Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд министрі, жазушы, өмірбаяншы және тыйымшылдық реформаторы Уильям Гарден Блейки (William Garden Blaikie) (5 ақпан 1820, Абердин – 11 маусым 1899) – шотланд министрі, жазушы, өмірбаяншы және тыйымшылдық реформаторы.
Scottish minister, writer, biographer and temperance reformer
William Garden Blaikie FRSE (5 February 1820, in Aberdeen – 11 June 1899) was a Scottish minister, writer, biographer, and temperance reformer.
Өмір
Оның әкесі Джеймс Огилви Блейки Абердиннің реформаланған корпорациясынан кейін алғашқы провасты болды. 1839 жылы Эдинбургке барып, Томас Чалмерспен теологиялық білімін аяқтады. 1842 жылы ол Драмблэйд приходының пасторы ретінде Кинтор графына ұсынылды, оның отбасымен байланысы бар еді. 1843 жылғы жарылыс бірден шиеленістің шыңына жетті, және Блейки отставка туралы келісімге қол қойған және қызметінен бас тартқан 474 пастордың бірі болды. Ол 1843/44 жылдары Тюрифтегі еркін шіркеуде қысқа мерзімге қызмет еткеннен кейін, Лит пен Эдинбург шекарасындағы Пилриг еркін шіркеуіне ауысты. Бұл туралы 1844 жылдың қаңтарында келісімге келді, ал алғашқы құлшынысы 1844 жылдың 1 наурызында болды. Шіркеу еркін шіркеу үшін салынған екінші шіркеу болды және оны қауым мүшесі Дэвид Кузин жобалады. Шіркеудің қарттарының арасында Фрэнсис Браун Дуглас болды. Блейки 1868 жылға дейін Пилригте пастор болып қызмет етті, бастапқы шіркеудің қарама-қарсы бұрышында жаңа және сәнді еркін шіркеудің салынуын бақылады. Бұл 1865 жылы архитекторлар Педди мен Киннермен бірлесіп жобаланды, сонымен қатар Пилриг көшесінде жаңа пасторлық үй салынды. Әлеуметтік реформа мәселелеріне қызығушылық танытқан ол, алғашқы жарияланым ретінде памфлет шығарды, кейіннен ол «Жұмысшы халық үшін жақсы күндер» деген кітапқа айналды. Ол лорд Брогамнан мақтау алды, ал 60 000 данасы сатылды. Ол жұмысшы халыққа жақсы тұрғын үйлер ұсыну үшін бірлестік құрды, нәтижесінде «Пилриг үлгісі» ғимараттары салынды. Ол сондай-ақ «Free Church Magazine» журналын, содан кейін «North British Review» журналын басқарды, оны 1863 жылға дейін жүргізді. 1864 жылы оған «Sunday Magazine» журналының шотланд редакциясын жүргізу тапсырылды, және оның көптеген жазбалары осы журнал үшін жасалды, әсіресе редакциялық түсіндірмелерде. 1862 жылы ол Эдинбург Корольдік қоғамының мүшесі болып сайланғанда, Эдинбургтегі Гранждағы 9 Палмерстон жолындағы үлкен виллада тұрды. 1868 жылы Блейкиден Эдинбургтегі Нью-колледждегі апологетика және пасторальдық теология кафедрасын басқару сұралып еді. Оның Пилриг еркін шіркеуіндегі орны пастор Джеймс Кальдер Макфейлмен толтырылды. Блейки 1897 жылға дейін онда діни ілім профессоры болып жұмыс істеді. 1870 жылы ол Шотландия еркін шіркеуінен АҚШ-тағы пресвитериан шіркеулерінің біріккен бас ассамблеясына қатысу үшін таңдалған екі өкілдің бірі болды. Ол сапарын ұзартты, Еуропаға ұқсас сапар жасады және Пресвитериан Альянсының негізін қалаушысы болды. 1892 жылы ол бас ассамблея төрағасы болып сайланды, шіркеуге жарылыстан бұрын кірген соңғы модераторлардың бірі. 1897 жылы ол профессорлық қызметінен кетті. Ол 1899 жылдың 11 маусымында Солтүстік Бервиктегі 2 Танталон террасасында қайтыс болды. Ол Эдинбургтегі Пилиг көшесіндегі Роузбанк зиратында, орталық солтүстікке қараған қабырғаға қарсы жерленген. Блейки тәбеттілік реформаторы болды және вальденс шіркеулеріне көмек көрсету үшін ақша жинады. Ол Дуайт Л. Мудиді Шотландияға шақырды, ал евангелист алғашқы сапарында онымен бірге тұрды.
His father James Ogilvie Blaikie was the first Provost of Aberdeen following its reformed corporation. After studying at Marischal College, where Alexander Bain and David Masson were among his contemporaries, he went in 1839 to Edinburgh to complete his theological studies under Thomas Chalmers. In 1842 he was presented to the parish of Drumblade as their minister by the Earl of Kintore, to whose family he was connected. The Disruption of 1843 reached its climax immediately afterwards, and Blaikie was one of the 474 ministers who signed the deed of demission and gave up their livings. He found a brief position as Free Church minister of Turriff 1843/44 before being translated to Pilrig Free Church on the boundary between Leith and Edinburgh. This was agreed in January 1844 and his first service was on 1 March 1844. The church was the second purpose built church for the Free Church and was designed by a congregation member, David Cousin. Elders of the church included Francis Brown Douglas. Blaikie remained minister of Pilrig until 1868, overseeing the building of a new and more lavish Free Church on the corner opposite the original church, this being designed in 1865 by the architects Peddie & Kinnear, together with a new purpose built manse on Pilrig Street. Keenly interested in questions of social reform, his first publication was a pamphlet, which was afterwards enlarged into a book called Better Days for Working People. It received public commendation from Lord Brougham, and 60,000 copies were sold. He formed an association for providing better homes for working people, and the Pilrig Model Buildings were erected. He also undertook the editorship of the Free Church Magazine, and then that of the North British Review, which he carried on until 1863. In 1864 he was asked to undertake the Scottish editorship of the Sunday Magazine, and much of his subsequent writing was done for this magazine, especially in the editorial notes. In 1862, when he was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh he was living at 9 Palmerston Road, a very large villa in the Grange, Edinburgh. In 1868, Blaikie was asked to fill the chair of apologetics and pastoral theology at New College, Edinburgh. His position at Pilrig Free Church was filled by Rev James Calder Macphail. Blaikie subsequently was a Professor of Divinity there until 1897. In 1870 he was one of two representatives chosen from the Free Church of Scotland to attend the united general assembly of the Presbyterian churches of the United States. He prolonged his visit, made by a similar tour in Europe, and became the real founder of the Presbyterian Alliance. In 1892 he was elected to the chairmanship of the general assembly, the last of the moderators who had entered the church before the disruption. In 1897 he resigned his professorship. He died at home, 2 Tantallon Terrace, North Berwick, on 11 June 1899. He is buried in Rosebank Cemetery on Pilrig Street, Edinburgh, against the central north facing retaining wall. Blaikie was a temperance reformer, and raised money for the relief of the Waldensian churches. He welcomed Dwight L. Moody to Scotland, and the evangelist made his headquarters with him during his first visit.
Отбасы
Ол Банф қаласынан Маргарет Кэтрин Биггармен (1823–1915) үйленген. Ол Шотландия христиан одағының (әйелдердің қосымша ұйымы, бірақ Британ әйелдер арасындағы тыйым салу ассоциациясымен байланысты) 29 жыл бойы тұрақты президенті болды және Әйелдердің шетелдік миссионерлік қоғамында жұмыс істеді. Байкилер бірлесіп "көші-қон үйін" құрды, ол 1871–1891 жылдар аралығында "мұңайған маскүнемдердің" отбасыларынан 700 баланы "құтқарып", олардың 300-ін Канадаға жіберді. Олардың өз балаларының арасында инженер, баспагер және астроном Уолтер Биггар Блейки, сондай-ақ хирург Роберт Генри Блейки (1857–1933) болды.
He was married to Margaret Catherine Biggar (1823–1915) from Banff. She became the long standing president (for 29 years) of the Scottish Christian Union (a women's temperance group, independent but associated with the British Women's Temperance Association) and was involved with the Women's Foreign Missionary Society; together the Baikies established an 'emigration home' , which from 1871–91, 'rescued' 700 children from the families of 'destitute drunks' and re homed 300 of these to Canada. Their own children included Walter Biggar Blaikie, engineer, printer and astronomer, and Robert Henry Blaikie (1857–1933), a surgeon.