Кіріспе

Румынияда туған британдық барлау офицері Вера Мэй Аткинс (15 маусым 1908 – 24 маусым 2000) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941-1945 жылдары Арнайы операциялар атқарушы (SOE) Франция бөлімінде қызмет еткен румыниялық туған британдық барлау офицері.

Ерте өмір

Аткинс Румыния Корольдігінің Галац қаласында, неміс еврейі Макс Розенбергтің (1932 жылы қайтыс болған) және оның британдық еврей әйелі Зефра Хильданың (1947 жылы қайтыс болған), сондай-ақ Хильда деп танылатын, қызы болып дүниеге келді. Оның екі бауыры болған. Аткинс Париждегі Сорбоннада заманауи тілдерді оқыды, содан кейін Лозаннадағы аяқтау мектебіне қатысты, онда ол шаңғы спортына деген құмарлығын қанағаттандырды, ал кейін Лондонда хатшылық колледжінде оқыды. Аткинстің әкесі, Дунай дельтасындағы бай бизнесмен, 1932 жылы банкротқа ұшырап, бір жылдан кейін қайтыс болды. Аткинс 1937 жылы Ұлыбританияға эмиграция жасағанға дейін анасымен Румынияда қалды, бұл Еуропаның құрлықтағы қауіпті саяси ахуалға жауап ретінде жасалған қадам болды. Румыниядағы шағын өмірінде, әкесі Краснада (қазір Украинада) сатып алған үлкен мүлікте тұрған Аткинс, Бухаресттің әлемдік қоғамынан ләззат алды және нацистік Германияның қарсы дипломаты Фридрих Вернер фон дер Шуленбургпен (1944 жылғы шілдедегі қастандықтан кейін атқыланған) жақын болды. Кейін Аткинс Мысырда танысқан жас британдық ұшқыш Дик Кеттон Кремермен араласты, мүмкін, оған қысқа ғана уақытқа никелескен болуы мүмкін. Ол 1941 жылғы 23 мамырда Криті шайқасында қаза тапты. Аткинс ешқашан үйленбеді және SOE-де жұмыс істеген кезінде де, анасы 1947 жылы қайтыс болғанға дейін де анасымен бір пәтерде тұрды. Румынияда болғанда Аткинс британдық барлау қызметінің бірнеше дипломатымен танысты, олардың кейбіреулері кейіннен оның британдық азаматтығына өтінішін қолдады және оның және оның отбасының британдықтарға деген адалдығын ескере отырып, ол "жеделхабаршы" ретінде ақпарат берген болуы мүмкін. Аткинс сонымен қатар мұнай компаниясының аудармашысы және өкілі болып жұмыс істеді. "Аткинс" тегі – анасының бойжеткен кезіндегі тегі және ол өзінің атын қабылдаған түпнұсқа "Эткинс" атауының ағылшынша нұсқасы. Ол Рудольф Врбаның туысы еді. Аткинс соғыстан бұрын канадалық тыңшы, сэр Уильям Стивенсон британдық қауіпсіздік координациясынан жұмысқа алынды. Ол оны Еуропа бойынша фактілерді анықтау миссиясына жіберді, ол Уинстон Черчилльге (сол кезде "саяси далада") нацистік Германияның өсіп келе жатқан қатері туралы ақпарат берді.

Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы миссиялары

Польшалық шифрлау бюросы 1932 жылдан бастап Германияның «Энигма» шифрларын бұзды, олар «Энигма» машинасының реконструкцияларын пайдаланып, өздерінің британдық және француздық одақтастарына берді. 1939 жылдың шілдесінде Варшавада өткен конференцияда олар француздық және британдық криптологтарға поляктердің шифрларды түсіру әдістері мен арнайы мақсаттағы жабдық туралы ақпарат ұсынды. Уильям Стивенсонның «Вера Аткинстің өмірі» кітабында айтылғандай, Аткинстің алғашқы миссиясы поляк криптологтары Мариан Реевски, Джерзи Рожицки және Генрик Зигальскиді елден шығару болды. Ол Ұлыбританияның әскери миссиясының (MM 4) мүшесі болды, Колин Габбинспен бірге, олар соғыс басталғанға дейін алты күн бұрын Грекия және Румыния арқылы азаматтық киімде Польшаға келді. Аткинс криптологтарды тауып, оларды Польшадан шығаруға тырысқан болуы мүмкін, бірақ Реевскидің айтуынша («Мариан Реевскині» қараңыз), оларды Польшалық шифрлау бюросы Румынияға, ал Румыниядан француздық барлау қызметінің Густав Бертранның көмегімен Францияға эвакуациялады. Реевски ешқашан Вера Аткинспен кездескенін немесе оның есімін естігенін айтпайды. 1940 жылдың көктемінде, SOE-ге қосылмас бұрын, Аткинс Төмен елдерге Абвер офицері Ханс Филлиге, оның туысы Фрицтің Румыниядан қашуы үшін паспорт алуға пара беру үшін ақша жеткізді. 1940 жылдың 10 мамырында немістер басып кірген кезде Аткинс Нидерландыда қалып қойды. Жасырынып, 1940 жылдың соңында Бельгиялық қарсылық желісінің көмегімен Ұлыбританияға оралды. Аткинс бұл оқиғаны өмір бойы құпия сақтап, оның өмірбаянын жазған Сара Хелм Аткинстің жерлеу рәсіміне келген кейбір аза тұтқандарды тауып алғаннан кейін ғана бұл мәлім болды. Аткинс SOE-де жұмыс істемес бұрын Челсиде әуе шабуылынан қорғану күзетшісі болып ерікті жұмыс істеді. Осы уақытта ол Челсидегі Слоан даңғылындағы Нелл Гвинн үйінде тұрды.

Арнайы операциялар басқармасы (АӨБ)

Британ азаматы болмаса да, 1941 жылдың ақпан айында Аткинс SOE-нің француз бөлімшесіне хатшы болып қосылды. Көп ұзамай ол бөлім басшысы полковник Морис Бакмастердің көмекшісі болды және іс жүзінде барлау офицерінің қызметін атқарды. Аткинс 1944 жылдың тамызына дейін азаматтық қызметте болды, содан кейін ол Әйелдердің көмекші әуе күштерінде (WAAF) ұшқыш офицер болып тағайындалды. 1944 жылдың ақпан айында Аткинс британдық азамат ретінде натурализацияланды. Кейіннен ол F бөлімінің барлау офицері (F Int) болып тағайындалды. Аткинстің SOE-дегі басты міндеті – британдық агенттерді Францияда тарту және орналастыру болды. Ол сонымен қатар SOE құрған түрлі желілерде курьерлер мен радиооператорлар болып жұмыс істеген 37 әйел агенттің жұмысына да жауапты болды. Аткинс агенттерге қатысты «шаруашылық» мәселелерін шешетін, мысалы, олардың киімдері мен құжаттарын миссияға сәйкес келе ма екенін тексеріп, белгілі бір уақыт аралығында алдын ала жазылған бейтарап хаттарды жіберіп, SOE-нің олардың отбасыларымен байланысын қамтамасыз ететін және олардың жалақысын төлейтін. Аткинс көбінесе агенттермен бірге Францияға аттанатын әуежайларға баратын, оларды жібермес бұрын соңғы қауіпсіздік тексерулерін жүргізетін. Аткинс Бакмастер төрағалық ететін бөлім басшыларының күнделікті отырысына міндетті түрде қатысып, агенттер жіберген шифрланған хабарларды күту үшін жиі түнгі уақытқа дейін байланыс орталығында қалатын. Ол әдетте Бейкер-стриттегі F бөлімінің кеңсесіне сағат 10:00 шамасында келетін. Көптеген әріптестерімен жақсы қарым-қатынаста болмаса да, Аткинске Бакмастер оның адалдығы, ерекше жады және ұйымдастыру қабілеті үшін сенген. 1 метр 75 см бойы бар, ол көбінесе тігілген юбка-костюмдер киетін. Ол өмір бойы темекі шеккен, әсіресе «Senior Service» таңбалы темекіні ұнатқан.

Дау

Кейбір орталарда неміс F секциясының басты тыңшы желілерінің біріне қалай енгені және осы ілгілердің неліктен назардан тыс қалғаны туралы пікір таласы болды, ал Бакмастер мен Аткинс тәуекелге ұшыраған агенттерді шығарып алуға күш салған жоқ. Керісінше, олар тағы бірнеше агенттерді жіберді. "Проспер" желісінің радио операторы Гилберт Норман ("Арчамбо") өзінің нақты қауіпсіздік кодынан айырылған хабарлама жіберді – бұл қасақана жасалған қателік еді. Аткинске, айтуынша, Бакмастерге агенттердің өміріне қатысты қателіктерін қайталауға рұқсат беруде немқұрайлылық танытқан. Осының салдарынан 27 агент тұтқындалды, кейін немістер оларды өлтірді. Сара Хелмнің пікірінше, Аткинстің 1940 жылы өзінің туысы Фриц Розенбергті құтқаруда Абвермен байланысы болған болуы мүмкін, бұл туралы ол SOE-ден жасырған. Сонымен қатар, Аткинс британдық азаматтық алған жоқ румын болғандықтан, заңды түрде жау шетелдік саналды және өте осал еді. Шындық қандай болса да, Бакмастер Аткинстің жоғары офицері болды, сондықтан ол SOE-нің француз агенттерін басқаруға жауапты еді, ал ол 1944 жылдың ақпанына дейін азаматтық және тіпті британдық азамат емес болып қалды. Бакмастер Норманның жібергені болжанатын хабарламаға жауаптап, ол өзінің "нақты" кодындағы қателігін ұмытқанын және оны болашақта есте сақтау керектігін айтты. 1943 жылдың 1 қазанында F секциясы Берндегі "Жак" деген агенттен "Соньядан" алынған хабарламаны алды, онда "Мадлен" және тағы екеуі "ауыр апатқа ұшырап, ауруханада жатыр" делінген – бұл неміс билігіне түсірілгенін білдіретін код еді. "Жак" – SOE радио операторы, Швейцарияға қашып кеткен "Жонглер" желісінің Жак Вейлі, "Сонья" – оның никелі, әлі де Парижде жұмыс істейтін Соня Олшанезки, ал "Мадлен" – "Кино" желісінің сымсыз операторы Нур Инаят Хан. Бакмастер бұл нақты ақпаратқа ден қоймады, мүмкін "Сонья" оған таныс емес жергілікті агент болғандықтан, ал F секциясы Нұр тұтқындалғаннан кейін бірнеше ай бойы "Мадленнің" хабарламаларын шынайы деп санады. Аткинстің бұл хабарламаны білгеніне ешқандай дәлел жоқ, ал ол кейінірек Соняны Нұр деп жаңылыстырды, себебі ол бұрынғысының SOE оператившісі екенін білмеді. Сондықтан Соняның хабарламасын елемеу және агенттерді Париждегі бұзылған "Проспер" желісіне және оның қосалқы желілеріне жіберу, осылайша оларды тұтқындау және көбінесе өлімге ием болу жауапкершілігі Аткинске емес, Бакмастерге тиесілі. "Арчамбо" жағдайындағыдай. Соғыс аяқталғаннан кейін ғана Аткинс 1943 жылы Германияның Төмен елдердегі SOE желілерін "Англия ойыны" арқылы жоюдағы сәттілігін білді. Осы ойын арқылы радио операторлары тұтқындалып, кодтары мен "алдауларын" беруге мәжбүр болды, содан кейін неміс барлау қызметінің (Нидерландыда Abwehr; Францияда Sicherheitsdienst (SD)) офицерлері агенттердің рөлін ойнап, оларды Лондондағы бас штабқа қарсы пайдаланды. Бір себеппен, Бакмастер мен Аткинске Нидерландыдағы (N секциясы) және Бельгиядағы (T секциясы) желілердің толық құлдырауы туралы хабарланбады, себебі Abwehr сымсыз операторларды басып алып, бақылауға алды. Бұл ведомствоаралық немесе қызметтік бәсекелестікке немесе бюрократиялық қабілетсіздікке байланысты болуы мүмкін, бірақ олардың басшыларының F секциясына осы басқа SOE апаттары туралы ресми түрде хабарламауы (бірақ Бейкер-стритте N және T секциялары туралы әңгімелер тарады) Бакмастер мен Аткинсті желілерінің қауіпсіздігіне тым сенімді болуға және сымсыз оператордың жекелігіне деген сенімін күмәнге салатын сигналдарды елемеуге итермеледі. Сонымен қатар, Париждегі 84 Avenue Foch мекенжайындағы SD-нің жақсы ұйымдастырылған және шебер қарсы тыңшылық жұмысына назар аудару керек, Ханс Йозеф Киффер F секциясының Лондон мен Францияда қалай жұмыс істейтінін терең түсінді. Кейбір пікірлер бойынша, Аткинстің соғыс аяқталғаннан кейін жоғалып кеткен агенттерді іздеудегі құлшынысы, көптеген адамдарды қажетсіз өлімге жібергендігі үшін кінәлі сезінуден туындады. Сондай-ақ, ол өзі жеке таныс болған, SOE F секциясында ең қауіпті жағдайда қызмет етіп қайтыс болған ерлер мен әйелдерге не болғанын білуді міндет деп санаған болуы мүмкін. Ақырында, Франсис Суттлдің "Проспер" желісінің және оның кең қосалқы желілерінің толық құлдырауына себеп Лондондағы қателіктер емес, Франциядағы F секциясының әуе десанты офицері Анри Дерикорттың ("Гилберт") әрекеттері болды, ол операциялардың ортасында тұрды және SOE құпияларын Париждегі SD-ге беріп отырды. Дерикорттың, әрине, жай ғана сатқын болғаны немесе оның айтқанындай, құпия ба...

F бөлімінің жоғалған агенттерін іздеу

Франция азат етіліп, одақтастар Еуропаны жеңгеннен кейін Аткинс Францияға, содан кейін, небәрі төрт күнге Германияға барды. Ол Ф-бөлімінің 51 адамының тағдырын анықтауға ниеттенді, олардың 118-і жау территориясында жоғалып кеткен (олардың 117-сінің неміс тұтқындарында қайтыс болғанын ол растады). Бастапқыда ол Уайтхоллдан аз қолдау алды, тіпті қарсылыққа да тап болды, бірақ нацистердің жасаған қылмыстарының қорқыныштылығы ашылғанда және соғыс қылмыстары бойынша сот процестеріне қоғамдық сұраныс артқанда, Аткинстің британдық агенттерге не болғанын анықтау және оларға қарсы қылмыс жасағандарды әділетке тарту үшін ресми қолдау көрсетуге шешім қабылданды. 1945 жылдың соңында SOE таратылды, бірақ 1946 жылдың қаңтарында Аткинс, енді құпия барлау қызметінің (MI6 (әскери барлау, 6-бөлім)) құрылуымен қаржыландырылды, Германияға әйелдердің қосымша әуе күшінің жаңадан тағайындалған эскадрон офицері ретінде келді. Ол 14 әйелді қоса алғанда, жоғалған агенттерді іздеуді бастады. Аткинс Бад-Ойнхаузендегі Британ армиясының бас штабының Бас прокурор бөлімінің соғыс қылмыстары бөліміне бекітілді, оған Тони Сомерхоу басшылық етті. 1946 жылдың қазан айында Ұлыбританияға оралғанға дейін Аткинс жаудың тылында жоғалған SOE агенттерін және басқа да барлау қызметінің қызметкерлерін іздеді, нацистердің соғыс қылмыстарына күдіктілерді, соның ішінде Аушвиц-Биркенаудың бұрынғы командирі Рудольф Хессті тергеді және келесі сот процестерінде айыптау куәсі ретінде куәлік берді. 1946 жылдың қарашасында Аткинстің өкілеттігі ұзартылды, осылайша ол Германияға оралып, Равенсбрюк процесінде айыптау тарапына көмектесе алды, ол 1947 жылдың қаңтарына дейін жалғасты. Ол бұл мүмкіндікті Нур Инаят Ханды іздеуді аяқтау үшін пайдаланды, ол енді Натцвайлер Струтофта емес, 1946 жылдың сәуірінде ол бастапқыда болжағандай, Дахауда қайтыс болғанын білді. 118 жоғалған F бөлімінің агенттерінің 117-сінің тағдырын анықтағаннан басқа, Аткинс 14 әйелдің өлімінің мән-жайларын анықтады, олардың он екісі концлагерлерде қаза тапты: Андре Боррел, Вера Ли, Соня Олшанецки (Аткинс оны 1947 жылға дейін анықтаған жоқ, бірақ төртінші әйел ретінде білді) және Диана Роуден 1944 жылдың 6 шілдесінде Натцвайлер Струтофта өлімге әкелетін инъекция арқылы өлтірілді; Йоланде Бикман, Мадлен Дамермент, Нур Инаят Хан және Элиан Племан 1944 жылдың 13 қыркүйегінде Дахауда өлтірілді; Дениз Блох, Лилиан Ролф және Виолетта Сзабо 1945 жылдың 5 ақпанында Равенсбрюкте атылып өлтірілді, ал Сесили Лефорт 1945 жылдың ақпанында Равенсбрюкке жақын орналасқан Укермарк жасөспірімдер лагерінде газ камерасында өлтірілді. Ивон Руделлат 1945 жылдың 23 немесе 24 сәуірінде, Берген-Белсен азат етілгеннен кейін сегіз немесе тоғыз күн өткен соң, тифтен қайтыс болды, ал Мюриел Бик 1944 жылдың 25 мамырында Францияның Роморантин қаласында ауруханада менингиттен қайтыс болды. Аткинс сонымен қатар соғыс кеңсесін техникалық жағынан азаматтар деп есептелетін, өлім жазасына кесілген он екі әйелді бастапқыда түрмеде қайтыс болған деп есептемеуге, егер олардың өлімі шайқаста болған деп тіркелгенін көндірді. Аткинстің жоғалған "қыздарын" іздеуге салған күш-жігері олардың әрқайсысының қайтыс болған жерін анықтаумен ғана шектелмеді, сонымен қатар тұтқындалғанға дейін және кейін көрсеткен батылдықтарын егжей-тегжейлі баяндап, олардың барлығына (1947 жылға дейін Аткинске белгісіз болған Соня Олшанецкиден басқа) британдық үкіметтен ресми танылуын қамтамасыз етуге көмектесті, соның ішінде 1946 жылы Виолетта Сзабоға және, әсіресе Аткинстің күш-жігерінің арқасында, 1949 жылы Нур Инаят Ханға Джордж Кресі табысталды. (Равенсбрюктен аман қалған Одте Сансом да 1946 жылы ГК-ны алды.) Алайда, Аткинс Соня Олшанецкидің Натцвайлер Струтофта қайтыс болғанын растағаннан кейін, ол осы ақпаратты Соняның отбасына жеткізе алмады.

Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін

Аткинс 1947 жылы демобилизацияланды, және MBE орденіне ұсынылса да, соғыстан кейінгі құрмет тізімдерінде марапатталған жоқ. Аткинс 1948 жылдан бастап ЮНЕСКО-ның білім беру сапарлары мен алмасулар жөніндегі орталық бюросында кеңсе меңгерушісі, ал 1952 жылдан бастап директор болып жұмыс істеді. Ол 1961 жылы ерте зейнеткерлікке шығып, Шығыс Сассекстегі Винчелсияға қоныстанды. 1950 жылы Аткинс Одет Сансом туралы (Питер Черчилльдің сол кездегі әйелі) «Одет» фильміне кеңесші болды, ал 1958 жылы Р.Дж. Миннидің Виолетта Сабоның өмірбаянына негізделген «Оның есімін мақтанышпен жаз» фильміне де кеңесші болды. Ол сондай-ақ Жан Овертон Фуллерге 1952 жылы Нұр Инаят Ханның өмірінен жазылған «Мадлен» кітабына көмектесті, бірақ автор 1954 жылы «Жұлдызды іс» кітабында F бөліміне қарсы неміс «Функшпиль» операциясының табысын жариялағаннан кейін олардың достығы суытылды. Овертон Фуллер кейіннен Аткинс кеңес агенті болғанына сенді. Кейбір бұрынғы SOE қызметкерлері Аткинстің немістерге жұмыс істегеніне күдік келтірді, бірақ Сара Хелм оның кеңестік немесе нацистік шпион екендігі туралы бұл мәлімдемелерді жоққа шығарып, Аткинстің түсініксіз мінез-құлқы мен құпиялылығын 1940 жылы континентке жасаған миссиясын жария етпеу қажеттігімен түсіндірді. SOE-де әйел, еврей және британдық емес азамат ретіндегі оның ұстанымы соғыс кезінде және одан кейін Аткинстің қорғанышқа ұмтылуын түсіндіреді. Дегенмен, оның соғысқа дейінгі байланыстары мен іс-әрекеттерін ескере отырып, мұндай мүмкіндік те жоққа шығарылмайды. Аткинс М.Р.Д. Футті, SOE-нің ресми тарихшысын, оның румындық тегін тарихта көрсетпеуге көндірді. Ол өмірінің соңына дейін F бөлімінің соғыс кезеңіндегі қызметін қорғады және нацистік үш концлагерьде – Нацвейлер-Штрутгоф, Дахау және Равенсбрюкте қаза тапқан 12 әйелдің әрқайсысының қаза болған жеріне жақын жерде орнатылған ескерткіш тақталармен еске алуын қамтамасыз етті. Аткинс сондай-ақ 1991 жылы ашылған Лоара аңғарындағы Валенсай мемориалын қолдады, ол Францияда қызмет етіп қаза тапқан SOE агенттеріне арналған. 1996 жылы Аткинс «The Daily Telegraph» газетіне Нұр Инаят Ханды Францияға жіберу туралы шешімді қорғап, оның тұтқындалудан қашып құтылудағы алғашқы табысы, екі қашып кету әрекеті және Пфорцхайм түрмесінде тізбекке бұғауланған қауіпті тұтқын ретінде ұсталуы туралы жазды: «Бұл Нұр Инаят Ханның өмір жолы және оған күмәнданатындарға берген жауабы».

Құрмет белгілері мен марапаттар

Аткинс 1997 жылы туған күніне орай CBE орденімен марапатталды. Ол 1948 жылы «Круа-де-Герр» орденін алды және 1987 жылы Франция үкіметі оны «Құрмет легионының» рыцары етіп тағайындады. 2022 жылы Вераның Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде тұрған Лондонның Слоан-скверіне жақын орналасқан Нелл Гвинн үйіне, Ұлыбритания филиалының Тарихи сақтау жөніндегі еврей американдық қоғамы және Стэмфорд-Хилл филиалының (британдық) еврей бұрынғы әскери қызметшілер мен әйелдер қауымдастығы бірлесіп тарихи тақта орнатты.

Өлім

Аткинс 2000 жылғы 24 маусымда 92 жасында Гастингс ауруханасында қайтыс болды. Ол қарттар үйінде тері ауруынан емделген кезде құлап, жамбасын сындырып алды. Аткинс ауруханаға түскенде MRSA жұқтырды. Оның ескерткіш тақтасы, оны ағасы Гаймен бөліседі, Сент-Сенара шіркеуінің солтүстік қабырғасында, Зеннор, Корнуоллде орналасқан – оның күлі осы жерге шашылды. Тақтадағы жазу: "Вера Мэй Аткинс, CBE Легион де Хоннор Круа де Гер". AJEX архивисі (Ұлыбритания еврей экс-қызметкерлері мен әйелдер қауымдастығы) және автор Мартин Шугарман 1998 жылғы 24 сәуірде Вераны Винчелсидегі сұхбатына алды. Ол "Fighting Back" кітабындағы SOE-дегі еврейлер туралы тараулары үшін 2012 жылы Зеннордағы ескерткіш тақтасына Давид жұлдызынан жасалған металл белгі орнатуға тырысты, бірақ шіркеу пасторы арқылы отбасы одан бас тартты. Вера сонымен қатар Шугарманға сұхбатын жазуға рұқсат бермеді және ол барлық агенттерді білгендіктен, онымен сұхбаттасу мақсатын толық түсінгенімен, тіпті ол екі агент – Блох пен Байк туралы жазып отырғанын білсе де, өзі еврей екенін ашпады және оның некрологы екі жылдан кейін жарияланғанға дейін ол бұл туралы білмеді. Лео Маркс, SOE-дегі еврей бас код жасаушысы, Шугарманмен де 1998 жылы сұхбаттасты, бірақ ол да Вераның еврей екенін жасырды.

Танымал мәдениетте

Аткинспен жазылған радио сұхбаттары, онда ол Францияға жіберген агенттер туралы өзінің тәжірибелерін айтады, Женевьева Симмс режиссерлік еткен "Қараңғыға" атты қысқа фильмде қолданылды. Бұл 16 минуттық жүлделі деректі фильмді режиссер Vimeo платформасына жүктеді. Аткинс "Құпия соғыс" деректі фильмдер сериясының "Fatal Femmes" бөлімінің тақырыбы болды, ол АҚШ-тағы Әскери арнада көрсетілді. Ол 1958 жылғы "Атын мақтанышпен кесу" фильмінде Авис Лэндон рөлін ойнады және фильмде кеңесші ретінде жұмыс істеді. 1980-жылдардағы ITV телесериалы "Wish Me Luck" кейіпкері Фейт Эшли Аткинске негізделген, бірақ олардың арасында оның жұмыс істейтін ұйымдағы лауазымынан басқа көп ұқсастықтар жоқ. Аткинс рөлін BBC Radio 4 радиосында Дэвид Морлидің "A Cold Supper Behind Harrods" драмасында Стефани Коул сомдады. Ол "Фойл соғысы" сериалындағы Хилда Пирс кейіпкерінің прототипі болды. Адриан Дэвистің 2012 жылғы "Сері кездесу" пьесасы 1975 жылы Лондонда кездесу өткізген бес SOE әйелі туралы: Аткинс, Нэнси Уэйк, Одет Сансом Хэллоуз, Вирджиния Холл және Эйлин Нирне. Аткинс Сьюзан Элия МакНилдің "Париж шпионы" (2017) романындағы Диана Линд және Пэм Дженоффтың "Париждің жоғалған қыздары" (2019) романындағы Элеонора Тригг кейіпкерлерінің негізі болды. Аткинс Джонатан Кристенсонның сценарийі бойынша "Көрінбейтін: адал емес соғыс агенттері" мюзиклінде Эвелин Эш кейіпкеріне арналған. Аткинс 2020 жылғы "Шпионға шақыру" фильмінде Стана Катичтің рөлін сомдады.