Лондон көпірлері: Хангерфорд және алтын мерейтой көпірлері
Hungerford Bridge and Golden Jubilee Bridges
Лондонның Хангерфорд көпірі: Теміз өзенін кесіп өтетін теміржол және жаяу жүргіншілерге арналған көпірлер туралы ақпарат. Golden Jubilee көпірлері, орналасқан жері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы көпірлер
Bridges in London
Хангерфорд көпірі Лондон қаласындағы Темза өзенінен өтеді және Ватерлоо көпірі мен Вестминстер көпірі арасында жатыр. Network Rail Infrastructure Ltd (олар оның ресми атауы – Чаринг-Кросс көпірі деп атайды) меншігіндегі бұл көпір – екі жаңа, кабельдік тіреулі, жаяу жүргіншілер көпірлерінің екі жағынан орналасқан және теміржол көпірінің негізгі тіректерін бөліседі. Бұл жаяу жүргіншілер көпірлері «Алтын мерейтой көпірлері» деп аталады. Көпірдің солтүстік жағында Чаринг-Кросс теміржол станциясы, оған жақын Ембанкмент пирсі және Викториялық жағалау орналасқан. Оңтүстік жағында Ватерлоо станциясы, Каунти-холл, Корольдік фестиваль залы және Лондон көзі жатыр. Әрбір жаяу жүргіншілер көпірінде баспалдақтар мен лифттер бар.
The Hungerford Bridge crosses the River Thames in London, and lies between Waterloo Bridge and Westminster Bridge. Owned by Network Rail Infrastructure Ltd (who use its official name of Charing Cross Bridge) it is a steel truss railway bridge flanked by two more recent, cable stayed, pedestrian bridges that share the railway bridge's foundation piers, and which are named the Golden Jubilee Bridges. The north end of the bridge is Charing Cross railway station, and is near Embankment Pier and the Victoria Embankment. The south end is near Waterloo station, County Hall, the Royal Festival Hall, and the London Eye. Each pedestrian bridge has steps and lift access.
Тарих
Алғашқы Хангерфорд көпірін Изамбард Кингдом Брунел жобалаған. Ол 1845 жылы аспалы жаяу жүргіншілер көпірі ретінде ашылды. Көпір сол кездегі Хангерфорд базарының атымен аталып, Оңтүстік жағалаудан, атап айтқанда Ламбеттің солтүстік бөлігінен, Лондон Уотерлоо станциясына жақын жерден Темзаның солтүстік жағындағы базарға (кейін Чарринг Кросс станциясы) дейін созылды. Бұл базар Трафальгар алаңынан шамамен 200 метр немесе 200 қадам шығысқа қарай, Сент-Мартин-ин-зе-Филдс шіркеуінің қарамағындағы жерде орналасқан. Көпірден шіркеудің мұнарасын көруге болады. 1859 жылы алғашқы көпірді теміржол компаниясы сатып алып, Оңтүстік-Шығыс теміржолын жаңа ашылған Чарринг Кросс теміржол станциясына дейін ұзартты. Теміржол компаниясы аспалы көпірдің орнына сэр Джон Хокшоу жобалаған, тоғыз қанаттан тұратын, ұзын темір торлы арқалықтардан жасалған құрылысты орнатты. Бұл құрылыс 1864 жылы ашылды. Ескі көпірдің тізбектері Бристольдегі Клифтон аспалы көпірінің құрылысында қайта пайдаланылды. Брунелдің жаяу жүргіншілер көпірінің бастапқы кірпіш тіректері әлі де қолданылуда. Алайда, Чарринг Кросс жағындағы тірек 1870 жылы аяқталған Виктория набережінің құрылысынан кейін өзен жағалауына бұрынғыдан гөрі жақын орналасқан. Оңтүстік жағалаудағы тірек Брунел салған бастапқы кеме айлағынан жаяу жүргіншілер көпіріне апаратын кіреберістер мен баспалдақтарын сақтап қалған. 1990 жылдардың ортасында жаяу жүргіншілер көпірін жаңа құрылымдармен ауыстыру туралы шешім қабылданды. Батыс және шығыс жақтағы жаңа жаяу жүргіншілер көпірлерін салудың тағы бір себебі – сэр Джон Хокшоудың теміржол көпірінің нашар темірден жасалған тіреу тіректері өзен кемелерінің соқтығысына осал еді. Екі көпірдің егжей-тегжейлі жобасын Gifford инженерлік консультациялық фирмасы, қазір Ramboll UK жүргізді. Жаңа жаяу жүргіншілер көпірлері үшін металл конструкцияларын Дербиширдегі Рипли қаласындағы Butterley Engineering Ltd. компаниясы жасады. Құрылыс кезінде теміржол көпірін үздіріссіз жұмыс істету қажеттілігі, өзен төсегінің астынан бірнеше метрде өтетін Бейкерлу желісінің туннельдері және Темза саздарында жарылмаған Екінші дүниежүзілік соғыс бомбаларының болуы қиындықтар тудырды. 2014 жылы қазір тоқтатылған Garden Bridge жобасының жоспарлау өтінімі Темза арқылы жаяу жүргіншілердің қозғалысын бағалау кезінде бұл жаяу жүргіншілер көпірлері Лондонның ең көп келуші жерлері екенін көрсетті, олардың жылдық келушілер саны шамамен 8,5 миллион адамды құрайды.
The first Hungerford Bridge, designed by Isambard Kingdom Brunel, opened in 1845 as a suspension footbridge. It was named after the then Hungerford Market, because it went from the South Bank, specifically a northern point of Lambeth, soon close to London Waterloo station to that place on the north side of the Thames, specifically to the market (later Charing Cross Station) about 200 yards or metres east of Trafalgar Square partly in the parish of Saint Martin in the Fields, Westminster, the spire of which can be seen from the bridge. In 1859 the original bridge was bought by the railway company extending the South Eastern Railway into the newly opened Charing Cross railway station. The railway company replaced the suspension bridge with a structure designed by Sir John Hawkshaw, comprising nine spans made of wrought iron lattice girders, which opened in 1864. The chains from the old bridge were re used in Bristol's Clifton Suspension Bridge. The original brick pile buttresses of Brunel's footbridge are still in use, though the one on the Charing Cross side is now much closer to the river bank than it was originally, due to the building of the Victoria Embankment, completed in 1870. The buttress on the South Bank side still has the entrances and steps from the original steamer pier Brunel built on to the footbridge. In the mid 1990s a decision was made to replace the footbridge with new structures on either side of the existing railway bridge, and a competition was held in 1996 for a new design. Further justification for new footbridge structures on the west flank and east flank was that the brittle wrought iron support pillars of Sir John Hawkshaw's railway bridge were vulnerable to impact from riverboats. Detailed design of the two bridges was carried out by consulting engineers Gifford, now Ramboll UK. The steelwork for the new footbridges was fabricated by Butterley Engineering Ltd. of Ripley, Derbyshire. Their construction was complicated by the need to keep the railway bridge operating without interruptions, the Bakerloo line tunnels passing only a few feet under the river bed, and the potential danger of unexploded World War II bombs in the Thames mud. In 2014, the planning application for the now cancelled Garden Bridge, revealed in its assessment of pedestrian movement across the Thames that the footbridges are the busiest in London, with an estimated footfall of 8.5 million each year.