Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лекейн – француз актері Анри Луи Кейннің сахналық есімі (1728 жылдың 31 наурызы – 1778 жылдың 8 ақпаны).
Lekain was the stage name of Henri Louis Cain (31 March 1728 – 8 February 1778), a French actor.
Ерте мансап
Ол Парижде күмісшінің ұлы болып дүниеге келді. Ол Колледж Мазаринде оқыды және «Камедия Франсуаза» театрына қарсы сот шешімі шығарған әуесқой актерлер труппасына қосылды. Вольтер біраз уақыт оны қолдап, жеке театрында да, Мэн герцогинясының алдында да өнер көрсетуге жағдай жасады.
He was born in Paris, the son of a silversmith. He was educated at the Collège Mazarin, and joined an amateur company of players against which the Comédie Française obtained an injunction. Voltaire supported him for a time and enabled him to act in his private theatre and also before the duchess of Maine.
Француз комедиясы
Ол 1750 жылдың 14 қыркүйегінде «Комеди Франсезде» Вольтердің «Брут» пьесасында Тит рөлінде тұңғыш рет сахнаға шықты және 30 қыркүйекте Вольтердің «Магомет» пьесасында Сейд рөлін орындады. Актерлердің қарсылығына байланысты, ол король Людовик XV-нің бұйрығымен Comédie Française-ге қабылданғанға дейін он жеті ай бойы күресті (1752 жылғы «Комеди Франсез» труппасына қараңыз). Ол Вольтердің «Заир» пьесасындағы Оросманның басты рөлін сарайда орындады, соның нәтижесінде Луи XV: «Ол мені жылатты, ал мен ешқашан жыламаймын» деді. Лекейн 1751 жылдың 4 қаңтарында жылына 12 000 ливр жалақымен компанияға сынақтан өту негізінде қабылданды және 1752 жылдың 8 ақпанында толыққанды мүшелікке ие болды. Оның сәттілігі бірден келді. Оның ең жақсы рөлдерінің қатарында «Мариамнедегі» Ұлы Ирод, «Британикустағы» Нерон және осы сияқты трагедиялық рөлдер бар еді, оның бойы аласа, денесі семіз және келбеті әдемі болмағанмен.
He made his debut at the Comédie Française on 14 September 1750 in the role of Titus in Voltaire's Brutus and performed Seïde in Voltaire's Mahomet on 30 September. Owing to the hostility of the actors it was only after a struggle of seventeen months that, by the command of King Louis XV he was accepted at the Comédie Française (see Troupe of the Comédie Française in 1752). He had performed the leading role of Orosmane at court in Voltaire's Zaïre, causing Louis XV to declare: "He made me weep, and I never weep." Lekain was made a member of the company on a trial basis at a salary of 12,000 livres per year on 4 January 1751 and was received definitively on 8 February 1752. His success was immediate. Among his best parts were Herod the Great in Mariamne, Nero in Britannicus and similar tragic roles, in spite of the fact that he was short, stout, and lacking in good looks.
Реформалар
Оның есімі бірнеше маңызды сахналық реформалармен байланысты. Сол кезде көптеген театрларда сахнаға орындықтар қойылатын, осыған Comédie Française театры, Salle de la rue des Fossés Saint Germain des Prés-те де осылай болды. Қымбат билеттер өзінің беделін көрсеткісі келген артықшылықты көрермендерге сатылды, бірақ олардың салдарынан реалистік декорацияларды пайдалану қиынға түсті. Лекейн мен Дидро актерлердің оларды алып тастауын жақтады; 1759 жылы граф Лаурагайс актерлердің кіріссіз қалғандығының орнын толтыру үшін талап еткен үлкен сомадағы өтемақыны төледі. Лекейн сонымен қатар кең таралған әнмен айту дәстүріне қарсы шықты және пьесалардың костюмдерін түзетуге тырысты, бірақ Франсуа Жозеф Талма іздеген тарихи нақтылыққа жете алмады.
His name is connected with several important scenic reforms. It was the practice in most theatres at the time for seating to be placed on the stage, and this was also true at the theatre of the Comédie Française, the Salle de la rue des Fossés Saint Germain des Prés. High priced tickets were sold to privileged spectators, who wanted to be seen but, as a consequence, obstructed the use of realistic scenery. Lekain and Diderot advocated for the actors to remove them; in 1759 Count Lauragais paid the excessive indemnity the actors demanded to compensate for the loss in revenue. Lekain also protested against the method of sing song declamation which was prevalent, and endeavoured to correct the costuming of the plays, although unable to obtain the historical accuracy that François Joseph Talma sought.
Неке
Лекейн 1750 жылғы 28 шілдеде Кристин Шарлотта Жозеф Сироға үйленді. Оның әйелі 1757 жылғы наурыз айында Comédie Française-де дебют жасады, 25 сәуірде сынақтан өтіп, ал 1761 жылы толыққанды қабылданып, актерлік құрамына енді. Ол 1767 жылы 1000 ливр көлемінде зейнетақы алып зейнетке шықты және 18 тамыз 1775 жылы қайтыс болды. Оның екі ұлы болды: Бернардин мен Луи Теодор. Оның үлкен ұлы 1801 жылы Вольтер, Дэвид Гаррик және тағы басқалармен болған хат алмасуын қамтитын "Меморлар" атты еңбегін жариялады. Бұл еңбек 1825 жылы "Мемори сур л'арт драматик" деген жинақта қайта басылды.
Lekain married Christine Charlotte Josèphe Sirot on 28 July 1750. His wife made her debut at the Comédie Française in March 1757 and was received on a trial basis on 25 April, and definitively in 1761. She retired with a pension of 1,000 livres in 1767 and died on 18 August 1775. and was survived by two sons, Bernardin and Louis Théodore. His older son published his Mémoires (1801) with his correspondence with Voltaire, David Garrick and others. They were reprinted in Mémoires sur l'art dramatique (1825).