Музыкадағы монтаж – әуендерді, үнді фрагменттерін біріктіріп, жаңа композиция құру тәсілі. Sampling, звуковой коллаж, Musique concrète сияқты әдістер қолданылады. 🎵🎶
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық термин және жанр
Music term and genre
Музыкада монтаж (сөзбе-сөз "бірге жинау") немесе дыбыс коллажы ("бірге біріктіру") – жаңа дыбыс объектілері немесе композициялар, оның ішінде әндер, коллаж арқылы құрастырылатын техника, бұл Musique concrète деп те аталады. Бұл көбінесе семплинг (үлгі алу) арқылы жасалады, ал кейбір дыбыс коллаждары әртүрлі винил пластинкаларының бөліктерін біріктіру арқылы жасалады. Визуалды коллаж сияқты, дыбыс коллажы да, тіпті түпнұсқа бөліктері таныс немесе бір көзден алынған болса да, құрамдас бөліктерінен өзгеше әсер ете алады. Аудио коллаж – Джон Кейдж, Флюкс, постмодерн хип-хоп және постконцептуалдық цифрлық өнердің аудио өнерінің маңызды элементі болды.
In music, montage (literally "putting together") or sound collage ("gluing together") is a technique where newly branded sound objects or compositions, including songs, are created from collage, also known as Musique concrète. This is often done through the use of sampling, while some sound collages are produced by gluing together sectors of different vinyl records. Like its visual cousin, sound collage works may have a completely different effect than that of the component parts, even if the original parts are recognizable or from a single source. Audio collage was a feature of the audio art of John Cage, Fluxus, postmodern hip hop and postconceptual digital art.
Тарих
Дыбыс коллажының бастауы Бибердің «Баталия» (1673) бағдарламалық сонатасымен, Моцарттың «Дон Джованни» (1789) операсымен және Малер симфонияларының кейбір бөлімдерінде коллаж ретінде көрінеді. Бірақ толыққанды дамыған алғашқы коллаждар Чарльз Айвстің бірнеше шығармаларында табылады. Оның «Central Park in the Dark» (1906) шығармасы бірнеше ерекше мелодиялар мен цитаталарды үйлестіріп, қаладағы серуендеу сезімін тудырады. Алдыңғы дәстүрлі формалар мен тәсілдер – квадлибет, медли, потпури және центонизация – коллажбен салыстырғанда, құрамындағы элементтердің тегіс үйлесімділігімен ерекшеленеді. Ал коллажда гармония, тембр, текстура, метр, темп немесе басқа да қарама-қайшылықтар құраушы элементтердің жекелігін сақтап, гетерогенді жиынтық әсерін беру үшін маңызды. Дегенмен, осы техниканы нағыз коллажға айналдырған нәрсе – цитаталар мен байланыссыз мелодияларды қатар қою немесе олардың арасында жылдам ауысу. Электрондық музыка ретінде жасалған дыбыс коллажының алғашқы құжатталған мысалы – 1928 жылы кинорежиссер және медиа-суретші Уолтер Раттман жасаған «Wochenende» (ағылшын тілінде «Weekend») – сөздердің, музыканың және дыбыстардың коллажы. Кейін, 1948 жылы Пьер Шеффер дыбыс коллажының әдістерін пайдаланып, пойыздардың жазбаларынан құралған «Étude aux chemins de fer» атты алғашқы «musique concrète» шығармасын жасады. Шеффер осы шығарма үшін бірнеше винил пластинкасына пойыз дыбыстарын жаздырып, олардың кейбіреулерінде үнемі ойнауға мүмкіндік беретін циклдік ойықтар болды. Одан кейін ол студиясында бірнеше дискілік аспаптарды орнатып, әртүрлі пойыз дыбыстарын қажеттілікке қарай іске қосып, араластыра алды. Музыка теориясы бойынша Кристина Лосаданың айтуынша, Лучано Берионың «Симфония» шығармасының үшінші бөлімі «музыкалық коллаждың прототипі» саналады. 1937 жылы жазылған эссесінде Джон Кейдж музыкалық емес дыбыс материалдарын пайдалануға қызығушылық танытып, ол «шу» деп атаған табиғи дыбыстар мен музыкалық дыбыстарды ажырата бастады. Мысалдар: жаңбыр, радио арналары арасындағы ызылдау және «сағатына елу миль жылдамдықпен келе жатқан жүк көлігі». Кейдж 1939 жылы өзінің мақсаттарын зерттейтін табиғи дыбыстардан жасалған шығармалар жасауды бастады, алғашқысы – жиіліктік жазбалары бар екі айнымалы жылдамдықты дискілік аспаптарды қамтитын «Imaginary Landscape #1». Пьер Шеффер және «Groupe de Recherches Musicales» қазіргі заманғы маңызды дыбыс коллаждарын жасады. 1950-жылдары және 1960-жылдардың басында Шеффер, Пьер Анри, Оливье Мессиан, Пьер Булез, Жан Баррак, Карлхайнц Штокхаузен, Эдгар Варез, Яннис Ксенакис, Мишель Филиппо және Артур Хонеггер дыбыс коллажымен жұмыс істеді. Мысалдар: Булездің «Étude I» (1951) және «Étude II» (1951), Мессианның «Timbres durées» (1952), Штокхаузеннің «Étude aux mille collants» (1952), Анридің «Le microphone bien tempéré» (1952) және «La voile d'Orphée» (1953), Филиппоның «Étude I» (1953), Баррактың «Étude» (1953), Шеффер/Анридің «Toute la lyre» (1951) және «Orphée 53» (1953) аралас шығармалары, Шеффердің «Masquerage» (1952) және Анридің «Astrologie» (1953) фильмдеріне жазылған музыка. 1954 жылы Варез және Хонеггер «Déserts» және «La rivière endormie» шығармаларын жасады. Джон Кейдж өзінің ықпалды коллаждық шығармасы «Williams Mix»-ті 1952 жылы жазды. Соңғы кезде Джордж Рохберг «Contra Mortem et Tempus» және №3 симфониясында коллаж қолданды. 1980-жылдары Миной көптеген палимпсест тәрізді, көпжолғы дыбыстық композициялар жасады, олар дыбыс коллажынан пайдаланды.
The origin of sound collage can be traced back to the works of Biber's programmatic sonata Battalia (1673) and Mozart's Don Giovanni (1789), and certain passages in Mahler symphonies as collage, but the first fully developed collages occur in a few works by Charles Ives, whose piece Central Park in the Dark (1906) creates the feeling of a walk in the city by layering several distinct melodies and quotations on top of each other. Earlier traditional forms and procedures such as the quodlibet, medley, potpourri, and centonization differ from collage in that the various elements in them are made to fit smoothly together, whereas in a collage clashes of key, timbre, texture, meter, tempo, or other discrepancies are important in helping to preserve the individuality of the constituent elements and to convey the impression of a heterogeneous assemblage. What made their technique true collage, however, was the juxtaposition of quotations and unrelated melodies, either by layering them or by moving between them in quick succession. A first documented instance of sound collage created as electronic music is Wochenende (in English, Weekend), a collage of words, music and sounds created by film maker and media artist Walter Ruttmann in 1928. Later, in 1948, Pierre Schaeffer used the techniques of sound collage to create the first piece of musique concrète, Étude aux chemins de fer, which was assembled from recordings of trains. Schaeffer created this piece by recording sounds of trains onto several vinyl records, some of which had lock grooves allowing them to play in a continuous loop. He then set up multiple turntables in his studio, allowing him to trigger and mix together the various train sounds as needed. According to music theorist Cristina Losada, the third movement of Luciano Berio's Sinfonia is often considered "the prototype of a musical collage." In an essay written in 1937, John Cage expressed an interest in using extra musical sound materials and came to distinguish between found sounds, which he called noise, and musical sounds, examples of which included: rain, static between radio channels, and "a truck at fifty miles per hour". Cage began in 1939 to create a series of found sounds works that explored his stated aims, the first being Imaginary Landscape #1 for instruments including two variable speed turntables with frequency recordings. Important modern sound collage pieces were created by Pierre Schaeffer and the Groupe de Recherches Musicales. In 1950s and early 1960s Schaeffer, Pierre Henry, Olivier Messiaen, Pierre Boulez, Jean Barraqué, Karlheinz Stockhausen, Edgard Varèse, Iannis Xenakis, Michel Philippot, and Arthur Honegger all worked with sound collage. Examples are Étude I (1951) and Étude II (1951) by Boulez, Timbres durées (1952) by Messiaen, Étude aux mille collants (1952) by Stockhausen, Le microphone bien tempéré (1952) and La voile d'Orphée (1953) by Henry, Étude I (1953) by Philippot, Étude (1953) by Barraqué, the mixed pieces Toute la lyre (1951) and Orphée 53 (1953) by Schaeffer/Henry, and the film music Masquerage (1952) by Schaeffer and Astrologie (1953) by Henry. In 1954 Varèse and Honegger created Déserts and La rivière endormie". John Cage created his influential collage piece Williams Mix in 1952. More recently, George Rochberg used collage in Contra Mortem et Tempus and Symphony No. 3. In the 1980s Minóy made many palimpsest like multi tracked soundscape compositions that use sound collage.
Микромонтаждау
Микромонтаж – микродыбыстардың уақыт өлшемінде монтаж қолдану. Оның басты жақтаушысы – композитор Хорацио Ваггионе, ол Octuor (1982), Thema (1985, Wergo 2026 2) және Schall (1995, Mnémosyne Musique Média LDC 278–1102) сияқты туындыларында осы техниканы пайдаланған. Бұл техникаға үлгіден дыбыс бөлшектерін бөліп алып, орналастыру, немесе әр бөлшекті жасап, күрделі дыбыс үлгілерін немесе жеке бөлшектерді (қысқа мерзімді дыбыстарды) құру үшін нақты орналастыру кіруі мүмкін. Бұл графикалық өңдеу, сценарий немесе компьютерлік бағдарлама арқылы автоматтандырылып орындалуы мүмкін. Гранулярлық синтез микромонтаждың көптеген әдістерін қамтиды, бірақ гранулярлық синтез міндетті түрде автоматтандырылса, микромонтаж тікелей, нүктелеп орындалуы мүмкін. Сондықтан, "осы үшін ерекше төзімділік қажет" және оны Жорж Сюраның пуантилизмдегі суреттерімен салыстыруға болады. The Beatles 1968 жылы шыққан өздерінің қос альбомында (сонымен қатар "Ақ альбом" деп те аталады) Revolution 9 трегі арқылы дыбыс коллажын пайдаланған. Uncut журналы Джон Фахидің Requia шығармасы "Requiem for Molly" альбомында медитативті гитаралық сололарын таспа коллажымен эксперименттер арқылы қолданғанын жазды.
Micromontage is the use of montage on the time scale of microsounds. Its primary proponent is composer Horacio Vaggione in works such as Octuor (1982), Thema (1985, Wergo 2026 2), and Schall (1995, Mnémosyne Musique Média LDC 278–1102). The technique may include the extraction and arrangement of sound particles from a sample or the creation and exact placement of each particle to create complex sound patterns or singular particles (transients). It may be accomplished through graphic editing, a script, or automated through a computer program. Granular synthesis incorporates many of the techniques of micromontage, though granular synthesis is inevitably automated while micromontage may be realized directly, point by point. "It therefore demands unusual patience" and may be compared to the pointillistic paintings of Georges Seurat. The Beatles incorporated sound collage on their 1968 self titled double album (also known as the White Album) with the track Revolution 9. Uncut wrote that Requia by John Fahey made use of meditative guitar soli with tape collage experimentation on Requiem for Molly.