Рим ақыны Овидий: өмір және шығармалары

Кіріспе

Рим ақыны (б.з.д. 43 – 17/18 ж.)

Овидий ең әйгілі туындысы – он бес кітаптан тұратын, дактильдік гексаметрмен жазылған, үздіксіз мифологиялық повестің "Метаморфозалар" шығармасы. Ол "Сүйіспеншілік өнері" ("Ars Amatoria") және "Fasti" сияқты элегиялық жұптардағы туындыларымен де танымал. Оның поэзиясы кейінгі антик дәуірде және орта ғасырларда көптеп еліктелді, сонымен қатар батыс өнері мен әдебиетіне зор ықпал етті. "Метаморфозалар" бүгінгі күнге дейін классикалық мифологияның маңызды көздерінің бірі болып табылады.

Өмір

Овидий басқа римдік ақындарға қарағанда өз өмірі туралы көбірек жазған. Оның өмірбаяны туралы мәліметтер негізінен оның өлеңдерінен, әсіресе "Тристия" 4.10-нан алынған, онда оның өміріне арналған толық автобиографиялық әңгіме келтірілген. Басқа да дереккөздер бар, олар – Үлкен Сенека және Квинтилиан.

Туу, ерте өмір және неке

Овидий Паэлигнияның Сулмо қаласында (қазіргі Сульмона, Л'Аквила провинциясы, Абруццо) Римнің шығысындағы Апеннин аңғарында, б.з.д. 43 жылдың 20 наурызында – рим саясатында маңызды жылда, әулеттік егіншілікпен айналысқан Овидий әулетінің құрметті отбасында дүниеге келді. Өзінен жақсы ораторлық өнерге ерекше қабілеті бар ағасымен бірге Овидий Римде Арелий Фуск және Порций Латро ұстаздарынан риториканы оқыды. Әкесі оның заңгер болуы үшін риториканы үйренуін қалады. Үлкен Сенеканың айтуынша, Овидий риториканың дәлелдеуге емес, сезімге шақыруға бағытталған жағына бейімделген. 20 жасында ағасы қайтыс болғаннан кейін Овидий заңгерліктен бас тартып, Афина, Кіші Азия және Сицилияға саяхат жасады. Ол tresviri capitales, Centumviral сотының мүшесі және decemviri litibus iudicandis-тің бірі ретінде кішігірім мемлекеттік қызметтер атқарды, бірақ шамамен б.з.д. 29-25 жылдары поэзияны кәсіп етіп, одан бас тартты, бұл шешімін әкесінің ұнамағаны белгілі. Овидийдің алғашқы өлеңдерін оқыған күні шамамен б.з.д. 25 жылға, оның он сегіз жасына келіп тұрады. Ол құрметті меценат Марк Валерий Мессалла Корвиннің жанындағы топтың мүшесі болды, сондай-ақ Мэйценаның жанындағы ақындардың досы болған сияқты. «Тристия» 4.10.41–54-те Овидий Мацер, Проперций, Гораций, Понтик және Басспен достығын айтады. (Ол Вергилий мен Тибуллды, Мессалла тобының мүшелерін, олардың элегияларын өте бағалаған, тек аз ғана кездестірген). Ол отыз жасқа толғанға дейін үш рет үйленген және екі рет ажырасқан. Оның бір қызы мен немерелері болды. Оның соңғы әйелі белгілі бір дәрежеде ықпалды Фабий әулетімен байланысты болды және оған Томисте (қазіргі Румыниядағы Констанца) жер аударылған кезде көмектесті.

Әдеби жетістік

Овидий өзінің әдеби мансабының алғашқы 25 жылын негізінен эротикалық тақырыптардағы поэзия жазумен өткізді. Бұл ертедегі еңбектердің хронологиясы нақты белгісіз, бірақ ғалымдар оларды шамамен бір мезгілде жазған деп санайды. Оның ең ертедегі еңбегі – «Героидтар», мифологиялық қаһарман әйелдердің жоқ болған жандарына жазған хаттары, б.з.б. 19 жылы жарияланған болуы мүмкін, бірақ бұл дата Am. 2.18.19–26-дағы хабарламаға байланысты белгісіз. Кейбір өлеңдердің түпнұсқалығы күмәнді, бірақ бұл алғашқы басылымда жинақтың алғашқы 14 өлеңі болған болуы мүмкін. «Аморес» поэмасының алғашқы бес кітабы, ғашыққа, Кориннаға арналған эротикалық өлеңдер жинағы, б.з.б. 16–15 жылдары жарияланған деп саналады; қазіргі нұсқасы, бірінші кітапқа қосылған эпиграммаға сәйкес үш кітапқа қысқартылған, б.з.б. 8–3 жылдары жарияланған болуы мүмкін. «Аморес» еңбектерінің екі басылымы арасында оның «Медея» трагедиясының тұсаукесері болды, ол ежелгі дәуірде бағаланған, бірақ қазір сақталмаған. Овидийдің келесі поэмасы – «Medicamina Faciei» (әйелдердің сұлулық емдері туралы фрагментті еңбек), «Ars Amatoria» («Махаббат өнері») алдында жазылған, бұл дидактикалық поэзияның пародиязы және азғыру мен интрига туралы үш кітаптан тұратын нұсқаулық, ол 2 ж.б.з. (1-2 кітаптар б.з.б. 1 ж. жазылған болуы мүмкін) мерзіміне датирленген. Овидий бұл еңбекті өзінің жер аударылу поэзиясында «carmen», яғни ән деп атайды, ол оның жер аударылуына себеп болған. «Ars Amatoria» сол жылы «Remedia Amoris» поэмасымен толықтырылды. Бұл элегиялық, эротикалық поэзия Овидийді Римнің басты элегистері Галл, Тибулл және Проперций қатарына қосты, ол өзін төртінші мүше деп есептеді. Бұл оқиға оның барлық келесі поэзиясын қалыптастырды. Овидий өзінің жер аударылу себебін «carmen et error» – «ән және қателік» деп жазды, оның қылмысы кісі өлтіруден де жаман, поэзиядан да зиянды деп мәлімдеді. Императордың немерелері, Юлия Кіші және Агриппа Постум (соңғысы оны асырап алды) да сол уақытта жер аударылды. Юлияның күйеуі, Луций Эмилий Паулус, Августқа қарсы сөз байласқаны үшін өлім жазасына кесілді, Овидий бұл туралы білген болуы мүмкін. 18 ж.б.з. қабылданған Юлиандық неке заңдары, халықтың туу деңгейін арттыру үшін моногамды некеге қолдау көрсеткен, римдіктердің санасында жаңа болды. Овидийдің «Ars Amatoria» еңбегінде неке адалдығын бұзудың ауыр қылмысы туралы жазылған. Ол императордың моральдық заңдарына қарсы келетін осы еңбектері үшін қуылған болуы мүмкін. Алайда, бұл шығарманың жариялануынан (б.з.б. 1) және жер аударылудан (8 ж.б.з.) өткен ұзақ уақытты ескере отырып, кейбір авторлар Август поэманы жеке себептерге негіздеу ретінде пайдаланғанын айтады. Жер аударылғанда Овидий өзінің қайғысы мен күйзелісін көрсететін «Tristia» және «Epistulae ex Ponto» атты екі поэзия жинағын жазды. Римнен алыс болғандықтан, ол кітапханаларға кіру мүмкіндігіне ие болмады, сондықтан «Fasti» поэмасын, Рим күнтізбесі туралы өлеңін аяқтауға мәжбүр болды, оның тек алғашқы алты кітабы ғана сақталған – қаңтардан маусымға дейін. Ол сармат және гет тілдерін үйренді. «Tristia» поэмасының бес кітабы, ақынның жер аударылудағы үмітсіздігін білдіретін және Римге оралуын жақтаған өлеңдер жинағы, 9–12 ж.б.з. мерзіміне датирленген. «Ibis», аты аталмаған қарсыласына шабуыл жасаған қарғыс өлең, осы кезеңнен басталуы мүмкін. «Epistulae ex Ponto», Римдегі достарына өзінің қайтып келуін сұраған хаттар жинағы, оның соңғы шығармалары деп саналады, оның алғашқы үш кітабы 13 ж.б.з., ал төртінші кітабы 14–16 жылдар аралығында жарық көрді. Бұл өлеңдердің ерекшелігі – эмоционалдылығы мен жеке тұлғалық ерекшелігі. «Epistulae» поэмасында ол Томистің тумаларымен достық қарым-қатынаста болғанын (ал «Tristia» поэмасында олар қорқынышты варварлар), олардың тілінде өлең жазғанын айтады («Ex Ponto», 4.13.19–20). Алайда ол Римді және үшінші әйелін қатты сағынды, оған көптеген өлеңдер арнады. Кейбіреулері император Августқа, басқалары өзіне, Римдегі достарына, кейде өлеңдердің өзіне арналады, олар жалғыздықты және қуғын-сүргіннен немесе жер аударылудан қайта оралу үмітін білдіреді. Овидийдің жер аударылуының белгісіз себептері ғалымдардың көптеген жорамалдарына себеп болды. Жер аударылу туралы сөз қозғаған ортағасырлық мәтіндер сенімді түсіндірмелерді ұсынбайды: олардың мәлімдемелері Овидийдің еңбектерінен алынған қате түсіндірмелер болып көрінеді. Овидийдің өзі өзінің қылмысына қатысты көптеген сілтемелерді жазып, түсініксіз немесе қарама-қайшылықты сылтаулар берді. 1923 жылы ғалым Дж.Ж.Хартман латын өркениетінің ғалымдары арасында аз қарастырылатын теорияны ұсынды: Овидий ешқашан Римнен қуылмаған және оның барлық қуғын-сүргін жұмыстары оның құнарлы қиялынан шыққан. Бұл теорияны 1930-шы жылдары, әсіресе голланд авторлары қолдады және жоққа шығарды. 1985 жылы Фитон Браунның зерттеу еңбегі осы теорияны қолдау үшін жаңа аргументтер келтірді. Браунның мақаласы бес жылдың ішінде көптеген қолдаулар мен жоққа шығарулармен қатар келді. Браун ұсынатын қолдау себептерінің арасында: Овидийдің жер аударылуы тек оның өзінің еңбектерінде ғана айтылады, Планий кішінің және Стацийдің «күмәнмен қарастырылатын» бөлімдерінен басқа, бірақ басқа авторлар 4 ғасырға дейін еш айтпаған; «Героидтар» авторы өз өмірінен және шынайы өмірінен поэтикалық «менді» ажырата алған; және Томистің географиясы туралы ақпарат бұрыннан Виргилийге, Геродотқа және Овидийдің өзіне «Метаморфозаларында» белгілі болған. Алайда, көптеген ғалымдар бұл гипотезаларға қарсы тұрады. Бұл ғалымдардың басты аргументтерінің бірі – Овидий өзінің «Fasti» поэмасын аяқсыз қалдырмас еді, өйткені бұл поэма оның императорлық ақын ретінде бекітілуін білдірді.

Ovid spent the first 25 years of his literary career primarily writing poetry in elegiac meter with erotic themes. The chronology of these early works is not secure, but scholars have established tentative dates. His earliest extant work is thought to be the Heroides, letters of mythological heroines to their absent lovers, which may have been published in 19 BC, although the date is uncertain as it depends on a notice in Am. 2.18.19–26 that seems to describe the collection as an early published work. The authenticity of some of these poems has been challenged, but this first edition probably contained the first 14 poems of the collection. The first five book collection of the Amores, a series of erotic poems addressed to a lover, Corinna, is thought to have been published in 16–15 BC; the surviving version, redacted to three books according to an epigram prefixed to the first book, is thought to have been published c. 8–3 BC. Between the publications of the two editions of the Amores can be dated the premiere of his tragedy Medea, which was admired in antiquity but is no longer extant. Ovid's next poem, the Medicamina Faciei (a fragmentary work on women's beauty treatments), preceded the Ars Amatoria (the Art of Love), a parody of didactic poetry and a three book manual about seduction and intrigue, which has been dated to AD 2 (Books 1–2 would go back to 1 BC). Ovid may identify this work in his exile poetry as the carmen, or song, which was one cause of his banishment. The Ars Amatoria was followed by the Remedia Amoris in the same year. This corpus of elegiac, erotic poetry earned Ovid a place among the chief Roman elegists Gallus, Tibullus, and Propertius, of whom he saw himself as the fourth member. This event shaped all his following poetry. Ovid wrote that the reason for his exile was carmen et error – "a poem and a mistake", claiming that his crime was worse than murder, more harmful than poetry. The Emperor's grandchildren, Julia the Younger and Agrippa Postumus (the latter adopted by him), were also banished around the same time. Julia's husband, Lucius Aemilius Paullus, was put to death for a conspiracy against Augustus, a conspiracy of which Ovid potentially knew. The Julian marriage laws of 18 BC, which promoted monogamous marriage to increase the population's birth rate, were fresh in the Roman mind. Ovid's writing in the Ars Amatoria concerned the serious crime of adultery. He may have been banished for these works, which appeared subversive to the emperor's moral legislation. However, in view of the long time that elapsed between the publication of this work (1 BC) and the exile (AD 8), some authors suggest that Augustus used the poem as a mere justification for something more personal. In exile, Ovid wrote two poetry collections, Tristia and Epistulae ex Ponto, which illustrated his sadness and desolation. Being far from Rome, he had no access to libraries, and thus might have been forced to abandon his Fasti, a poem about the Roman calendar, of which only the first six books exist – January through June. He learned Sarmatian and Getic. The five books of the elegiac Tristia, a series of poems expressing the poet's despair in exile and advocating his return to Rome, are dated to AD 9–12. The Ibis, an elegiac curse poem attacking an unnamed adversary, may also be dated to this period. The Epistulae ex Ponto, a series of letters to friends in Rome asking them to effect his return, are thought to be his last compositions, with the first three books published in AD 13 and the fourth book between AD 14 and 16. The exile poetry is particularly emotive and personal. In the Epistulae he claims friendship with the natives of Tomis (in the Tristia they are frightening barbarians) and to have written a poem in their language (Ex Ponto, 4.13.19–20). Yet he pined for Rome – and for his third wife, addressing many poems to her. Some are also to the Emperor Augustus, yet others are to himself, to friends in Rome, and sometimes to the poems themselves, expressing loneliness and hope of recall from banishment or exile. The obscure causes of Ovid's exile have given rise to much speculation by scholars. The medieval texts that mention the exile offer no credible explanations: their statements seem incorrect interpretations drawn from the works of Ovid. Ovid himself wrote many references to his offense, giving obscure or contradictory clues. In 1923, scholar J. J. Hartman proposed a theory that is little considered among scholars of Latin civilization today: that Ovid was never exiled from Rome and that all of his exile works are the result of his fertile imagination. This theory was supported and rejected in the 1930s, especially by Dutch authors. In 1985, a research paper by Fitton Brown advanced new arguments in support of Hartman's theory. Brown's article was followed by a series of supports and refutations in the short space of five years. Among the supporting reasons Brown presents are: Ovid's exile is only mentioned by his own work, except in "dubious" passages by Pliny the Elder and Statius, but no other author until the 4th century; that the author of Heroides was able to separate the poetic "I" of his own and real life; and that information on the geography of Tomis was already known by Virgil, by Herodotus and by Ovid himself in his Metamorphoses. Most scholars, however, oppose these hypotheses. One of the main arguments of these scholars is that Ovid would not let his Fasti remain unfinished, mainly because this poem meant his consecration as an imperial poet.

Өлім

Овидий 17 немесе 18 жылы Томисте қайтыс болды. Ол көп уақытын өңдеуге жұмсаған "Фасти" оның өлімінен кейін жарияланған деп саналады.

Героидтар ("Батырлар")

"Героидтер" ("Героиндер") немесе "Epistulae Heroidum" – жырлық өлеңдер жинағы. Героидтерде белгілі мифологиялық кейіпкерлер өз серіктеріне, олардан айырылғандықтарына байланысты сезімдерін білдіретін, олардың қайта оралуын тілейтін және өз мифологияларындағы болашақ оқиғаларға сілтеме жасайтын хаттар түрінде жазылған. Жинақтың толық немесе ішінара түпнұсқалығы күмәнді, бірақ көптеген ғалымдар Овидийдің "Am. 2.18.19–26" еңбегінде нақты айтылған хаттарды ешқандай даусыз деп санайды. Бұл жинақ бұрынғы әдебиетте теңдесі жоқ, жаңа типтегі поэзиялық туынды. Алғашқы он төрт хат – бірінші жарияланған жинақ деп есептеледі, оларды Пенелопа, Филлис, Бризеида, Федра, Энона, Гипсипила, Дидо, Гермиона, Деянейра, Ариадна, Канака, Медея, Лаодамия және Гипермнестра жазған. 15-хат, тарихи Сапфодан Фаонға, ұзындығы, мифологиялық тақырыпқа сай келмеуі және орта ғасырлық қолжазбаларда жоқтығы себепті, жалған болып көрінеді (бірақ "Am. 2.18" еңбегінде айтылған). Соңғы хаттар (16–21) – бір махаббат хаты мен оған жауаптан тұратын жұптар. Париж мен Елена, Геро мен Леандр, Аконтий мен Кидиппа – осы жұп хаттардың адресаттары. Олар Овидийдің еңбектерінде есімдері аталмағандықтан және жалған болуы мүмкін болғандықтан, жинаққа кейінірек қосылған деп саналады. "Героидтер" риторикалық дебаттардың күшті ықпалын көрсетеді және Овидийдің риторикалық суасорияларға, убедительные сөздерге және басқа кейіпкердің тілімен сөйлеу өнеріне (эфопея) қызығушылығынан туындауы мүмкін. Олар поэзиялық стильдермен де ойнайды: көптеген хаттар осы кейіпкерлер маңызды рөл атқаратын туындыларға сілтеме жасайды, мысалы, Дидо үшін – "Энеида", ал Ариадна үшін – Катуллдың 64-өлеңі. Сонымен қатар, олар эпикалық және трагедиялық жанрлардан кейіпкерлерді "Героидтердің" жырлық жанрына көшіреді. Бұл хаттар мифологиялық кейіпкерлердің терең психологиялық бейнесі, риторикасы және классикалық мифология дәстүріне ерекше көзқарасы үшін жоғары бағаланады. Олар сонымен қатар, Август Римде гендерлік және жекелік идентиті қалай қалыптасқандығы туралы талқылауларға маңызды үлес қосады. "Героидтерден" алынған танымал цитата Макиавеллинің "мақсат құралдарды ақталады" деген сөзін алдын ала болжаған. Овидий "Exitus acta probat" – "нәтиже істі ақталады" деп жазған.

The Heroides ("Heroines") or Epistulae Heroidum are a collection of twenty one poems in elegiac couplets. The Heroides take the form of letters addressed by famous mythological characters to their partners expressing their emotions at being separated from them, pleas for their return, and allusions to their future actions within their own mythology. The authenticity of the collection, partially or as a whole, has been questioned, although most scholars would consider the letters mentioned specifically in Ovid's description of the work at Am. 2.18.19–26 as safe from objection. The collection comprises a new type of generic composition without parallel in earlier literature. The first fourteen letters are thought to comprise the first published collection and are written by the heroines Penelope, Phyllis, Briseis, Phaedra, Oenone, Hypsipyle, Dido, Hermione, Deianeira, Ariadne, Canace, Medea, Laodamia, and Hypermnestra to their absent male lovers. Letter 15, from the historical Sappho to Phaon, seems spurious (although referred to in Am. 2.18) because of its length, its lack of integration in the mythological theme, and its absence from Medieval manuscripts. The final letters (16–21) are paired compositions comprising a letter to a lover and a reply. Paris and Helen, Hero and Leander, and Acontius and Cydippe are the addressees of the paired letters. These are considered a later addition to the corpus because they are never mentioned by Ovid and may or may not be spurious. The Heroides markedly reveal the influence of rhetorical declamation and may derive from Ovid's interest in rhetorical suasoriae, persuasive speeches, and ethopoeia, the practice of speaking in another character. They also play with generic conventions; most of the letters seem to refer to works in which these characters were significant, such as the Aeneid in the case of Dido and Catullus 64 for Ariadne, and transfer characters from the genres of epic and tragedy to the elegiac genre of the Heroides. The letters have been admired for their deep psychological portrayals of mythical characters, their rhetoric, and their unique attitude to the classical tradition of mythology. They also contribute significantly to conversations on how gender and identity were constructed in Augustan Rome. A popular quote from the Heroides anticipates Machiavelli's "the end justifies the means". Ovid had written "Exitus acta probat" – the result justifies the means.

Аморес ("Сүйіктілер")

"Аморе" – Тибулл мен Проперций дамытқан элегиялық жанрдың ережелерін сақтайтын, үш кітаптан тұратын, элегиялық ырғақта жазылған махаббат поэзиясының жинағы. Элегияның бастауы Проперций мен Тибуллға қарыздар, бірақ Овидий осы жанрдың жаңашысы. Овидий элегияларының басты кейіпкерін ақыннан Аморға (Махаббат немесе Купидонға) ауыстырады. Бұл поэзия жанрындағы алғашқы рет, ақынның табысынан гөрі, махаббаттың адамдарға жетегін табысына назар аудару. Овидийдің осы жаңалығын махаббатты поэзияның метафорасы ретінде пайдалану деп түйіндеуге болады. Кітаптар махаббаттың сан алуан қырларын сипаттайды және ақынның Корина есімді сүйіктісімен қарым-қатынасына ерекше мән береді. Әр түрлі өлеңдердегі оқиғалар қарым-қатынастағы жайттарды көрсетеді, осылайша оқырманға шағын суреттер мен ағынға қосылған повестеу ұсынылады. 1-ші кітапта 15 өлең бар. Біріншісі Овидийдің эпикалық поэзия жазу ниеті туралы айтады, бірақ Купидон одан ырғақтық буынды ұрлап, оның туындысын махаббат элегиясына айналдырады. 4-ші өлең дидактикалық сипатта және Овидий "Арс Аматория" еңбегінде дамытатын қағидаларды сипаттайды. Бесінші өлең түскі кездесу туралы баяндайды, сонда Корина есімді әйел таныстырылады. 8-ші және 9-шы өлеңдер Коринаның сыйлықтарға махаббатын сатуы туралы, ал 11-ші және 12-ші өлеңдер ақынның кездесуді ұйымдастыруға жасаған сәтсіз әрекеттері туралы айтады. 14-ші өлең Коринаның шашын бояудағы сәтсіз тәжірибесін талқылайды, ал 15-ші өлең Овидийдің және махаббат ақындарының мәңгілігін баса айтады. Екінші кітапта 19 туынды бар; алғашқы өлең Овидийдің гигантомахиядан бас тартып, элегияға бет бұрғанын айтады. 2-ші және 3-ші өлеңдер – ақынның Қорғаушысына Коринаны көруге рұхсат сұрауы, 6-шы өлең – Коринаның өлген тотысы үшін жоқтау; 7-ші және 8-ші өлеңдер Овидийдің Коринаның қызметшісімен қарым-қатынасы және оның оны тауып алуы туралы, ал 11-ші және 12-ші өлеңдер Коринаның демалысқа кетуіне жол бермеуге тырысады. 13-ші өлең – Изиске дұға, 14-ші – абортқа қарсы, 19-шы – салмақсыз күйеулерге ескерту. 3-ші кітапта 15 өлең бар. Алғашқы туындыда трагедия мен элегия Овидийді иелену үшін күреседі. 2-ші өлең жарыстарға сапарды сипаттайды, 3-ші және 8-ші өлеңдер Коринаның басқа ер адамдарға деген қызығушылығына назар аударады, 10-шы өлең – Сереске талап етілген қалыс қалуды талап ететін мейрамға байланысты шағым, 13-ші өлең – Юнонаның мейрамы туралы өлең, ал 9-шы – Тибуллға арналған жоқтау. 11-ші өлеңде Овидий Коринаны енді сүймеуді шешеді және оның туралы жазған өлеңдеріне өкінеді. Соңғы өлең – Овидийдің эротикалық музамен қоштасуы. Сыншылар өлеңдерді өзін-өзі танушылыққа және өте ойыншылдыққа толы деп санайды.

The Amores is a collection in three books of love poetry in elegiac meter, following the conventions of the elegiac genre developed by Tibullus and Propertius. Elegy originates with Propertius and Tibullus, but Ovid is an innovator in the genre. Ovid changes the leader of his elegies from the poet, to Amor (Love or Cupid). This switch in focus from the triumphs of the poet, to the triumphs of love over people is the first of its kind for this genre of poetry. This Ovidian innovation can be summarized as the use of love as a metaphor for poetry. The books describe the many aspects of love and focus on the poet's relationship with a mistress called Corinna. Within the various poems, several describe events in the relationship, thus presenting the reader with some vignettes and a loose narrative. Book 1 contains 15 poems. The first tells of Ovid's intention to write epic poetry, which is thwarted when Cupid steals a metrical foot from him, changing his work into love elegy. Poem 4 is didactic and describes principles that Ovid would develop in the Ars Amatoria. The fifth poem, describing a noon tryst, introduces Corinna by name. Poems 8 and 9 deal with Corinna selling her love for gifts, while 11 and 12 describe the poet's failed attempt to arrange a meeting. Poem 14 discusses Corinna's disastrous experiment in dyeing her hair and 15 stresses the immortality of Ovid and love poets. The second book has 19 pieces; the opening poem tells of Ovid's abandonment of a Gigantomachy in favor of elegy. Poems 2 and 3 are entreaties to a guardian to let the poet see Corinna, poem 6 is a lament for Corinna's dead parrot; poems 7 and 8 deal with Ovid's affair with Corinna's servant and her discovery of it, and 11 and 12 try to prevent Corinna from going on vacation. Poem 13 is a prayer to Isis for Corinna's illness, 14 a poem against abortion, and 19 a warning to unwary husbands. Book 3 has 15 poems. The opening piece depicts personified Tragedy and Elegy fighting over Ovid. Poem 2 describes a visit to the races, 3 and 8 focus on Corinna's interest in other men, 10 is a complaint to Ceres because of her festival that requires abstinence, 13 is a poem on a festival of Juno, and 9 a lament for Tibullus. In poem 11 Ovid decides not to love Corinna any longer and regrets the poems he has written about her. The final poem is Ovid's farewell to the erotic muse. Critics have seen the poems as highly self conscious and extremely playful specimens of the elegiac genre.

Medicamina Faciei Femineae ("Аялдардың бетін бояу")

Әйелдердің бетіне арналған сұлулық емдері туралы осы өлеңнен шамамен жүздей элегиялық шумақ сақталған, ол салқынқанды дидактикалық поэзияны пародиялауға тырысқандай көрінеді. Өлеңде әйелдердің ең алдымен мінез-құлықтарына көңіл бөлгені жөн екені айтылады, содан кейін бетке арналған бірнеше құралымдар ұсынылады, бірақ өлең аяқталмай қалады. Стилі Никандер мен Араттың қысқа эллинистік дидактикалық туындыларына ұқсас.

Remedia Amoris ("Махаббатқа қарсы дәрі")

Бұл ағымды өлең Овидийдің "Арс Аматория" еңбегінде үйреткен махаббатқа қарсы дәрі ұсынады және көбінесе ер адамдарға арналған. Өлең махаббаттан қашу жолы ретінде өзіне-өзі қол жұмсауды сынап, Аполлонға сілтеме жасай отырып, ғашықтарға махаббат мәселесін кешіктірмеуге және жалқаулық танытпауға кеңес береді. Ғашықтар өз серіктестерінен қашып жүруге, сиқырға жүгінбеуге, сүйіктісін күтпегенде кездестіруге, басқалармен қарым-қатынас құруға және қызғаныштан сақтануға үйретіледі. Ескі хаттарды өртеуге және сүйіктінің туыстарынан алшақтауға шақырылады. Өлеңнің барлық ағынында Овидийді дәрігер ретінде бейнелейді және медициналық суреттемелерді қолданады. Кейбір зерттеушілер бұл өлеңді Овидийдің махаббат тақырыбындағы дидактикалық өлеңдер циклінің аяқталуы және оның эротикалық элегиялық жобасының соңы деп есептейді.

Метаморфоздар ("Өзгерістер")

Метаморфоздар, Овидийдің ең амбициялық және танымал туындысы, грек және рим мифологиясындағы түрленулер туралы дактильдік гексаметрмен жазылған 15 кітаптан тұратын каталог. "Метаморфоз" сөзі грек тілінен аударғанда "өзгерістер" деген мағынаны білдіреді. Осы туындыдағы кейіпкерлер көптеген түрленулерден өтеді. Шамамен 12 000 жолдан тұратын поэмада 250-ге жуық әртүрлі миф айтылады. Әр миф сыртта, адамдардың сыртқы ықпалдарға осал болатын жерінде орын алады. Бұл поэма мифологиялық және этиологиялық каталогтық поэзия дәстүрінде тұр, мысалы, Гесиодтың "Әйелдер каталогы", Каллимахтың "Aetia", Никандердің "Heteroeumena" және Парфенийдің "Метаморфоздары". Бірінші кітап әлемнің пайда болуын, адамзат жасы, су тасқыны, Дафнаның Аполлонмен, ал Ионың Юпитермен зорлануы туралы баяндайды. Екінші кітап Фаэтоннан басталып, Юпитердің Каллисто мен Европаға деген махаббатын сипаттаумен жалғасады. Үшінші кітап Фив мифологиясына назар аударады, онда Кадмус, Актеон және Пентеус туралы әңгімелер айтылады. Төртінші кітап үш жұп ғашықтар туралы: Пирам мен Тисеба, Сальмакис пен Гермафродит, Персей мен Андромеда. Бесінші кітап Прозерпинаның зорлануын баяндайтын Музалардың әніне арналған. Алтыншы кітап Арахнадан басталып, Филомеламен аяқталатын құдайлар мен өлімге ұшырағандар арасындағы бәсекелестік туралы әңгімелер жинағы. Жетінші кітап Медея, сондай-ақ Кефал мен Прокрис туралы айтады. Сегізінші кітап Дедалдың қашқаны, Калидондық қабанды аулау және ізгі Бакхис пен Филемонның зұлым Эрисихтонмен салыстырылуын қамтиды. Тоғызыншы кітап Геракл және инцест жасаған Библис туралы. Оныншы кітап өшпес махаббат туралы әңгімелерді қамтиды, мысалы, Гиацинт туралы ән салған Орфей, Пигмалион, Мирра және Адонис. Он бірінші кітап Пелей мен Тетистің некесін Кейкс пен Алкионаның махаббатымен салыстырады. Он екінші кітап мифтен тарихқа өтеді, Ахиллдің ерліктерін, кентаврлар шайқасын және Ифигенияны сипаттайды. Он үшінші кітап Ахиллдің қаруы үшін болған талас пен Полифем туралы айтады. Он төртінші кітап Италияға ауысады, онда Эней, Помона мен Вертумн, Ромул мен Герсилияның саяхаттары баяндалады. Соңғы кітап Пифагордың философиялық лекциясымен және Цезарьдің қасиеттілікке ие болуымен басталады. Поэманың соңында Августқа мақтау айтылып, Овидий өзінің өлеңі арқылы өлместікке қол жеткізгеніне сенім білдіреді. "Метаморфоздарды" талдау кезінде ғалымдар Овидийдің материалды қалай ұйымдастырғанына назар аударды. Оқиғалардың географиялық, тақырыптық немесе қарама-қарсылық байланыс арқылы байланыстырылуы қызықты әсерлер туғызады және оқырмандарды үнемі байланыстарды бағалауға мәжбүр етеді. Овидий сонымен қатар әртүрлі әдеби жанрлардан тон мен материалдарын өзгертеді; Г. Б. Конте поэманы "осы әртүрлі әдеби жанрлардың галереясы" деп атады. Осы рухта Овидий өзінің алдыңғыларымен шығармашылық байланысқа түседі, классикалық поэзияның барлық спектрін еске түсіреді. Овидийдің Александрия эпосын немесе элегиялық дистихтерді қолдануы эротикалық және психологиялық стильді эпостың дәстүрлі формаларымен біріктіргенін көрсетеді. "Метаморфоздар" кітабынан алынған түсінік – ақ өтірік немесе ізгі алдамшылық идеясы: "pia mendacia fraude".

The Metamorphoses, Ovid's most ambitious and well known work, consists of a 15 book catalogue written in dactylic hexameter about transformations in Greek and Roman mythology set within a loose mytho historical framework. The word "metamorphoses" is of Greek origin and means "transformations". Appropriately, the characters in this work undergo many different transformations. Within an extent of nearly 12,000 verses, almost 250 different myths are mentioned. Each myth is set outdoors where the mortals are often vulnerable to external influences. The poem stands in the tradition of mythological and etiological catalogue poetry such as Hesiod's Catalogue of Women, Callimachus' Aetia, Nicander's Heteroeumena, and Parthenius' Metamorphoses. The first book describes the formation of the world, the ages of man, the flood, the story of Daphne's rape by Apollo and Io's by Jupiter. The second book opens with Phaethon and continues describing the love of Jupiter with Callisto and Europa. The third book focuses on the mythology of Thebes with the stories of Cadmus, Actaeon, and Pentheus. The fourth book focuses on three pairs of lovers: Pyramus and Thisbe, Salmacis and Hermaphroditus, and Perseus and Andromeda. The fifth book focuses on the song of the Muses, which describes the rape of Proserpina. The sixth book is a collection of stories about the rivalry between gods and mortals, beginning with Arachne and ending with Philomela. The seventh book focuses on Medea, as well as Cephalus and Procris. The eighth book focuses on Daedalus' flight, the Calydonian boar hunt, and the contrast between pious Baucis and Philemon and the wicked Erysichthon. The ninth book focuses on Heracles and the incestuous Byblis. The tenth book focuses on stories of doomed love, such as Orpheus, who sings about Hyacinthus, as well as Pygmalion, Myrrha, and Adonis. The eleventh book compares the marriage of Peleus and Thetis with the love of Ceyx and Alcyone. The twelfth book moves from myth to history describing the exploits of Achilles, the battle of the centaurs, and Iphigeneia. The thirteenth book discusses the contest over Achilles' arms, and Polyphemus. The fourteenth moves to Italy, describing the journey of Aeneas, Pomona and Vertumnus, and Romulus and Hersilia. The final book opens with a philosophical lecture by Pythagoras and the deification of Caesar. The end of the poem praises Augustus and expresses Ovid's belief that his poem has earned him immortality. In analyzing the Metamorphoses, scholars have focused on Ovid's organization of his vast body of material. The ways that stories are linked by geography, themes, or contrasts creates interesting effects and constantly forces the reader to evaluate the connections. Ovid also varies his tone and material from different literary genres; G. B. Conte has called the poem "a sort of gallery of these various literary genres". In this spirit, Ovid engages creatively with his predecessors, alluding to the full spectrum of classical poetry. Ovid's use of Alexandrian epic, or elegiac couplets, shows his fusion of erotic and psychological style with traditional forms of epic. A concept drawn from the Metamorphoses is the idea of the white lie or pious fraud: "pia mendacia fraude".

Фасти ("Тұрандар")

Овидийдің жер аударылған кезінде жазған осы екінші, амбициялық поэмасынан алты кітап сақталған. Алты кітап жылдың бірінші жартысын қамтиды, әр кітап рим күнтізбесінің әртүрлі айына (қаңтардан маусымға дейін) арналған. Бұл жоба рим әдебиетінде бұрын-соңды болмаған сияқты көрінеді. Овидий бүкіл жылды қамтуды жоспарлаған болуы мүмкін, бірақ жер аударылуына байланысты аяқтауға үлкермеген. Дегенмен, ол Томисте жұмыстың бөлімдерін қайта қарады және «Tristia» 2.549–52-де алты кітаптан кейін жұмысының тоқтағанын айтады. «Metamorphoses» сияқты, «Fasti» де ұзақ поэма болуы тиіс еді және Каллимах сияқты авторлардың, сондай-ақ жақында Пропертийдің және оның төртінші кітабының этиологиялық поэзиясын үлгі еткен. Поэма рим күнтізбесі бойынша жүзеді, маңызды римдік мейрамдардың шығу тегі мен салты-дәстүрлерін түсіндіреді, мифтік оқиғаларға тоқтала отырып, маусымға сәйкес астрономиялық және егістік туралы ақпарат береді. Поэма бастапқыда Августқа арналған болуы мүмкін, бірақ императордың қазасы Овидийді арнауды Германдыққа өзгертуге итермелеген болуы мүмкін. Овидий күнтізбе туралы сөйлесу үшін құдайлардан тікелей сауалдау және ғылыми зерттеулерді қолданады, өзін үнемі ват, яғни көруші деп атайды. Ол сондай-ақ мерекелердің жағымсыз, халық арасында кең таралған дәстүрлерін баса көрсетеді, поэманы халықтық, қарапайымдық сипаттарымен байытады, мұны кейбіреулер Августтың моральдық заңдарын бұзу деп түсіндіреді. Бұл поэма рим діні мен мәдениетін зерттеушілер үшін оның сақтап қалған көптеген тарихи материалдары үшін әрқашан құнды болды, бірақ соңғы кезде Овидийдің ең көрнекті әдеби туындыларының бірі және рим элегиялық поэзиясына ерекше үлес қосқан туынды деп есептеледі.

Ibis ("Ибис")

Ибис – 644 талдан тұратын, Овидийдің жер аударылғанда зиян шеккен жауына қарғыс айтып, шабуыл жасайтын, қайғылы өлеңі. Өлеңнің басында Овидий бұған дейінгі өлеңдерінің зиянсыз болғанын, бірақ енді өзінің шеберлігін жауына нұқсан келтіру үшін қолданатынын айтады. Ол Каллимахтың "Ибис" өлеңін шабыт көзі ретінде көрсетеді және қарғысын орындау үшін барлық құдайларды шақырады. Овидий мифтік мысалдар арқылы жауын өлімнен кейінгі тіршілікте айыптайды, оның тууымен байланысты жаман белгілерді еске алады, содан кейін келесі 300 талда мифологиялық кейіпкерлерге тиген азаптарды жауына тисін деп тілейді. Өлең құдайлардан қарғысын орындауын сұрап дұғамен аяқталады.

Тристия ("Азаң")

Тристия – Овидийдің Томистегі жер аударылуынан туған бес кітаптан тұратын желіктік өлеңдер жинағы. Бірінші кітапта 11 өлең бар; алғашқысы – Овидийдің кітабына, Римге келгенде қалай әрекет ету керектігі туралы арналған сөздері. Үшінші өлеңде оның Римдегі соңғы түні, екінші және оныншы өлеңдерде Овидийдің Томиске сапары, сегізінші өлеңде досының сатқындығы, ал бесінші және алтыншы өлеңдерде достары мен әйеліне деген адалдығы суреттеледі. Соңғы өлеңінде Овидий кітабының сапасы мен мәнері үшін кешірім сұрайды, бұл сезім бүкіл жинақ бойына қайталанады. Екінші кітапта Овидий өзін және өлеңдерін қорғайтын, жұмысын ақтау үшін үлгілер келтіретін және императордан кешірім тілейтін бір ұзын өлең бар. Үшінші кітаптағы 14 өлең Овидийдің Томистегі өміріне арналған. Ашылу өлеңі оның кітабының Римге келгенін және Овидийдің туындыларына тыйым салынғанын сипаттайды. Он, он екінші және он үшінші өлеңдер Томисте өткен маусымдарға, тоғызыншы өлең сол жердің тегіне, ал екінші, үшінші және он бірінші өлеңдер оның эмоционалдық күйзелісі мен үйге деген сағынышына назар аударады. Соңғы өлеңі – оның еңбегі үшін кешірім сұрау. Төртінші кітапта көбінесе достарына арналған он өлең бар. Бірінші өлеңде оның поэзияға деген махаббаты және одан алатын тыныштық туралы айтылса, екінші өлеңде Тиберийдің жеңісі суреттеледі. Үшінші-бесінші өлеңдер достарына, жетіншісі – хат алмасу туралы өтініш, ал оныншысы – автобиография. "Тристия" жинағының соңғы кітабында 14 өлең бар, олар оның әйелі мен достарына арналған. Төртінші, бесінші, он бірінші және он төртінші өлеңдері әйеліне, екінші және үшінші өлеңдері Август пен Бахусқа, төртінші және алтыншы өлеңдері достарына, сегізінші өлеңі жауына арналған. Он үшінші өлеңінде хаттар сұралады, ал бірінші және он екінші өлеңдерінде оқырмандарынан өлеңдерінің сапасы үшін кешірім сұрайды.

Epistulae ex Ponto ("Қара теңізден келген хаттар")

Epistulae ex Ponto – бұл төрт кітаптан тұратын, жер аударылу кезінде жазылған өлеңдер жинағы. Эпистулалардың әрқайсысы әртүрлі досқа арналған және Овидийдің елге қайтарылуына қол жеткізуге Tristia-ға қарағанда одан да күштірек бағытталған. Өлеңдер негізінен достарынан императорлық отбасының мүшелеріне оның атынан сөйлеуді сұрау, достарымен жазу туралы әңгімелер және жер аударылудағы өмірдің сипаттамаларынан тұрады. Бірінші кітапта он өлең бар, онда Овидий өз денсаулығының жай-күйі (10), Римге деген үміттері, естеліктері мен сағынышы (3, 6, 8) және жер аударылудағы қажеттіліктері (3) туралы айтады. Екінші кітапта Германикке (1 және 5) және басқа да достарына, Римде оның атынан сөйлеуге шақырулар бар, сонымен қатар ол өзінің үмітсіздігі мен жер аударылудағы өмірін сипаттайды. Үшінші кітапта Овидийдің әйеліне (1) және түрлі достарына арналған тоғыз өлең бар. Онда Тавристегі Ифигения туралы әңгіме (2), сынға қарсы өлең (9) және Купидон туралы арман (3) қамтылған. Төртінші кітап, Овидийдің соңғы туындысы, 16 өлеңде достарымен сөйлеседі және жер аударылудағы өмірін одан әрі сипаттайды. 10 және 13-ші өлеңдер Томистегі қыс пен көктемді суреттейді, 14-ші өлең Томисті жартылай мақтайды, 7-ші өлең оның географиясы мен климатын сипаттайды, ал 4-ші және 9-шы өлеңдер достарының консулдықтарымен құттықтап, көмек сұрайды. 12-ші өлең Тутиканға арналған, Овидий оның атының өлең өлшеміне сай келмейтініне шағымданады. Соңғы өлең Овидийді жалғыз қалдыруды өтінген жауына арналған. Соңғы жұп өлең мыналай аударылады: «Өлі денеме пышақ шаншудың қызығы неде? / Жаңа жаралар салуға орын қалмады».

Жоғалған шығармалар

Овидийдің өзі айтқандай, бір жоғалту – "Аморе" поэмасының алғашқы бес кітабы, одан бізге ештеңе жеткен жоқ. Ең үлкен шығын – Овидийдің жалғыз трагедиясы "Медея", одан тек бірнеше жол сақталған. Квинтилиан бұл туындысын жоғары бағалап, Овидийдің поэзиялық дарынының көрнекті үлгісі деп есептейді. Лактанций Овидийдің Араттың "Құбылыстар" поэмасын аударған жоғалған нұсқасынан үзінді келтіреді, алайда бұл поэманың Овидийге жатқызылуы күмәнді, себебі ол Овидийдің басқа еңбектерінде еске алынбаған. Прискиан "Эпиграммалар" атты туындыдан бір жол келтіреді. Ғалымдардың пікірінше, мүмкін емес болса да, егер "Фастидің" соңғы алты кітабы болған болса, олардың жоғалуы зор шығын болар еді. Овидий сондай-ақ, кейбір мерекелік өлеңдерін ("Эпиталамий", азалы жыр, тіпті гот тіліндегі туындыларын) атап өткен, бірақ олар бізге жетпеген. "Медикаминаның" соңғы бөлігі де жоғалып кеткен.

Consolatio ad Liviam ("Ливияға арналған жұбаныш")

Consolatio – ұлы Нерон Клавдий Друздың қазасына байланысты Августтың әйелі Ливияға арналған ұзақ элегиялық жыр. Жыр Ливияға қайғылы сезімдерін жасырмауға кеңес берумен басталады және Друздың әскери ерлігі мен оның өлімінің арасындағы қарама-қайшылықты көрсетеді. Друздың қосылу рәсімі мен императорлық отбасының көрсеткен құрметі, соңғы сәттері және Ливияның құстарға теңеген денесіне айтқан жоқтауы суреттеледі. Рим қаласының жоқтау айтуы, оның қосылу процессиясын қарсы алуы және құдайлар туралы айтылады. Марс өзінің ғибадатханасынан Тибр өзенін қайғыдан өртті сөндіруден тыйым салады. Ол жоғалған әскери наградалары, әйелі және анасы үшін қайғырылады. Ақын Ливиядан Тиберийден көңіл көтеруді сұрайды. Жыр Друздың Ливияға Елизийдегі тағдырына сендіретін сөздерімен аяқталады. Бұл жыр «Меценатқа арналған Элегиялармен» байланысты болғанымен, қазір олардың ешқандай байланысы жоқ деп есептеледі. Туындының жазылған мерзімі белгісіз, бірақ жырда Тиберийдің маңызды рөлі болғандықтан, оны Тиберийдің билігі тұсында жазған деп болжауға болады.

Нюкс ("Көміршекті ағашы")

Бұл 91 элегиялық жұптан тұратын қысқа өлең, Эзоптың "Жаңғақ ағашы" туралы ертегісімен байланысты, ол адамның құрметсіздігі туралы айтады. Ағаш, жемісін алу үшін балалар тас лақтымауын сұрап монолог айта келе, бұрынғы жемісті алтын ғасырды қазіргі өнімсіз кезеңмен салыстырады, онда оның жемісі зорлықпен жыртылып, бұтақтары сындырылады. Осы барыста ағаш өзін бірнеше мифологиялық кейіпкерлермен салыстырып, императордың қамқорлығын мақтайды және азаптанудан гөрі құрылуын тілейді. Өлең жалған деп есептеледі, себебі ол Овидийдің еңбектеріне тән емес тәсілмен сілтеме жасайды, бірақ бұл туынды Овидиймен бір замандас деп саналады.

Сомниум ("Ұйқы")

Бұл өлең дәстүрлі түрде Amores 3.5 деп саналады, бірақ оның шынайылығы күмәнді. Ақын түсін жорамалшыға айтады: ол орталық күннің ыстығынан қашып бара жатқанда, бұқаның жанында ақ сиырды көреді. Сиырды қарға шоқығанда, ол бұқадан айырылып, басқа бұқалармен бірге жайылымға кетеді. Жорамалшы бұл түсті махаббатқа байланысты аллегория ретінде түсіндіреді: бұқа – ақынның өзі, сиыр – бойжеткен қыз, ал қарға – қарт әйел. Қарт әйел қызды сүйіктісін тастап, өзге біреуді іздеуге итермелейді. Бұл өлең жеке тарағаны мәлім, және Тибулл немесе Проперцийдің өлеңдерімен байланысы болмауы оның жалғандығын көрсетеді. Дегенмен, өлеңнің ерте империя кезеңінде жазылғаны болжануда.

Стиль

Овидий дәстүрлі түрде жанрдың эволюциясындағы соңғы маңызды махаббат элегисті және жанрдың конвенцияларын басқарудағы ең көпжанрлы ақын саналады. Басқа канондық элегиялық ақындар сияқты, Овидий өзінің шығармаларында дәстүрлі әскери және қоғамдық мақсаттарға қарағанда субъективтілік пен жеке эмоцияға баса назар аударатын образды қабылдайды. Кейбір ғалымдар мұны Август кезеңінің салыстырмалы тұрақтылығымен байланыстырады. Дегенмен, Катулл, Тибулл және Проперций жеке тәжірибеден шабыттанған болса да, осы ақындардың шығармаларын «биографиялық» тұрғыдан қарастырудың дұрыстығы ғылыми пікірталас тудырады. Овидий поэзиясында өзінің сүйіктісінен эмоционалды жағынан алыс, ал мәтінде бірегей эмоционалды реализмді жасауға басқа элегистерге қарағанда аз қатысқан образ ретінде көрінеді. Бұл көзқарас, сондай-ақ Овидийдің Кориннасын нақты тұлғамен байланыстыратын куәліктердің болмауы ғалымдарды Кориннаның ешқашан нақты адам болмағаны және Овидийдің онымен қарым-қатынасы элегиялық жобасы үшін ойлап тапқан туынды деген қорытындыға әкелді. Кейбір ғалымдар тіпті Кориннаны элегиялық жанрдың метапоэтикалық символы ретінде түсіндіреді. Овидий дәстүрлі элегиялық конвенциялармен ойнайтын және жанрдың тақырыптарын дамытатын өте тапқыр махаббат элегисті саналады; Квинтилиан оны тіпті «қайратты» элегист деп атайды. Оның эротикалық элегиясы тақырыптар мен көзқарастардың кең спектрін қамтиды: «Аморлар» Овидийдің Кориннамен қарым-қатынасына, мифтік кейіпкерлердің махаббаты «Героидтардың» тақырыбы, ал «Арс Аматория» және басқа дидактикалық махаббат өлеңдері қарым-қатынастар мен сүйкімділік туралы (қайыршылық) «ғылыми» тұрғыдан нұсқаулар береді. Оның элегияға қатысты көзқарасы бойынша ғалымдар риторикалық білімнің оның санауында, таң қалдыру әсерлерінде және ауысу құралдарындағы ықпалын байқады. Кейбір зерттеушілер Овидийдің басқа шығармаларында, мысалы, «Фастиде» махаббат элегиясына деген қызығушылығының әсерін атап өтті және оның «элегиялық» стилін «эпикалық» стилінен ажыратты. Ричард Хайнц өзінің танымал «Овидийдің элегиялық повестемесі» (1919) еңбегінде Овидий стильдерінің айырмашылығын, екі поэмадағы Церера-Прозерпина оқиғасын қарастыру сияқты, бірдей аңыздардың «Фасти» және «Метаморфоза» нұсқаларын салыстыра отырып сипаттады. Хайнц «элегиялық өлеңдерде сезімтал және нәзік тон басым болса, ал алты буынды баяндама салтанаттылық пен құрметке баса назар аударады» деп көрсетті. Оның жалпы аргументтік желісін Брукс Отис қабылдады, ол былай деп жазды: құдайлар эпоста «қатаң», өйткені олар элегияда емес; эпостағы сөздер ұзақ және сирек, ал элегиядағы сөздер қысқа, қиындалған және жиі болады; эпикалық автор өзін жасырады, ал элегиялық автор баяндамасын оқырманға немесе кейіпкерлеріне таныс пікірлермен толтырады; ең бастысы, эпикалық баяндама үздіксіз және симметриялық, ал элегиялық баяндама айқын асимметрияны көрсетеді. Отис Овидийдің махаббат поэмаларында ол «жаңа нәрсе ойлап табудың орнына ежелгі тақырыпты пародиялап отырғанын» айтты. Отис «Героидтар» көбірек маңызға ие екенін және олардың кейбіреулері «Овидий бұрын жасаған нәрселерден мүлдем өзгеше [ ] бірақ ол мұнда да өте таныс жолмен қадам басып отыр» деп мәлімдеді, себебі әйелдердің еркектерінен тастап кетілуі немесе ажырасу мотиві «эллинистік және неотерикалық поэзияның тұрақты мотиві болды (біз үшін классикалық мысал, әрине, Катуллдың 66-шы өлеңі)».

Ovid is traditionally considered the final significant love elegist in the evolution of the genre and one of the most versatile in his handling of the genre's conventions. Like the other canonical elegiac poets Ovid takes on a persona in his works that emphasizes subjectivity and personal emotion over traditional militaristic and public goals, a convention that some scholars link to the relative stability provided by the Augustan settlement. However, although Catullus, Tibullus and Propertius may have been inspired in part by personal experience, the validity of "biographical" readings of these poets' works is a serious point of scholarly contention. Ovid has been seen as taking on a persona in his poetry that is far more emotionally detached from his mistress and less involved in crafting a unique emotional realism within the text than the other elegists. This attitude, coupled with the lack of testimony that identifies Ovid's Corinna with a real person has led scholars to conclude that Corinna was never a real person – and that Ovid's relationship with her is an invention for his elegiac project. Some scholars have even interpreted Corinna as a metapoetic symbol for the elegiac genre itself. Ovid has been considered a highly inventive love elegist who plays with traditional elegiac conventions and elaborates the themes of the genre; Quintilian even calls him a "sportive" elegist. His erotic elegy covers a wide spectrum of themes and viewpoints; the Amores focus on Ovid's relationship with Corinna, the love of mythical characters is the subject of the Heroides, and the Ars Amatoria and the other didactic love poems provide a handbook for relationships and seduction from a (mock )"scientific" viewpoint. In his treatment of elegy, scholars have traced the influence of rhetorical education in his enumeration, in his effects of surprise, and in his transitional devices. Some commentators have also noted the influence of Ovid's interest in love elegy in his other works, such as the Fasti, and have distinguished his "elegiac" style from his "epic" style. Richard Heinze in his famous Ovids elegische Erzählung (1919) delineated the distinction between Ovid's styles by comparing the Fasti and Metamorphoses versions of the same legends, such as the treatment of the Ceres–Proserpina story in both poems. Heinze demonstrated that, "whereas in the elegiac poems a sentimental and tender tone prevails, the hexameter narrative is characterized by an emphasis on solemnity and awe " His general line of argument has been accepted by Brooks Otis, who wrote:

The gods are "serious" in epic as they are not in elegy; the speeches in epic are long and infrequent compared to the short, truncated and frequent speeches of elegy; the epic writer conceals himself while the elegiac fills his narrative with familiar remarks to the reader or his characters; above all perhaps, epic narrative is continuous and symmetrical whereas elegiac narrative displays a marked asymmetry

Otis wrote that in the Ovidian poems of love, he "was burlesquing an old theme rather than inventing a new one". Otis states that the Heroides are more serious and, though some of them are "quite different from anything Ovid had done before [ ] he is here also treading a very well worn path" to relate that the motif of females abandoned by or separated from their men was a "stock motif of Hellenistic and neoteric poetry (the classic example for us is, of course, Catullus 66)".

Басылымдар

МакКеоун, Дж. (ред.), Овидий: Аморес. Текст, Пролегомена және төрт томдық түсініктеме, I–III томдары (Ливерпуль, 1987–1998) (ARCA, 20, 22, 36). Райан, М. Б.; Перкинс, С. А. (ред.), Овидийдің Аморес, Бірінші кітап: Түсініктеме (Норман: Оклахома университетінің баспасы, 2011) (Оклахома классикалық мәдениет сериясы, 41). Таррант, Р. Дж. (ред.), П. Овиди Насонис Метаморфоздар (Оксфорд: OUP, 2004) (Оксфорд классикалық мәтіндері). Андерсон, В. С., Овидийдің Метаморфоздары, 1–5 кітаптар (Норман: Оклахома университетінің баспасы, 1996). Андерсон, В. С., Овидийдің Метаморфоздары, 6–10 кітаптар (Норман: Оклахома университетінің баспасы, 1972). Кенни, Е. Дж. (ред.), П. Овиди Насонис Аморес, Medicamina Faciei Femineae, Ars Amatoria, Remedia Amoris (Оксфорд: OUP, 19942) (Оксфорд классикалық мәтіндері). Майерс, К. Сара, Овидий Метаморфоздар 14. Кембридж грек және латын классикасы. (Кембридж университетінің баспасы, 2009). Рамирес де Вергер, А. (ред.), Овидий, Carmina Amatoria. Аморес. Medicamina faciei femineae. Ars amatoria. Remedia amoris. (Мюнхен & Лейпциг: Saur, 20062) (Bibliotheca Teubneriana). Дорри, Х. (ред.), Epistulae Heroidum / P. Ovidius Naso (Берлин & Нью-Йорк: de Gruyter, 1971) (Texte und Kommentare; Bd. 6). Форнаро, П. (ред.), Publio Ovidio Nasone, Heroides (Алессандрия: Edizioni del'Orso, 1999). Алтон, Е. Х.; Вормелл, Д. Е. В.; Кортни, Е. (ред.), P. Ovidi Nasonis Fastorum libri sex (Штутгарт & Лейпциг: Teubner, 19974) (Bibliotheca Teubneriana). Фантем, Элейн, Fasti. IV кітап. Кембридж грек және латын классикасы. (Кембридж университетінің баспасы, 1998). Уайзман, Энн және Питер Уайзман, Овидий: Fasti. (Оксфорд университетінің баспасы, 2013). Goold, G. P., және т.б. (ред.), Овидий, Heroides, Amores; Махаббат өнері, Косметика, Махаббатқа арналған емдер, Ibis, жаңғақ ағашы, Теңіз балық аулау, Жұбаныш; Метаморфоздар; Fasti; Tristia, Ex Ponto, I–VI томдары (Кембридж, Массачусетс/Лондон: HUP, 1977–1989, қайта қаралып жаңартылған басылымы) (Loeb Classical Library). Холл, Дж. Б. (ред.), P. Ovidi Nasonis Tristia (Штутгарт & Лейпциг: Teubner 1995) (Bibliotheca Teubneriana). Инглхарт, Дженнифер, Tristia, 2-кітап. (Оксфорд университетінің баспасы, 2010). Ричмонд, Дж. А. (ред.), P. Ovidi Nasonis Ex Ponto libri quattuor (Штутгарт & Лейпциг: Teubner 1990) (Bibliotheca Teubneriana).

McKeown, J. (ed), Ovid: Amores. Text, Prolegomena and Commentary in four volumes, Vol. I–III (Liverpool, 1987–1998) (ARCA, 20, 22, 36). Ryan, M. B.; Perkins, C. A. (ed. ), Ovid's Amores, Book One: A Commentary (Norman: University of Oklahoma Press, 2011) (Oklahoma Series in Classical Culture, 41). Tarrant, R. J. (ed. ), P. Ovidi Nasonis Metamorphoses (Oxford: OUP, 2004) (Oxford Classical Texts). Anderson, W. S., Ovid's Metamorphoses, Books 1–5 (Norman: University of Oklahoma Press, 1996). Anderson, W. S., Ovid's Metamorphoses, Books 6–10 (Norman: University of Oklahoma Press, 1972). Kenney, E. J. (ed. ), P. Ovidi Nasonis Amores, Medicamina Faciei Femineae, Ars Amatoria, Remedia Amoris (Oxford: OUP, 19942) (Oxford Classical Texts). Myers, K. Sara Ovid Metamorphoses 14. Cambridge Greek and Latin Classics. (Cambridge University Press, 2009). Ramírez de Verger, A. (ed. ), Ovidius, Carmina Amatoria. Amores. Medicamina faciei femineae. Ars amatoria. Remedia amoris. (München & Leipzig: Saur, 20062) (Bibliotheca Teubneriana). Dörrie, H. (ed. ), Epistulae Heroidum / P. Ovidius Naso (Berlin & New York: de Gruyter, 1971) (Texte und Kommentare; Bd. 6). Fornaro, P. (ed. ), Publio Ovidio Nasone, Heroides (Alessandria: Edizioni del'Orso, 1999)
Alton, E. H.; Wormell, D. E. W.; Courtney, E. (eds. ), P. Ovidi Nasonis Fastorum libri sex (Stuttgart & Leipzig: Teubner, 19974) (Bibliotheca Teubneriana). Fantham, Elaine. Fasti. Book IV. Cambridge Greek and Latin Classics. (Cambridge University Press, 1998). Wiseman, Anne and Peter Wiseman Ovid: Fasti. (Oxford University Press, 2013). Goold, G. P., et alii (eds. ), Ovid, Heroides, Amores; Art of Love, Cosmetics, Remedies for Love, Ibis, Walnut tree, Sea Fishing, Consolation; Metamorphoses; Fasti; Tristia, Ex Ponto, Vol. I VI, (Cambridge, Massachusetts/London: HUP, 1977–1989, revised ed.) (Loeb Classical Library)
Hall, J. B. (ed. ), P. Ovidi Nasonis Tristia (Stuttgart & Leipzig: Teubner 1995) (Bibliotheca Teubneriana). Ingleheart, Jennifer Tristia Book 2. (Oxford University Press, 2010). Richmond, J. A. (ed. ), P. Ovidi Nasonis Ex Ponto libri quattuor (Stuttgart & Leipzig: Teubner 1990) (Bibliotheca Teubneriana).

Латын және ағылшын тілдеріндегі аударма

Персей/Тюфт: П. Овидий Насо Аморес, Ars Amatoria, Героидтар (бұл сайтта Эпистула деп аталады), Метаморфоздар, Remedia Amoris. Жақсартылған браузер. Жүктеуге болмайды. Киелі мәтіндер мұрағаты: Овидийдің Аморес, Ars Amatoria, Medicamina Faciei Femineae, Метаморфоздар, Remedia Amoris. Публий Овидий Насоның Метаморфозалары; аңыздарды талдау және түсіндіру арқылы түсіндірілді, сондай-ақ тарихи, мифологиялық және сындық ағылшынша түсіндірмелермен және суреттік безендірулермен толықтырылған: барлық сөздердің мағынасын сындық дәлдікпен беруші сөздікпен. Натан Ковингтон Брукс жазған. Баспа: Нью-Йорк, A. S. Barnes & co.; Цинциннати, H. W. Derby & co., 1857 (Джорджия университетінің кітапханаларында іздеуге болатын факсимиле; DjVu және қабатты PDF форматында).