Лондон метросы: Эрлс-Корт станциясы

Кіріспе

Лондон метро станциясы

Эрлс-Корт метро станциясы – Лондонның Эрлс-Корт ауданында орналасқан, екінші дәрежелі мәдени ескерткіш болып саналатын Лондон метро станциясы. Бұл станция District және Piccadilly желілері үшін маңызды алмасу пункті болып табылады және Travelcard 1-ші және 2-ші аймақтарында орналасқан. Станцияның Эрлс-Корт жолында шығыс кіреберісі және Уорвик жолында батыс кіреберісі бар (екеуі де A3220 тас жолының бөлігі). Тағы бір бұрынғы кіреберіс жолаушыларға Уорвик жолының екінші жағынан билет залы мен жер асты жолы арқылы District желісі платформаларының астындағы деңгейге түсуге мүмкіндік берді. Эрлс-Корт – баспалдақсыз метро станциясы; Эрлс-Корт жолы кіреберісі көше және платформа деңгейлері арасында лифт арқылы қатынауды қамтамасыз етеді. Станция 1871 жылы, желі құрылысы аяқталғаннан кейін екі жыл өткен соң District теміржолы тарапынан ашылды және 1874 жылға қарай бес түрлі жергілікті бағыттың торабына айналды. Келесі жылы ол өрттен зақымданды, ал жаңа станция Эрлс-Корт жолының екінші жағында 1878 жылы ашылды. Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон теміржолымен (қазіргі Пикадилли желісі) байланыс 1906 жылы құрылды. Эрлс-Корт – 1911 жылы орнатылған эскалаторлары бар алғашқы метро станциясы. Станция 1915, 1936-1937 және 2005 жылдары кеңейтіліп, қайта жаңартылды.

Орналасқан жері

Earl's Court-тің екі кіреберісі бар, олар A3220 Earls Court Road және Warwick Road көшелерінде орналасқан. Станция орташа деңгейдегі коммерциялық аймақта орналасқан, жанында Неверн сквері және Филбич бақтары сияқты бірнеше тұрғын үйлер мен қонақ үйлер бар. Бұл станция Bupa Cromwell ауруханасына және Tesco дүкеніне ең жақын аялдама, ал бұрын қазір бұзылған Earl's Court көрме орталығының жанында болған. Станция Earl's Court Village және Earl's Court Gardens аймағында орналасқан. 1951 жылдан бері станция аты метро картасында апострофпен жазылып келеді. Осыған дейін метро карталарында арасында үзіліс болатын нүктелер қолданылған. Станцияның аты және жергілікті аймақ әрқашан Ordnance Survey карталарында апострофпен көрсетілген, бірақ Географтардың A–Z көше атласында көрсетілмейді.

Аудандық желі

1869 жылдың 12 сәуірінде Округтік темір жол (DR, қазір District Line) Глостер-роуд станциясынан Батыс Бромптонға қарай созылған оңтүстік-батыс бағытындағы кеңейту аясында Эрлс-Корт арқылы жолдарды ашты, онда DR Батыс Лондондық кеңейтілген бірлескен темір жолымен (WLEJR, қазір Батыс Лондон желісі) байланыс құрды. Кеңейту ашылғанда аралық станция болған жоқ. 1871 жылдың 3 шілдесінде DR Батыс Бромптон тармағынан солтүстікке қарайғы қосылысты ашты, ол Хай-стрит Кенсингтонның оңтүстігінде Ішкі шеңберге (қазір Circle Line) қосылды. Эрлс-Кортқа жақын жердегі жергілікті тұрғындар 30 қазанда ашылған станцияны салуға қарсы петиция берді. Алғашқы станция қарапайым ағаш кеңсе болды. 1872 жылдың 1 ақпанында DR Эрлс-Корт станциясының батысында солтүстікке қарайғы тармағын ашып, WLEJR-мен байланысты. Сол күні DR жолдарында Outer Circle қызметі басталды. Бұл қызметті Солтүстік Лондон темір жолы (NLR) Лондон қаласындағы Брод-стриттен (қазір бұзылған) Солтүстік Лондон желісі арқылы Уиллесден-Джанкшнға, содан кейін Батыс Лондон желісі арқылы Аддисон-роудқа және DR арқылы Mansion House-қа дейін жүргізді – сол кезде DR-дің шығыс терминалы. 1872 жылдың 1 тамызынан бастап Орта шеңбер қызметі де Эрлс-Корт арқылы жұмыс істей бастады; ол Мургейттен Метрополитен темір жолы (MR) жолдарымен Ішкі шеңбердің солтүстік жағында Паддингтонға, содан кейін Хаммерсмит және Сити темір жолы (H&CR) жолымен Латимер-роудқа, содан кейін бұзылған байланыс арқылы Батыс Лондон желісіне Аддисон-роудқа және DR арқылы Mansion House-қа дейін бағытталды. Бұл қызметті H&CR және DR бірлесіп жүргізді. 1874 жылдың 9 қыркүйегінде тағы бір кеңейту ашылды, ол DR-ді Эрлс-Корттан Батыс Кенсингтонға және Хаммерсмитке қарай батысқа қарай созды. Эрлс-Корттан бес түрлі бағытқа пойыз қатынасы болды, ал станцияның тиімді жұмысы DR-дің сәттілігіне үлкен үлес қосты. 1875 жылдың 30 қарашасында станция өрттен зардап шекті, ал 1878 жылдың 1 ақпанында Эрлс-Корт жолының батысында жаңа, кеңейтілген станция ашылды. Алғашқы станция орны 1905 жылға қарай дүкендер мен пошта бөліміне айналдырылды. 1878 жылдың 5 мамырында Мидленд темір жолы Сент-Панкрастан Эрлс-Кортқа Криклвуд және Саут-Актон арқылы жүретін Super Outer Circle деп аталатын айналма қызметін бастады. Бұл қызмет NLR мен Лондон және Оңтүстік-Батыс темір жолының Ричмондқа қарайғы тармағы арасындағы қазір пайдаланылмайтын байланыс арқылы жүргізілді (қазір District Line-ның бөлігі). Бұл қызмет сәтті болмады және 1880 жылдың 30 қыркүйегінде тоқтатылды. 20 ғасырдың басында автобустар мен жаңа электр трамвайларының бәсекелестігі жолаушылар санын азайта бастады; бәсекеге қабілетті болу үшін DR өз қызметтерін электрлендіруді жоспарлай бастады. 1900 жылы алты ай бойы сынақ қызметі жүргізілді, осы кезеңде Эрлс-Корт пен Хай-стрит Кенсингтон арасындағы учаскеде электр пойыздары сынақтан өтті. Электрлендіру әдісі туралы MR-мен ұзақ келіссөздерден кейін, DR-дің алғашқы электрлендірілген бөлігі 1903 жылы ашылды. Эрлс-Корт арқылы электрлік қызмет 1905 жылдың 1 шілдесінде басталды.

On 12 April 1869, the District Railway (DR, now the District line) opened tracks through Earl's Court as part of a south westward extension from its station at Gloucester Road to West Brompton where the DR opened an interchange with the West London Extension Joint Railway (WLEJR, now the West London Line). At its opening, the extension had no intermediate station. On 3 July 1871 the DR opened a northward link from the West Brompton branch which connected to the Inner Circle (now the Circle line) south of High Street Kensington. Local residents near Earl's Court lodged a petition against the DR building the station, which opened on 30 October. The original station was a simple wooden booking office. On 1 February 1872, the DR opened a northbound branch west of Earl's Court station to the WLEJR to which it connected at Addison Road (now Kensington Olympia). From that date the Outer Circle service began running over the DR's tracks. The service was run by the North London Railway (NLR) from its terminus at Broad Street (now demolished) in the City of London via the North London Line to Willesden Junction, then the West London Line to Addison Road and the DR to Mansion House — at that time the eastern terminus of the DR.

From 1 August 1872, the Middle Circle service also began operations through Earl's Court; it ran from Moorgate along the Metropolitan Railway (MR) tracks on the north side of the Inner Circle to Paddington, then over the Hammersmith & City Railway (H&CR) track to Latimer Road, then, via a now demolished link, to the West London Line to Addison Road and the DR to Mansion House. The service was operated jointly by the H&CR and the DR.

On 9 September 1874, another extension was opened which took the DR west from Earl's Court to West Kensington and Hammersmith. Trains from Earl's Court could then travel via five different routes, and the station's efficient operation was central to the DR's success. The station was damaged by fire on 30 November 1875 and a more substantial replacement was built to the west of Earl's Court Road, opening on 1 February 1878. The original station site was redeveloped into shops and a post office around 1905. On 5 May 1878, The Midland Railway began running a circuitous service known as the Super Outer Circle from St Pancras to Earl's Court via Cricklewood and South Acton. It operated over a now disused connection between the NLR and the London and South Western Railway's branch to Richmond (now part of the District line). The service was not a success and was ended on 30 September 1880. By the start of the 20th century competition from buses and the new electric trams was eroding passenger numbers; to make itself more competitive, the DR began to plan the electrification of its services. An experimental service was operated for six months in 1900 when electric trains were tested over the section of track between Earl's Court and High Street Kensington. Following protracted negotiations with the MR over the method of electrification to be used, the first electrified section of the DR was opened in 1903. Electric services through Earl's Court began on 1 July 1905.

Пикадилли желісі

1900 жылғы 30 маусымда Орталық шеңбер қызметі Эрлс-Корттан шығысқа қарай тоқтатылды, содан кейін ол қызметтің соңғы станциясы болды. 1905 жылғы 31 қаңтарға дейін, қызмет қайтадан Аддисон-Роудта аяқталу үшін қысқартылды. 1906 жылғы 15 желтоқсанда Ұлы Солтүстік, Пикадилли және Бромптон темір жолы (GNP&BR, қазір Пикадилли желісі) Хаммерсмит пен Финсбери паркі арасында ашылды, бұл желі Эрлс-Корттан жер үсті станциясының астында салынған терең туннельдегі платформалар арқылы қызмет көрсетті. Глостер-Роуд және Оңтүстік Кенсингтон станцияларынан өзгеше, District және Piccadilly желілеріне қызмет көрсететін, терең платформаларға лифттерді орналастыру үшін жаңа ғимарат қажет болған жоқ. Оның орнына, қолданыстағы станция ішінде орын қарастырылды, ал желі District платформаларының астындағы терең туннельмен өтті. 1909 жылғы 1 қаңтарда Эрлс-Корт Сыртқы шеңбер қызметінің соңғы станциясына айналды, ол Маншн-Хаусқа дейін шығысқа қарай баруын тоқтатты. Ол кезде бұл қызмет Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолы (LNWR, NLR-дің мұрагері) арқылы жүзеге асырылды.

Кейінгі дамуы

1911 жылғы 4 қазанда Эрл Корт станциясында лифттерге қосымша алғашқы эскалаторлар ашылды. Олар "толыққанды өртке төзімді материалдан жасалған" деп жарнамаланды; лифттерден өзгеше, оларда темекі шегуге рұқсат болды. Олар GNP&BR платформаларынан басталып, жер астындағы District желісі платформаларының астындағы жаңа өткелдерге дейін жүріп тұрды. Бір аяғы жоқ инженер "Бампер" Харрис, эскалаторлардың қауіпсіздігіне көз жеткізу үшін жұмыс істеген күні оларға мінді. 1936 жылы эскалаторлар заманауи стильде алмастырылды, олардың жолақты қадамдары мен тарақтары Лондон метрополитенінің басқа станцияларында стандартты болып қалыптасты. Ағаш қаптамасы өрт қағидаларына байланысты алынып тасталғанымен, олар 21-ғасырға дейін қолданылуда. 1915 жылы Эрлс Корт жолында жаңа станция ғимараты ашылды. Оны District желісінің архитекторлары Гарри Форд жобалап, қызыл кірпіштен салды. Уорвик жолының кіреберісі 1936 және 1937 жылдар аралығында Лондон метрополитені қолданған заманауи кірпіш және шыны стилінде қайта жаңартылды, бірақ 1905/6 жылы Piccadilly желісі ашылғаннан бергі бастапқы фасады сақталды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Батыс Лондон желісіне түскен бомба салдарынан желі жабылды, ал Уилсденнен Эрл Кортқа дейінгі шаттл 1940 жылғы 2 қазанда соңғы рет жүрді. Кенсингтонға (Олимпия) дейінгі бөлім 1946 жылғы 19 желтоқсанда қайта ашылды, бірақ Олимпияда көрмелер өтетін кезде ғана жұмыс істеді. Станцияның District және Piccadilly желілері арасындағы бөлігі торпеда перископтарын жасау үшін пайдаланылған оқ-дәрі зауыдына айналдырылды. 1970 жылы Уорвик жолының кіреберісінің үстіне шыны ротонда орнатылды. 1984 жылы станция архитектуралық және тарихи маңызы бар екендігі үшін "II дәрежелі" тізімге енгізілді. Тізімде 1878 жылы салынған пойыз сарайы және 1906 және 1937 жылдардағы жаңарту жұмыстары көрсетілген. 2005 жылы станцияда толықтай жөндеу жұмыстары жүргізілді. District желісі платформаларынан мүгедектерге арналған қосымша лифттер орнатылды. Бастапқыда олар техникалық мәселелерге тап болды, нәтижесінде Лондон көлігі жабдықтарын қарап шығуға тура келді. 2006 жылғы желтоқсанда 10 миллиард фунт стерлингтік қайта жаңарту бағдарламасының аясында шатырды жөндеу жұмыстары басталды. 2009 жылғы Ұлттық теміржол мұрасы сыйлығында станцияның пойыз сарайы шатырының қайта жаңартылуы жүргізілген жұмыстың жоғары сапасы үшін марапатталды. 2019 жылы жарияланған есепте Эрл Корт станциясы Лондонның ең ластанған станцияларының бірі екені көрсетілді. Станция кешеніндегі азот диоксидінің деңгейі ұсынылған шектің үш еседен асты. Станцияның Вестминстер қаласындағы Strand көшесінен де ластанғаны анықталды.

On 4 October 1911, the first escalators on the Underground opened at Earl's Court to supplement the lift access. They were promoted as "made entirely of fireproof material"; unlike the lifts, one could smoke on them. These operated from the GNP&BR platforms up to new passageways beneath the sub surface District platforms. "Bumper" Harris, a one legged engineer, rode the escalators on the first day of operation to reassure passengers of their safety. In 1936, the escalators were replaced in a contemporary style featuring cleated steps and combs, which had become standard elsewhere on the Underground network. They remain in use into the 21st century, though the wooden cladding has been removed because of fire regulations. A new station building on Earls Court Road opened in 1915. It was designed by District line architect Harry Ford and constructed from red brick. The Warwick Road entrance was rebuilt between 1936 and 1937 in the modern brick and glass style then employed by London Underground, though it retained the original facade from the opening of the Piccadilly line in 1905/6. During World War II, bomb damage to the West London Line caused the closure of the line, and the Willesden to Earl's Court shuttle last ran on 2 October 1940. The section to Kensington (Olympia) was reopened on 19 December 1946 but ran only when exhibitions were open at Olympia. The part of the station between the District and Piccadilly Lines was converted into a munitions factory used to make torpedo periscopes. A glass rotunda was added on top of the Warwick Road entrance in 1970. In 1984, the station was 'Grade II' listed as being of architectural and historical interest. The listing noted the 1878 train shed and the improvements in 1906 and 1937. The station underwent major refurbishment works in 2005. Additional lifts for the mobility impaired were added from the District line platforms. They initially suffered from operational issues, leading to a review of the equipment by Transport for London. In December 2006, work started on repairing the roof as part of a £10 billion restoration programme. At the 2009 National Railway Heritage Awards the reconstruction of the station's train shed roof gained a certificate of merit for the quality of the work carried out. In 2019, a report showed that Earl's Court was one of the most polluted stations in London. The levels of nitrogen dioxide in the station complex approached , over three times the recommended objective limit of It was concluded that the station was more polluted than Strand in the City of Westminster.

Қызметтер

Earl's Court – District және Piccadilly желілеріндегі бірнеше бағыттардың торабы. Ол Travelcard 1-ші және 2-ші аймақтарында орналасқан. Станция ғимараты екі деңгейге бөлінген. District желісі жер астындағы жоғарғы бөлігінде орналасқан және 1–4 платформаларды қамтиды, екі аралдық платформа желілер жұбының арасында орналасқан. Piccadilly желісі жер астындағы 5–6 төменгі платформаларды қамтиды. Уорвик Роуд кіреберісінде эскалаторлар орналасқан, ал лифт орталыққа қарай. 1 және 2 платформалар District желісімен Edgware Road бағытына, ал 3 және 4 платформалар Wimbledon, Richmond және Ealing Broadway бағытына, сондай-ақ жартылай штаттық қызметпен басқа бағыттарға да қатынайды. 5 платформа Piccadilly желісімен Cockfosters бағытына, ал 6 платформа Uxbridge және Heathrow әуежайы бағытына қатынайды. Станцияда 1960 жылдан бері Piccadilly және District желілеріндегі сигнал берудің басты нүктесі ретінде қызмет ететін арнайы реттеу бөлмесі бар. Желідегі көптеген тораптар мен айналу нүктелері автоматты түрде басқарылады. Әр платформада әртүрлі бағыттар көрсетілген ескі үлгідегі «келесі пойыз» индикатор тақтасы бар, олардың бірі әдетте келесі пойыздың бағытын көрсету үшін жебемен белгіленеді. 2022 жылдың наурыз айында 4LM жобасы аясында жер асты желілерінің жаңғырту жұмыстарының бөлігі ретінде сигнал беру жүйесі CBTC-ге ауыстырылғанда, бұл тақталар уақытша тоқтатылды. Бірақ, жаңартылғаннан кейін, сол жылдың маусым айында жаңартылған сигнал беру жүйелерімен жұмыс істеу үшін қайта қолданысқа берілді. Олар II санатқа енгізілгендіктен, заманауи электрондық құралдармен алмастырылмады. Станцияға Лондон автобустарының күндізгі және түнгі бағыттары қызмет көрсетеді.