Уильям Лисл Боулз: Англиялық дін қызметкері, ақын және сыншы

Кіріспе

Ағылшын дін қызметкері, ақын және сыншы (1762–1850)

Уильям Лизл Боулз (24 қыркүйек 1762 – 7 сәуір 1850) – ағылшын дін қызметкері, ақын және сыншы.

Өмір және мансап

Боулз Нортгемптонширдегі Кингс Саттон қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі викарий болып қызмет еткен. 14 жасында ол Винчестер колледжіне түсті, сол кездегі директор доктор Джозеф Уортон еді. 1781 жылы Боулз мектептің капитаны болып аяқтады және Оксфордтағы Тринити колледжіне оқуға түсті, онда ол стипендия жеңіп алған. Екі жылдан кейін ол латын тіліндегі өлеңдері үшін Канцлер сыйлығына ие болды. Боулз Англия шіркеуінің дін қызметкерлерінің ұрпағынан шыққан. Оның арғы атасы Мэтью Боулз (1652–1742), атасы доктор Томас Боулз (1696–1773) және әкесі Уильям Томас Боулз (1728–1786) – барлығы да приходтағы діни қызметкерлер болған. Оксфордта білім алғаннан кейін Боулз ата-бабаларының жолын жалғастырып, Англия шіркеуіне кірді. 1792 жылы Донхед Сент-Эндрюде пасторлық қызметтен кейін, ол Уилтширдегі Чиклэйдтің викарийі болып тағайындалды. 1797 жылы ол Глостерширдегі Дэмблтонның викариясын алды, ал 1804 жылы Уилтширдегі Бремхиллдің викарийі болды, осы жерде ол Мод Хиттің ескерткішіндегі өлеңді жазды. Сол жылы оның епископы Джон Дуглас оны Солсбери соборындағы пребендтік орынға бекітті. 1818 жылы ол Принц-Регенттің капелланы болды, ал 1828 жылы Солсберидің тұрақты каноны болып сайланды. Боулз жариялаған ұзын өлеңдерінің деңгейі аса жоғары емес, бірақ олардың барлығы қиялдың тазалығымен, мәдениетті және әдемі тілімен, сезімдердің тереңдігімен ерекшеленеді. Ең танымалдары: «Ашу-жайлау рухы» (1804), оны Лорд Байрон аяусыз сынға алды; «Миссионер» (1813); «Соңғы саксонның қабірі» (1822); және «Патмостағы Иоанн» (1833). Боулз ақын емес, сыншы ретінде көбірек танымал. 1806 жылы ол Александр Поуптың шығармаларының түсіндірмелермен және эссесімен бірге басылған нұсқасын жариялады, онда ол поэтикалық бейнелерге қатысты белгілі бір канондарды белгіледі, олар кейінірек өзгерістермен қабылданды, бірақ сол кезде Поуп пен оның стилін жақтағандар күшті қарсылық көрсетті. Ол 1819 жылы «Поэзияның өзгермейтін қағидалары» еңбегінде өз көзқарасын қайталады. Бұл дау поэзияның қарама-қарсы көзқарастарын – шамамен айтқанда, табиғи және жасанды – айқын көрсетті. Бірақ кейін, 1802 жылғы маңызды хатында Колридж Боулздың табиғи көріністер мен адам өмірі арасындағы параллельдерді «формальды салыстырулар түрінде» тұрақты түрде көрсетуіне қарсылық білдірді, оның орнына ақынның санасының «табиғаттың ұлы көріністерімен» бірігуін ұсынды. Боулз 1820 жылдары Александр Попқа қатысты даудың себебі болды, оған Лорд Байрон да тартылды.

Bowles was born at King's Sutton, Northamptonshire, where his father was vicar. At the age of 14 he entered Winchester College, where the headmaster at the time was Dr Joseph Warton. In 1781 Bowles left as captain of the school, and went on to Trinity College, Oxford, where he had won a scholarship. Two years later he won the Chancellor's prize for Latin verse. Bowles came from a line of Church of England clergymen. His great grandfather Matthew Bowles (1652–1742), grandfather Dr Thomas Bowles (1696–1773) and father William Thomas Bowles (1728–1786) had all been parish priests. After taking his degree at Oxford, Bowles followed his forebears into the Church of England, and in 1792, after serving as curate in Donhead St Andrew, was appointed vicar of Chicklade in Wiltshire. In 1797 he received the vicarage of Dumbleton in Gloucestershire, and in 1804 became vicar of Bremhill in Wiltshire, where he wrote the poem seen on Maud Heath's statue. In the same year his bishop, John Douglas, collated him to a prebendal stall in Salisbury Cathedral. In 1818 he was made chaplain to the Prince Regent, and in 1828 he was elected residentiary canon of Salisbury. The longer poems published by Bowles are not of a very high standard, though all are distinguished by purity of imagination, cultured and graceful diction, and great tenderness of feeling. The most extensive were The Spirit of Discovery (1804), which was mercilessly ridiculed by Lord Byron; The Missionary (1813); The Grave of the Last Saxon (1822); and St John in Patmos (1833). Bowles is perhaps more celebrated as a critic than as a poet. In 1806 he published an edition of Alexander Pope's works with notes and an essay, in which he laid down certain canons as to poetic imagery which, subject to some modification, were later accepted, but which were received at the time with strong opposition by admirers of Pope and his style. He restated his views in 1819, in The Invariable Principles of Poetry. The controversy brought into sharp contrast the opposing views of poetry, which may be roughly described as the natural and the artificial. Subsequently however, in an important letter of 1802, Coleridge took exception to Bowles's persistent drawing of parallels between a natural scene and human life "in the shape of formal similes", arguing instead for a merger of the poet's mind with "the great appearances of nature". Bowles was the cause in the 1820s of the Alexander Pope controversy into which Lord Byron was drawn.