Аннея Локвуд: Американдық композитор және оның шығармашылығы
Annea Lockwood
Аннеа Локвуд – жаңазеландиялық-американдық композитор, электрондық музыка сарапшысы. Туындылары: микротональды музыка, табиғат дыбыстары, фортепиано эксперименттері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық классикалық композитор
American classical composer
Аннея Локвуд (29 шілде 1939 жылы Крайстчерч, Жаңа Зеландияда туған) – Жаңа Зеландияда туған американдық композитор және академиялық музыкант. Ол Вассар колледжінде электрондық музыкадан сабақ берген. Оның репертуары өте кең және көбінесе микротонды, электроакустикалық дыбыстар мен вокалдық музыканы, сондай-ақ табиғи дыбыстарды жазуды қамтиды. Ол сонымен қатар пианиноны өртеу немесе суға батыру сияқты Fluxus үлгісіндегі шығармаларды да жазған.
Annea Lockwood (born July 29, 1939, in Christchurch, New Zealand) is a New Zealand born American composer and academic musician. She taught electronic music at Vassar College. Her range is vast and often includes microtonal, electro acoustic soundscapes and vocal music, as well as recordings of natural found sounds. She has also recorded Fluxus inspired pieces involving burning or drowning pianos.
Ерте өмір және білім
Локвуд композицияны оқыды және Кантербери университетінде музыка бакалаврын құрметті дипломмен аяқтады. Ол 1961 жылдан 1963 жылға дейін Корольдік музыка колледжінде Питер Расин Фрикерден, 1963 жылдан 1964 жылға дейін Дармштадтер Ferienkurse-де Готфрид Майкл Кенигтен, ал Кёльн музыка мектебінде композиция бойынша оқуын жалғастырды. Ол сондай-ақ Нидерландыда оқыды. Локвуд 1964 жылы Лондонға қоныстанды.
Lockwood studied composition and completed a Bachelor of Music with honours from the University of Canterbury. Her composition studies continued with Peter Racine Fricker at the Royal College of Music from 1961 to 1963; with Gottfried Michael Koenig at the Darmstädter Ferienkurse from 1963 to 1964; and at the Hochschule für Musik Köln. She also studied in the Netherlands. Lockwood settled in London in 1964.
Карьерасы мен стилі
1960 жылдардың соңы мен 1970 жылдардың басында Локвуд Еуропа бойынша өнер көрсетіп, композициялар жазды. Оның композицияларында «Шыны Концертінде» (1967) қолданылған шыны түтіктер сияқты дәстүрлі емес аспаптар болды. Бұл «Source: Music of the Avant Garde» басылымында жарияланды, содан кейін «Tangent Records» студиясы жазып, шығарды. 1970 жылдары Локвуд өнерлік акциялар ретінде жіктелетін музыка жасай бастады, себебі композициялық идеялардың өзегі аудитория мен ортаны бір туындының бір бөлігіне айналдырды. Ол әртүрлі хореографтармен, дыбыс поэзиясының шеберлерімен және суретшілермен ынтымақтастықта жұмыс істеді, сондай-ақ «Әлемдік ырғақтар» (1975) туындысын жасады. Ол архетиптерге және маңызды тұлғалармен болған әңгімелерге де ден қойды, мысалы, 80 жастағы төрт әйелмен болған әңгімелер негізінде жазылған «Ата-аналармен сұхбат» (1979) және мүсінші Уолтер Винчамен болған әңгімеге негізделген «Дельта жүгірісі» (1982). «Үш қысқа әңгіме және Апофеоз» (1985) шығармасында Локвуд «Дыбыс доп» деп атаған, көбікпен қапталған, алты кішкентай динамик пен радио қабылдағыштан тұратын допты пайдаланды. Бұл ерекше құралды жасаудың себебі – «дыбысты бишілердің қолына беру». Ол судың дыбыстарын да пайдаланады. 1990 жылдары оның шығармалары акустикалық-электрлі аспаптар үшін жазылды және мультимедиалық элементтер мен халық аспаптарын қамтыды. «Мың жылдық арман» (1991) қойылымында төрт диджериду қолданылып, Ласко үңгірінің суреттері қойылымның бір бөлігі ретінде үйлестірілді. 2002 жылы ол Дунай өзенінің «Дыбыстық картасын» жасауға кірісті, ол өзеннің бетінде, ішінде және айналасындағы әртүрлі орындардан жазылған дыбыстарды жинады. Локвудтың туындылары әлемнің әртүрлі фестивальдарында көрсетілді. Оның «Piano Burning» шығармасы бірнеше рет қайталанды, соның ішінде 2019 жылы «клиппинг» тобының «There Existed An Addiction To Blood» альбомының соңғы трегі ретінде пайдаланылды. Ол Генри Коуэлл сыйлығын (2007) алды және Сэм Гриннің режиссерлік жұмысындағы «Annea Lockwood / a Film About Listening» (2021) қысқаметражды және «32 Sounds» (2022) тікелей деректі фильмінде баяндалды. Оның жазбалары қазіргі уақытта «Lovely», «XI», «?What Next?/OO Discs», «Rattle Records (NZ)», «Harmonia Mundi», «Earth Ear», «CRI» және «Finnadar/Atlantic» компаниялары арқылы таратылады. Локвуд 1982 жылдан бері жұмыс істеп келе жатқан Вассар колледжінің зейнеткер профессорларының қатарында. Оның бұрынғы студенттерінің ішінде Джонатан Эллиот бар.
During the late 1960s and early 1970s, Lockwood performed and composed around Europe. Her compositions featured non conventional instruments such as glass tubing used in The Glass Concert (1967). This was published in Source: Music of the Avant Garde then recorded and released by Tangent Records. In the 1970s, Lockwood began to compose music that could be classified as performance art pieces, as the essence of the compositional ideas made the audience and environment agents in one piece. She collaborated with various choreographers, sound poets, and visual artists. and World Rhythms (1975). She also built on the archetypes and conversations with significant people, as in Conversations with the Ancestors (1979), composed on conversations with four women in their 80s; and Delta Run (1982) based on a conversation with sculptor Walter Wincha. Three Short Stories and Apotheosis (1985) used what Lockwood named the Soundball, which was a foam covered ball made of six small speakers and a radio receiver. The impetus for this unusual piece of equipment was to "put sound into the hands of the dancers." She also works with the sounds of water. In the 1990s, her pieces were written for acoustic electric instruments and incorporated multi media and indigenous instruments. Thousand Year Dreaming (1991) used four didgeridoos and blends images of the Lascaux Cave as part of the performance. In 2002, she began working on A Sound Map of the Danube River, which gathered sounds recorded from a variety of sites on the surface of, within, and around the river. Lockwood's work has been presented at festivals around the world. Her piece Piano Burning has been replicated multiple times, including as the closing track of the 2019 album There Existed An Addiction To Blood by the experimental hip hop group clipping. She has received the Henry Cowell Award (2007) and was featured in the short documentary Annea Lockwood / a Film About Listening (2021) and live documentary 32 Sounds (2022), both directed by Sam Green. Her recordings are currently distributed by Lovely, XI, ?What Next?/OO Discs, Rattle Records (NZ), Harmonia Mundi, Earth Ear, CRI, and Finnadar/Atlantic. Lockwood is an emeritus professor at Vassar College, where she has worked since 1982. Former students include Jonathan Elliott.