Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрі. Боболинк (Dolichonyx oryzivorus) – Жаңа дүниедегі қара құс және Долихоникс туысының жалғыз өкілі. Бұл түрдің бұрынғы аты – "күріш құсы", себебі ол қыс және көші-қон кезінде егілген астықтармен қоректенеді. Боболинк жазда АҚШ және Канадада көбейеді, жазғы ареалдың көп бөлігі АҚШ-тың солтүстігінде орналасқан. Боболинктер қыста Оңтүстік Американың оңтүстігінде, негізінен Парагвай, Аргентина және Боливияда қыстайды. Ауыл шаруашылығының күшейтілуі және мекендеу ортасының жоғалуы сияқты көптеген факторларға байланысты боболинктердің саны жылдам азайып барады; олар Канадада қорғауға алынған және өмір сүру ареалдарының барлығында қауіп төндіреді.
Species of bird
The bobolink (Dolichonyx oryzivorus) is a small New World blackbird and the only member of the genus Dolichonyx. An old name for this species is the "rice bird", from its tendency to feed on cultivated grains during winter and migration. The bobolink breeds in the summer in the United States and Canada, with most of the summer range in the northern U. S. Bobolinks winter in southern South America, primarily Paraguay, Argentina, and Bolivia. Bobolink populations are rapidly declining due to numerous factors, such as agricultural intensification and habitat loss; they are considered threatened in Canada, and are at risk throughout their range.
Этимология
Долихоникс туысының атауы ежелгі грек тіліндегі "dolikhos" – "ұзын" және "onux" – "тырнақ" сөздерінен шыққан. Түрлік атауы оризиворус латын тіліндегі "oryza" – "күріш" және "vorare" – "жою, жеу" сөздерінен алынған; бұл түрдің бұрынғы атауы – "Күріш Құсы". Ағылшын тіліндегі "Bobolink" атауы Боб о'Линкольн есімді адамның шақыруынан шыққан.
The genus name Dolichonyx is from the Ancient Greek dolikhos, "long", and onux, "claw". The specific oryzivorus is from Latin oryza, "rice", and vorare, "to devour"; an old name for this species is "Rice Bird". The English "Bobolink" is from Bob o' Lincoln, describing the call.
Тарату және қозғалыстар
Боболинк жаз айларында Солтүстік Америкада, Канаданың оңтүстігінің көп бөлігінде және АҚШ-тың солтүстігінде көбейеді; боболинк ұзақ қашықтыққа көшіп, Оңтүстік Американың оңтүстігінде қыстайды. Бір құстың жыл бойы 12000 миль (19312 км) қашықтықты көшіп-қонуы тіркелді, ол бір күні 1100 миль (1770 км) дейін ұшып, содан кейін бірнеше күн немесе апта бойы күшін қайта жинау үшін тоқтаған. Боболинктер көбінесе үйір-үйір болып көшіп, егістік дақылдары мен күрішпен қоректенеді, осының салдарынан кейбір аймақтардағы шаруалар оларды зиянкес деп есептейді. Боболинктер ұзақ қашықтыққа көшіп жүргеніне қарамастан, Еуропада сирек кездеседі. Америкадан келген көптеген құстар сияқты, олардың көп бөлігі Британ аралдарында тіркелген. Бұл түр АҚШ-тың оңтүстігінде "қамыстық құс" немесе "күрішқұс" деп аталады, себебі күзде оңтүстікке қарай көшіп бара жатқанда Оңтүстік Каролина және Персид шығанағы штаттарындағы күріш алқаптарынан көп мөлшерде дәнді жейді. Түрдің негізгі көшіп-қону жолдарының бірі Ямайка арқылы өтеді, онда оларды "майлы құстар" деп атайды және тарихи тұрғыдан кемінде күрішпен семіріп, тамақ ретінде жиналған. Чарльз Дарвин 1835 жылы Галапагос аралдарында боболинктің бір данасын жинаған. Боболинктер аралдарға құс безгегін тудыратын паразиттерді тарататын векторлар болуы мүмкін деген гипотеза бар. Сонымен қатар, Галапагос аралдарындағы боболинктің қауырсындарында Галапагосқа тән, бірақ басқа жерлерде жайылмалы Дримария кордатаның тұқымдары табылған, олар құрлыққа таралуы мүмкін. Бұл табиғи зиянкестерді бақылауға көмектеседі. Флоридада боболинктер көбінесе Шын әскер құртынан гөрі Күзгі әскер құртымен қоректенеді, себебі ол аймақта көп таралған. Осы құстардың саны мекендеу ортасының жойылуына байланысты азайып барады. Боболинктер Нова Шотландияда және бүкіл Канадада қорғауға алынған түрлерге жатады. Вермонт штатында 1966 жыл мен 2007 жыл аралығында 75% төмендеу тіркелді. Бұрын олар биік шөпті далаларда және басқа да ашық, тығыз шөпті жерлерде кездесетін. Шөп шабындылары ұя салуға қолайлы болғанымен, ерте немесе маусым ішінде бірнеше рет шабылатын шабындылар жас құстардың ұшып кетуіне жеткілікті уақыт бермейді. Шөп шабуды тек 1,5 аптаға кейінге қалдырса, боболинктің тірі қалу мүмкіндігі 20%-ға артады.
The bobolink breeds in the summer in North America across much of southern Canada and the northern United States; The bobolink migrates long distances, wintering in southern South America. One bird was tracked migrating 12000 mile (19312 km) over the course of the year, often flying long distances up to 1100 mile (1770 km) in a single day, then stopping to recuperate for days or weeks. Bobolinks often migrate in flocks, feeding on cultivated grains and rice, which leads to them being considered a pest by farmers in some areas. Although bobolinks migrate long distances, they have rarely been sighted in Europe — like many vagrants from the Americas, the majority of records are from the British Isles. The species has been known in the southern United States as the "reedbird," or the "ricebird" from their consumption of large amounts of the grain from rice fields in South Carolina and the Gulf States during their southward migration in the fall. One of the species' main migration routes is through Jamaica, where they are called "butter birds" and at least historically were collected as food, having fattened up on the aforementioned rice. A bobolink was collected in the Galápagos Islands by Charles Darwin in 1835. Bobolinks have been hypothesized to act as vectors for avian malaria causing parasites arriving in the Islands. Additionally, bobolinks in the Galápagos have been found with seeds from Drymaria cordata, a plant native to the Galápagos but highly invasive elsewhere, entangled in their feathers, potentially spreading them to the mainland. acting as a natural pest control. In Florida, bobolinks feed most often on the Fall armyworm rather than the True armyworm, as the former is more common in the region. The numbers of these birds are declining due to loss of habitat. Bobolinks are a species at risk in Nova Scotia, and throughout Canada. In Vermont, a 75% decline was noted between 1966 and 2007. Originally, they were found in tallgrass prairie and other open areas with dense grass. Although hay fields are suitable nesting habitats, fields which are harvested early, or at multiple times, in a season may not allow sufficient time for young birds to fledge. Delaying hay harvests by just 1.5 weeks can improve bobolink survival by 20%.