штатындағы The Peregrine Fund кампусында орналасқан ұяшықтан тікелей эфирде бейнебаян көрсетеді. Кейде агрессивтірек жекелеген құстар өз салмағынан екі есе көп олжаны ұстап алады, бұл кейде бақа мен көгершін сияқты нағыз аң құстарын ұстауға мүмкіндік береді. Алайда, мұндай аңды сенімді түрде аулауға қызығушылық танытқан көптеген соқырлар үлкен соқырларды немесе бүркіттерді артық көреді. Америкалық кестерлдің тәжірибелі соқырларға беретін артықшылығы - оның қарапайым және қалалық соқырлыққа жарамдылығы, ол үлкен жерлерді немесе аң аулаушы иттерді пайдалануды қажет етпейді. Бұл соқырлық түрі кейде "микро соқырлық" деп аталады. Микро соқырлықта жиі қолданылатын басқа ұсақ жыртқыш түрлері - мерлин, өткір шашы бар соқыр (ең кішкентай акципитер) және еуропалық кестерл (нағыз кестерл). Америкалық кестерлді ұстап тұру үшін құстың күшті және әлсіз жақтарын білу керек. Бұл кішкентай соқыр, тіпті оның көлемі үшін, ол басқа кішкентай соқырларға қарағанда аз бұлшықетті, мысалы, спорттық және жылдам мерлин. Ол ұзын ауаны ұстанғаннан гөрі, кенеттен аң аулауға және қысқа аң аулауға бейімделген. Оны шектеуге болмайды, ол тиімді. "Американдық кестерлдер қазіргі заманғы соқырлықта" атты кітаптың авторы, тәжірибелі соқыр Мэтью Мулленикс, кестерлдерді мерлиндермен салыстырып жазған мақаласында, кейде соқырлар оларды желкендер немесе шарлардағы сусыныстармен еңкейіп тұру үшін жаттықтырады, содан кейін кестерлдер көтерілуді үйренеді. Әдеттегі аңшылық әдістері - оларды аң аулағаннан кейін "шашырату" немесе оларды аң аулаған жеріне жақын көлік терезесінен босату. Бұл әдістер құстың аң аулау әдістеріне табиғи түрде сай келеді. Американдық кестерлді пайдаланатын соқырлар соқырды, әсіресе ол жер бетінде тұтқынға алынған олжамен алаңдаса, шабуылдайтын үлкен жыртқыш аңдардан қорғау үшін сақ болуы керек. Үй жануарлары мен иттер - соқырды жерге шабуылдаудың ең үлкен қаупі, бірақ Купердің соқыры кестерлдерге батыл шабуыл жасағаны белгілі. Бұл орта көлемді американдық акципитер кестерлді алып кету үшін жеткілікті мөлшерде және күшті, бірақ соқырлар үлкен соқырды қорқытып, кестерлді босату үшін тез әрекет ету арқылы кестерлді зардап шекпестен қалпына келтіруде табысты болғанын хабарлады. Олар сондай-ақ, "өтетін" құстарды тұзаққа түсіру үшін бірінші жылында өте қарапайым. Жабайы аңдар тез "бауырынан түседі". Олар, әдетте, ұсталғаннан кейін бір күн ішінде соқырдың қолынан тамақтанады, бір апта ішінде жаттығады және үш-бес аптадан кейін аң аулауға дайын болады. Америкалық өте қолға іліккен кестені бір қолымен дененің айналасына алып, екінші қолымен тамақ ішуге болады. Мұндай құспен үйлесу құстың жарақаттануын немесе ауруын тексеру немесе емдеу кезінде өте пайдалы. АҚШ-та таралған көшіп-қонушы құстар 1918 жылғы көшіп-қонушы құстар туралы келісім бойынша қорғалады, сондықтан американдық кестерлді рұқсатсыз (мысалы, соқырлық рұқсаты) ұстау АҚШ, Канада және Мексикада заңсыз.

The American kestrel is likely the most abundant falcon in North America, although its total population is difficult to quantify, as local populations can change quickly due to resource availability. Count data from the USGS Breeding Bird Survey (BBS) indicate that the North American breeding population is experiencing long term and gradual but sustained declines, with some regions, such as New England and coastal California, exhibiting more rapid declines. Count data from raptor migration corridors also indicate regional population declines and largely corroborate BBS data. The North American population has been estimated at 1.2 million pairs, with the Central and South American populations being as large. A smaller estimate is 236,000 birds wintering in North America. A population increase occurred in the 18th and 19th centuries, probably due to deforestation for agriculture. The resulting pastures provided an ideal habitat for kestrels. Despite this, the American kestrel is classed as least concern on the IUCN Red List. The American Kestrel Partnership developed and maintains a web based network for citizen and professional scientists to enter, manage, and consolidate data from kestrel nest box monitoring programs in the Western Hemisphere. The database is being used by researchers to model and understand relationships between kestrel nesting parameters (e. g., phenology, occupancy, survival, productivity, and nestling weight and exposure to environmental toxins) and environmental factors, such as land use, landscape composition and configuration, climate conditions (e. g., drought), and point sources of environmental toxins. Each breeding season, the American Kestrel Partnership features a live streaming video feed from the nest box located at The Peregrine Fund's campus in Boise, Idaho. More aggressive individuals are sometimes capable of capturing prey up to approximately twice their own body weight, allowing the occasional capture of true game birds such as quail and dove. However, most falconers interested in the reliable taking of such game do prefer larger falcons or hawks. The advantage the American kestrel offers the experienced falconer is its suitability to simple and urban falconry not requiring large tracts of land or the use of hunting dogs. This form of falconry is sometimes referred to as "micro falconry" or "micro hawking". The other small raptor species commonly used in micro falconry are the merlin, the sharp shinned hawk (the smallest accipiter), and the European kestrel (a true kestrel). Hawking with the American kestrel requires adapting to the strengths and weaknesses of the bird. It is a tiny falcon, and even for its size, it is less muscular than other small falcons such as the athletic and swift merlin. It is more adapted to ambush hunting and short chases than to the longer aerial chases larger falcons often adopt. Used within its limits, it is effective. Experienced falconer Matthew Mullenix, author of the book American Kestrels in Modern Falconry, in an article comparing kestrels to merlins, Falconers sometimes train them to climb to a stooping position with tidbits on kites or balloons that the kestrels learn to climb after. More common hunting techniques are to "slip" them after spotted game from the fist, or to release them from a vehicle window close to spotted quarry. These techniques are more of a natural fit to the kestrel's ambushing methods in the wild. Falconers using the American kestrel should be alert to protect the falcon from larger predators that may attack the kestrel, particularly if it is distracted on the ground with captured prey. Domestic cats and dogs are the greatest threat to attack the falcon on the ground, but the Cooper's hawk is well known to boldly attack kestrels. This mid sized American accipiter has sufficient size and strength to carry the kestrel away, though falconers have reported often being successful in recovering the kestrel unharmed by acting quickly to intimidate the larger hawk into releasing the kestrel. American kestrels are bred in captivity for use in falconry and are among the easier falcons to breed. They are also sufficiently common that "passage" birds in their first year are relatively easy to trap. Wild caught kestrels "tame down" fairly quickly. They will usually be eating from a falconer's hand the day after capture, be training within a week, and be ready to hunt in three to five weeks. A very tame American kestrel will allow itself to be picked up around the body with one hand while accepting tidbits from the other hand. Such tameness is very useful when checking or treating the bird for injury or illness. Migratory raptors native to the United States are protected by the Migratory Bird Treaty Act of 1918, so American kestrels are illegal to possess without a permit (such as a falconry permit) in the United States, Canada, and Mexico.