Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Тау жыланы" операциясы аясында АҚШ армиясы мен Ауғанстан ұлттық армиясы (шамамен 1000 адам) 2003 жылдың 30 тамызынан қыркүйек айының басына дейін Ауғанстанның Забул провинциясының Дейчопан ауданындағы тауларда жасырынып, қазылған жүздеген күдікті Талибан көтерілісшілерін анықтау үшін бірлесіп жұмыс істеді. Операция нәтижесінде шамамен 124 жауынгерлік қаза тапты. Ауғанстан армиясынан 5 адам қаза тауып, 7-сі жарақат алды. 2003 жылдың 31 тамызында бір АҚШ сарбазы бақытсыз жағдайда құлап көз жұмды, ал тағы бесі амбусқа түсіп қаза тапты. Операция "Жауынгерлік жойқын" операциясымен қатар жүргізілді.
In Operation Mountain Viper, the United States Army and the Afghan National Army (nearly 1000 in number) worked together from August 30 to early September, 2003, to uncover hundreds of suspected Taliban rebels dug into the mountains of Daychopan district, Zabul province, Afghanistan. The Operation killed an estimated 124 militants. Five Afghan Army personnel were killed and seven were injured. One U. S. soldier died in an accidental fall and five were killed in an ambush on August 31, 2003. The Operation worked in conjunction with Operation Warrior Sweep.
Операциялық кезең алдындағы кезең
Кіріктірілген барлау жұмыстарынан кейін, Антикоалициялық әскери күштердің (АӘК) қарсылықты ұйымдастырып, Ауғанстанның Забул провинциясындағы Дех Чопан таулы ауданында операциялар жүргізіп жатқаны анықталды. Бұл шалғай аймақ Қандаһардан шамамен 150 шақырым солтүстік-шығысқа қарай орналасқан. АҚШ-тың арнайы операциялар күштері (SOF) бұл аймақта Ауғанстан милиция күштерінің (АМК) элементтерін ұйымдастырып, оқытып келген. АМК барлау тобы және оның 5-ші арнайы күштер тобының кеңесшілері 2003 жылдың 25 тамызында АӘК-мен алғаш рет кездесті. Коалицияның жақыннан әуе қолдауымен осы алғашқы кездесуде 14-19 АӘК қаза тапты, коалициядан жарақат алғандар жоқ. Аймақтағы АӘК белсенділігінің күшейгенін растағаннан кейін, кең ауқымды жауынгерлік операцияларды бастау жоспарланды. Алғашқы кездесуден бес күн өткен соң, «Тау жыланы» операциясы деп аталатын кең ауқымды жауынгерлік операция басталды. 10-шы тау дивизиясының (жеңіл жаяу әскер) 2-ші батальонының екі мотоатқыштар ротасынан (2/22) және азаматтық істер (CA), психологиялық операциялар (PSYOP), инженерлік бөлімшелер, әскери полиция (MP), жарылғыш заттарды жою (EOD) және аудармашылар тобынан құралған батальондық тактикалық топ 30 тамызда аймаққа әуе шабуылын жасады. Бұл топтар қону алаптарынан шығысқа қарай 10 километрлік және 6 километрлік аумақтағы шамамен ондай нысананы тазалауға тиіс болды. 2/22-ден шыққан барлау топтары ақпарат жинап, биік жерлерде бақылау жүргізіп, жаяу әскер роталарын аңғарға бағыттап, мергендермен қолдау көрсетті. АҚШ және француз SOF-тары АМК күштерімен бірге мақсатты аймақты қоршап, шабуылдық авиацияны бағыттап, периферияда жұмыс істеді. Бұл SOF-тар коалициялық қону алаптарына қарай жылжуға тырысқан АӘК-ке қарсы күресті. Екі сағаттан астам уақытқа созылған бір шайқаста тағы сегіз АӘК қаза тапты. 31 тамызда барлық тактикалық топ жұмылдырылғанда, коалициялық взводтар мақсаттарына қарай маневр жасағанда АӘК элементтерімен шайқасты. Осы шайқастарда жаудың шығындары анықталмады. Жауынгерлік операциялардың алғашқы екі күнінде болған басқа да шайқастарда шамамен 30 АӘК жойылды. 2003 жылдың 7 қыркүйегіне дейін, екі апталық жауынгерлік операциялар барысында 120-дан астам Антикоалициялық әскери қызметші қаза тапты. Коалициялық күштер 15-тен кем жарақат алды және тек бір американдық қаза тапты. АҚШ әскери қызметшісі (5-ші арнайы күштер тобының мүшесі) кездейсоқ құлап қаза тапты.
After an exhaustive reconnaissance effort, it was determined that Anti Coalition Militant (ACM) forces were organizing resistance efforts and conducting operations in the mountainous Deh Chopan district in the Zabul province of Afghanistan. This remote area is located roughly 150 miles northeast of Kandahar. United States Special Operations Forces (SOF) had been organizing and training elements of the Afghan Militia Forces (AMF) in the area. An AMF reconnaissance patrol along with its 5th Special Forces Group advisors came into contact with ACMs for the first time on 25 August 2003. Supported by coalition close air support the result of this initial contact was reported as 14 to 19 ACM killed in action, with no coalition losses. With the verification of strong ACM activity in the area, planning began for the initiation of a broader range of combat operations. Five days following initial contact, the extensive combat operation known as Operation Mountain Viper began. A battalion task force consisting of two rifle companies of the 2nd Battalion, 22nd Infantry Regiment (2/22), 10th Mountain Division (Light Infantry), and attachments of civil affairs (CA), psychological operations (PSYOP), engineers, military police (MP), explosive ordnance disposal (EOD), and interpreters conducted an air assault into the region on 30 August. These elements were to clear about a dozen targets in a 10 kilometer by 6 kilometer area east of their landing zones. Reconnaissance Teams from 2/22 gathered intelligence and conducted surveillance in the high elevations guiding the infantry companies throughout the valley and providing sniper support. United States and French SOF along with AMF forces operated on the periphery providing a cordon to the objective area and directing attack aircraft. These SOF engaged ACM’s who attempted to move toward coalition landing zones. In one such engagement, which lasted in excess of two hours, another eight ACM were reported KIA. On 31 August as the entire task force mobilized, coalition platoons engaged ACM elements as they maneuvered through their objectives. Enemy losses in these skirmishes were not determined. In other skirmishes fought throughout the first two days of combat operations, roughly 30 more ACM were eliminated. By 7 September 2003, after two weeks of combat operations over 120 Anti Coalition Militants had been killed. Coalition forces suffered less than 15 casualties and only one American fatality. The U. S. serviceman (a member of the 5th SFG) was killed in an accidental fall.
Қиындықтар
Әуемен жабдықтау маңызды мәселеге айналды. Тар аумақта көптеген бөлімдер жұмыс істегендіктен, қайта жабдықтау ұшақтары белгілеу процедураларына қарамастан, көбінесе жабдықты дұрыс емес түсіру алаңына тастады. Таулы жерлерге байланысты байланыс көбінесе қиындықтар туғызды. Сонымен қатар, батальон желісіндегі радио байланысының көптігіне байланысты, логистикалық және әкімшілік ақпаратты жіберу қиын болды. Жер бедеріне байланысты қозғалыс өте уақытты алатын, физикалық тұрғыдан шаршататын және қауіпті болды. Дөңгелекті көліктердің қозғалысы қиын, тіпті мүмкін емес болып шықты. Міндеттерге байланысты, жеке сарбаздың жарақтануын стандарттау нақты жауынгерлік операцияларда жеткіліксіз екені анықталды және әр сарбазға қарай өзгерістер енгізу қажет болды. Өрттік қолдау сұрауларын өңдеу қиын, ұзаққа созылып, келісу қиын болды және жалпы алғанда алу қиынға соқты. Компанияның 60 мм минометтері әрқашан өз компанияларын қолдауға дайын болса, батальонның 81 мм миномет взводы кейде қолдау көрсету үшін жеткіліксіз қашықтықта болды. Операция алдындағы қақтығысу ережелерін офицерлер мен аға сержанттардың түсінуі қиын болды, ал сарбаз деңгейінде түсіну мүмкін емес еді. Операция барысында бірнеше рет қақтығысу ережелері өзгерді және одан да түсініксіз болды. Қақтығысу ережелерінің түсініксіздігі салдарынан, егер заңды нысана табылар болса, ол сәттілік пен сәтсіздік арасындағы шешуші фактор болуы мүмкін еді. Күдікті немесе қарсылық көрсеткен азаматтарды ұстау критерийлері де анық белгіленбеген. Кем дегенде бір рет, күдікті азаматтар дұрыс тексерілмегендіктен босатылды. Түсініксіз қақтығысу ережелері миссияны орындауға кедергі келтірмеді, бірақ оны күрделендірді.
Aerial Resupply had become a primary issue. With so many elements operating in such a narrow area, resupply aircraft often dropped resupply packages at the wrong LZ, despite marking procedures. Communications, due in large part to the mountainous terrain, were often difficult to maintain. Likewise, due to the amount of radio traffic on the battalion network, logistical, and administrative information were difficult to transmit. Due to the terrain, Movement was very time consuming, physically exhausting, and dangerous. Wheeled vehicle movement proved difficult and near impossible. It was determined, due to mission requirements, that standardization of the Individual Soldier Load would not suffice in actual combat operations and soldier specific modifications should be made. Fire Support Requests became difficult to process, lengthy, and difficult to clear, and generally difficult to receive. While company 60mm mortars were almost always in position to support their companies, the battalion 81mm Mortar Platoon was at times out of range to offer support. Rules of Engagement prior to the operation were difficult to understand for officers and senior NCOs and near impossible at the soldier level. At several times during the course of the operation the rules of engagement changed, and became even more confusing. The rules of engagement caused enough confusion that had a legitimate target been encountered, it may have meant the difference between a successful engagement and failure. The criteria for detaining suspicious or uncooperative civilians was also not very well defined. On at least one occasion, civilian detainees that were very suspicious had to be released because of improper processing. Confusing rules of engagement did not hinder, but complicated mission execution.