Кіріспе

Пигаль алаңы – Париждің 9-шы округінде, Клиши бульвары мен Рошшуар бульвары арасында, Сакре-Кёр ғибадатханасының жанында, Монмартр төбесінің етегінде орналасқан қоғамдық алаң.

Орналасуы және кіру мүмкіндігі

Площадь Бульвар де Клиши мен Бульвар де Рошешуардың арасында, Сакре-Кёр шіркеуіне жақын, Монмартр төбесінің етегінде орналасқан. Бұл Пигаль ауданындағы ең белгілі орын. Осы жерге Пигаль метро станциясының 2 және 12-ші желілері арқылы жетуге болады.

Атаудың шығу тегі

Бұл жер атауын мүсінші Жан Батист Пигаллдан (1714–1785) алған, және ол Pigalle ауданының, Quartier Pigalle-дің ең белгілі ауданы болып табылады.

Тарих

1826 жылы Брак мырзаға өзінің жерінде және қала оған айырбас арқылы берген жерінде, 1826 жылғы 1 маусымдағы қалалық кеңестің (Conseil municipal) шешіміне сәйкес, Лаваль көшесінен (қазіргі Виктор Массе көшесі) Монмартр қақпасына дейін 12 метрлік көше салуға және осы қақпаның алдында жартылай дөңгелек алаң құруға рұқсат берілді. 1864 жылы бұл орын, Place de la Barrière Montmartre деп аталған, Place Pigalle деп өзгертілді. 1871 жылғы 18 наурызда генерал Клемент Томас, Париж Коммунасы көтерілісі кезінде генерал Клод Лекомттың көтерілісшілерге түскенін естіп, оны іздеуге аттанды. Азаматтық киім киіп, шамамен сағат 17:00-де Пигаль алаңына келді. Көтерілісшілердің бірі оның үлкен ақ сақалынан танып, Розиер көшесіне алып барып, өлім жазасын орындады. 1900 жылға қарай алаң мен оны қоршаған көшелер суретшілер студиялары мен әдеби кафелерге толы маңайға айналды, олардың ең танымал – Nouvelle Athènes (Жаңа Афина) болды. Пигаль алаңы Жорж Ульмердің мәшһүр әніне шабыттандырды: "Un p'tit jet d'eau, une station de métro, entourée de bistrots, Pigalle…" ("Аз ған су, метро станциясы, бистролармен қоршалған, Пигаль…"). "Place Pigalle" – Алекс Алстон мен Морис Шевалье жазған әннің тағы бір атауы. Ол 1946 жылғы 9 сәуірде Парижде оркестрмен (дирижері Жак Хелиан) Шевалье орындауында жазылды. 8-сурет – Эллиотт Смиттің бесінші және өмірінде шығарған соңғы альбомы бастапқыда Place Pigalle деп аталды. Бұл оның жарық көрмеген әндерінің бірі, және ол туралы тағы "екі-үш ән" бар еді. Венгриялық поп-жұлдызы Эва Чепреги, Neoton Familia тобынан, 1987 жылы шығарған "Párizsi Lány" ("Париж қызы") жеке әнінде алаңды және оның қызыл шамдар ауданы ретіндегі жағымсыз беделін айтты.

Есте қаларлық ғимараттар мен естен кетпес орындар

No 1: суретшілерді көрмеге шығарған "L'Abbaye de Thélème" кафесінің бұрынғы орны. No 3, Фрошо даңғылымен қиылысында: 19-ғасырдың соңында түнде ашық болған "Café du Rat Mort" кафесінің бұрынғы орны. No 5: Париж мектебінің суретшісі Габриэль Дошоның (1927-2005) шеберханасы орналасқан жер. No 9: "Café de la Nouvelle Athènes" кафесінің бұрынғы орны. Фотограф Пол Сескау (1858-1926) 1896 жылы өзінің екінші студиясын ашып, көркемдік клиенттеріне мүмкіндігінше жақын болу үшін орналастырды. 1920-1940 жылдары "Café de la Nouvelle Athènes" кафесі "Le Sphynx" болып, стриптиз көрсетілетін орынға айналды, ал 1960-1970 жылдары лесбияндық кабаре болған "New Moon" 1980-1990 жылдары рок-топтарын қабылдады. Бүкіл бастапқы ғимарат 2004 жылы өртеніп, сөйтіп қиратылды. Бұл жер 30 жылдан астам уақыт бойы Хелен Мартиниге тиесілі болды және 2017 жылдың соңында "Le Seuil" баспасында жарық көрген Дэвид Дюфреннің (жазушы және бұрынғы журналист, "Libération" газетінде жұмыс істеген) зерттеуіне арналды. Кабаре мен кітап 2017 жылдың қазан айында және 2018 жылдың 1 қаңтарында (France Culture) тегін жүктеуге болатын мәдени бағдарламаның тақырыбы болды. No 11: "Folies Pigalle" – бұрынғы итальяндық театр, содан кейін кабаре және ақырында кинотеатр, 1991 жылдан бастап түнгі клубқа айналды.