Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Металл, түс немесе жүн геральдикалық дизайнда қолданылады. Тинктура – геральдикада қолданылатын түстер мен өрнектердің шектеулі палитрасы. Әр түрлі тинктураларды анықтау, бейнелеу және дұрыс сипаттау қажеттілігі геральдикалық өнер мен дизайнның ең маңызды аспектілерінің бірі болып табылады.
Metal, colour, or fur used in heraldic design
Tincture is the limited palette of colours and patterns used in heraldry. The need to define, depict, and correctly blazon the various tinctures is one of the most important aspects of heraldic art and design.
Даму және тарихы
Тинктураларды қолдану Еуропа геральдикасының қалыптасу кезеңінен, яғни 12-13 ғасырлардан бастау алады. Тинктуралардың ауқымы мен оларды бейнелеу және сипаттау тәсілі жаңа нұсқалар мен тәжірибелер пайда болған сайын уақыт өте келе дамыды. Геральдикалық тинктураларды қолданудың негізгі схемасы мен ережелері 12 ғасырға дейін жетеді. 13 ғасырдың ортасынан сақталған ең көне түсті геральдикалық суреттерде екі металл, бес түс және екі жүндің стандартты қолданылуы көрсетілген. Осы уақыттан бастап геральдикалық өнердің көп бөлігі осы тоғыз тинктураны пайдаланды. Уақыт өте келе, осы негізгі тинктуралардың түрлі нұсқалары жасалды, әсіресе жүндерге қатысты. Бұл нұсқаларды жеке тинктуралар деп қарастыру керек пе, әлде тек қолданыстағы түрлердің баламасы деп қарастыруға болады деген пікірлер әртүрлі. Екі қосымша түс пайда болды және геральдика жазушылары оларды қабылдады, бірақ олар сирек кездесті және соңында оларды ұстаушының ар-намысын білдіретін «дақтар» деп атады. Белгілі бір элементтерді табиғаттағы түсімен бейнелеу практикасы, «тура түс» деп аталады, 17 ғасырда қалыптасты. Басқа түстер де 18 ғасырдан бастап, әсіресе континенттік геральдикада кейде пайда болды, бірақ олардың қолданылуы жиі кездеспейді және олар ешқашан ерекше геральдикалық деп есептелмеді немесе геральдикалық дизайнның негізін құрайтын тинктуралар тізіміне енген жоқ.
The use of tinctures dates back to the formative period of European heraldry in the twelfth and thirteenth centuries. The range of tinctures and the manner of depicting and describing them has evolved over time, as new variations and practices have developed. The basic scheme and rules of applying the heraldic tinctures dates back to the 12th century. The earliest surviving coloured heraldic illustrations, from the mid thirteenth century, show the standardized usage of two metals, five colours, and two furs. Since that time, the great majority of heraldic art has employed these nine tinctures. Over time, variations on these basic tinctures were developed, particularly with respect to the furs. Authorities differ as to whether these variations should be considered separate tinctures, or merely varieties of existing ones. Two additional colours appeared, and were generally accepted by heraldic writers, although they remained scarce, and were eventually termed stains, from the belief that they were used to signify some dishonour on the part of the bearer. The practice of depicting certain charges as they appear in nature, termed proper, was established in the seventeenth century. Other colours have appeared occasionally since the eighteenth century, especially in continental heraldry, but their use is infrequent, and they have never been regarded as particularly heraldic, or numbered among the tinctures that form the basis of heraldic design.
Жиілігі және ұлттық нұсқалары
Әр түрлі бояулардың (настойкалардың) уақыт өте келе қолданылу жиілігі көп байқалды, бірақ аз зерттелген. Уақыт өте келе және аймақтар бойынша белгілі бір жалпы тенденциялар бар. Ортағасырлық геральдикада қызыл (gules) ең көп таралған бояу болды, одан кейін күміс (argent) және алтын (or) металдары келді, олардың кем дегенде біреуі көптеген қару-жарақтарда міндетті түрде кездесетін (төменде қараңыз). Түстердің арасында қара (sable) екінші орында тұрды, одан кейін көк (azure) келді. Жасыл (vert) геральдикалық дизайнның қалыптасу кезеңінен бері болғанымен, салыстырмалы түрде сирек кездесетін. Уақыт өте келе көк түс қарадан гөрі танымал болды, ал қызыл, әлі де ең көп таралғанымен, бұрынғыдай басым емес болды. XVII ғасылда француз ақсүйектеріне және қарапайым халыққа берілген қару-жарақтардың тенденциялары арасындағы айқын айырмашылықты көрсетеді. Ақсүйектер арасында қызыл ең көп таралған бояу болып қалды, одан кейін алтын, содан кейін күміс және көк түс шамалас деңгейде болды; қара өте алыс бесінші таңдау болды, ал жасыл сирек болды. Қарапайым халық арасында көк түс ең көп таралған бояу болды, одан кейін алтын, содан кейін ғана қызыл, күміс және қара келді, оны ақсүйектерге қарағанда қарапайым халық көбірек қолданды; алайда, жасыл қарапайым қаруларда тіпті сирек болды. Қызғылт (purpure) француз геральдикасында соншалық сирек кездеседі, кейбір сарапшылар оны «нағыз геральдикалық бояу» деп санамайды. Жалпы алғанда, француз геральдикасы көк және алтын түстерін қолдануымен танымал, ал ағылшын геральдикасы қызыл және күміс түстерін көп қолдануымен сипатталады, және француз геральдикасынан айырмашылығы, ол әрқашан жасыл түсті тұрақты түрде қолданады, ал қызғылт түсті кейде, бірақ кеңінен емес қолданады. Немец геральдикасы алтын мен қараны кеңінен қолдануымен танымал. Шындығында, терілер (furs) неміс және скандинавия геральдикасында сирек кездеседі.
The frequency with which different tinctures have been used over time has been much observed, but little studied. There are some general trends of note, both with respect to the passage of time, and noted preferences from one region to another. In medieval heraldry, gules was by far the most common tincture, followed by the metals argent and or, at least one of which necessarily appeared on the majority of arms (see below). Among the colours, sable was the second most common, followed by azure. Vert, although present from the formative period of heraldic design, was relatively scarce. Over time, the popularity of azure increased above that of sable, while gules, still the most common, became less dominant. A survey of French arms granted during the seventeenth century reveals a distinct split between the trends for the arms granted to nobles and commoners. Among nobles, gules remained the most common tincture, closely followed by or, then by argent and azure at nearly equal levels; sable was a very distant fifth choice, while vert remained scarce. Among commoners, azure was easily the most common tincture, followed by or, and only then by gules, argent, and sable, which was used more by commoners than among the nobility; vert, however, was even scarcer in common arms. Purpure is so scarce in French heraldry that some authorities do not regard it as a "real heraldic tincture". On the whole, French heraldry is known for its use of azure and or, while English heraldry is characterized by heavy use of gules and argent, and unlike French heraldry, it has always made regular use of vert, and occasional, if not extensive, use of purpure. German heraldry is known for its extensive use of or and sable. In fact, furs occur infrequently in German and Nordic heraldry.
Тізім
+ Геральдикалық түстер (жүндерді қоспағанда) Сыныбы Металдар Түстер Дақтар Атауы Argent Or Gules Sable Азурлы көк Жасыл Қызғылт Муррей Сангуин Тенне Түс Геральдикалық эквиваленті жоқ Күміс/Ақ Алтын/Сары Қызыл Қара Көк Жасыл Көк қызғылт Мүлбіді қан қызыл Қызыл қоңыр Монохроматикалық белгілер Штриховка Трик аббр. (қысқарту) ar. o. gu. s., sa. as., bl., b. vt., v. purp., pu., p. m. ♌︎ ♌︎ Поэтикалық белгілер Аспан денелері Ай, ☾ Күн, ☉ Марс, ♂ Сатурн, ♄ Юпитер, ♃ Венера, ♀ Меркурий, ☿ Аждаһаның құйрығы, ☋ Аждаһаның құйрығы, ☋ Аждаһаның басы, ☊ Зергерлік тастар Жемшұжыр Топаз Рубин Алмаз Сапфир Зүңгірт Аметист Сардоник Сардоник Жацинт Геральдикалық палитраның түстері мен өрнектері әдетте металдар, түстер және жүндер деп аталатын үш топқа бөлінеді.
+ Heraldic tinctures (excluding furs) Class Metals Colours Stains Name Argent Or Gules Sable Azure Vert Purpure Murrey Sanguine Tenné Tincture Non heraldic equivalent Silver/White Gold/Yellow Red Black Blue Green Purple Mulberry Blood red Tawny Monochromatic designations Hatching Tricking abbr. (abbreviation) ar. o. gu. s., sa. as., bl., b. vt., v. purp., pu., p. m. ♌︎ ♌︎ Poetic designations Heavenly body Moon, ☾ Sun, ☉ Mars, ♂ Saturn, ♄ Jupiter, ♃ Venus, ♀ Mercury, ☿ Dragon's Tail, ☋ Dragon's Tail, ☋ Dragon's Head, ☊ Jewel Pearl Topaz Ruby Diamond Sapphire Emerald Amethyst Sardonyx Sardonyx Jacinth
The colours and patterns of the heraldic palette are divided into three groups, usually known as metals, colours, and furs.
Металдар
Металдар – алтын және күміс, сәйкесінше, бірақ практикада олар көбінесе сары және ақ түспен бейнеленеді. Алтын латын тіліндегі "aurum" сөзінен шыққан. Оны суретшінің қалауынша сары немесе металл алтын түсінде бейнелеуге болады; "сары" геральдикада жеке түс ретінде қарастырылмайды және алтыннан басқа ешқандай түсті көрсету үшін қолданылмайды.
The metals are or and argent, representing gold and silver respectively, although in practice they are often depicted as yellow and white.</small> derives its name from the Latin aurum, "gold". It may be depicted using either yellow or metallic gold, at the artist's discretion; "yellow" has no separate existence in heraldry, and is never used to represent any tincture other than or.
Түстер
Геральдиканың алғашқы күндерінен бері бес түс қабылданған. Олар: қызыл немесе гюль; қара немесе сабель; көк немесе азур; жасыл немесе вер; және қызғылт немесе пурпур. Гюль (кіші) (фр. gueules, нем. Rot)
Five colours have been recognized since the earliest days of heraldry. These are: gules, or red; sable, or black; azure, or blue; vert, or green; and purpure, or purple. Gules <small>(Fr. gueules, Ger. Rot)
Сабель (нем. Schwarz) латын тіліндегі purpura сөзінен, ал одан бұрын грек тіліндегі porphyra сөзінен шыққан – бұл Тирия қызғылт түсі деп белгілі бояу. Бұл қымбат бояу ежелгі заманнан бері белгілі және қазіргі геральдикалық түске қарағанда әлдеқайда қызыл қызғылт түс береді; шындығында, пурпурдің ертеректегі бейнелері соңғыларына қарағанда көбінесе қызыл түсті болып келеді. Геральдикалық түс ретінде пурпур гюльдің түрі ретінде пайда болған болуы мүмкін.
Sable (Ger. Schwarz) is from Latin purpura, in turn from Greek porphyra, the dye known as Tyrian purple. This expensive dye, known from antiquity, produced a much redder purple than the modern heraldic colour; and in fact earlier depictions of purpure are far redder than recent ones. As a heraldic colour, purpure may have originated as a variation of gules.
Тіптер
Кейіннен тағы үш бояу геральдикалық мамандар тарапынан мойындалды: сангвин, көк тамырлы қан қызылы, мурей, қара қызыл немесе тут түсі; және тенне, апельсиннен қоңырға дейін қара сары түс. Бұларды кейбір белгілі геральдикалық авторлар "дақтар" деп атады және оның иесінің беделін түсіруді білдіреді деп есептеді; бірақ іс жүзінде олардың мұндай мақсатта қолданылғанына ешқандай дәлел жоқ, және олар бұрыннан бар түстердің әдеттегі өзгерісі ретінде пайда болған болуы мүмкін. Дегенмен, олардың қару ұстаушының ар-намысына дақ түсіретіні туралы сенім оларды кеңінен қолданудан алдын алды, және олар тек соңғы кезде ғана жиі қолданыла бастады. Сангвин – латын тілінен алынған sanguineus, "қан қызылы", британдық қару-жарақ саласындағы "дақтар" деп аталатын, қызыл және күлгін түстердің арасындағы қараңғы қан қызылы бояу.
Three more tinctures were eventually acknowledged by most heraldic authorities: sanguine, a venous blood red, murrey, a dark red or mulberry colour; and tenné, an orange or dark yellow to brownish colour. These were termed "stains" by some of the more influential heraldic writers, and supposed to represent some sort of dishonour on the part of the bearer; but in fact there is no evidence that they were ever so employed, and they probably originated as mere variations of existing colours. Nevertheless, the belief that they represented stains upon the honour of an armiger served to prevent them receiving widespread use, and it is only in recent times that they have begun to appear on a regular basis. Sanguine from the Latin sanguineus, "blood red", one the so called "stains" in British armory, is a dark blood red between gules and purpure in hue.
Қалпы
Геральдикалық терілерді металдар мен түстермен бірге қолдану өнердің бастапқы кезеңдеріне дейін барады. Осы ең алғашқы кезеңде бар болғаны екі тері ғана болған: ермін және ваир. Сабль, бір түрлі мықының қара терісімен аталғанымен, ол әрқашан тері емес, түс ретінде қарастырылған. Ермін – құзқардың, яғни ұсақ жолбарыстың, қысқы ақ жүнін көрсетеді. Ваир – қызыл сүрегінің қысқы жүнін көрсетеді, ол жоғары жағы көк-сұр, ал төменгі жағы ақ болады. Бұл терілер көбінесе ақсүйектердің сырт киімдері мен халаттарын безендіру үшін қолданылған. Ермін де, ваир да металл мен түстің үйлесімін ұсынатын сияқты көрінеді, бірақ геральдикалық дәстүрде олар металл да, түс те емес, жеке түрлі бояу саналады. Уақыт өте келе, ермін мен ваирдің бірнеше нұсқалары пайда болды, сондай-ақ континенттік геральдикада кездесетін plumeté, papelonné және kürsch сияқты үш қосымша тері пайда болды, олардың шығу тегі одан да құпия, бірақ олар ваирдің өзгерулерінен туындаған болуы мүмкін.
The use of heraldic furs alongside the metals and colours dates to the beginning of the art. In this earliest period, there were only two furs, ermine and vair. Although sable is also named after the dark pelt of a type of marten, it has always been regarded as a colour, rather than a fur. Ermine represents the fur of the stoat, a type of weasel, in its white winter coat, when it is called an ermine. Vair represents the winter coat of the red squirrel, which is blue grey above and white below. These furs were commonly used to line the cloaks and robes of the nobility. Both ermine and vair give the appearance of being a combination of metal and colour, but in heraldic convention they are considered a separate class of tincture that is neither metal nor colour. Over time, several variations of ermine and vair have appeared, together with three additional furs typically encountered in continental heraldry, known as plumeté, papelonné, and kürsch, the origins of which are more mysterious, but which probably began as variations of vair.
Қалыпты
Табиғи түсімен боялған элемент (Fr. propre) немесе "табиғат түсі" деп сипатталады. Қатаң айтқанда, "тиісті" дегеніңіз – өзіндік түс емес, егер элементтің түсі "тиісті" деген сөзбен толық көрсетілмесе, онда қажеттілікке қарай нақты түстермен көрсетілуі мүмкін. Мысалы, дөңгелек сұр ат, қара құйрық және шашы, ал артқы екі аяғы ақ. Геральдикалық емес түстердің кең қолданылуы, әсіресе, XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басындағы британдық және неміс қаруларында кездесетін "ландшафт геральдикасымен" байланысты. Көбінесе, бұл суреттер күшейту ретінде беріліп, сәтті басып алынған немесе қорғалған бекініс, белгілі бір кеме немесе күшейту алған адам қатысқан шайқасты бейнелейді. Мұндай ландшафттар әдетте бастықта орналасып, бейнеленген заттар мен оларды көрсету үшін қолданылған түстерге қатысты егжей-тегжейлі сипаттамамен жазылуы мүмкін. Ресми түрде бұл ландшафттар күміс фонға (argent) жазылған, бірақ суретшінің аспан мен бұлттар сияқты қосымша бөлшектер қосуы қалыпты және күтілетін нәрсе еді, олар фонды толығымен жасыра алатын. Виктория дәуірінде геральдикада ландшафттарды қолдану сәннен шығып, геральдикалық ғалымдар мен суретшілер ертерек және қарапайым қару-жарақ дизайнынан шабыттанды.
A charge that is coloured as it naturally appears is blazoned proper (Fr. propre), or "the colour of nature". Strictly speaking, proper is not a tincture in itself, and if, as is sometimes the case, a charge is meant to be depicted in particular colours that are not apparent from the word "proper" alone, they may be specified in whatever detail is necessary. For example, a dapple grey horse proper, the mane and tail sable, and both hind feet white. The most extensive use of non heraldic colours is probably associated with "landscape heraldry", a common feature of British and German armory during the latter part of the eighteenth century, and the early part of the nineteenth. Although rarely used for the field itself, landscapes were often granted as augmentations, typically depicting a fortress successfully captured or defended, or a particular ship, or a battle in which the armiger to whom the augmentation was granted was involved. Such landscapes, usually appearing on a chief, might be blazoned with great particularity as to the things portrayed and the colours used to portray them. Officially, these landscapes appeared on a field of argent, but it was common, and perhaps expected, for the artist to add further details, such as the sky and clouds, by which the field might be wholly obscured. The use of landscapes in heraldry fell out of fashion during the Victorian era, when heraldic scholars and artists began looking to earlier and simpler periods of armorial design for inspiration.
Терминология
Ағылшын тілінде сөйлейтін әлемде геральдикалық терминология негізінен британдық қару-жарақ терминологиясына негізделген, ол өз кезегінде нормандық француз тілінен туындаған. Геральдикалық түстерге қатысты, геральдикалық авторлар жиі сілтеме жасайтын француз геральдикасы ұқсас терминология қолданады. Дегенмен, өте ықпалды неміс геральдикасы басқаша сөздік қолданады; ол түстерді күнделікті атауларымен атайды. Испан және голланд тілдері, ағылшын тілі сияқты, нормандық француз тілінен алынған геральдикалық терминологияны пайдаланады; ал португал, итальян, швед, поляк және чех тілдері, неміс тіліндегідей, түстерді күнделікті атауларымен білдіреді. Алғашқы мағынасында, "тінктура" термині тек "түстер" деп аталатын топқа ғана қатысты. Бірақ "түс" сөзі геральдикалық жұмсақтарға (мехтерге) қолданылмайды және ешбір басқа термин осы үш санатты толық қамтымайды, сондықтан "тінктура" сөзі осы кең мағынада қолданыла бастады, ал "түс" сөзі "тінктураға" бастапқыда берілген тар мағынаны иеленді. Осылайша, түрлі геральдикалық дереккөздерге жүгінгенде, әрбір терминге берілген мағынаны анықтауға көңіл бөлу қажет.
In the English speaking world, heraldic terminology is based largely on that of British armory, which in turn is based on Norman French. With respect to the heraldic tinctures, French heraldry, which is often cited by heraldic authors, uses similar terminology. However, German heraldry, also highly influential, uses a different vocabulary; it calls the colours by their everyday names. The Spanish and Dutch languages, in common with English, also use heraldic terminology derived from Norman French; while Portuguese, Italian, Swedish, Polish and Czech, like German, use everyday names for the colours. In its original sense, tincture refers only to the group conventionally referred to as "colours". But as the word "colour" seems inapplicable to the heraldic furs, and no other term clearly encompasses all three classes, the word "tincture" has come to be used in this broader sense, while "colour" has acquired the more restricted sense originally given to "tincture". Thus, when consulting various heraldic authorities, care must be taken to determine which meaning each term is given.
Өнер бостандығы
Геральдикалық дәстүрдің көп бөлігінде әр түрлі металдар мен түстердің белгілі бір көрінісі, тоны немесе реңі жоқ. Геральдикалық суретші ашық немесе қою көк немесе жасыл, терең немесе жарқын қызыл түсті таңдауға, сары немесе әртүрлі алтын бояулармен бейнелеуге, немесе аргентті ақ немесе күміс ретінде көрсетуге еркін. Жақында Герб колледжі түсіндірді: «Геральдикалық түстер үшін белгіленген тондық схемалар жоқ. Егер қарудың ресми сипаттамасында оның түстері қызыл (Gules), көк (Azure) және күміс (Argent) деп көрсетілсе, көк түс тым ашық болмаса және қызыл түс тым қызғылт, күлгіш немесе ақсыл болмаса, суретшілер қайсысы тиімді деп санайтынын шеше алады». Тағы бір қағида – тек блазонда кездесетін алғашқы сөзді немесе алғашқы түсті үлкен әріппен жазу, ал қалған сөздерді емес. Қару-жарақтардың көптеген берілулеріндегі күрделі каллиграфияда барлық түстер, сондай-ақ белгілердің атаулары үлкен әріппен жазылады, бірақ бұл тек сәндік стиль мәселесі және бастапқы берілуде қолданылған үлкен әріптердің түрі басқа жағдайларда қарудың қалай сипатталатынына әсер етпейді. Ұзақ жылдар бойы қалыптасқан геральдикалық дәстүр бойынша, кез келген блазонда түстердің атауларын бірнеше рет қайталаудан аулақ болу керек. Егер бір түстің бірнеше белгісін бір уақытта атап, содан кейін түстің атын атауға болады, онда бұл мәселеден құтылуға болады, бірақ егер бір түстің элементтерін осылай біріктіру мүмкін болмаса, шығармашылық сипаттамалар қолданылуы мүмкін. Мысалы, «қызыл, фес алтын, үш шахмат мұнарасы күміс арасында, арыстан жүйрік қызыл, қарулы және тілі күміс» орнына «қызыл, фес алтын, үш шахмат мұнарасы күміс арасында, даланың арыстаны жүйрік, қарулы және үшіншісінен тілі» деуге болады. Осыған ұқсас тіркестер «соңғысынан» және «сондайдан» дегенді қамтиды. «Алтын» және «күміс» сияқты сипаттамаларды «ор» және «аргент» сөздерінің орнына кейіннен қолдануға болады. Түстерге қатысты тағы бір блазон ережесі – әр кездесетін түс атауынан кейін үтір қоюды ұсынады. Соңғы жылдары Герб колледжі осы тәжірибелердің көпшілігінен бас тартты, олардың шатасуға әкелетініне сенді және жаңа қару-жарақтардың берілулерінде түстердің атаулары олар кездесетін әрбір жағдайда қайталанады. Барлық түстер мен белгілердің атаулары үлкен әріппен жазылады, бірақ «тиісті» деген сөз табиғаттың түсін білдірмейді және ішкі үтірлер мүлдем алынып тасталады.
In most heraldic tradition, the various metals and colours have no fixed appearance, hue, or shade. The heraldic artist is free to choose a lighter or darker blue or green, a deeper or brighter red; to choose between depicting or with yellow or any of various gold paints, to depict argent as white or silver. Recently the College of Arms explained, "there are no fixed shades for heraldic colours. If the official description of a coat of arms gives its tinctures as Gules (red), Azure (blue) and Argent (white or silver) then, as long as the blue is not too light and the red not too orange, purple or pink, it is up to the artists to decide which particular shades they think are appropriate." Another convention has been to capitalize only the first word or the first tincture appearing in the blazon, but no other words. In the elaborate calligraphy appearing on most grants of arms, all of the tinctures are capitalized, as indeed are the names of the charges, but this is purely a matter of decorative style, and in no way does the manner of capitalization used in the original grant affect how the arms may be described on other occasions. A long standing heraldic tradition has been to avoid repeating the names of tinctures multiple times in any given blazon. If it is possible to mention multiple charges of the same tincture at once, followed by the name of the tincture, then this problem is avoided, but when it is impossible to combine elements of the same tincture in this manner, more creative descriptions may be used. For example, instead of "gules, on a fess or between three chess rooks argent, a lion passant gules, armed and langued argent", one might say, "gules, on a fess or between three chess rooks argent, a lion passant of the field, armed and langued of the third." Similar phrases include "of the last" and "of the like". Alternately, descriptions such as "gold" and "silver" might be substituted for "or" and "argent" on a subsequent occurrence. Another rule of blazon relating to tinctures suggests the placing of a comma after each occurrence of a tincture. In recent years, the College of Arms has regularly dispensed with many of these practices, believing them to cause confusion, and in new grants of arms, the names of tinctures are repeated on each instance that they occur. The names of all tinctures and charges are capitalized, although the word "proper", indicating the colour of nature, is not, and internal commas are entirely omitted.
Тинктураның ережесі
Геральдиканың бірінші деп аталатын "ережесі" – түс үйлесімділігінің қағидасы: контраст үшін металл металлға, ал түс түске қойылмауы керек. Геральдикалық белгінің басты міндеті – оны тану, сондықтан қара түстер немесе жарық металдарды басқа қара немесе жарық түстердің үстіне, әсіресе нашар жарықта ажырату қиын деп есептеледі. Бұл қағиданың пайда болуының негізгі себебі осы болғанымен, қағида техникалық сипатқа ие және қарудың қағидаға сәйкес келе ме екенін анықтау үшін сыртқы түрі ескерілмейді. Осы қағиданы негіздеу үшін тағы бір себеп келтіріледі: эмаль түстерін басқа эмаль түстерінің үстіне немесе металлдың үстіне бояу қиын болған. Осы "ереже" кейде соншалықты қатаң сақталған, тіпті оны бұзатын қаруларды "жалған қару" немесе "тергеуге алынатын қару" деп атаған; кез келген бұзушылық қасақана жасалған деп есептеліп, оның қалай орын алғанын анықтау қажет болған. Ең танымал "тергеуге алынатын қарулардың" бірі – күміс фонға алтын кресттері бейнеленген Иерусалим Корольдігінің қалқаны. Ақ және алтынның осылай үйлесімі Иерусалим Королінің қаруында, Ватиканның туы мен елтаңбасында, сондай-ақ Андорраның елтаңбасындағы епископтың митрасында да кездеседі. Күмісте алтынның қолданылуы осы елтаңбалардың ерекше қасиетті және арнайы мәртебесін көрсетеді. "Түс үстіне түс" мысалы – Албанияның елтаңбасы, онда қара түсті екі басты бүркіт қызыл фонда бейнеленген. "Түс үйлесімділігінің қағидасы" геральдикадан асып, басқа салаларға да әсер еткен. Ол тулардың дизайнына қолданылды, сондықтан Саксен-Веймар-Эйзенахтың туы осы қағидаға сәйкес өзгертілді.
The first so called "rule" of heraldry is the rule of tincture: metal should not be placed upon metal, nor colour upon colour, for the sake of contrast. The main duty of a heraldic device is to be recognized, and the dark colours or light metals are supposed to be too difficult to distinguish if they are placed on top of other dark or light colours, particularly in poor light. Though this is the practical genesis of the rule, the rule is technical and appearance is not used in determining whether arms conform to the rule. Another reason sometimes given to justify this rule is that it was difficult to paint enamel colours over other enamel colours, or with metal over metal. This "rule" has at times been followed so pedantically that arms that violate it were called armes fausses "false arms" or armes à enquérir "arms of enquiry"; any violation was presumed to be intentional, to the point that one was supposed to enquire how it came to pass. One of the most famous armes à enquérir was the shield of the Kingdom of Jerusalem, which had gold crosses on silver. This use of white and gold together is also seen on the arms of the King of Jerusalem, the flag and arms of the Vatican, and the bishop's mitre in the arms of Andorra. These uses of gold on silver indicate the exceptional holy and special status of these coats of arms. An example of "colour on colour" is the arms of Albania, with its sable two headed eagle on a gules field. The "rule of tincture" has had an influence reaching far beyond heraldry. It has been applied to the design of flags, so that the flag of Saxe Weimar Eisenach was modified to conform to the rule.
Қайта ауыстыру
Заряд немесе зарядтар тобы бөлгіш сызық, вариация немесе қарапайым сызық арқылы орналастырылған кезде, ол қарсы ауыстырылуы мүмкін (фр. contre changé, бірақ қазіргі заманда de l'un en l'autre, нем. verwechselte Farben немесе verschränkte Farben), яғни зарядтар олар орналасқан өрістегідей бөлінеді, ал түстер кері ауыстырылады. Мұнда көрсетілген Саксония-Анхальт штатының Бенсдорф қаласының елтаңбасында, өріс сол жағынан ақ (күміс) және оң жағынан жасыл (жасыл) түспен бөлінген. Ал қарсы ауыстырылған ағаш, өрістің ақ бөлігінде жасыл, ал жасыл бөлігінде ақ түспен бейнеленген. Мэриленд штатының туы – қарсы ауыстырудың тағы бір мысалы. АҚШ-тың жалғыз штат туы, тікелей ағылшын геральдикасына негізделген. Ол 1632 жылы Мэриленд колониясын құрған Джордж Калверт, 1-ші Барон Балтимордың қаруы болып табылады. 1-ші және 4-ші тоқсандарда өріс алты тік жолаққа бөлінген: алтын (алтын) және қара (сабл) түстерімен, ал диагональды жолақта (белдеу) түстер кері ауыстырылған (яғни, белдеу қарсы ауыстырылған). 2-ші және 3-ші тоқсандар өздері ақ (күміс) және қызыл (қызыл) түстерге бөлінген, ал қарсы ауыстырылған кресттің төменгі бөлігі қызыл өрісте ақ, ал ақ өрісте қызыл түспен көрсетілген. Қарсы ауыстыру ерте геральдикада сирек кездеседі. Неміс геральдикасының алғашқы мысалдары 15-шы ғасырдың соңындағы Вернигероде армориалында кездеседі. Ол 17-шы ғасырдан бастап жиі қолданыла бастады, әсіресе көптеген жаңадан жасалған елтаңбаларда, олардың ішінде Барон Балтимор (1624), Найтингейл барондары (1628), Барретт Леннард барондары (1801), Верни барондары (1818) және Барон Альвингем (1929) бар. Шотландия геральдикасында зарядтар кейде өрістен өзге түстермен қарсы ауыстырылған деп сипатталады, мысалы, қызыл және көк түсті, күннің сәулесі алтын және бірінші түспен қарсы ауыстырылған. Бұған арналған стандартты сипаттама – қызыл және көк түсті белдеу, алтын және бірінші түспен қарсы ауыстырылған күннің сәулесі. Кейде қарсы түсті термині қарсы ауыстырылғанның орнына қолданылады. Фенвик барондарының қаруы бастапқыда күміс, қызыл басқада алты марлеттен тұратын қарсы түсті деп сипатталған. Бұл жағдайда үш күміс марлет қызыл басқада, ал үш қызыл марлет күміс өрісте орналасқан. Кейбір геральдикалық мамандар бұл терминді қолдануды қате деп санайды.
When a charge or group of charges is placed across a division line, variation, or ordinary, it may be counterchanged (Fr. contre changé, but modern de l'un en l'autre, Ger. verwechselte Farben or verschränkte Farben), meaning that the charges are divided the same way as the field upon which they rest, with the colours reversed. In the municipal arms of Behnsdorf, Saxony Anhalt, seen here, the field is divided with the left half white (argent) and the right half green (vert), and the counterchanged tree is green where it lies on the white part of the field, and white where it lies on the green part. The flag of Maryland is another example of counterchanging. The only U. S. state flag to be directly based on English heraldry, it is the arms of George Calvert, 1st Baron Baltimore, who founded the colony of Maryland in 1632. In the 1st and 4th quarters, the field is divided into six vertical bands of gold (or) and black (sable) with a diagonal band (a bend) in which the colours are reversed (i. e., the bend is counterchanged). The 2nd and 3rd quarters are themselves quartered between white (argent) and red (gules) with a counterchanged cross bottony that is red where it lies on the white part of the field and white where it lies on the red part of the field. Counterchanging is rare in early heraldry; early examples from German heraldry are found in the late fifteenth century Wernigerode Armorial; it becomes more frequently applied from the seventeenth century onward, especially with the substantial number of newly created coats of arms, of which some notable examples include Baron Baltimore (1624), Nightingale baronets (1628), Barrett Lennard baronets (1801), Verney baronets (1818), and Baron Alvingham (1929). In Scottish heraldry, charges are sometimes blazoned as counterchanged of different colours from the fieldfor instance, per fess gules and azure, a sun in splendour counterchanged or and of the first. A more typical blazon for this would be per fess gules and azure, a sun in splendour per fess or and of the first. The term countercoloured is sometimes used in place of counterchanged. The arms of the Fenwick baronets were originally blazoned as silver, a chief gules with six martlets countercoloured. In this case, three martlets argent rest on a chief gules, while three martlets gules rest on the argent field. Some heraldic authorities regard the use of this term as erroneous.
Ұрықтандыру
XVII ғасырдың бірінші жартысында баспа машинасының кеңінен таралуы, сондай-ақ түсті баспаның қиындықтары мен шығындарының сақталуы, геральдикалық суреттерді түссіз бейнелеу мақсатында бірнеше штрихтау жүйелерін дамытуға түрткі болды. Баспаға және гравюраға арналған, кейіннен кеңінен танымал болған жүйе 1638 жылы жарияланған иезуит діни қызметкері және геральдикалық ғалым Сильвестро де Петра Санктаның жүйесі болды. Петра Санкта әдісі бойынша, жоғарыдағы кестеде көрсетілгендей, әрбір металл мен түс жеке штрихтау арқылы бейнеленеді, ал жүндер металл пен түстің комбинациялары ретінде қарастырылады. Argent – жай фон, ал or – нүктелермен себілген фон арқылы бейнеленеді. Gules – тік сызықтармен, azure – көлденең сызықтармен, ал sable – көлденең және тік сызықтардың үйлесімімен бейнеленеді. Диагональ сызықтар оң жақ жоғарғы бұрыштан сол жақ төменгі бұрышқа дейін жүреді, vert түсін көрсетеді, ал purpure – керісінше, сол жақ жоғарғы бұрыштан оң жақ төменгі бұрышқа дейін жүретін диагональ сызықтармен бейнеленеді. Sanguine – әр бағытта жүретін диагональ сызықтармен, ал tenné – көлденең сызықтар мен сол жақ жоғарғы бұрыштан оң жақ төменгі бұрышқа дейін жүретін диагональ сызықтардың комбинациясымен бейнеленеді. 1639 жылы Маркус Вулсон де ла Коломбиер жариялаған тоғыз қосымша штрихтау басқа түстерді бейнелеуге арналған, бірақ олардың ешқайсысы дәстүрлі геральдикалық түстерге сәйкес келмейді және британдық қару-жарақ қоймасында ешқашан қолданылмаған. Оң жақ жоғарғы бұрыштан сол жақ төменгі бұрышқа дейін жүретін диагональ сызықтары бар тік сызықтардың комбинациясы қоңыр түсті білдіреді; қан қызыл түсі – сол жақ жоғарғы бұрыштан оң жақ төменгі бұрышқа дейін жүретін диагональ сызықтары бар тік сызықтармен; жер түсі – көлденең және тік сызықтармен, сондай-ақ оң жақ жоғарғы бұрыштан сол жақ төменгі бұрышқа дейін жүретін диагональ сызықтармен; темір сұр – әр бағыттағы диагональ сызықтарымен (Петра Санкта жүйесіндегі sanguine-мен бірдей); су түсі – үзілген көлденең сызықтармен; ет түсі – үзілген тік сызықтармен; күлгін – үзілген көлденең және үзілген диагональ сызықтарының комбинациясымен; қызғылт сары – нүктелермен араласқан үзілген тік сызықтармен; табиғат түсі – оң жақ жоғарғы бұрыштан сол жақ төменгі бұрышқа дейінгі зигзаг сызықтарымен. Француз геральдикасы да геральдикалық түстерді бейнелеу үшін трикингті қолданады: O – or үшін; A – argent үшін; G – gules үшін; S – sable үшін; B – bleu үшін (azure-ді argent-пен шатастырудан сақтану үшін); V – vert үшін (sinople-ді sable-мен шатастырудан сақтану үшін); P – purpure немесе pourpre үшін; және Pr – propre үшін. Бұл ілім ортағасырлық медицинаға, дәріханаға, алхимияға, сондай-ақ геральдикаға әсер етті. 1350 жылдары Бартоло де Сассоферратоның (1313/1314–1357) еңбегі Or-ды күнмен, Azure-ді ауа элементімен, ал Gules-ті от элементімен байланыстырды. Прованс геральдисі Оноре Боне өзінің "Арбре де Баттайл" (1387) еңбегінде алтын металлдың (Or) әлемдегі ең асыл металл екенін жариялады, өйткені оның табиғаты бойынша ол жарқырап, жарқырап, қасиеттерге толы. Орта ғасырдың соңы мен Ренессанс дәуірінде асыл тастармен немесе жеті классикалық "планеталарға" (күн мен айды қоса алғанда) сілтеме жасау арқылы түстерді атау практикасы болды. Боне еңбегі 15 ғасырдағы Бургундия геральдисі Жан Куртуаға (1436 ж. ш.) әсер етті, ол сондай-ақ Сицилия геральды деп танылды. "Le Blason des Couleurs" (1414) еңбегінде Куртуа нақыштар, планеталар және карбункулдардан тұратын геральдикалық жүйені, сондай-ақ қасиеттер, металдар, айлар, зодиак және апта күндерімен бірге әзірледі. Оның негізгі үлесі – асыл тастың планеталық бейнесін жасау, ол түсті асыл тасқа және планетаға байланыстырады: or – топаз, күн; argent – інжу, ай; gules – рубин, Марс; sable – алмаз, Сатурн; azure – сапфир, Юпитер; vert – изумруд, Венера; purpure – аметист, Меркурий; tenné – хацинт, айдаһардың басы (көтерілетін ай түйіні); sanguine/murrey – сардоникс, айдаһардың құйрығы (төмендеген ай түйіні). Айдаһардың басы (астрономия мен астрологияда Анабибазон деп те аталады) және айдаһардың құйрығы (Катабибазон деп те аталады) ежелгі заманнан бері қолданылып келеді. Геральдикада айдаһардың басы ашық түсті (tenné), ал құйрығы – қара түсті (sanguine) көрсетеді. Алхимияда айдаһардың басы – философ тасын жасау үшін трансмутацияға ұшырайтын бастапқы материал. Трансмутация процесінде ашық түсті бастапқы материал қараңғы және қызғылт түске айналады. Астрологияда айдаһардың басы сәттілікпен байланысты, ал құйрығы – бақытсыздықпен. Бұл байланыстар 15 ғасырдағы геральдиканың сиқырлы көзқарастар мен алхимикалық идеялардың күшті ықпалында болғанын көрсетеді, олар өз кезегінде түстер, планеталар, асыл тастар, металдар, қасиеттер арасындағы сымбаттылық туралы біліммен байланысты болды. Жан Куртуаның еңбегі қолжазбалар түрінде таратылды, кейіннен француз тілінде басылған алғашқы кітаптардың бірінде жарияланды. Тюдор және Стюарт династиялары тұсында Англияда (1485–1702) ол геральдикалық нұсқаулықтарда пайда болды. Клемент Принсолт өзінің "Traité du blason" (1465) кітабында түстердің қасиеттермен, жеті планетамен, 12 аспан белгісімен, асыл тастармен, апта күндерімен, үш элементпен және т.б. байланысын қарастырады. Бұл кітап бүгінгі күні қол жетімді геральдика туралы ең ерте жазбалардың бірі болып табылады. Англия тарихшысы және геральдисі сэр Генри Спельман (1564–1641) өзінің 1654 жылғы "Aspilogia" кітабында түстерді белгілеу үшін планеталардың белгілерін қолданды. Сэр Джон Ферн (1609 ж. ш.) 14 түрлі бейнелеу әдісін тізімдейді: 1. түстер бойынша; 2. планеталар бойынша; 3. асыл тастар бойынша; 4. қасиеттер бойынша; 5. аспан белгілері бойынша; 6. жылдың айлары бойынша; 7. апта күндері бойынша; 8. адам өмірінің кезеңдері бойынша; 9. гүлдер бойынша; 10. элементтер бойынша; 11. жылдың маусымдары бойынша; 12. адамның дене бітімі бойынша; 13. сандар бойынша; және 14. металдар бойынша. Негізгі түстерден басқа, Proper – ppr, pp, Ermine – er сияқты басқа түстерді белгілеу үшін трикинг аббревиатуралары Ренессанс кезеңінде ағылшын және басқа да тілдерде болған. Карнеацияны (carnea tinctura) белгілеу үшін герман геральдикасында кері арыстан белгісі қолданылды, ал жеті негізгі түстен басқа түстерді белгілеу үшін үш жапырақты ұсынылды (♣). Спенер (1717, 113 б.) tenné және sanguine түстерін де арыстан белгісімен байланыстырды. Рудольфи үш жапырақты (♣) vert түсінің белгісі ретінде де қарастырды, әдетте Венерамен байланысты. Ол сонымен қатар апельсин және карнеация түстеріне аждаһардың басы мен құйрығының астрологиялық белгілерін (☊ ☋) тағайындады, олар арыстан белгісінен алынған. Нәтижесінде, тоғыз түстік жүйе әзірленді, герцогтар, графтар және барондар өз қаруларын асыл тастармен, ал князьдар, корольдер және императорлар өз қаруларын планеталармен бейнелейтін болды. Австриялық трубадуры және геральдисі Петер Сухенвирт (шамамен 1320–1395) түстерді белгілеу үшін асыл тастарды одан да ертерек (шамамен 1355) Венгрия королі Людовик I Ұлының (1342–1382) елтаңбасында қолданды. "Мен оның қаруларының сұлулығын мақтауға жеткілікті тапқыр және дана болсам деймін, оны ол құрметпен ұстап тұр! Оның елтаңбасы ешқандай кемшіліктермен бүлінген жоқ; ол күмістей жарқырап, сәулеленеді және екі тең бөлікке бөлінген. Бір бөлігінде інжу мен рубиннің ашық түсі жарқырап, сәулеленеді және оның көлденеңіне сегіз таңдалған жолақ орналасқан; екінші бөлігінде аспан көгі аспан алтынынан жасалған күмбезді лилиялармен безендірілген, олар көптеген сәулелерімен қарулармен бірге тұрған, көруге өте жағымды. Қалқанның үстін көптеген сәулелі асыл тастармен әшекейленген алтын тәж безендіреді; тәжден екі түйе құсының қауырсыны шығып тұр, ал олардың арасында түйе құсының күміс мойны көрінеді; оның рубиннен жасалған көздері жауға қарап тұр, оның тұмсы алтыннан жасалған, оның ішінде әдемі қисық пішіндес алтыннан жасалған заряд ұсталып тұр. Оның басы алтынмен әшекейленген." Бұл өлең бұрынғы кезде...
During the first half of the seventeenth century, the proliferation of the printing press coupled with the persistence of difficulties in and expense of colour printing prompted the development of a number of systems of hatching for the purpose of depicting heraldic designs without the use of colour. Intended chiefly for printing and engraving, the system which eventually gained widespread acceptance was that of Silvestro de Petra Sancta, a Jesuit priest and heraldic scholar, originally published in 1638. In Petra Sancta's method, illustrated in the table above, a separate hatching represents each metal and colour, while the furs are treated as combinations of metal and colour. Argent is represented by a plain field, while or is represented by a field strewn with dots. Gules is represented by vertical lines, azure by horizontal lines, and sable by a combination of horizontal and vertical lines. Diagonal lines running from dexter chief to sinister base represent vert, while purpure is the reverse, represented by diagonal lines running from sinister chief to dexter base. Sanguine is represented by diagonal lines running in each direction, while tenné is represented by a combination of horizontal lines and diagonal lines running from sinister chief to dexter base. Nine additional hatchings, published by Marcus Vulson de la Colombière in 1639, were intended to represent other colours, although none of them correspond with regular heraldic tinctures, and they have never been used in British armory. A combination of vertical lines with diagonal lines running from dexter chief to sinister base represents brown; blood red is represented by vertical lines combined with diagonal lines running from sinister chief to dexter base; earth colour by horizontal and vertical lines combined with diagonal lines running from dexter chief to sinister base; iron grey by diagonal lines running in each direction (the same as sanguine in Petra Sancta's system); water colour by broken horizontal lines; flesh colour by broken vertical lines; ashen grey by a combination of broken horizontal and broken diagonal lines; orange by broken vertical lines interspersed with dots; and the colour of nature by zig zag lines running from dexter chief to sinister base. French heraldry also uses tricking to depict heraldic tinctures, using O for or; A for argent; G for gules; S for sable; B for bleu (to avoid confusing azur with argent); V for vert (to avoid confusing sinople with sable); P for purpure or pourpre; and Pr for propre. This doctrine influenced medieval medicine, pharmacy, alchemy and also heraldry. During the 1350s, the work of Bartolo de Sassoferrato (1313/1314–1357) linked Or to the sun, Azure to the element air, and Gules to the element fire. Honoré Bonet, a heraldist from Provence, declared in his work Arbre des Batailles (1387) that the metal gold (Or) is the noblest in the world because, due to its very nature, it is bright and shining and full of virtues. During the late medieval period and Renaissance, there was an occasional practice of blazoning tinctures by gemstones, or by references to the seven classical "planets" (including the sun and the moon). The work of Bonet influenced the 15th century Burgundian heraldist Jean Courtois (d. 1436), also known as the Sicily Herald. In his work Le Blason des Couleurs (1414), Courtois developed a heraldic system consisting of the tinctures, planets and carbuncles, together with the virtues, metals, months, the zodiac, and weekdays. His main contribution was the development of a gemstone planetary blazon that related colour to gemstone to planet: or, topaz, the sun; argent, pearl, the moon; gules, ruby, Mars; sable, diamond, Saturn; azure, sapphire, Jupiter; vert, emerald, Venus; purpure, amethyst, Mercury; tenné, jacinth, dragon's head (ascending lunar node); sanguine/murrey, sardonyx, dragon's tail (descending lunar node). The dragon's head (also called Anabibazon in astronomy and astrology) and dragon's tail (also called Catabibazon) were in use from ancient times. In heraldry the dragon's head symbolizes a light colour (tenné), and dragon's tail symbolizes a dark colour (sanguine). In alchemy the dragon's head is the materia prima that is subjected to transmutation to produce the philosopher's stone. During the process of transmutation the light coloured starting material is transformed to a darker and more reddish one. In astrology the dragon's head is connected to good luck, while the dragon's tail is unlucky. These links indicate that heraldry in the 15th century was strongly under the influence of magical views and alchemistic ideas, which were in turn connected to the lore of sympathies between colours, planets, gemstones, metals, virtues etc. The work of Jean Courtois was distributed in manuscripts and later in one of the first books printed in French. During the Tudor and Stuart dynasties in England (1485–1702), it appeared in heraldry manuals. In his book Traité du blason (1465), Clément Prinsault deals with the relation of colours to the virtues, the seven planets, the 12 celestial signs, gemstones, weekdays, the three elements etc. This book is among the earliest writings on heraldry available today. The English historian and heraldist Sir Henry Spelman (1564–1641) used the symbols of the planets to designate tinctures in his 1654 book Aspilogia. Sir John Ferne (d. 1609) enumerates 14 different methods of blazon: 1. by colours; 2. by planets; 3. by precious stones; 4. by virtues; 5. by celestial signs; 6. by the months of the year; 7. by the days of the week; 8. by the ages of man; 9. by flowers; 10. by the elements; 11. by the seasons of the year; 12. by the complexions of man; 13. by numbers; and 14. by metals. As well as the main tinctures, tricking abbreviations for other tinctures such as Proper – ppr, pp, Ermine – er etc. existed in English and some other languages during the Renaissance. To designate carnation (carnea tinctura), the zodiac sign of Leo was used in reverse German heraldry used trefoil to designate colours other than the seven main tinctures ("qui ultimus color alibi signo trifolii ♣ pinguitur"). Spener (1717. p. 113) also linked tenné and sanguine to the zodiac sign of Leo Rudolphi also refers to trefoil (♣) as a designation of colour vert, usually connected with Venus. He also assigned specific variants of astrological signs for dragon's head and dragon's tail (☊ ☋), derived from the sign for Leo, to the tinctures orange and carnation, respectively. Ultimately, a system of nine tinctures was developed, with dukes, earls, and barons having their arms blazoned by gemstones, and princes, kings and emperors having arms blazoned by the planets. The Austrian troubadour and herald Peter Suchenwirt (c. 1320 – 1395) used gemstones to designate the tinctures even earlier (c. 1355) in the coat of arms of the Hungarian king Louis the Great (1342–1382). "I wish I was so ingenious and sage to praise the brilliance of his arms, held by him in honour, according to my volition! His escutcheon is not disfigured by any flaws; it beams a silvery colour, and is divided in two equal parts. One field gleams in the light colour of pearls and rubies, and is polished for radiant, and there lie in the horizontal direction eight picked fesses; another field of blue celeste is redundantly graced by domed golden fleurs de lis that stood by the arms many times with their plentiful rays, which are very pleasant to see. The helmet's top decorates a richly decked golden crown with a lot of shining gemstones, smoothed to lustrous; from the crown standing off two ostrich feathers and between them to be seen the ermine neck of the ostrich; his eyes sparkling from the rubies towards the enemy, his bill is golden, in which he beautifully holds a handsomely curved horseshoe shaped charge made of gold. His head is being richly crowned by gold." This poem is an evidence that in the past there really existed some coat of arms made of gemstones. Konrad von Würzburg (c. 1230 – 1287) also mentioned coats of arms made of gemstones in his poem Turnier von Nantheiz (c. 1258), for example describing the arms of the king of England as an escutcheon covered with Arabian gold with leopards made of rubies (lines 310–320).