Nike Hercules зымыран жүйесі: АҚШ және НАТО-ның ауа шабуылына қарсы қорғаныс құралы. Ядролық және конвенциялық оқ-дәрілермен жабдықталған, ұзын қашықтықтағы мақсаттарды жоя алады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жер-әуе ракетасының түрі
Type of surface to air missile
Nike Hercules, бастапқыда SAM A 25 және кейіннен MIM 14 деп белгіленген, АҚШ және НАТО қарулы күштерінің орта және жоғары биіктіктегі ұзын қашықтықтағы әуе қорғанысы үшін пайдаланған жер-әуе ракетасы (SAM) болды. Ол әдетте W31 ядролық оқ-дәрісімен жарақтандырылды, бірақ экспортқа арналған қолдану үшін конвенциялық оқ-дәрісімен де жабдықталуы мүмкін. Оның оқ-дәрісі оны екіншілік жер-жерге соққы беру рөлінде де пайдалануға мүмкіндік берді, сонымен қатар жүйе ұшу кезінде басқа қысқа қашықтықтағы зымырандарды жою қабілетін көрсетті. Hercules бастапқыда MIM 3 Nike Ajax-тың жай ғана жаңартылған нұсқасы ретінде әзірленді, бұл оған жоғары биіктіктегі үстіркілді нысаналардың толық құрамын жеңу үшін ядролық оқ-дәріні қолдануға мүмкіндік берді. Ол Ajax-тан үш есе ұзақ қашықтыққа ұшуға мүмкіндік беретін екі қатты отынмен жұмыс істейтін сатысы бар, әлдеқайда үлкен зымыранға айналды. 1958 жылы жаңа базаларда орналастыру басталды, бірақ ол ақырында көптеген Ajax базаларын да иеленді. Ең жақсы кезеңінде, ол тек АҚШ-та 130-дан астам базада орналастырылды. Hercules ресми түрде "көшпелі" деп аталды, бірақ батареяны жылжыту күрделі операция болды және атыс позицияларында айтарлықтай құрылыс жұмыстарын қажет етті. Өмірлік циклі бойына, 1950 жылдардың басындағы Ajax-тан мұраға қалған вакуумдық түтікшелерге негіделген электрониканы алмастыру және әртүрлі мобильді опцияларды әзірлеуге көп күш жұмсалды. Бұлардың ешқайсысы қабылданбады, MIM 23 Hawk сияқты әлдеқайда мобильді жүйелер пайда болды. Баллистикалық зымыранға қарсы рөл үшін тағы бір әзірлеме LIM 49 Nike Zeus дизайны болды. Hercules Bell компаниясының Nike тобынан шыққан соңғы операциялық зымыран болды; Zeus ешқашан қолданылмады, ал Hercules-тің жаңарулары басқа топтармен жасалды. 1980 жылдары жоғары өнімділігі мен мобильділігі жоғары MIM 104 Patriot зымыранымен алмастырылғанға дейін Hercules АҚШ-тың негізгі ауыр SAM-ы болып қала берді. Patriot-тың әлдеқайда жоғары дәлдігі оған ядролық оқ-дәріні қолданудан бас тартуға мүмкіндік берді, ал Hercules осы опцияны қолданған соңғы АҚШ SAM-ы болды. Соңғы Hercules зымырандары 1988 жылы Еуропада әскери қақтығыста атылмай-ақ қолдан жойылды.
The Nike Hercules, initially designated SAM A 25 and later MIM 14, was a surface to air missile (SAM) used by U. S. and NATO armed forces for medium and high altitude long range air defense. It was normally armed with the W31 nuclear warhead, but could also be fitted with a conventional warhead for export use. Its warhead also allowed it to be used in a secondary surface to surface role, and the system also demonstrated its ability to hit other short range missiles in flight. Hercules was originally developed as a simple upgrade to the earlier MIM 3 Nike Ajax, allowing it to carry a nuclear warhead in order to defeat entire formations of high altitude supersonic targets. It evolved into a much larger missile with two solid fuel stages that provided three times the range of the Ajax. Deployment began in 1958, initially at new bases, but it eventually took over many Ajax bases as well. At its peak, it was deployed at over 130 bases in the US alone. Hercules was officially referred to as "transportable", but moving a battery was a significant operation and required considerable construction at the firing sites. Over its lifetime, significant effort was put into the development of solid state replacements for the vacuum tube based electronics inherited from the early 1950s Ajax, and a variety of mobile options. None of these were adopted, in favor of much more mobile systems like the MIM 23 Hawk. Another development for the anti ballistic missile role later emerged as the much larger LIM 49 Nike Zeus design. Hercules would prove to be the last operational missile from Bell's Nike team; Zeus was never deployed, and Hercules' replacements were developed by different teams. Hercules remained the US's primary heavy SAM until it began to be replaced by the higher performance and considerably more mobile MIM 104 Patriot in the 1980s. Patriot's much higher accuracy allowed it to dispense with the nuclear warhead, and Hercules was the last US SAM to use this option. The last Hercules missiles were deactivated in Europe in 1988, without ever being fired in a military conflict.
Nike жобасы
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әуе күштері (USAAF) қазіргі ұшаққа қарсы зеңбіректердің, қазіргі ұрпақтың поршенді ұшақтарына қарсы шамалы ғана тиімді болса, болашақтағы реактивті ұшақтарға қарсы мүлдем тиімсіз болады деген қорытындыға келді. Немістер мен британдықтар сияқты, олар да табысты қорғанудың жалғыз жолы – басқарылатын қару қолдану екеніне сенді. 1944 жылдың өзінде АҚШ армиясы ұшаққа қарсы зымырандарды зерттеуді бастап, түрлі концепцияларды қарастырды. Зымыран дизайнының "негізінен аэродинамикалық күштердің көтерілуіне" немесе "негізінен зымыранның инерциясына" тәуелділігіне қарай, әзірлеме Армия Әуе күштері мен Қару-жарақ департаменті арасында бөлісті.
During World War II, the US Army Air Force (USAAF) concluded that existing anti aircraft guns, only marginally effective against existing generations of propeller driven aircraft, would not be effective at all against the emerging jet powered designs. Like the Germans and British before them, they concluded the only successful defence would be to use guided weapons. As early as 1944 the US Army started exploring anti aircraft missiles, examining a variety of concepts. They split development between the Army Air Force or the Ordnance Department based on whether or not the design "depend[ed] for sustenance primarily on the lift of aerodynamic forces" or "primary on the momentum of the missile".
Аякс пен Геркулес
"Найк" сынақтан өтіп жатқанда, жобалаушылар зымыранның ұшақтар тобына шабуыл жасау қабілетіне алаңдады. Сол кездегі радарлардың төмен ажыратымдылығын ескере отырып, ұшақтар тобы радарда бір үлкен нысан ретінде көрінер еді. Мұндай топқа қарсы ұшырылған "Найк" нысан ортасына қарай ұшар еді. "Найк" жарылғыш бөлігінің салыстырмалы түрде кішкентай қирату радиусы болғандықтан, егер зымыран топтың ортасына түсіп жарылса, ұшақтардың біреуін де жою мүмкіндігі аз еді. Сонымен қатар, жылдам ұшақтар "Найк" базаларының ең алыс қашықтығынан өз жарылғыш бөліктерін ұшыра алатынына алаңдаушылық артты. Бұл Әуе күштерінің жиі айтатын шағымы еді, олар бомбалаушылардың "Найк" ұшуға ыңғайлы болғаннан гөрі, шабуылға қабілетті екенін атап өтті. Үлкен қашықтығы жақсартылған "Найк" осы шабуылға қарсы тұруға көмектесер еді, сонымен қатар бір базаның үлкен аумақты қорғауына мүмкіндік берер еді, бұл қорғаныс жүйесін кеңінен орналастырудың жалпы құнын төмендетер еді. Үлкен "Геркулес" ұшағын ұзақ қашықтыққа бейімдеу оңай болғандықтан, армия оны жеңімпаз деп таңдады. "Белл" компаниясы жаңа дизайн бойынша "Найк" серіктестері "Уэстерн Электрик" және "Дуглас Эйркрафт" компанияларымен бірлесіп жұмыс істей бастады. Бастапқы W7 орнына, W31 деп аталатын жақсартылған үдемелі бөліну дизайнын жасады. Бұл дизайн бөлінетін материалды аз пайдаланды, сондықтан оның құны арзан болды. Альбукеркидегі "Сандия" зертханалары мен Лос-Аламоста жасалған бұл дизайн 1953 жылғы наурыз айында Бірлескен штабтар комитетінде 1А басымдығына ие болды. Бұл, өз кезегінде, оны көтеру үшін үлкен бустерді қажет етті, бірақ бұл мәселе төрт "Найк" бустерін біріктіріп, XM42 деп аталатын кластер жасау арқылы шешілді. Бастапқы M5 қозғалтқышының дизайнына енгізілген жалғыз өзгеріс - оларды біріктіру үшін жаңа тесіктер жасау болды, нәтижесінде M5E пайда болды. Осы кезеңде "Аякс" үшін де жұмыстар жүргізілді. "Аякс" бустерлері базаға жақын жерде құлап, қауіпсіздік мәселесін тудырған болат түтіктерде орналасқан еді. "Мартин" компаниясы "Аякс" үшін T48E1 және E2 дизайнды жасады, олар кішкентай жарылғыш заттармен жойылған шыны талшықтан жасалған корпус қолданды, бірақ бұл салмақты арттырды және "Аякс" жылдамдығын қажетті деңгейге жеткізбеді. "Редстоун Арсенал" кейіннен T48E3 ұсынды, ол ақылға қонымды өнімділікке жету үшін біршама үлкен және ұзын болды, бірақ "Аякс" ұшыру рельстерін өзгерту қажет болды. Армия ақырында "Аякс" дизайнына ешқандай өзгеріс енгізбеуге шешім қабылдады, өйткені "Геркулес" жақын арада келеді. "Геркулес" бустерлері үшін жасалған ұқсас тәжірибелер XM61 бір камералы бустеріне әкелді, бірақ XM42 кластері күткеннен де арзан болғандықтан, бұл жұмыс та тоқтатылды. Жаңарту жобасының аясында бастапқы зымыран "Найк I" деп аталды. 1956 жылғы 15 қарашада жаңа зымыран ресми түрде "Найк Геркулес" деп аталды, бұл DA Circular 700-22 құрамына енгізілді, ал "Найк I" "Найк Аякс" болып өзгерді. Жаңа дизайн шамамен 75 миль (121 км) қашықтықта және әртүрлі биіктікте тиімді болды. Минималды қашықтықтағы жер радиусы шамамен 20000 фут (6096 м) және биіктігі 20000 фут болды. "Геркулес" жобасының дамуымен жағдай күрт өзгерді. 1950 жылдардың басында Әуе күштері әлі де өздерінің ұзақ қашықтықтағы қару жүйелерін жасаумен күресіп жатты, бұл бастапқыда 1940 жылдары GAPA жобасында басталды. Жоба бірнеше рет көшірілді және қазіргі уақытта BOMARC ретінде дамудың соңғы кезеңінде болды. BOMARC өте қымбатқа түсті, оны дайын күйде ұстау қиын болды, оның жұмыс істеуі күмәнді болды және ол жедел мәртебеге жетуге қабілетсіз болды. BOMARC-ты "Геркулес" пайдасына баса назар аудармай, қызмет аралық бәсекелестік күшейді, содан кейін Әуе күштері "Геркулес" пен Армияны баспа хабарламалары арқылы сынай бастады. Бұл сұраққа Армия емес, Қорғаныс министрі Чарльз Эрвин Уилсон жауап берді, ол Newsweek журналында: "Барлық фактілерден ең маңыздысы - "Найк" қандай болмасын, ол АҚШ-тағы жалғыз жердегі ұшаққа қарсы зымыран" деп мәлімдеді. Бұл Армияны өздерінің Jupiter IRBM жүйелерін Әуе күштеріне беруге және олардың ABM әзірлемелерінің ауқымын шектеуге мәжбүр етті. Бұл оқиға Никерсонды сотқа тарту туралы шақыруларға әкелді және 1920 жылдардағы Билли Митчелл сот процесімен салыстырылды. Алайда, бұл "Геркулес" әзірлемесін жалғастыруға мүмкіндік берді және жүйе жақын арада орналастыруға дайындалды. 1958 жылы "Чикаго Сан Таймс" газетінде Әуе күштерінің бірнеше шенеуніктері "Геркулес" тиімсіз екенін айтты. Чикаго қаласы жақын арада "Геркулес" жаңартуларын алуға дайындалып жатқан еді. Ұқсас мақалалар елдің басқа қалаларында да пайда бола бастады, әдетте сол қала зымырандарын алуға дайындалар алдында. Бұл ARAACOM командирі Чарльз Е. Хартты Қорғаныс министріне "Геркулес"ке қарсы ұйымдастырылған науқанды тоқтату үшін Әуе күштеріне бұйрық беруге шақыруға итерді. Содан кейін Армия "Шындық жобасы" деп аталатын өздерінің баспа хабарламалары сериясын бастады. Бірінші SNODGRASS ракетасы 14 шілдеде жарылғыш бөлігін құралдық жиынтықпен алмастырып, Q2A Ryan Firebee I дронына қарсы ұшырылды. 17 шілдедегі ұқсас сынақ Q2A дронын T45 ракетасымен жойды. 24 шілдедегі екі ракеталік сынақта бірінші ракета T45 ракетасымен нысанын жойды, ал екіншісі құралдық жиынтығымен бірінші ракетадан бір секунд кейін ұшты. 29 шілдедегі ұқсас сынақта екі ракета үш F-80 Shooting Star дронына қарсы ұшырылды, бірінші ракета жетекші ұшақты жойды, ал екіншісі екінші ұшақтың қирату радиусынан өтті. W7 ракетасын сынау күтпеген жерден тоқтатылды.
Even as the Nike was undergoing testing, planners grew concerned about the missile's ability to attack formations of aircraft. Given the low resolution of the tracking radars available at the time, a formation of aircraft would appear on the radars as a single larger return. Launched against such a formation, the Nike would fly towards the center of the composite return. Given the Nike warhead's relatively small lethal radius, if the missile flew into the middle of the formation and exploded, it would be highly unlikely to destroy any of the aircraft. At the same time, there were increasing concerns that higher speed aircraft would be able to launch their warheads at the extreme range of the Nike bases. This was a common complaint by the Air Force, who noted that bombers had the ability to attack from as much as while the Nike was only comfortable launching at about A larger Nike with greatly improved range would not only help address this sort of attack, but also allow a single base to defend a much larger area, lowering the overall costs of deploying a widespread defensive system. As the larger Hercules would be easier to adapt to a longer range form, the Army selected it as the winning design. Bell began working on the new design in concert with the Nike partners, Western Electric and Douglas Aircraft Company. Instead of the basic W 7, development of an improved boosted fission design known as W31. This used much less fissile material and was thus considerably less expensive. Developed by Sandia Laboratories in Albuquerque and at Los Alamos, it was given 1A priority by the Joint Chiefs of Staff in March 1953. grew to become a much larger design. This, in turn, required a much larger booster to loft it, but this was solved by strapping together four of the existing Nike boosters to form a cluster known as the XM 42, with the only modification to the original M5 engine design being the addition of new holes to bolt them together, creating the M5E. During this period, some effort was put into a frangible booster for the Ajax. Ajax's boosters were housed in steel tubes that fell near the base, presenting a serious range safety concern. Martin produced the T48E1 and E2 designs for Ajax used a fiberglass casing that was destroyed by small explosives, but this proved overweight and did not boost the Ajax to the required speed. Redstone Arsenal then presented the T48E3 which was somewhat larger and longer to reach reasonable performance, but only at the cost of having to modify all of the Ajax launcher rails. The Army eventually decided not to proceed with any Ajax modifications as Hercules would be arriving shortly anyway. Similar experiments for Hercules boosters led to the XM 61 single chamber booster, but when the XM 42 cluster proved to be even less expensive than expected, this effort was also dropped. As part of the upgrade project, the original missile became known as Nike I. On 15 November 1956, the new missile was officially renamed as the Nike Hercules, as part of DA Circular 700 22, while the Nike I becoming Nike Ajax. The new design ultimately provided effective ranges on the order of 75 mile (121 km) and altitudes ranging from Minimum range had a ground radius of approximately and an altitude of approximately 20000 feet (6096 m) 20,000 ft. and continued to denigrate Nike in the press over the next few years. Things changed dramatically with the development of Hercules. By the early 1950s, the Air Force was still struggling with their own long range weapon systems, originally started in the 1940s in the GAPA project. The project had moved several times, and was now in late development as the BOMARC. BOMARC proved extremely expensive, difficult to maintain in operational readiness, had questionable performance, and was displaying a continued inability to reach operational status. Instead of de emphasizing BOMARC in favor of Hercules, inter service rivalry became rampant, and the Air Force began a policy of denigrating Hercules and the Army using policy by press release. This was answered most forcibly not by the Army, but the Defense Secretary Charles Erwin Wilson, who wrote in Newsweek that "one hard solid fact remerges above them all: no matter what the Nike is or isn't, it's the only land based operational anti aircraft missile that the U. S. has." This forced the Army to turn its Jupiter IRBM systems to the Air Force, and to limit the range of their ABM developments. The resulting flap led to calls for Nickerson to be court martialed and was compared to the Billy Mitchell court martial in the 1920s. It did, however, allow development of Hercules to continue, and the system was soon preparing to deploy. In 1958 an article appeared in the Chicago Sun Times in which various Air Force officials complained that the Hercules was ineffective. Chicago was slated to shortly begin receiving its Hercules upgrades. Similar articles began appearing in papers around the country, invariably just before that city was to begin receiving their missiles. This prompted ARAACOM commander Charles E. Hart to petition the Secretary of Defense to order the Air Force to stop the well organized campaign against Hercules. The Army then began its own series of press releases under what they called "Project Truth". The first SNODGRASS round was launched on 14 July with its warhead replaced by an instrument package and launched against a Q2A Ryan Firebee I drone. A similar test on 17 July against a Q2A destroyed the target with the T45. A dual launch followed on 24 July, with the first round destroying its target with the T45, and the second with the instrument package flying one second behind. A similar test on 29 July launched two missiles against three F 80 Shooting Star drones flying in formation, the first missile destroyed the lead aircraft while the second passed within lethal range of a second. Testing was unexpectedly cancelled before the W 7 could be fired.
Қатысу
"Геркулес" бастапқыда "Аякс" базаларынан жұмыс істеу үшін жобаланды. Дегенмен, ол өте кең аумақты қорғағандықтан, потенциалды мақсаттарды қамту үшін көптеген нысандар қажет болмады. 1958 жылдан бастап алғашқы орналастырулар жаңа орындарда жүзеге асырылды, бірақ "Аякс" бөлімшелері де түрлендіруге кірісті. Түрлендіру жұмыстары 1960 жылға қарай көбінесе аяқталды, нәтижесінде тек бірнеше "Аякс" нысандары қолданыста қалды. Соңғы белсенді Nike Ajax батареялары 1961 жылдың желтоқсанында міндеттерінен босатылды, ал 1964 жылдың мамырында соңғы Ұлттық гвардия бөлімшесі таратылды. Ядролық қаруланған Nike Hercules зымырандары АҚШ, Греция, Италия, Корея және Түркияда, сондай-ақ Бельгия, Нидерланд және АҚШ күштерінде Батыс Германияда орналастырылды. Конвенциялық қаруланған Nike Hercules зымырандары АҚШ, Испания, Германия, Дания, Жапония, Норвегия және Тайваньта да қолданылды. Еуропадағы алғашқы орналастырулар 1959 жылы басталды.
Hercules was designed from the start to operate from Ajax bases. However, as it protected a much greater area, not as many sites were needed to provide coverage of potential targets. Early deployments starting in 1958 were on new sites, but Ajax units started converting as well. Conversions were largely complete by 1960, leaving only a few Ajax sites in use. The last active Nike Ajax batteries were relieved of their mission in December 1961, followed by the last Army National Guard unit in May 1964. Nuclear armed Nike Hercules missiles were deployed in the United States, Greece, Italy, Korea and Turkey, and with Belgian, Dutch, and U. S. forces in West Germany. Conventionally armed Nike Hercules missiles also served in the United States, Spain, Germany, Denmark, Japan, Norway, and Taiwan. The first deployments in Europe began in 1959.
Ракетаға қарсы жаңартулар
Геркулес қысқа қашықтықтағы зымырандарды сәтті ұшыруға қабілетін көрсеткенімен, бұл мүмкіндік аса маңызды деп есептелмеді. Әуе күштері "Project Wizard" жобасын жалғастыра отырып, армия "Project Plato" жобасымен арнайы зымыранға қарсы жүйелерді зерттеуді бастады. 1959 жылға қарай, Платон әлі де қағаз жобасы болып қалды, ал Варшава блогында қысқа қашықтықтағы зымырандардың көптеп орналасуы айқын қауіп тудырды. 1959 жылдың ақпанында Платон жобасы тоқтатылып, қысқа мерзімде Геркулес жүйесін жаңарту, ал ұзақ мерзімде FABMDS бағдарламасын іске қосу ұсынылды. FABMDS кез келген сенімді "театрлық" қашықтықтағы зымыран немесе ракеталық жүйеге қарсы тиімді болар еді, сонымен қатар әуе шабуылына қарсы қабілеттерді, бір уақытта төрт нысананы жою мүмкіндігін және салыстырмалы түрде жылдамдықты ұсынатын еді. Геркулес жүйесі салыстырмалы түрде қысқа қашықтықтағы Little John, Honest John және Lacrosse, орта қашықтықтағы Corporal, Sergeant және Lance сияқты жүйелермен, сондай-ақ ұзақ қашықтықтағы (жауынгерлік жағдайлар үшін) Redstone зымыранымен салыстырылды. Осы қауіптердің ішінде Redstone Геркулес жүйесінің қабілеттеріне жақын деп есептелді, оның көмегімен осы нысанаға шектеулі қашықтықта қарсы тұруға болатын еді. Осы ұзақ қашықтықтағы "театрлық" қаруларға қарсы тиімділікті арттыру үшін FABMDS күтілетін мерзімге дейін уақытты ұзартатын кеңейтілген жаңартулар қажет болар еді. "Жақсартылған EFS/ATBM Hercules" құрудың негізгі өзгерісі HIPAR-дың өңделген нұсқасы болды. Антенна жоғары бұрыштарды көруге мүмкіндік беретіндей етіп өзгертілді, ал Батареяны басқару консолі қысқа және ұзақ қашықтықтағы жұмыс үшін қос PPI дисплейлерімен жаңартылды, сондай-ақ зымыран фургонына деректерді жіберу желісі де жаңартылды. Сонымен қатар, радарға "Электрондық жиілік таңдауы" (EFS) жүйесі қосылды, бұл операторларға шамамен 20 микросекунд ішінде жұмыс жиіліктерін жылдам ауыстыруға мүмкіндік берді, ал бұрынғы жүйеде қолмен ауыстыруға шамамен 30 секунд уақыт кеткен еді. Алғашқы EFS жиынтығы 1962 жылдың соңында Уайт-Сэндске жетіп, 1963 жылдың сәуірінде сынақтар басталды. Сынақтар кезінде жүйе барлық қысқа қашықтықтағы зымырандар мен ракеталарға қарсы тиімді болды, сондай-ақ 1963 жылдың 23 қыркүйегі мен 5 қазанында Redstone зымыранын сәтті қадағалады, бірақ екі сынақта да сыртқы факторларға байланысты "жоюға" қол жеткізе алмады. 1963 жылдың 16 қазанында Pershing зымыранына қарсы сынақ жүргізілді, HIPAR зымыраны анықтады, бірақ іздеу жүйесі оны қадағалай алмады. EFS/ATBM HIPAR-дың алғашқы орналасуы 1963 жылдың ақпан және 20 сәуір аралығында жүзеге асырылды, бірақ осы уақыт ішінде армия бұл жүйелерді АҚШ-та орналастырмауға шешім қабылдады. 1963 жылдың қарашасы мен 1965 жылдың жазы аралығында Аляскадағы одақтас және АҚШ бөлімшелеріне қосымша орналасулар жасалды.
Although Hercules had demonstrated its ability to successfully engage short range missiles, the capability was not considered very important. During development the Air Force continued its Project Wizard while the Army started its Project Plato studies for dedicated anti missile systems. By 1959, Plato was still very much a paper project when news of large deployments of short range missiles in the Warsaw Bloc became a clear threat. Plato was cancelled in February 1959, replaced in the short term by further upgrades to Hercules, and in the longer term by the FABMDS program. FABMDS would have performance against any credible "theatre" ranged missile or rocket system, as well as offer anti aircraft capabilities, the ability to attack four targets at once, and be relatively mobile. The Hercules system was compared to threats ranging from the relatively short range Little John, Honest John and Lacrosse through medium range systems like Corporal, Sergeant and Lance, and finally the long range (for battlefield concerns) Redstone. Of these threats, Redstone was considered just within the Hercules' capabilities, able to defend against such a target over a relatively limited range. Increasing performance against these longer range "theatre" weapons would require more extensive upgrades that would have pushed the time frame out to the range when FABMDS was expected. The primary change to create the resulting "Improved EFS/ATBM Hercules" was a modified version of the HIPAR. The antenna was modified to give it the ability to see higher angles, while the Battery Control Console was upgraded with dual PPI displays for short and long range work, and the data link to the missile van was upgraded. Additionally the radar was given the "Electronic Frequency Selection" (EFS) system which allowed operators to quickly switch between a selection of operating frequencies at about 20 microseconds, while the earlier system required manual switching that took about 30 seconds. The first EFS sets arrived at White Sands late in 1962 and started testing in April 1963. In testing the system was successful against all manner of short range rockets and missiles, and successfully tracked the Redstone on 23 September and 5 October 1963, but failed to achieve a "kill" in either test due to unrelated problems. A test against the much higher performance Pershing was carried out on 16 October 1963, and while the HIPAR was able to detect the missile, the tracking system was unable to track it. The first deployment of the EFS/ATBM HIPAR was carried out between February and 20 April 1963, but during this time the Army decided not to deploy these systems in the United States. Further deployments to allied units and US units in Alaska were carried out between November 1963 and the summer of 1965.
Жылжымалы Геркулес
Геркулес Ajax жүйесінен дамығандықтан, алғашқы орналастыруларда жылдамдық болмады. Дегенмен, Еуропадағы Ajax және Геркулес жүйелерінің АҚШ күштерінің орны ауысқанда жылжу мүмкіндігі болуы керек еді. Бұл өртке басқару жүйелері үшін жартылай тіркемелерді пайдалануға әкелді, оларды қажет болған жағдайда оңай жылжытуға және қайта орналастыруға болатын. LOPAR салыстырмалы түрде кішкентай болды, ал TTR/MTR әрқашан тіркемелерге негізделгендіктен, бұл жүйелер де жеткілікті мобильді болды. Проблема – ракета ұшыру құрылғысының өзі, әсіресе үлкен HIPAR радарі, ол жылдамдық бойынша үлкен қиындықтар тудырды. 1960 жылдың сәуірінен бастап, Вьетнам соғысында көп пайдаланған М520 Goer машинасына негізделген толық жылдамдықтағы "Кросс-Кантри Геркулес" ұшырғышын жасауға көп күш жұмсалды. Бұл жүйе 1961 жылдың 1 қазанында Уайт-Сэндсте сәтті сынақтан өтті. Осы жетістікке қарамастан, GOER негізіндегі Геркулес операциялық түрде қолданылмады. 1962 жылдың наурыз-желтоқсан аралығында HIPAR-ды сол платформаға орнатуға жасалған әрекеттер онша сәтті болмады, ал 1962 жылдың 18 желтоқсанында бұл идеядан бас тартылып, дәстүрлі M52 жүк машиналары мен өзгертілген тіркемелерді пайдаланатын "әуе мобильді" шешімге көшті. Нәтижесінде алты жартылай тіркеме пайда болды: төртеуі HIPAR электрондық жабдықтарын, біреуі антеннаны, ал біреуі генераторларды тасуға арналған. General Electric 1964 жылдың 11 ақпанында прототипін көрсетті. AN/MPQ 43 жылдам HIPAR 1966 жылдың тамызында Геркулес стандарты А-ға қосылды және 1967 жылдың 12 сәуірінде Еуропада қолданысқа енгізілді.
As Hercules had evolved from the fixed base Ajax system, early deployments offered no mobility. However, both Ajax and Hercules systems in Europe had to be able to move as US forces shifted. This led to the use of semi trailer systems for the fire control systems, which could be easily moved and re positioned as required. LOPAR was relatively small, and the TTR/MTR were always trailer based, so these systems were also fairly mobile. The problem was the missile launcher itself, and especially the large HIPAR radar, which presented a formidable mobility problem. Starting in April 1960, considerable effort was put into a fully mobile "Cross Country Hercules" launcher based on the M520 Goer vehicle, an articulated prime mover that saw considerable service during the Vietnam War. This system was successfully tested at White Sands on 1 October 1961. In spite of this success, the GOER based Hercules would not be used operationally. Efforts to mount the HIPAR on the same platform between March and December 1962 were not nearly as successful, and on 18 December 1962 the concept was abandoned in favor of an "airmobile" solution using conventional M52 trucks and modified trailers. The resulting system used six semi trailers: four to carry HIPAR electronic gear, one to carry the antenna, and one to carry the generators. General Electric demonstrated a prototype on 11 February 1964. The AN/MPQ 43 Mobile HIPAR was made part of Hercules Standard A in August 1966 and began operational deployment in Europe on 12 April 1967.
Ақырғылау
Кеңес Одағындағы баллистикалық ракеталардың (ICBM) дамуы және бомбалаушы әскерлеріне көңіл бөлмеу Геркулес жүйесінің маңыздылығын азайтты. Шамамен 25 000 Nike Hercules ракетасы өндірілді. Алғашқы үлгілердің құны шамамен бір долларға жуық болса, ал Жапониядан алынған соңғы бағалау миллион долларды құрады.
Soviet development of ICBMs and the de emphasis of their bomber force decreased the value of the Hercules system. Approximately 25,000 Nike Hercules were manufactured. Early models cost about each, while most recent cost estimate, from Japan, was million.
Сипаттама
Nike Hercules – басқару арқылы бағытталатын, ұзақ қашықтыққа ұшатын, жоғары биіктіктегі әуе шабуылына қарсы зымыран. Бұл кішірек қанаттарда транспондердің антенналары да орналасқан. Күштеуіш (бустер) бұрынғы Ajax M5E1 күштеуіштерінің төртеуінен құралған, олар бірге тіреу құрылымында бекітілген. Олардың әрқайсысы болаттан жасалған түтік болды, және осылай біріктірілгенде, ұшырылғаннан кейін жерге түскенде қауіпсіздік мәселесін тудырды. Күштеуіштердің арт жағында, зымыранның газ шығаратын жерінен кейін, төрт үлкен, иілген қанаттары бар, олардың қимасы ромб тәрізді, сонымен қатар дыбыс жылдамдығынан асып көтерілуге қолайлы. Hercules ядролық немесе конвенциялық жоғары жарылғыш оқ-дәрімен (Т 45 фрагментациялық түрі) жабдықталуы мүмкін. Алғашқыда ядролық қаруланған нұсқасында 2,5 немесе 28 кт қуаттылығы бар W 7 Mod 2E ядролық оқ-дәрісі қолданылған. 1961 қаржы жылынан бастап ескі оқ-дәрілер 2 кт (Y1) немесе 30 кт (Y2) қуаттылығы бар W 31 Mod 0 оқ-дәрілерімен алмастырылды. Соңғы нұсқаларда 2 немесе 20 кт қуаттылығы бар W31 Mod 2 оқ-дәрісі қолданылды. Әртүрлі дереккөздерде өлшемдерде шамалы айырмашылықтар бар, бұл әртүрлі нұсқаларға байланысты ма, әлде жоқ па, белгісіз.
The Nike Hercules was a command guided, long range, high altitude anti aircraft missile. These smaller wings also housed the antennae of the transponder. The booster was formed from four of the earlier Ajax M5E1 boosters held together in a frame. Each of these was a steel tube, and held together in this fashion they presented a considerable range safety issue when they fell back to the ground after launch. The boosters were equipped with four large swept wing fins at the extreme rear, behind the rocket exhaust, using a diamond cross section suitable for supersonic lift. Hercules could carry either a nuclear warhead or a conventional high explosive warhead (T 45 fragmentation type). Initially the nuclear armed version carried the W 7 Mod 2E nuclear warhead, with yields of 2.5 or 28 kt. Beginning in FY 1961 the older warheads were replaced by W 31 Mod 0 warheads, with yields of 2 kt (Y1) or 30 kt (Y2). The last versions carried the W31 Mod 2 warhead, with yields of 2 or 20 kt. There are slight differences in dimensions as reported in different sources, it is not known if this is due to different versions.
Анықтау және іздену
Hercules жүйесімен ұстап алу әдетте HIPAR жүйесінде нысаналар анықталып, сәйкестендірілетін еді, егер ол қолданылып жатса. Әйтпесе LOPAR қолданылды. Ajax нысаналарында жаңартуларды жеңілдету үшін HIPAR Ajax-тың бұрынғы ACQ радарының орнын алмастырмады, ол сақталды және енді LOPAR деп аталды. HIPAR өзінің жеке дисплейлері мен операторларын пайдаланып, нысана туралы ақпаратты LOPAR операторларына жіберді, олар сол нысаналарды өз дисплейлерінде көретін. LOPAR-да нысана табылғаннан кейін, «дос немесе жау» анықтау жүйесінің көмегімен сәйкестендіруге болатын. LOPAR нысананы бақылау радары (TTR) операторларына шамамен қашықтық, азимут және шектеулі биіктік немесе көтерілу туралы ақпарат берді, олар TTR-ді қолмен нысанаға бағыттайтын. Нысанаға «құлып» қойылғаннан кейін, бақылау автоматты түрде жалғасатын. Hercules жүйесінде жаңа – нысананы қашықтықтан анықтау радары, яки TRR пайда болды. TTR сияқты моноимпульсті радарлардағы қашықтық туралы ақпаратты жалған қайтару сигналдарын жіберіп, бұғаттау салыстырмалы түрде оңай. Радар нысананы биіктік немесе азимут бойынша анықтай алады, себебі барлық сигналдар бір нүктеден келеді, бірақ қабылдағыш радардың және нысана ұшағындағы электрондық қарсы шаралардың (ECM) қай импульсті жібергенін анықтау қиын, ал бұл ұшу уақытын өлшеу үшін қажет. TRR жүйесі мұны екі өте әртүрлі жиіліктер арасында ауысуға мүмкіндік беру арқылы шешеді. Мұндай сигналды бұғаттау өте қиын, өйткені бұғаттағыш қабылдағыш таңдаған жиілікте қайтарылатынын қамтамасыз ету үшін жиіліктердің кең диапазонында хабар таратуы керек. Ал TTR орналасу туралы ақпаратты ұсынуды жалғастыра береді, және егер ол да бұғатталса (қиын, бірақ мүмкін), ECM жүйесінің өзінің хабарларын орналасу көзі ретінде пайдаланатын «бұғаттауға қарсы» режиміне жаңартылды. Тәжірибелі операторлар нысананы қолмен бақылау режимінде іздеуге тырыса алады.
Interceptions with the Hercules system would typically start with targets being detected and identified on the HIPAR system, if this was in use. Otherwise the LOPAR was used. In order to simplify the upgrades at Ajax sites, HIPAR did not replace the earlier ACQ radar from Ajax, which was retained and now known as LOPAR. HIPAR used its own displays and operators, and forwarded targeting information to the LOPAR operators who would then pick up those same targets on their own display. Once a target was found on the LOPAR, it could be identified with aid of an Identification friend or foe system. The LOPAR provided rough range, azimuth and limited altitude or elevation information to the operators of the Target Tracking Radar (TTR), who would manually slew the TTR onto the target. Once locked on, tracking was automatic. New to the Hercules system was the Target Ranging Radar, or TRR. It is relatively easy to jam range information on monopulse radars like the TTR by sending out false return signals. The radar can continue to locate the target in elevation or azimuth because all of the signals come from the same location, but the receiver cannot easily determine which pulse was sent by the radar and which was sent by the electronic countermeasures (ECM) on the target aircraft, which is needed to measure the time of flight. The TRR system combatted this by allowing switching between two very different set of frequencies. This signal would be very difficult to jam because the jammer would have to broadcast across a wide set of frequencies in order to ensure they were returning on the frequency the receiver had actually selected. Meanwhile, the TTR can continue offering location information, and in the case that is also jammed (difficult but possible), was upgraded to offer a home on jam mode that used the ECM system's own broadcasts as a location source. Skilled operators could also try to track the target in a manual tracking mode.
Нұсқаулық
TTR нысанаға бекітілгеннен кейін, аналогты (кейін цифрлық) компьютер аспандағы қолайлы қиылысу нүктесін және ракетаның TTR-дан алынған ақпарат пен ракетаның негізгі сипаттамаларына сүйене отырып, күтілетін "ұшу уақытын" үздіксіз есептеп шығаратын. Бұл ақпараттар сызбалық тақталарда көрсетілетін. Ұшыруға дейін, Зымыранды Бақылау Радары (MTR) таңдалған ракетадағы транспондерге бекітілді. "Аякс" сияқты, "Геркулес" те ракетасында транспондерді пайдаланды. Ұшырылғаннан кейін қысқа уақыттан соң, ракетаның нақты орны – яғни азимуты, биіктігі және қашықтығы сызбалық тақталарда көрсетілді. Атыс немесе ұшыру командасын Батарея Басқару Шенеунігі бұйрықтар немесе соғыс ережелеріне сәйкес қолмен берді. MTR ракетаның бастапқы жылдам өрлеу кезінде оны көре және қадағалай алатындай болу үшін, IFC әдетте "Ұшыру Аймағынан" (LA) белгілі бір қашықтықта орналастырылды. "Геркулес" жүйесінде барлық радарлар көру бұрышын жақсарту үшін (бетон) биік платформаларға орнатылған. MTR және TTR-дан алынған ақпарат ракетаның немесе нысананың орналасуы, жылдамдығы немесе бағытындағы нақты өзгерістерге сәйкес қиылысу нүктесін жаңарту үшін компьютерге беріліп отырды. Бағыттау командалары MTR трансляциялық сигналын модуляциялау арқылы ракетаға жіберілді. Ракета қиылысу нүктесіне жақындағанда, оны жарылуға командалық сигнал жіберілді.
As soon as the TTR was locked on to a target, an analog computer (later digital) continually computed a suitable intercept point in the sky and an expected 'time to fly' of the missile based on information from the TTR and basic performance information about the missile. This information was displayed on plotting boards. Prior to launch, the Missile Tracking Radar (MTR) locked on to the transponder in the selected missile. Like the Ajax, the Hercules used a transponder in the missile. A short period after launch the actual location, i. e. azimuth, elevation and range of the missile were displayed on the plotting boards. The firing or launch command was given manually by the Battery Control Officer based on orders or Rules of Engagements. To ensure the MTR could see and track the missile during its initial rapid ascent as it launched, the IFC was normally located about from the "Launching Area" (LA). In the case of Hercules, all of the radars were typically mounted on (concrete) elevated platforms to improve their line of sight. Information from the MTR and TTR continued to be fed to the computer for updating the intercept point based on any actual changes in either the missile or the target location, speed or direction. The guidance commands were sent to the missile by modulating the MTR transmit signal. When the missile neared the intercept point a command signal was sent to the missile to explode.
Ұшыру реті
Геркулес зымырандары әдетте әртүрлі кілттер мен құлыпты ашу штифтілерін пайдаланып, "қауіпсіз" режимде сақталды. Дабыл жарияланған кезде нысана "көк дабыл" күйіне көшеді, сол кезде Лос-Анджелес тобы зымырандарды қаруландырып, тіктеп қояды, содан кейін қауіпті жерге шегінеді. Зымырандар дайындыққа келтірілген кезде, LA басқару көлігіндегі шамдар әрбір ұшыру алаңы үшін сары түсті шамдармен, ал әр зымыран үшін жасыл түсті шамдармен жанады. IFC-де таңдалған зымыранның күйі көрсетіледі. Батареяға нысанаға шабуыл жасау бұйрығы берілгенде, дабыл шамдары көк түстен қызылға ауысады. TTR және MTR радарлары нысананы "ұстағанда", компьютер ату шешімін шығарып, зымыран активті екенін хабарлағанда, LA шамдары сарыдан жасылға өтеді, бұл атуға дайын екенін көрсетеді. Осы сәтте нысана туралы ақпарат және кездесу нүктесі картада көрсетіледі, ал BCO қолмен ату үшін тиімді уақытты таңдайды. Шешім қабылданғаннан бастап зымыранды іске қосуға дейінгі барлық оқиғалар тізбегі әдетте 36 секундқа созылады. Бұл нысананы анықтауға 30 секунд, компьютерге ату шешімін әзірлеуге 4 секунд және бастапқы ату бұйрығы мен зымыранды іске қосу арасындағы 2 секундты қамтиды. Егер зымыран іске қосылмаса, ол "қабылданбады" деп белгіленеді және басқа зымыран таңдалады. Жаңа зымыран бұрынғы зымыран жарылғаннан немесе қабылданбағаннан кейін шамамен 11 секундтан кейін іске қосылуы мүмкін. Зымыранның ұшу уақытына байланысты, бұл батареяның жалпы өнімділігін екі минут сайын бір рет іске қосумен шектейді.
Hercules missiles were normally stored in a "safe" mode, using various keys and pull to arm pins. During an alert, the site would go on "blue alert", at which time the LA crew would arm and erect the missiles and then retreat to safety. As the missiles were brought to readiness, a light board in the LA control van lit up with a series of amber lights for each launcher area, and green lights for each missile. On the IFC the status of the selected missile was given. When the battery was given orders to attack a target, the alert status lamp changed from blue to red. When the TTR and MTR radars were locked, the computer had a firing solution and the missile reported active, the LA lamp changed from amber to green, indicating the ability to fire. At this time the target information and the intercept point were displayed on the plotting boards and the BCO selected the right time to manually fire. The entire sequence of events from decision to launch to actual launch normally took about 36 seconds. This included about 30 seconds to develop a track for a target; 4 seconds for computer to develop a firing solution, and 2 seconds between the initial fire order command and missile launch. There was a 5 second allowance for the missile to launch, if it failed to do so it was marked "rejected" and another missile selected. A new missile could be launched about 11 seconds after detonation or rejecting the previous missile. Based on the 'time to fly' of the missile this limited overall battery rates to about one launch every couple of minutes.
Жерден жерге қатынас режимі
Геркулес алдын ала белгіленген жердегі нысаналарға шабуыл жасау мүмкіндігін де ұсынды, координаттарды енгізу операциясы шамамен бес минутқа созылды. Мұндай тапсырмалар үшін компьютер ракетаны нысананың үстіндегі нүктеге бағыттау үшін MTR-ді пайдаланды, содан кейін құлау кезінде траекториядағы өзгерістерді өлшеп, тік төмен құлауға бұйрық берді. Ракета ақырында MTR көру қабілетінен шығып қалатындықтан, соңғы қаруландыру туралы ақпарат құлау кезінде берілді және жарылғыш зат барометрлік сақтандырғыш арқылы іске қосылды.
Hercules also offered the ability to attack pre located ground targets, after feeding in the coordinates in an operation that took about five minutes. For these missions the computer used the MTR to guide the missile to a point above the target, then commanded it to dive vertically while measuring any changes in trajectory as it fell. The missile would eventually pass out of line of sight with the MTR, so final arming information was provided during the dive, and the warhead was triggered by a barometric fuse.
Қасқырдың ұшырылуы
Наха ӘББ, Окинава 1959 жылдың маусым немесе шілде айында Окинавада Hercules зениттік зымыранына қатысты оқиға болды. Кейбір куәгерлердің сөзінше, зымыра ядролық оқ-дәрімен жабдықталған және Наха әуе базасындағы Nike 8 батареясынан қателікпен атылып кеткен. Инчхон, Оңтүстік Корея.
Naha AFB, Okinawa June or July 1959, a incident occurred concerning a Hercules anti aircraft missile on Okinawa which according to some witnesses, was complete with a nuclear warhead, and was accidentally fired from the Nike site 8 battery at Naha Air Base. Inchon, South Korea.