19 ғасырдағы американдық құлдыққа қарсы күрескер Мария Вестон Чапман
Maria Weston Chapman
Мария Уэстон Чапман (1806-1885) – американдық құлдыққа қарсы белсенді, жазушы. "The Non Resistant" журналының редакторы, АҚШ Құлдыққа қарсы қоғамының мүшесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
19 ғасырдағы американдық құлдыққа қарсы күрескер Мария Уэстон Чэпман (25 шілде 1806 – 12 шілде 1885) – американдық құлдыққа қарсы күрескер. Ол 1839 жылы Америка құлдыққа қарсы қоғамының басқару комитетіне сайланды және 1839 жылдан 1842 жылға дейін құлдыққа қарсы журнал «Қарсылық танытпаушы» редакторы болып қызмет етті.
19th century American abolitionist
Maria Weston Chapman (July 25, 1806 – July 12, 1885) was an American abolitionist. She was elected to the executive committee of the American Anti Slavery Society in 1839 and from 1839 until 1842, she served as editor of the anti slavery journal The Non Resistant.
Ерте өмір
Мария Уэстон 1806 жылы Массачусетс штатының Уэймут қаласында капитан Уоррен Ричард Уэстон мен Энн (Бейтс) Уэстон отбасында дүниеге келді. Кейіннен оның жеті кіші сіңлісі мен інісі болды – бес қарындасы және екі інісі. Уэстон отбасы аса бай болмаса да, олар туысының ықпалы арқасында жақсы қарым-қатынастарға ие болды. Мария жастық шағының бірнеше жылын Англияда туғандарымен бірге өткізіп, сапалы білім алды.
Maria Weston was born in 1806 in Weymouth, Massachusetts to Captain Warren Richard Weston and Anne (née Bates) Weston. Eventually she had seven younger siblings—five sisters and two brothers. Though the Westons were not wealthy, they were well connected through her uncle's patronage. She spent several years of her youth living with family in England, where she received a robust education.
Аболиционизм
Мария мен оның күйеуі Генри екеуі де "Гаррисондық" құлдықты жоюшылар болды, яғни олар құлдықты "бірден" және келісімсіз тоқтатуға сенді, бұл "адамгершілікке шақыру" немесе қарсылықсыз күш қолданбау арқылы іске асырылуы керек деп ойлады. Олар құлдықты жою құралдары ретінде барлық саяси және институционалдық мәжбүрлеулерді – соның ішінде шіркеулерді, саяси партияларды және федералды үкіметті қабылдамады. Дегенмен, олар құл иелерімен қарым-қатынасқа қарсы шыққан "келіңіз аутеризм" және біртұтастықты бұзу сияқты моральдық мәжбүрлеуді қолдады. Джеральд Сорин былай деп жазады: "[Марияның] қарсылық білдірмеу принциптері мен оның "келіңіз аутеризмі" бойынша ол қатаң догматик және өзіне сенімді болды, "адам толыққанды дұрыс болғанда, ол ешкімнен көмек сұрамайды және оған аяныс қажет емес" деп санайтын".
Maria and her husband Henry were both "Garrisonian" abolitionists, meaning that they believed in an "immediate" and uncompromising end to slavery, brought about by "moral suasion" or non resistance. They rejected all political and institutional coercion—including churches, political parties and the federal government—as agencies for ending slavery. They did, however, support moral coercion that encompassed "come outerism" and disunion, both of which opposed association with slaveholders. Gerald Sorin writes, "In [Maria's] nonresistance principles and in her 'come outerism,' she was rigidly dogmatic and self righteous, believing that 'when one is perfectly right, one neither asks nor needs sympathy.'"
Құлшылыққа қарсы жұмыс
Чэпман құлдыққа қарсы күреске күйеуінің отбасы арқылы келгенімен, ол тез және табандылықпен осы іске белсенді түрде кірісіп, құлдық жақтастарының наразылықтарына, қоғамдық қысымға және жеке басына шабуылдарға қарсы тұрды. Оның әпкелері, әсіресе Каролина мен Энн де белсенді аболиционистер болды, бірақ Мария отбасында ең ашық және белсенді болып есептелді. Ли В. Чемберстің сөзіне сүйенсек, "туыстық байланыс" арқылы әпкелер бір-біріне отбасылық міндеттерде көмектесіп, қоғамдық жұмыстарын атқаруға мүмкіндік алды. Чэпмендер Уильям Ллойд Гаррисонның жақтастарынан құралған "Бостондық топтың" маңызды мүшелері болды. 1835 жылы Чэпман Лидия Мария Чайлд пен Луиза Лоринг құрған Бостон құлдыққа қарсы базарына жетекшілік етті, ол ірі қаржы жинау шарасы болды. Ол 1858 жылға дейін жәрмеңкеге жетекшілік етті, содан кейін базары құлдыққа қарсы жылдық жиынмен алмастыруға шешім қабылдады. Чэпман жәрмеңке өмірден тысқары шығып қалғанын айтты, ал жиын – музыка, тамақ және сөздерден тұратын эксклюзивті шара – базарынан гөрі көбірек қаржы жинайтынын мәлімдеді. Тарихшы Бенджамин Кварлстың айтуынша, осы жылдар ішінде Чэпман мен басқа аболиционистер азаттық жолында "барлық жетілдірілген өтініш техникаларын" пайдалану тәжірибесін алды. 1835 және 1865 жылдар аралығында Чэпман Массачусетс құлдыққа қарсы қоғамының (MASS), Жаңа Англия құлдыққа қарсы қоғамының (NEASS) және Америка құлдыққа қарсы қоғамының (AASS) атқару және бизнес комитеттерінде де қызмет етті. Осы арқылы ол 1830-шы жылдардағы петиция науқандарына белсенді қатысты. Ол Бостон әйелдерінің құлдыққа қарсы қоғамының (BFASS) жылдық есептерін жазып, қоғамдық сананы арттыру үшін трактаттар жариялады. Шамамен 20 жыл бойы, 1839 және 1858 жылдар аралығында, Чэпман Бостон базарында қаржы жинау мақсатында сатылатын жылдық сыйлық кітабы "Еркіндік қоңырауының" редакторы болды. Кітапқа Лонгфеллоу, Эмерсон, Элизабет Барретт Браунинг, Харриет Мартино және Баярд Тейлор сияқты белгілі тұлғалардың жазбалары енді, олар өз үлестері үшін "Еркіндік қоңырауының" бір данасынан басқа ешқандай төлем алмады. Гаррисон болмаған кезде ол The Liberator басылымын да редакциялады және AASS-тің ресми органы National Anti Slavery Standard редакторының құрамына кірді. Чэпман сонымен қатар бейбітшілік ұйымының мүшесі болды, ол "Қарсылық білдірмейтін" басылымын шығарды. Чэпман өзінің шығармашылығында да табысқа жетті, 1839 жылы "Массачусетсте дұрыс пен бұрыс" және 1855 жылы "Құлдықты жоюға қалай көмектесе аламын?" атты еңбектерін жариялады. Осы еңбектерден басқа, ол өлеңдері мен мақалаларын аболиционистік басылымдарда жариялады. 1840 жылы Гаррисондықтар мен құлдыққа қарсы қозғалыстың саяси қанаты арасындағы дау-жанжал AASS және BFASS-ты екі қарсыласатын топқа бөлді. Мария, қарсыластары "Капитан Чэпман" және "үлкен құдай" деп атаған, тіпті достары "Леди Макбет" деп атаған, қарсыластарын жеңіп шықты. Ол жаңадан құрылған BFASS-қа жетекшілік етті, ол одан кейін негізінен аболиционизмді қолдау үшін Бостон базарын ұйымдастыруға бағытталды. Ол қатысқан шіркеу, Федеральді көше шіркеуі, унитариандық, Бостон әйелдерінің мұра жолында көрсетілген.
Though Chapman came to the anti slavery cause through her husband's family, she quickly and stalwartly took up the cause, enduring pro slavery mobs, social ridicule, and public attacks on her character. Her sisters, notably Caroline and Anne, were also active abolitionists, though Maria is generally considered to be the most outspoken and active among her family. According to Lee V. Chambers, through their "kin work", the sisters supported each other through family responsibilities in order to take their active public roles. The Chapmans became central figures in the "Boston Clique," which primarily consisted of wealthy and socially prominent supporters of William Lloyd Garrison. In 1835, Chapman assumed the leadership of the Boston Anti Slavery Bazaar, which had been founded the previous year by Lydia Maria Child and Louisa Loring as a major fundraising event. She directed the fair until 1858, when she unilaterally decided to replace the bazaar with the Anti Slavery Subscription Anniversary. Chapman said that the fair had become passé; she argued that the Anniversary—an exclusive, invitation only soirée featuring music, food and speeches—was more au courant and would raise more funds than the bazaar. As described by historian Benjamin Quarles, through these years Chapman and other abolitionists became experienced in using "all the refined techniques of solicitation" in their fundraising for the cause of abolitionism. In addition to her fair work, between 1835 and 1865, Chapman served on the executive and business committees of the Massachusetts Anti Slavery Society (MASS), the New England Anti Slavery Society (NEASS) and the American Anti Slavery Society (AASS). Through these she was active in the petition campaigns of the 1830s. She wrote the annual reports of the Boston Female Anti Slavery Society (BFASS) and published tracts to raise public awareness. For nearly 20 years, between 1839 and 1858, Chapman edited The Liberty Bell, an annual anti slavery gift book sold at the Boston Bazaar as part of fundraising. The giftbook was composed of contributions from various notable figures: Longfellow, Emerson, Elizabeth Barrett Browning, Harriet Martineau, and Bayard Taylor, among others, none of whom was paid for their contributions aside from a copy of The Liberty Bell. She also served as editor to The Liberator in Garrison's absence, and was on the editorial committee of the National Anti Slavery Standard, the official mouthpiece of the AASS. Chapman was also a member of the peace organisation, the Non Resistance Society, which published The Non Resistant. Chapman was a prolific writer in her own right, publishing Right and Wrong in Massachusetts in 1839 and How Can I Help to Abolish Slavery? in 1855. Aside from these works, she published her poems and essays in abolitionist periodicals. In 1840 divisions between Garrisonians and the more political wing of the anti slavery movement split the AASS and correspondingly the BFASS into two opposing factions. Maria, nicknamed "Captain Chapman" and the "great goddess" by her opponents and "Lady Macbeth" even by her friends, outmaneuvered the opposition. She took control of a resurrected BFASS, which from then on mainly focused on organizing the Boston bazaar as a major fundraiser for abolitionism. The church she attended, Federal Street Church, Unitarian, is featured on the Boston Women's Heritage Trail.
Саяхат
Құлдыққа қарсы қозғалысқа қатысқан үш онжылдықта Чэпман АҚШ-тан тыс жерлерде, алдымен Гаитиде (1841–1842 жж.) және кейін Парижде (1848–1855 жж.) көп уақыт өткізді. Ұзақ уақыт бойы болмағандарына қарамастан, ол Бостон қозғалысының және әсіресе Бостон жәрмеңкелерінің орталық тұлғасы болып қала берді. Шетелде жүргенде ол Бостон жәрмеңкелеріне британдық және еуропалық қоғамның элиталық өкілдерінен, мысалы, леди Байрон, Гарриет Мартино, Алексис де Токвиль, Виктор Гюго және Альфонс де Ламартин сияқтылардан табандылықпен қолдау мен үлестер сұрады. 1855 жылы АҚШ-қа оралғанда "Қанды Канзас" және Республика партиясының күшеуі құлдық мәселесін ұлттық пікірталастың ортасына қойды. Осы кезеңде Чэпман Гаррисондық идеологиядан айқын түрде бас тартып, Республика партиясын қолдады, кейіннен Америка Азамат соғысын және 1862 жылы Ыбырайым Линкольннің құлдарды ақырындап, өтемақымен босату туралы ұсынысын қолдады. Гаррисонның өзі сияқты көптеген гаррисондықтардан айырмашылығы, Чэпман мәжбүрлеуге қарсы болу принципі мен Азамат соғысының күш қолдану арқылы құлдықты жою мақсаты арасындағы қайшылықты сезінбеді. Әдеттегідей, Чэпман өзінің жаңа сенімдерінде бұрынғыдай нық және өкінгенсіз болды. Дегенмен, мемлекетке деген жаңа сеніміне қарамастан, Чэпман босатылғаннан кейін бұрынғы құлдарға жауапкершілік сезінбеді.
Throughout her three decades of involvement in the anti slavery movement, Chapman spent considerable amounts of time outside of the United States, first in Haiti (1841 1842) and later in Paris (1848 1855). In spite of her prolonged absences, she still figured centrally in the Boston movement generally and the Boston bazaar particularly. While abroad, she tenaciously solicited support and contributions for the Boston fairs from elite members of British and European society, such as Lady Byron, Harriet Martineau, Alexis de Tocqueville, Victor Hugo, and Alphonse de Lamartine. When she returned to the U. S. in 1855, "Bloody Kansas" and the rise of the Republican Party brought the issue of slavery to the centre of national debate. It was in this period that Chapman began to manifestly deviate from Garrisonian ideolog, by endorsing the Republican party and later by supporting both the American Civil War and Abraham Lincoln's proposal in 1862 for gradual compensated slave emancipation. Unlike many Garrisonians such as Garrison himself, Chapman gave no indication of being conflicted between the principle of non coercion and the Civil War's objective of abolishing slavery through violent force. Characteristically, Chapman was as resolute and unapologetic in her new beliefs as she had been in her old. Yet, in spite of her newly expressed confidence in the state, Chapman seemingly felt little responsibility to former slaves once they had been freed.
Жеке өмір
1830 жылы Генри Графтон Чэпман (1804–1842), құлдырауға қарсы күрестің екінші буынының өкілі және Бостонның бай саудагері; оның ата-анасы құлдырауға қарсы белсенді түрде күрескен. Барлық есептер бойынша, Чэпмендердің некесі жақсы болған, идеологиялық және қаржылық мәселелерден мүлдем алыс болған. 12 жылға созған некелері Генридің 1842 жылы туберкулезден қайтыс болуымен аяқталды, олардың төрт баласы болды, олардың бірі балалық шағында қайтыс болды, соның ішінде:
In 1830, Henry Grafton Chapman (1804–1842), a second generation abolitionist and wealthy Boston merchant; his parents were enthusiastic abolitionists. By all accounts, the Chapmans had a good marriage that was free from ideological and financial strain. During their 12 year marriage, which ended in Henry's death from tuberculosis in 1842, they had four children, one of whom died in early childhood, including:
Генри Графтон Чэпман кіші (1833–1883), Джон Джейдің қызы, АҚШ-тың Австрия-Мажарстан елшісі, Уильям Джейдің немересі және АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасы Джон Джейдің шөбересі Элеонора Кингсленд Джейге (1839–1921) үйленді. 1863 жылы, ААСС-қа деген қысқа ғана қызығушылығынан басқа, Чэпман қоғамдық өмірден шеттеді және келесі екі онжылдық бойы, 1885 жылғы 12 шілдеде Уэймут қаласында қайтыс болғанға дейін, ол "өз ісінің жетістігін және жеңістегі өзінің рөлін толық сезінді".
Henry Grafton Chapman Jr. (1833–1883), who married Eleanor Kingsland Jay (1839–1921), the daughter of John Jay, the U. S. Minister to Austria Hungary, granddaughter of William Jay and great granddaughter of John Jay, Chief Justice of the United States Supreme Court. In 1863, except for a passing interest in the AASS, Chapman retired from public life, and for the next two decades, until her death in Weymouth on July 12, 1885, she "savored the perceived success of her cause and, equally, her own role in the victory."