Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Блэкфрайрс теміржол көпірі – Лондон қаласындағы Темза өзенінен өтетін, Блэкфрайрс көпірі мен Миллениум көпірі арасындағы теміржол көпірі.
Blackfriars Railway Bridge is a railway bridge crossing the River Thames in London, between Blackfriars Bridge and the Millennium Bridge.
Бірінші көпір
Атауымен екі құрылыс бар. Алғашқы көпір 1864 жылы ашылды және оны Жозеф Кубитт Лондон, Чатем және Довер темір жолы үшін жобалаған. Әр екі шетінде теміржолдың нышандары бейнеленген, оңтүстік жағында сақталған және қалпына келтірілген массивті тіректер бар. 1924 жылы Оңтүстік темір жолы құрылғаннан кейін қалааралық және континенттік бағыттар Ватерлооға шоғырланды, ал Сент-Полс станциясы жергілікті және қала маңындағы аялдамаға айналды. Осы себепті, алғашқы көпірдің пайдалануы біртіндеп азайды. Соңында ол қазіргі пойызды көтеруге жеткіліксіз күшті болды, сондықтан 1985 жылы бұзылып алынды – қазір тек Темзаны кесіп өтетін тіректер мен оңтүстік тірегі қалды, ол ІІ санаттағы ескерткіш. Көпірдің оңтүстік жағында 1864 жылы ашылған, бірақ 1885 жылы қазіргі негізгі Блэкфрайрс станциясы ашылғаннан кейін жолаушылар үшін жабылған Блэкфрайрс Бридж теміржол станциясы орналасқан. Блэкфрайрс Бридж теміржол станциясы 1964 жылға дейін жүктерді тасымалдау станциясы ретінде жұмыс істеді, содан кейін толығымен бұзылып, оның көп бөлігі кеңселерге айналдырылды.
There have been two structures with the name. The first bridge was opened in 1864 and was designed by Joseph Cubitt for the London, Chatham and Dover Railway. Massive abutments at each end carried the railway's insignia, preserved and restored on the south side. Following the formation of the Southern Railway in 1924, inter city and continental services were concentrated on Waterloo, and St Paul's Station became a local and suburban stop. For this reason, the use of the original bridge gradually declined. It eventually became too weak to support modern trains, and was therefore removed in 1985 – all that remains is a series of columns crossing the Thames and the southern abutment, which is a Grade II listed structure. At the southern end of the bridge was Blackfriars Bridge railway station which opened in 1864 before closing to passengers in 1885 following the opening of what is today the main Blackfriars station. Blackfriars Bridge railway station continued as a goods stop until 1964 when it was completely demolished, and much of it redeveloped into offices.
Екінші көпір
Екінші көпір, ағыстан сәл төмен (шығысқа қарай) салынған, бастапқыда Сент-Полс теміржол көпірі деп аталды және 1886 жылы Королева Виктория көшесіндегі жаңа станциямен бірге ашылды. Көпір ұнтақ темірден жасалған. Оны Лукас және Эйрд салған. Екінші көпірдің қажеттілігі "өте қауіпті" жағдайға жеткен бірінші станциядағы сыйымдылықтың жетіспеуі және тығыздық болды. Лондон, Чатем және Довер темір жолының директорлары Темза арқылы өтетін жолдарды екі есеге арттыру қажет деп шешті. Көпірдің парапеттері арасындағы кеңдігі 81 фут, ал платформаларға орын беру үшін ең солтүстік аралығы 123 футқа дейін ұлғайтылды. Көпірде бес аралық болды: Суррей жағындағы жағалау аралығы 183 фут, орталық және Миддлсекс жағалау аралықтары әрқайсысы 185 фут, ал екінші және төртінші аралықтары әрқайсысы 175 фут. Ортаңғы үш аралықтың ұзындығы, кеме жүруді жеңілдету үшін, қасындағы ескі көпірдің ұзындығымен сәйкес келді.
The second bridge, built slightly further downstream (to the east), was originally called St Paul's Railway Bridge and opened in 1886 together with a new station in Queen Victoria Street called St Paul's Station. The bridge is made of wrought iron. It was built by Lucas and Aird. The need for the second bridge was the lack of capacity and overcrowding at the first station which had become "in the highest degree dangerous". The directors of the London, Chatham, and Dover Railway determined that they needed to double the lines across the Thames. The bridge had a clear width of 81ft between the parapets, increasing to 123ft at the northernmost span to provide space for the platforms. The bridge had five spans, the shore span on the Surrey side being 183ft, the centre span and Middlesex shore span 185ft each, and the second and fourth spans 175ft each. The lengths of the three middle spans corresponded with those of the old bridge alongside for ease of navigation.