Кіріспе
Родригес солитари (Pezophaps solitaria) – Үнді мұхитындағы Мадагаскардың шығысында орналасқан Родригес аралына ендемик ұшпайтын құс. Генетикалық тұрғыдан көгершіндер мен қабандар тұқымдасына жатады, ең жақын туысы – жақын маңдағы Маврикий аралының да жойылып кеткен додосы, екеуі де Raphinae кішітұқымдасына жатады. Никобар қабаны – олардың ең жақын генетикалық туысы. Родригес солитарлары аққу сияқты үлкен болып өседі және айқын жыныстық диморфизмді көрсетеді. Еркектер ұрғашылардан әлдеқайда ірі болып, бойы мен салмағы бойынша ұрғашылардан жоғарылайды. Оның қауырсыны сұр және қоңыр түсті, ал ұрғашысы еркегіне қарағанда ақшыл келеді. Оның сәл иілген мүсізінің табанында қара жолақ бар, ал мойны мен аяқтары ұзын. Екі жыныстың да қанаттарында ұрыс үшін қолданылатын үлкен сүйекті түймелері бар, олар өте аумақтық. Родригес солитари бір жұмыртқа салады, оны екі жынысты да кезекпен жасытады. Тас кесектер оның жемістер мен тұқымдарды қорытуына көмектеседі. 17 ғасырда алғаш рет айтылған Родригес солитари 1691–1693 жылдары Родригеске келіп қоныстанған француз гугеноттарының басшысы Франсуа Легуат егжей-тегжейлі сипаттады. Оны адамдар аң аулап, жануарларды әкелді, нәтижесінде 18 ғасырдың соңында жойылып кетті. Легуаттың сипаттамасы мен суретінен және басқа да бірнеше замандас сипаттамаларынан басқа, 1786 жылы үңгірде бірнеше жартылай қазылған сүйектер табылғанға дейін құс туралы ештеңе белгілі болған жоқ. Кейіннен мыңдаған сүйектер қазылып алынды. Бұл – оның құрметіне аталған жұлдыздар шоқжұлдызы бар жалғыз жойылып кеткен құс, Turdus Solitarius.
The Rodrigues solitaire (Pezophaps solitaria) is an extinct flightless bird that was endemic to the island of Rodrigues, east of Madagascar in the Indian Ocean. Genetically within the family of pigeons and doves, it was most closely related to the also extinct dodo of the nearby island Mauritius, the two forming the subfamily Raphinae. The Nicobar pigeon is their closest living genetic relative. Rodrigues solitaires grew to the size of swans, and demonstrated pronounced sexual dimorphism. Males were much larger than females and measured up to in height and in weight, contrasting with and for females. Its plumage was grey and brown; the female was paler than the male. It had a black band at the base of its slightly hooked beak, and its neck and legs were long. Both sexes were highly territorial, with large bony knobs on their wings that were used in combat. The Rodrigues solitaire laid a single egg that was incubated in turn by both sexes. Gizzard stones helped digest its food, which included fruit and seeds. First mentioned during the 17th century, the Rodrigues solitaire was described in detail by François Leguat, the leader of a group of French Huguenot refugees who were marooned on Rodrigues in 1691–1693. It was hunted by humans and introduced animals, and was extinct by the late 18th century. Apart from Leguat's account and drawing, and a few other contemporary descriptions, nothing was known about the bird until a few subfossil bones were found in a cave in 1786. Thousands of bones have subsequently been excavated. It is the only extinct bird with a former constellation named after it, Turdus Solitarius.
Таксономия
Француз зерттеушісі Франсуа Легуат құсты алғаш рет "солитер" деп атады (оның жалғыздыққа бейімділігіне байланысты), бірақ кейбір деректер бойынша, ол бұл атауды 1689 жылы оның қамқоршысы, маркиз Анри Дюкен жазған трактаттан алған, онда Réunion ibis туралы айтылғанда "солитер" деген сөз қолданылған. Құс алғаш рет 1789 жылы неміс натуралисі Иоганн Фридрих Гмелиннің "Systema Naturae" еңбегінің он үшінші басылымында ғылыми тұрғыдан сипатталды және "Didus solitarius" (Легуат сипаттамасына сүйене отырып) деп аталды. 1786 жылы үңгірде сталагмиттерге енген Родригес аралының субфоссилді сүйектері табылды және шамамен 1830 жылы француз натуралисі Жорж Кювьеге жіберілді. Ол белгісіз себептермен оларды Маврикий аралында жақында табылған деп мәлімдеді, бұл шатасуға әкелді, содан кейін олар Родригес аралынан табылған басқа сүйектермен салыстырылып, бір түрге жататыны анықталды. 1848 жылы ағылшын натуралистері Хью Эдвин Стрикленд пен Александр Гордон Мелвилл Родригес солитері мен додоның тектік байланысын болжады. Олар жұмсақ тіндері сақталған жалғыз додоның үлгісін зерттеп, сол кездегі Родригес солитерінің қалдықтарымен салыстырды. Стрикленд бұл құстар толықтай бірдей болмаса да, аяқ сүйектеріндегі көптеген ерекше белгілерді бөлісетінін, мұндай белгілер көгершіндерде ғана кездесетінін айтты. Родригес солитерінің бір жұмыртқа тууы, жемістермен қоректенуі, моногамды болуы және балапандарына күтім жасауы да осы гипотезаны қолдайды. Стрикленд оның ерекшелігін мойындап, жаңа туысты Pezophaps деп атады, бұл атау ежелгі грек тілінен ("πεζός" – "жаяу", "φάψ" – "көгершін") алынған. Құстың әйел және еркек арасындағы айырмашылықтар соншалықты үлкен болды, Стрикленд оларды екі түрге жатқызды, кішкентай әйел құсты Pezophaps minor деп атады. 1860 жылдары қосымша субфоссилдер табылды, бірақ 1874 жылы Венераның транзиті кезінде аралдағы бақылау станциясы орналасқандықтан, одан да толық қалдықтар табылды. Ньютонның қаңқа ерекшеліктерін зерттеуі, солитердің морфологиялық тұрғыдан додо мен қарапайым көгершіндердің аралық екенін көрсетті, бірақ оның ерекше білезік сүйегі болды. 17 ғасырға тән додоның сипаттамасы және Родригесте табылған сүйектер (кейін Родригес солитеріне тиесілі екені анықталды) британдық таксидермисті Абрахам Ди Бартлеттті жаңа түрді атауға итермеледі – Didus nazarenus; қазір бұл түрдің кіші атауын құрайды. Бір кезде осы түрдің қаңқасы адамнан кейін ең жақсы сипатталған деп есептелген. Деректерге қарамастан, кейінірек кейбір ғалымдар Легуаттың әңгімесіне және Родригес солитерінің бар екендігіне күмән келтірді. 1921 жылы американдық тіл білгірі Джеффри Аткинсон Легуаттың мемуарларының роман екенін және оның мүлде болмағанын мәлімдеді, ал 1955 жылы британдық эколог Джордж Эвелин Хатчинсон Легуаттың құстың биологиясы туралы айтқан кейбір мәліметтеріне күмән келтірді. Бүгінде Легуаттың мемуарлары құстың тірі кезіндегі сенімді бақылауларын көрсетеді деп қабылданды. Додо мен Родригес солитері көп жылдар бойы өздерінің жеке отбасыларына – Raphidae (бұрын Dididae) – жатқызылды, себебі олардың басқа көгершіндермен байланысы анықталмаған еді. Олар әрқайсысы өздерінің монотиптік отбасыларына (Raphidae және Pezophapidae) да жатқызылды, өйткені олардың ұқсастықтары өздігінен пайда болды деп есептелді. Остеологиялық және ДНК талдауы Raphidae отбасының тарауына әкелді, ал додо мен солитер қазір Columbidae туысының ішіндегі Raphinae қосалқы отбасына жатқызылған.
Эволюция
2002 жылы американдық генетик Бет Шапиро және оның әріптестері алғаш рет додо мен Родригес солитаресінің ДНК-сын талдады. Родригес солитаресінің жамбас сүйегінен және додоның тарсалынан алынған митохондриялық цитохром b және 12S рРНК тізбектерін салыстыру олардың жақын туыстығын және олардың Columbidae құрамындағы орналасуын растады. Генетикалық дәлелдер Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Никобар көгершінін (Caloenas nicobarica) олардың ең жақын туысы деп көрсетті, одан кейін Жаңа Гвинеяның тәжді көгершіндері (Goura) және Самоадан шыққан, додоға ұқсас тісті көгершін (Didunculus strigirostris) келді. Бұл клад негізінен жерде қоныстанушы, аралға ғана тән көгершіндерден тұрады. Төмендегі кладограмма додо мен Родригес солитаресінің Columbidae ішіндегі ең жақын туыстығын, Шапиро және басқалардың 2002 жылғы зерттеулеріне сүйене отырып көрсетеді:
A similar cladogram was published in 2007, inverting the placement of Goura and Didunculus and including the pheasant pigeon (Otidiphaps nobilis) and the thick billed ground pigeon (Trugon terrestris) at the base of the clade. Based on behavioural and morphological evidence, Jolyon C. Parish proposed that the dodo and Rodrigues solitaire should be placed in the Gourinae subfamily along with the Goura pigeons and others, in agreement with the genetic evidence
The 2002 study indicated that the ancestors of the Rodrigues solitaire and the dodo diverged around the Paleogene–Neogene boundary. The Mascarene Islands (Mauritius, Réunion, and Rodrigues), are of volcanic origin and are less than 10 million years old. Therefore, the ancestors of both birds probably remained capable of flight for a considerable time after the separation of their lineage. The Nicobar and spotted green pigeon were placed at the base of a lineage leading to the Raphinae, which indicates the flightless raphines had ancestors that were able to fly, were semi terrestrial, and inhabited islands. This in turn supports the hypothesis that the ancestors of those birds reached the Mascarene islands by island hopping from South Asia. The dodo lost the ability to fly owing to the lack of mammalian predators on Mauritius. Another large, flightless pigeon, the Viti Levu giant pigeon (Natunaornis gigoura), was described in 2001 from subfossil material from Fiji. It was only slightly smaller than the Rodrigues solitaire and the dodo, and it too is thought to have been related to the crowned pigeons.
2007 жылы ұқсас кладограмма жарияланды, онда Goura мен Didunculus орналасуы кері аударылды және кладтың түбінде фазан көгершін (Otidiphaps nobilis) және қалың қанатты жер көгершін (Trugon terrestris) қосылды. Мінез-құлқы мен морфологиялық дәлелдерге сүйене отырып, Джолион К. Париш додо мен Родригес солитаресін Goura көгершіндерімен және басқаларымен бірге Gourinae кішітұқымдасына жатқызуды ұсынды. 2002 жылғы зерттеу Родригес солитаресінің және додоның ата-бабаларының Paleogene–Neogene шекарасында айырылғанын көрсетті. Маскарен аралдары (Маврикий, Реюньон және Родригес) вулканизм нәтижесінде пайда болған және 10 миллион жылдан кем жасқа ие. Сондықтан екі құстың да ата-бабалары өздерінің тармақтарының айырылғаннан кейін ұзақ уақыт бойы ұшу қабілетін сақтап қалған болуы мүмкін. Никобар және дақты жасыл көгершін Raphinae-ге қатысты тармақтың бастауына орналастырылды, бұл ұшпайтын raphine-дердің ұшуға қабілетті, жартылай жерде қоныстанушы және аралдарда мекендеген ата-бабалары болғанын көрсетеді. Бұл өз кезегінде осы құстардың ата-бабаларының Оңтүстік Азиядан Маскарен аралдарына аралдар арқылы жеткен деген гипотезаны қолдайды. Додо Маврикийде сүтқоректі хищниктердің болмауына байланысты ұшу қабілетін жоғалтты. 2001 жылы Фиджиден табылған субфоссилді материалдан тағы бір ірі, ұшпайтын көгершін – Вити-Левудың алып көгершіні (Natunaornis gigoura) сипатталды. Ол Родригес солитаресінен және дододан сәл кішірек болды және оның да тәжді көгершіндермен байланысы бар деп есептеледі.
A similar cladogram was published in 2007, inverting the placement of Goura and Didunculus and including the pheasant pigeon (Otidiphaps nobilis) and the thick billed ground pigeon (Trugon terrestris) at the base of the clade. Based on behavioural and morphological evidence, Jolyon C. Parish proposed that the dodo and Rodrigues solitaire should be placed in the Gourinae subfamily along with the Goura pigeons and others, in agreement with the genetic evidence
The 2002 study indicated that the ancestors of the Rodrigues solitaire and the dodo diverged around the Paleogene–Neogene boundary. The Mascarene Islands (Mauritius, Réunion, and Rodrigues), are of volcanic origin and are less than 10 million years old. Therefore, the ancestors of both birds probably remained capable of flight for a considerable time after the separation of their lineage. The Nicobar and spotted green pigeon were placed at the base of a lineage leading to the Raphinae, which indicates the flightless raphines had ancestors that were able to fly, were semi terrestrial, and inhabited islands. This in turn supports the hypothesis that the ancestors of those birds reached the Mascarene islands by island hopping from South Asia. The dodo lost the ability to fly owing to the lack of mammalian predators on Mauritius. Another large, flightless pigeon, the Viti Levu giant pigeon (Natunaornis gigoura), was described in 2001 from subfossil material from Fiji. It was only slightly smaller than the Rodrigues solitaire and the dodo, and it too is thought to have been related to the crowned pigeons.
Сипаттама
Родригес солитаресінің тұмсығы сәл иілген, ал мойны мен аяқтары ұзын болған. Бір бақылаушы оны аққудай үлкен деп сипаттаған. Бас сүйегі ұзын, жоғарғы жағы жалпақ, ал алдыңғы және артқы бөліктері екі сүйекті қырлы шығырға айналған. Басында қара жолақ (заманауи сипаттамада «мақұлық») тұмсықтың табанынан кейін қарай созылған. Родригес солитаресінің қауырсыны сұр және қоңыр түсті болған. Ұрғашылары еркектерге қарағанда ашық түсті болған және мойнының төменгі жағында жарық түсті шығырлар болған. Еркектер ұрғашылардан едәуір үлкен болған, биіктігі шамамен 70 см, ал салмағы 60 см-ге дейін жететін. Бұл ересек еркектің салмағының 60% ғана. Ол оның сыртқы түрін былайша сипаттады:
«Аралдағы барлық құстардың ішіндегі ең ерекшесі – жалғыздық деп аталатын құс, себебі олар көбінесе жеке-жеке көрінеді, бірақ олардың саны көп. Еркектердің қауырсыны қоңыр сұр түсті, аяқтары мен тұмсығы түркияның аяқтары мен тұмсығына ұқсас, бірақ сәл иілген. Оларда құйрық дерлік жоқ, бірақ қауырсынымен жабылған артқы бөлігі жылқының сүйегі сияқты дөңгелек болып келеді; олар түркиялардан биік. Мойны тік және түркияның мойнына қарағанда пропорционалды түрде сәл ұзын. Көзі қара және жанды, ал басында шошақ немесе тісшесі жоқ. Олар ұшпайды, қанаттары дене салмағын көтеруге жеткіліксіз, олар тек қозғалу үшін және шақырысқанда қанат қағуға қолданылады. Олар бір жақта жиырма немесе отыз рет айналып, төрт немесе бес минут бойы айналады. Қанаттарының қозғалысы сыңғырлағандай дыбыс шығарады, оны екі жүз қадамнан да естіп көруге болады. Қанат сүйегі ұшына қарай кеңейеді және қауырсын астында мылтық досының көлеміндегі дөңгелек массаны құрайды. Осы тұмсығымен бірге бұл құстың басты қорғаныс құралы болып табылады. Орманда ұстау қиын, бірақ ашық жерде оңай, себебі біз олардан жылдам жүгіреміз және кейде оларға көп қиындықсыз жақындаса аламыз. Наурыз бен қыркүйек аралығында олар өте семіз болады және әсіресе жас кезде тамаша дәмді, кейбір еркектердің салмағы қырық бес фунтқа жетеді. Қанат сүйектеріндегі сынықтар олардың жауынгерлік мақсатта қолданылғанын көрсетеді. Бірақ барлық құстарда, егер оларда карпальді шығырлар мен түймешіктер болса, олар қару ретінде қолданылады. Додо сүйектерінің кейбіреулерінде жазылған сынықтар табылғанмен, оның кеуде бұлшық еттері әлсіз және қанаттары Родригес солитаресіне қарағанда қысқарақ болды. Родригесте жауын-шашын аз түсетіндіктен және Маврикийге қарағанда маусымдық ауытқушылық көп болғандықтан, бұл аралдағы ресурстардың болуына әсер ететін, Родригес солитаресінің агрессивті аумақтық мінез-құлықты дамытуына себеп болар еді. Бұл түр негізгі бөлігі жағалауда емес, аралдың орманды жерлерінде өмір сүрген болуы мүмкін.
quote|Of all the Birds in the Island the most remarkable is that which goes by the name of the solitary, because it is very seldom seen in company, tho' there are abundance of them. The Feathers of the Males are of a brown grey Colour: the Feet and Beak are like a Turkey's, but a little more crooked. They have scarce any Tail, but their Hind part covered with Feathers is roundish, like the Crupper [rump] of a horse; they are taller than Turkeys. Their Neck is straight, and a little longer in proportion than a Turkey's when it lifts up his Head. Its Eye is Black and lively, and its Head without Comb or Cop. They never fly, their Wings are too little to support the Weight of their Bodies; they serve only to beat themselves, and flutter when they call one another. They will whirl about for twenty or thirty times together on the same side, during the space of four or five minutes. The motion of their Wings makes then a noise very like that of a Rattle; and one may hear it two hundred Paces off. The Bone of their Wing grows greater towards the Extremity, and forms a little round Mass under the Feathers, as big as a Musket Ball. That and its Beak are the chief Defence of this Bird. 'Tis very hard to catch it in the Woods, but easie in open Places, because we run faster than they, and sometimes we approach them without much Trouble. From March to September they are extremely fat, and taste admirably well, especially while they are young, some of the Males weigh forty five Pounds. Fractures in their wing bones also indicate that they were used in combat. But in all extant birds where carpal spurs and knobs are present, these are used as weapons without exceptions. Though some dodo bones have been found with healed fractures, it had weak pectoral muscles and more reduced wings in comparison with the Rodrigues solitaire. Since Rodrigues receives less rainfall and has more seasonal variation than Mauritius, which would have affected the availability of resources on the island, the Rodrigues solitaire would have more reason to evolve aggressive territorial behaviour. The species may have lived primarily in the island's woodlands, rather than on the shores.
Диета
Легуат Родригес солитаресінің құрмамен қоректенгенін, ал Таффорет тұқымдар мен жапырақтарды атаған. Басқа ешқандай мәліметте диета туралы айтылмаған. Бірнеше замандас куәліктерде Родригес солитаресінің кеспе тастарды қолданғаны айтылады. Додо да осылай істеген, бұл олардың диетасының ұқсас болуын көрсетеді.
The most detailed account of the reproductive habits of the Rodrigues solitaire is Leguat's. He described mating and nesting as follows:
quote|When these Birds build their Nests, they choose a clean Place, gather together some Palm Leaves for that purpose, and heap them up a foot and a half high from the Ground, on which they sit. They never lay but one Egg, which is much bigger than that of a Goose. The Male and Female both cover it in their turns, and the young is not hatch'd till at seven Weeks' end: All the while they are sitting upon it, or are bringing up their young one, which is not able to provide itself in several Months, they will not suffer any other Bird of their Species to come within two hundred Yards round of the Place; But what is very singular, is, the Males will never drive away the Females, only when he perceives one he makes a noise with his Wings to call to the Female, and she drives the unwelcome Stranger away, not leaving it till 'tis without her Bounds. The Female do's the same as to the Males, whom she leaves to the Male, and he drives them away. We have observ'd this several Times, and I affirm it to be true. The Combats between them on this occasion last sometimes pretty long, because the Stranger only turns about, and do's not fly directly from the Nest. However, the others do not forsake it till they have quite driven it out of their Limits. After these Birds have rais'd their young One, and left it to itself, they are always together, which the other Birds are not, and tho' they happen to mingle with other Birds of the same Species, these two Companions never disunite. We have often remark'd, that some Days after the young leaves the Nest, a Company of thirty or forty brings another young one to it, and the now fledg'd Bird, with its Father and Mother joyning with the Band, march to some bye Place. We frequently follow'd them, and found that afterwards the old ones went each their way alone, or in Couples, and left the two young ones together, which we call'd a Marriage. However, size dimorphism does occur in some monogamous birds; most other pigeons are monogamous as well.
Родригес солитаресінің көбею әдеттері туралы ең толық мәлімет Легуаттың еңбегінде келтірілген. Ол жұптасу және ұя салу процесін былай сипаттаған:
The most detailed account of the reproductive habits of the Rodrigues solitaire is Leguat's. He described mating and nesting as follows:
quote|When these Birds build their Nests, they choose a clean Place, gather together some Palm Leaves for that purpose, and heap them up a foot and a half high from the Ground, on which they sit. They never lay but one Egg, which is much bigger than that of a Goose. The Male and Female both cover it in their turns, and the young is not hatch'd till at seven Weeks' end: All the while they are sitting upon it, or are bringing up their young one, which is not able to provide itself in several Months, they will not suffer any other Bird of their Species to come within two hundred Yards round of the Place; But what is very singular, is, the Males will never drive away the Females, only when he perceives one he makes a noise with his Wings to call to the Female, and she drives the unwelcome Stranger away, not leaving it till 'tis without her Bounds. The Female do's the same as to the Males, whom she leaves to the Male, and he drives them away. We have observ'd this several Times, and I affirm it to be true. The Combats between them on this occasion last sometimes pretty long, because the Stranger only turns about, and do's not fly directly from the Nest. However, the others do not forsake it till they have quite driven it out of their Limits. After these Birds have rais'd their young One, and left it to itself, they are always together, which the other Birds are not, and tho' they happen to mingle with other Birds of the same Species, these two Companions never disunite. We have often remark'd, that some Days after the young leaves the Nest, a Company of thirty or forty brings another young one to it, and the now fledg'd Bird, with its Father and Mother joyning with the Band, march to some bye Place. We frequently follow'd them, and found that afterwards the old ones went each their way alone, or in Couples, and left the two young ones together, which we call'd a Marriage. However, size dimorphism does occur in some monogamous birds; most other pigeons are monogamous as well.
«Бұл құстар ұя салар кезде таза жерді таңдайды, осы мақсатта пальма жапырақтарын жинап, жерден шамамен бір жарым метр биіктікте үйіп қояды, содан кейін олардың үстіне қонады. Олар әдетте бір ғана жұмыртқа салады, ол қаз жұмыртқасынан әлдеқайда ірі. Еркек және әйел екеуі де жұмыртқаны кезекпен жабады, ал жас жеті аптадан кейін ғана шығады. Олар жұмыртқаның үстінде отырғанда немесе бірнеше ай бойы өзін-өзі қамтамасыз ете алмайтын жасын бағып-қарайтын кезде, олардың түріне жататын басқа құстың ұяға екі жүз метрге жуық жақындауына жол бермейді. Бірақ ең қызығы, еркектер ешқашан әйелдерді қумайды, тек олардың біреуін көргенде, әйелді шақыру үшін қанаттарымен шу шығарады, және әйел ол шекарадан шыққанша, жат құсты қуады. Әйелдер де еркектерге солай жасайды, оларды еркекке қалдырады, ал ол оларды қуады. Біз мұны бірнеше рет байқадық және оның рас екенін айта аламын. Осы жағдайда олардың арасындағы төбелестер кейде ұзаққа созылады, себебі жат құс тек айналып тұрады, ал ұядан тікелей ұшып кетпейді. Дегенмен, екіншілері оны өз шекараларынан толық қумайынша тастамайды. Осы құстар жасын өсіріп, оны өз күшіне жеткізгеннен кейін, олар әрқашан бірге болады, басқа құстардай емес. Егер олар басқа түрдес құстармен араласса, бұл екі серік ешқашан ажыраспайды. Біз жиі байқағанбыз, жас ұядан шыққаннан кейін бірнеше күн өткен соң, отыз немесе қырық құстан тұратын топ тағы бір жас құсты оған әкеледі, ал енді қанатты құс, әкесі мен анасымен бірге, бір шетке қарай беттейді. Біз оларды жиі іздеп таптық, содан кейін ересектер әрқайсысы жеке немесе жұптармен өздерінің жолымен кетеді, ал екі жас құсты бірге қалдырады, біз бұны «неке» деп атадық. Дегенмен, кейбір моногамды құстарда дене мөлшерінің айырмашылығы байқалады; көптеген басқа көгершіндер де моногамды болып табылады.»
The most detailed account of the reproductive habits of the Rodrigues solitaire is Leguat's. He described mating and nesting as follows:
quote|When these Birds build their Nests, they choose a clean Place, gather together some Palm Leaves for that purpose, and heap them up a foot and a half high from the Ground, on which they sit. They never lay but one Egg, which is much bigger than that of a Goose. The Male and Female both cover it in their turns, and the young is not hatch'd till at seven Weeks' end: All the while they are sitting upon it, or are bringing up their young one, which is not able to provide itself in several Months, they will not suffer any other Bird of their Species to come within two hundred Yards round of the Place; But what is very singular, is, the Males will never drive away the Females, only when he perceives one he makes a noise with his Wings to call to the Female, and she drives the unwelcome Stranger away, not leaving it till 'tis without her Bounds. The Female do's the same as to the Males, whom she leaves to the Male, and he drives them away. We have observ'd this several Times, and I affirm it to be true. The Combats between them on this occasion last sometimes pretty long, because the Stranger only turns about, and do's not fly directly from the Nest. However, the others do not forsake it till they have quite driven it out of their Limits. After these Birds have rais'd their young One, and left it to itself, they are always together, which the other Birds are not, and tho' they happen to mingle with other Birds of the same Species, these two Companions never disunite. We have often remark'd, that some Days after the young leaves the Nest, a Company of thirty or forty brings another young one to it, and the now fledg'd Bird, with its Father and Mother joyning with the Band, march to some bye Place. We frequently follow'd them, and found that afterwards the old ones went each their way alone, or in Couples, and left the two young ones together, which we call'd a Marriage. However, size dimorphism does occur in some monogamous birds; most other pigeons are monogamous as well.
Адамдармен қарым-қатынасы
Голландиялық вице-адмирал Ханс Хендриксз Бувер 1601 жылы Родригес фаунасының бір бөлігі ретінде алғаш рет «додо» тізімін жасады, бұл Родригес солитаресіне сілтеме жасады. 1634 жылы ағылшын саяхатшысы сэр Томас Герберт Родригесте «додо» туралы қайтадан айтты, ал 1700 жылы олар туралы тағы да мәлімделді. Легуат тоғыз француз гугенот босқынының басшысы болды, олар 1691 жылдан 1693 жылға дейін аралға алғашқы болып қоныстанды, оларды капитан мұнда тастап кетті. Оның Родригес солитаресі мен оның мінез-құлқы туралы сипаттамасы – құстың тірі кезіндегі ең толық мәлімет, сонымен қатар ол қазір жойылған басқа да түрлерді сипаттады. Легуаның байқаулары жануарлардың жабайы табиғаттағы мінез-құлқы туралы алғашқы жүйелі есептердің бірі саналады. Кейін ол Маврикийге кетті, бірақ онда додоларды көруге кеш болып қалды. Гугеноттар Родригес солитарелерін, әсіресе жас солтарелердің дәмділігі үшін мақтады және олардың кеспе тастарын пышақтарды кескенде пайдаланды. Д’Эгуерти кейіннен бұлардың медицинада да пайдалы екенін айтып, оларды безоарлар деп атады. Құстың екінші ең толық сипаттамасы 1874 жылы қайта жарияланған анонимді құжатта табылды, ол «Родриг аралының хабарламасы» деп аталды және 1726 жылы Родригесте құлаған теңізші Жюльен Таффоретқа жатқызылды. Оның байқаулары сенімді деп есептеледі, бірақ ол Легуаның естеліктерінің көшірмесін өзімен бірге алып жүргені белгілі. Көптеген ескі жазбаларда Родригес солтарелерінің адамдар тарапынан ауланғаны айтылады. Даниялық зоолог Япетус Стинструп Родригес солтарелерінің кейбір қалдықтарында адам немесе басқа ірі жыртқыш жануарлардың сүйек миын алу үшін сындырған іздер бар екенін атап өтті. 1735 жылы француз лейтенанты Женнес де ла Шансельер екі дананы ұстау және жеу оқиғасын былай сипаттады: Дододан айырмашылығы, Родригес солтарелерінің ешқайсысы тірі күйінде Еуропаға жіберілген жоқ. Алайда, француз теңіз офицері Бертран Франсуа Мае де Ла Бурдонна шамамен 1740 жылы Реюньон аралынан Францияға «солтиар» жібергені туралы хабарлама тарады. Реюньон солтаресі осы уақытқа дейін жойылған деп есептелгендіктен, бұл құс шын мәнінде Родригес солтаресі болуы мүмкін.
Unlike the dodo, no Rodrigues solitaires are known to have been sent to Europe alive. However, it has been claimed that the French naval officer Bertrand François Mahé de La Bourdonnais sent a "solitaire" to France from the nearby island of Réunion around 1740. Since the Réunion solitaire is believed to have become extinct by this date, the bird may actually have been a Rodrigues solitaire.
Құрып кету
Родригес солитерінің 1730-1760 жылдар аралығында жойылған болуы мүмкін, нақты күні белгісіз. Оның жоғалуы 1730 және 1750 жылдар аралығында тасбақа саудасымен бірге жүрді; саудагерлер өсімдіктерді өртеп, солиттерді аулап, жұмыртқалары мен балапандарымен қоректенетін мысықтар мен шошқаларды әкелді. 1755 жылы француз инженері Жозеф Франсуа Шарпентье де Коссиньи аралдың шалғай аймақтарында Родригес солитерінің әлі де тірі қалғанына сенімді болғандықтан, тірі бір данасын алуға тырысты. 18 ай бойы үлкен сыйлықтар ұсынып іздегенімен, таба алмады. Ол мысықтарды түрдің жойылуына кінәлі деп айтты, бірақ оның орнына адамдардың аң аулауына байланысты деп күдіктенді. Француз астрономы Александр Гай Пингре 1761 жылы Венераның өтуін бақылау үшін Родригеске келгенде, олардың тірі қалғанына сендірілгеніне қарамастан, ешқандай солиттерге тап болған жоқ. Оның досы, француз астрономы Пьер Шарль Ле Монье, бұл саяхатты еске алу үшін құстың құрметіне Turdus Solitarius деген жұлдыз шоқжұлдызын атады. Родригес солитері – бұрынғы жұлдыз шоқжұлдызымен аталған жалғыз жойылған құс болса да, аспан картасын жасаушылар оның қалай екенін білмеді және жұлдыз карталарында басқа құстар бейнеленген. 1786 жылдан бастап Родригес солитерінің қазба сүйектерінің табылуы Легуаттың сипаттамасын растады, бірақ Родригестің ешбір тұрғыны тірі даналарын көргенін есіне алмады. 1831 жылы Родригесте 40 жыл өмір сүрген бір адам Родригес солиттерінің мөлшеріндегі құстарды ешқашан көрмегенін айтты. Родригестің ауданы шағын болғандықтан, құстың байқалмай аман қалуы мүмкін емес.